Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ат спорты
Equestrian sport
Шыдамдылықпен жүру – бақыланатын ұзақ қашықтыққа жарыс негізіндегі ат спорты. Бұл FEI мойындаған халықаралық жарыстардың бірі. Әлем бойынша шыдамдылықпен жүру жарыстары өткізіледі. Шыдамдылықпен жүру жарыстары кез келген қашықтықта болуы мүмкін, бірақ бір күндік жарыста олар көбінесе 160 км-ден аспайды. Алыс қашықтыққа жүрудің екі негізгі түрі бар: жарыстық жолмен жүру және шыдамдылықпен жүру. Осы мақалада талқыланатын шыдамдылықпен жүру жарысында жеңімпаз ат бірінші болып финиш сызығын кесіп өтеді, сонымен қатар ветеринарлық тексеруден өтіп, денсаулығының жақсы екеніне және жарысты жалғастыруға жарамды екеніне көз жеткізеді. Адамның марафонға қатысқандай, көптеген аттылар өз жылқысының жеке нәтижесін жақсарту үшін қатысады және ветеринарлық комиссияның дұрыс тексеру қорытындысымен қашықтықты аяқтауды «жеңіс» деп есептейді. АҚШ-та шыдамдылықпен жүру жарыстарының көпшілігі 50 немесе 100 миль (161 км) ұзындықта болады. Спортқа жаңа келгендер немесе жас аттарды дайындау үшін қысқа қашықтықтағы жарыстар (LD) ұйымдастырылады. Дегенмен, LD жарыстары өз алдына жеке жарысқа айналды, онда тәжірибелі аттылар мен жылқылар да қатысады. Сонымен қатар, ұзақ, көбінесе бірнеше күндік жарыстар да өткізіледі. АҚШ-та Америкалық шыдамдылықпен жүру конференциясы (AERC) шыдамдылықпен жүру жарыстарын санкциялайды. АҚШ-та тағы бір ұйым бар, ол негізінен PNW аймағында орналасқан, оның атауы Equine Distance Riding Association (EDRA). Олар да шыдамдылықпен жүру жарыстарын санкциялайды, бірақ AERC-мен бірге емес. Ұлыбританияда Endurance GB басқарушы орган болып табылады. Жеңімпаз аттылар 160 шақырымдық қашықтықты 14-15 сағат ішінде жүзе алады. Кез келген тұқым жарысқа қатыса алады, бірақ араб тұқымының төзімділігі мен табиғи қабілеттеріне байланысты жоғары нәтижелерге жиі қол жеткізеді.
Endurance riding is an equestrian sport based on controlled long distance races. It is one of the international competitions recognized by the FEI. There are endurance rides worldwide. Endurance rides can be any distance, though they are rarely over 160 km for a one day competition. There are two main types of long distance riding, competitive trail riding and endurance rides. In an endurance ride, discussed in this article, the winning horse is the first one to cross the finish line while stopping periodically to pass a veterinary check that deems the animal in good health and fit to continue. As with human marathon running, many riders will participate to improve their horse's personal best performance and consider finishing the distance with a proper vet completion record to be a "win". In the United States, most endurance rides are either 50 or 100 mile (161 km) long. Shorter rides, called Limited Distance rides (LD), are organized for new riders to the sport or young horses being trained. However, LD's have evolved into a competition of their own, in which more experienced riders and horses also participate. There are also longer, usually multi day, rides as well. In the US, the American Endurance Ride Conference (AERC) sanctions endurance rides. There is a second organization in the U. S., mainly based in the PNW called the Equine Distance Riding Association (EDRA). They sanction endurance rides as well, but not alongside AERC. In the UK, Endurance GB is the governing body. Winning riders can complete 100 mile (161 km) rides in 14 to 15 hours. Any breed can compete, but the Arabian generally dominates the top levels because of the breed's stamina and natural endurance abilities.
