Эрик Барноу: Американдық радио және теле хабар тарату тарихының шебері

Кіріспе

АҚШ радио және теледидар хабар тарату тарихшысы Эрик Барноу (23 маусым 1908 – 19 шілде 2001) – АҚШ радио және теледидар хабар тарату тарихшысы. Қайтыс болған кезде Барноу Американың ең көрнекті хабар тарату тарихшысы деп есептелді.

Өмір

Скрибнердің американдық өмірлер энциклопедиясына сәйкес, Эрик Барну Голландияның Гаага қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Адриан (тарих мұғалімі) және анасы Энн Элиза Барну (ағылшын тілінен сабақ берген). Барнулар 1919 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Америкаға келді, оның әкесі Weekly Review журналының редакторларының бірі болды, кейін Колумбия университетінде Вильгельмина патшайымы атындағы профессор қызметін атқарды. Эрик Нью-Йорктегі Хорас Манн мектебінде білім алды. Содан кейін Барну Принстон университетіне түсті, онда «Нассау әдеби журналының» редакторы болды. Принстон университетінің «Театр интимі» үшін жазған және университеттегі студенттік өмірді пародизациялаған «Ашық жағалар» пьесасының сәттілігінен кейін Барну Джошуа Логанмен бірлесіп Принстон үшбұрыш клубының «Zuider Zee» музыкалық пьесасымен айналысты. Бірінші курста ол Принстондық Bretaigne Windust және Гарвардтан келген Чарльз Крэйн Лезерби мен Кингсли Перримен бірге Массачусетс штатының Кейп-Код аймағындағы Вест Фалмут қаласында жазғы театр труппасын – «Университет ойыншыларын» құру үшін әрқайсысы 100 доллардан салды. Кейп-Кодта өткен бес жазғы және Балтимордағы екі қысқы маусымда компания Маргарет Саллаван, Генри Фонда, Джошуа Логан, Майрон МакКормик, Кент Смит, Джеймс Стюарт және Милдред Натвик сияқты болашақ жұлдыздардың актерлік мансабына бастама берді. 1946 жылы Колумбия университетінің профессоры болғанға дейін Барну 1930 жылдардың ортасында CBS және NBC радио желілері үшін бірқатар радиошоуларды жазу, өндіру және режиссерлікпен айналысты. Ол сонымен қатар Колумбия университетінде радиоға жазу пәнін қосымша оқытты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Вашингтонда орналасқан Қарулы күштер радио қызметінің білім беру бөлімін басқарды. 1944 жылы «Соғыстағы сөздер» атты деректі фильмдер сериясы үшін Пибоди сыйлығын жеңіп алды. 1949 жылы Барну Америка Құрама Штаттарының Халық денсаулығы қызметімен бірлесіп, жүйсіздікпен күресу мақсатында құрылған V. D. Radio Project жобасымен жұмыс істеді. V. D. Radio Project жобасында түрлі бағдарламалар, дәрігерлер мен пациенттермен сұхбаттар, теленовеллалар және «балладалық драмалар» ұсынылды. Бұл бағдарламаларды өндіруге Алан Ломакс, Адам Клейтон Пауэлл, Хэнк Уильямс, Джинкс Фалькенбург және Генри Фонда сияқты көптеген танымал ер және әйелдердің күші жұмсалды. Барну 1957 жылы Америка Жазушылар Гильдиясының төрағасы болып сайланды және Телевизия өнері мен ғылымы академиясының директорлар кеңесінде де қызмет етті. 1978 жылы Конгресс кітапханасының жаңадан құрылған кино, телерадио және жазылған дыбыс бөлімінің басшысы болды. Ол АҚШ радиосы мен теледидарының тарихы бойынша үш томдық еңбегімен ең танымал, алғашқы том 1966 жылы жарық көрді. Бірінші том, «Бабел мұнарасы», 1933 жылға дейінгі радионы қамтыды; екінші том, «Алтын желі», 1950 жылдарға дейінгі хабар таратуды қамтыды; соңғы том, «Империя бейнесі», теледидардың өркендеуі мен дамуын талқылады. The New York Times Book Reviews (28 қараша 1971 ж., 59-бет) Барнаудың еңбегін «толық оқылатын және өткір байқағыш» деп бағалады. Оксфорд университеті баспасының шақыруымен жазылған үш томдық сериясы «радио хабарларын тарату саласындағы ең көрнекті ғалым ретінде оның беделін нығайтты». Хабар тарату тарихын зерттеуші Кристофер Стерлингтің айтуынша, осы трилогия жарыққа шыққанға дейін «радио хабарларын тарату тарихы көбінесе бірнеше танымал сурет кітаптарымен шектелген». Барнаудың басылымдары «радио хабарларын зерттеу, зерттеу және оқытудың академиялық пәні ретінде оның мәртебесін арттырды». Ол сиқыршы Джон Мулхолландтың досы болды. Барну орта мектепте оқып жүргенде Мулхолландтың сиқыр туралы кітаптарын каталогтады. 1983 жылдан бері Америка тарихшылары ұйымы Америка тарихы туралы фильмдерге Эрик Барну сыйлығын табыс етеді. 2001 жылы Барну Вермонт штатының Фэр-Хейвен қаласында операцияға келмейтін қатерлі ісіктен қайтыс болды. «Нью-Йорк таймс» газетінде оның Оксфорд университетінің баспасында бұрынғы редакторы Шелдон Мейердің сөздері келтірілді: «Барнау алаяқтарды, жалғандарды және қауіпті адамдарды жақсы білетін. Оның генийі радио толқындары арқылы, теледидар экранында және сыныпта американдықтардың ұрпақтарына жетті». Барроу қайтыс болғанға дейін бірнеше ай бұрын жарық көрген «Жоғалған және табылған медиа» кітабын оқығаннан кейін Кен Бернс: «Барну – қорқынышты күрделі медиа әлемінің ең жақсы бақылаушысы. Барнаудан артық ешкім көрген жоқ, ешкім көрмейді, ешкім түсінбейді. Мен оның үлкен құрметімен қараймын».