Тарих
Жылқыны қолданудан бері ұзақ қашықтыққа атпен жүру қажеттілігі болғанмен, төзімділікпен ат жүру ұйымдасқан шара ретінде алғаш рет АҚШ-та еуропалық ат әскерінің (әсіресе, бірінші дүниежүзілік соғыстағы поляк және орыс әскерлерінің) және асыл тұқымды мал өсіру бағдарламаларының сынақтарының негізінде пайда болды. Бұл сынақтар бір күнде 100 мильден (161 км) астам қашықтықты жүруге қабілетті болуды талап етті. Ұйымдастырылған төзімділікпен ат жүру 1913 жылы Вермонт штатында Морган аттар клубының жеті ат теміршісі шағын аттармен, араб немесе Морган тұқымды аттармен бастады. Олар 31 сағаттың ішінде 154 миль жол жүрді. Ең танымал төзімділікпен ат жүру 1955 жылы басталды, онда Венделл Роби және ат теміршілер тобы Тахо көлі аймағынан Сьерра-Невада таулары арқылы Обернге 24 сағаттан кем уақытта атпен жетті. Олар тарихи Батыс штаттары жолымен жүрді. Бұл жарыс көп ұзамай «Тевис кубогы» деп аталды және қатал жер бедері, биік орналасуы және 100 градусқа дейін (~37°C) жететін температурасының салдарынан әлемдегі 100 мильдік ең қиын жарыс болып саналады. Төзімділікпен ат жүру алғаш рет 1960 жылдары Еуропаға әкелінді.
Though the need to ride long distances has existed since the domestication of the horse, endurance riding as an organized activity was first developed in the United States based on European cavalry (particularly Polish and Russian WWI) and breeding program tests requiring the ability to carry over 100 mile (161 km) in one day. Organized endurance riding as a formal sport began in 1913 in Vermont by the Morgan Horse Club with seven riders on small horses, Arabians or Morgans. They rode for 154 miles in about 31 hours. The most famous endurance ride began in 1955, when Wendell Robie and a group of equestrians rode from the Lake Tahoe area across the Sierra Nevada Range to Auburn in under 24 hours. They followed the historic Western States Trail. This ride soon became known as the Tevis Cup, and it remains the most difficult of any 100 mile ride in the world because of the severe terrain, high altitude, and 100 degree (~37 °C) temperatures. Endurance riding first was brought to Europe in the 1960s.
Жүгірудің құрылымы
Атқа міну алдында жылқыны ветеринар тексеріп, оның жарысқа қабілетті екеніне көз жеткізеді. Жүргізушілерге маршрут картасы немесе GPS координаттары беріледі, онда жол, міндетті тоқтаулар ("ұстақтар" деп аталады) және кез келген табиғи кедергілер (қазаншұңқырлар, тік беткейлер және су кешіп өту орындары) көрсетілген болады. Жолдар көбінесе түсті геодезиялық ленталармен белгіленеді, ал жолдың қиылыстарында қосымша ленталар немесе кішкентай көрсеткіштер орнатылады. Жарыс түрлі атаулармен (кезеңдер, фазалар, циклдар т.б.) бөлінген бөлімдерге бөлінеді, бұл жарыс ұйымдастырушысына байланысты. Әрбір бөлімнен кейін жылқы ветеринарлық тексеруге тоқтатылады (әдетте "ветеринарлық тексеру" деп аталады, сирек "ветеринарлық қақпа" деп аталады), онда оның денсаулығы мен сусыздану деңгейі тексеріледі, сондай-ақ пульсі мен тыныс алу жиілігі өлшенеді. Жарысты жалғастыру үшін жылқы тексеруден өтуі керек, оның ішінде жүрек соғуы белгіленген шектен төмендеуі тиіс, әдетте 64 соққы/мин, бірақ жер бедері мен ауа райына байланысты ветеринарлар басқаша шекті мән белгілеуі мүмкін. Жүргізушінің уақыты жылқы қажетті көрсеткіштерге жеткенше есептеледі, сондықтан жылқының мүмкіндігінше тезірек қалпына келуі маңызды. Егер жылқы жарысқа қабілетсіз деп танылса (мысалы, ақсап немесе тым шаршағандықтан), ол жарыстан шығарылады ("тізгінделген" деп аталады). Ветеринарлық тексеруден кейін жылқы қосымша уақытқа ұсталып тұрады (әдетте 40–60 минут), осы уақыт ішінде оған тамақ және су беріледі. Егер ветеринарлық тексеру базалық лагерьде емес, жолда жүргізілсе, жарыс ұйымдастырушылары тексеру орнына жүргізушінің жеке заттарын, тағамын және суын жеткізеді. Жүргізушілер қосымша көмексіз жарыса алады, мұндай жағдай "кавалериямен жүру" деп аталады, бірақ көптеген жүргізушілер ветеринарлық тексеру кезінде оларға көмектесетін көмекшілер тобын жалдайды. Жоғары деңгейдегі жарыстарда жылқыны ветеринарлық тексеруге тиімді дайындау және міндетті тоқтау уақытында жылқы мен жүргізушіге күтім жасау өте маңызды. Жақсы көмекшілер тобы жүргізушіге қысқа демалыс беруге және жолдың қиындықтарына толық назар аударуға мүмкіндік береді. Жүргізушілер жарыс барысында өздеріне қолайлы жылдамдықты таңдап, жер бедеріне және жылқының жағдайына бейімделе алады. Сондықтан олар жылдамдық режимін жақсы білуі керек, жарыс кезінде қашан баяулауға немесе жылдамдауға болады, сондай-ақ жылқының жағдайы мен шаршау белгілерін білуі керек. Жарысты аяқтауға белгілі бір уақыт лимиті қойылған (50 мильге 12 сағат, 100 мильге 24 сағат). Жүргізушілер аттан түсіп, атпен бірге жүгіре алады немесе серуендеуге шыға алады, бұл жағдайда ешқандай айыппұл салынбайды. Алайда, FEI ережелері бойынша, жүргізушілер старт және финиш сызығын атқа мінген күйінде кесіп өтуі керек. AERC жүргізушілері үшін жарыс барысында немесе одан кейін атқа міну талабы қойылмайды. Жарыс жолдары әртүрлі болуы мүмкін. Жолдардағы табиғи кедергілер ("қауіпті орындар" деп аталады) белгіленген. Кейбір аймақтарда жабайы табиғатты немесе дамылмаған жерді табу қиын, сондықтан мұндай жерлерде жолдың 10% аспауы тиіс.
Before the ride, horses are inspected by a veterinarian to ensure they are fit to perform in the ride. Riders may be given a map or GPS waypoints for the course, which shows the route, the places for compulsory halts (called "holds"), and any natural obstacles (such as ditches, steep hills, and water crossings). The trails frequently are marked with colored surveyor's tape ribbons at regular intervals with additional ribbons or small arrow markers at turns in the trail. The ride is divided into sections, with different names (legs, phases, loops etc. ), depending on sanctioning organization. After each section, horses are stopped for a veterinary inspection (usually called a "vet check" and less often called a "vetgate"), where they are checked for soundness and dehydration, with their pulse and respiration taken. To continue the ride, the horse must pass the examination, including reducing its heart rate below that specified for the event, typically 64 bpm, although terrain and weather may require the ride veterinarians to set a different maximum target. The riders' time keeps running until their horses reach the required target, so it is important that the horses recover as soon as possible. Any horse deemed unfit to continue (due to lameness or excessive fatigue, for example) is eliminated from further competition (this is called being "pulled"). After the veterinary inspection, the horse must be held for an additional hold time (usually between 40 – 60 minutes), at which time it is fed and watered. If the veterinary inspection is on the course rather than at base camp, ride management usually delivers to the inspection location a cache of riders' personal