According to the Scribner Encyclopedia of American Lives, Erik Barnouw was born in The Hague in the Netherlands, the son of Adriaan (a history teacher), and Ann Eliza Barnouw (who tutored English). The Barnouws came to America in 1919, after the end of World War I when his father became one of the editors of the Weekly Review and later was the Queen Wilhelmina Professor at Columbia University. Erik attended Horace Mann School in New York City. Thereafter Barnouw attended Princeton University where he was an editor of the Nassau Literary Magazine. After the success of his play Open Collars, which he wrote for Princeton's Theatre Intime and which spoofed undergraduate life at the university, Barnouw collaborated with Joshua Logan on the Princeton Triangle Club's musical play Zuider Zee. In the spring of his junior year, he and fellow Princetonian Bretaigne Windust, together with Harvard juniors Charles Crane Leatherbee and Kingsley Perry, contributed $100 each toward founding the University Players, a summer stock company in West Falmouth on Cape Cod, Massachusetts. Over the course of five summers on Cape Cod and two winter seasons in Baltimore, Maryland, the company gave the professional start to the acting careers of such future stars as Margaret Sullavan, Henry Fonda, Joshua Logan, Myron McCormick, Kent Smith, James Stewart, and Mildred Natwick. Prior to becoming a professor at Columbia University in 1946, Barnouw spent the mid 1930s writing, producing, and directing a number of radio shows for the CBS and NBC radio networks. He also taught Writing for Radio at Columbia on a part time basis. During World War II he oversaw the Armed Forces Radio Service's education division, based in Washington, D. C. He won a Peabody Award in 1944, for a documentary series, "Words at War." In 1949, Barnouw worked with the United States Public Health Service on the V. D. Radio Project, a series of programs created to combat syphilis. The V. D. Radio Project featured a variety of programming—PSAs, interviews with doctors and patients, soap operas, and "ballad dramas"—and enlisted the efforts a wide variety of famous men and women in producing those programs, including Alan Lomax, Adam Clayton Powell Jr., Hank Williams Sr., Jinx Falkenburg, and Henry Fonda. Barnouw was elected chairman of the Writers Guild of America in 1957 and also served on the Board of Governors of the Academy of Television Arts and Sciences. In 1978 he became chief of the Library of Congress's newly created Motion Picture, Broadcasting and Recorded Sound Division. He is best known for his history of U. S. radio and television, a three volume series first published in 1966. Volume 1, "A Tower in Babel," covered radio until 1933; the second volume, "'The Golden Web," covered broadcasting until the 1950s; the final volume, "The Image Empire," discussed the rise and growth of television. The New York Times Book Reviews (28 November 1971, p. BR 59) praised Barnouw's work as "continually readable and sharply observant." Written at the invitation of Oxford University Press, the three volume series "anchored his reputation as the foremost scholar of broadcasting." According to media historian Christopher H. Sterling, before the publication of this trilogy "broadcasting history was then largely restricted to a few popular picture books." Barnouw's publications "added hugely to the legitimacy of broadcasting as an academic subject for study, research, and teaching." He was a friend to the magician John Mulholland. While in high school, Barnouw catalogued Mulholland's books on magic. Since 1983, the Organization of American Historians has awarded the Erik Barnouw Award for films about American history. In 2001, Barnouw died of an inoperable cancer in Fair Haven, Vermont. The New York Times quoted Sheldon Meyer, his former editor at Oxford University Press, " Barnouw had an eye for the scoundrels, and the fakes, and the dangerous people. His genius reached generations of Americans across the radio airwaves, on the television screen and in the classroom." Upon reading Media Lost and Found, published only months before Barrow's death, Ken Burns stated, "Barnouw is our keenest observer of the frighteningly complicated world of media. No one has seen more, no one sees more, no one understands more than Barnouw. I am a huge admirer."