gear, food, and water. While riders may compete without additional aid, sometimes referred to as riding cavalry, many riders have a designated crew to assist them during veterinary checks. In upper level competition, this is particularly important to efficiently prepare the horse for the vet as well as care for both horse and rider during the mandatory hold times. A good crew allows the rider a brief respite and time to concentrate all energies on the strategy and demands of the trail itself. Riders are free to choose their pace during the competition, adjusting to the terrain and their mount's condition. Therefore, they must have a great knowledge of pace, knowing when to slow down or speed up during the ride, as well as a great knowledge of their horse's condition and signs of tiring. There is a maximum time allowed to complete mileage (12 hours for 50 miles and 24 hours for a 100 mile ride). Riders may choose to ride or may dismount and walk or jog with their horse without penalty. However, in FEI, they must be mounted when they cross the starting and finish lines. AERC riders have no requirement for being mounted at any point before, during, or after the ride. The terrain riders compete over varies greatly from ride to ride. Natural obstacles (called "hazards"), are marked on the trails. In some areas, wilderness or undeveloped areas are difficult to find; in these places, no more than 10% of the route can be on hard surfaced roads.
Жеңімпазды анықтау
FEI және AERC ережелеріне сәйкес, бірінші болып финиш сызығын кесіп, ветеринарлық тексеруден "жалғастыруға жарамды" деп танылған ат жеңімпаз болады. Жарыс жолымен жүріп, төзімділік спортының ережелеріне және кейбір елдердің төзімділік қағидаларына (бірақ халықаралық жарыстарға және АҚШ-тағы жарыстарға қатысты емес), сондай-ақ шектеулі қашықтықтағы төзімділік жүрістерінде (бір күнде 25–49 миль немесе 40–79 км) жеңімпаз жылдамдық пен аттың қалпына келу қарқынының комбинациясымен немесе белгілі бір стандартқа сәйкес келуімен анықталады. 50 миль (80 км) немесе одан көп қашықтықтағы жарыстарда топ-10-ға кірген ең жақсы жағдайдағы аттарға қосымша сыйлықтар беріледі. "Жағдай бойынша үздік" (BC) сыйлығы көбінесе бірінші орынға қарағанда құндырақ болып саналады, өйткені ол жылдамдық, аттың жүк көтеру қабілеті және ветеринарлық бағалардың комбинациясымен анықталады. Демек, бірінші орын алған атқа қарағанда ауыр жүк көтеріп, ветеринарлық бағалары бірдей болған төртінші орын алған аттың BC сыйлығын жеңу мүмкіндігі жоғары.
Under the rules of the FEI and AERC, the first horse to cross the line and pass the vet check as "fit to continue" is the winner. Under the rules of competitive trail riding and the endurance rules in some nations (though not international competition nor that in the USA), as well as for limited distance endurance rides (25–49 miles or 40–79 km in one day), the winner is determined by a combination of speed and the recovery rate of the horse or by a required standard. Additional awards are usually given to the best conditioned horses who finish in the top 10 for distances of 50 mile (80 km) or more. The Best Conditioned, or "BC" award is generally more prized than finishing first, as it is determined by a combination of speed, weight carried, and veterinary scores. Thus, a horse finishing fourth, but carrying a heavier rider than the first place finisher and with equal vet scores, still has a good chance to win the BC award.
Америкалық төзімділік саяхат конференциясы
Америкалық төзімділік жарыстарының көпшілігі 1972 жылы ұзақ қашықтықтағы жүрісті басқару үшін құрылған Америкалық төзімділік жарыстар конференциясы (AERC) арқылы санкцияланады. AERC-тің ұраны: "Аяқтау – жеңіс". Жарысты бірінші аяқтаған ат пен аттысы техникалық түрде жеңімпаз деп есептелсе де, AERC аттыларының көпшілігі орынға емес, "аяқтауға" ұмтылады. Адамның марафонға қатысуы сияқты, көптеген аттылар жылқысының жеке жетістігін жақсарту үшін қатысады және ветеринарлық комиссияның жарамды қорытындысымен қашықтықты аяқтауды "жеңіс" деп санайды. Сонымен қатар, әр қашықтық жарысы үшін уақыт лимиті белгіленген. Мысалы, 50 мильдік жарысты он екі сағат ішінде аяқтау керек, ал 100 мильдік жарысқа қатысушылар аяқтау үшін жиырма төрт сағат алады. Жарысқа қатысушылардың көпшілігі – аттарды өзі жүргізетін және көбінесе бірнеше жылқыға ие болатын әуесқойлар. Көбірек бәсекелес аттылар топ-10-ға ілесу үшін жарысады, бірақ жылқының денсаулығы басты орынға қойылады және жарыс үшін жылқының денсаулығын қауіпке салуға қатысты үлкен наразылық бар. Дәстүрлі төзімділік жарысының қашықтығы 50–100 миль аралығында. Ең көп таралған қашықтық – 50 миль, бірақ 75 және 100 мильдік ұзақ қашықтықтар да бір күнде аяқталады. Кейде 2 күндік 100 мильдік жарыстар ұйымдастырылады, онда бір аттысы мен жылқысы екі күн қатарынан 50 мильді аяқтап, 100 мильдік жарысқа есептеліп жатады (қатысушылар 100 мильдік жарысқа тіркеліп, екі күннің екеуін де аяқтауы керек). Көтеру жарыстары қатысушыларға сол күні ұсынылатын үлкен қашықтыққа өту мүмкіндігін бере отырып, қысқа қашықтыққа тіркелуге мүмкіндік береді. Көп күндік жарыстар, кемінде екі күн қатарынан өтетін және кемінде 155 мильді құрайтын бірнеше төзімділік жарыстарын қамтиды, әдетте, жарыстың барлық күндерін сәтті аяқтаған жылқыларды марапаттау үшін сыйлықтар ұсынады. Бұл жарыстар бір күндік 100 мильдік жарыстан кем емес, тіпті одан да қиын болуы мүмкін және ат пен аттысының ерекше күтімі, дайындығы және адалдығын көрсетеді. Көптеген жарыстар бір немесе бірнеше айналымдардан тұрады, басталу және аяқталу сызықтары базалық лагерде орналасқан, ал Пионерлік жарыстар (мысалы, Tevis) – аттылар бір жерден бастап, екінші жерде аяқтайтын нүктеден нүктеге жарыстар. Кейбір аттылар лагерьдегі команданың көмегімен жарысады, олар әдетте достары, отбасы мүшелері немесе басқа аттылардан тұрады. Алайда, көптеген аттылар өздігінен жарысады және аттылар бір-біріне қажет болған жағдайда көмектеседі. AERC 50 немесе одан да көп мильдік дәстүрлі төзімділік қашықтықтарымен қатар, Шектелген қашықтық (LD) дивизионына да ие. LD кемінде 25 миль және 35 мильге дейін болуы мүмкін. Бұл бастапқыда жаңадан бастаған аттылар мен жылқыларға арналған жаттығу жарысы ретінде енгізілген, бірақ ол өз бәсекелестік деңгейіне жетті. Алайда, ұзақ қашықтықтарға байланысты талаптардың айырмашылығына байланысты LD мильдері төзімділік мильдерінен бөлек есептеледі және мойындалады. Кейде, жаңадан бастаған аттылар мен жылқылар үшін төзімділік жарысымен қатар, бәсекеге қатыспайтын таныстыру жолы ұйымдастырылады, оның ұзақтығы шамамен 15 мильді құрайды. Барлық AERC жарыстарында аяқтау критерийлеріне сәйкес келетін (жылқының "жалғастыруға жарамды" деп танылуын қоса) барлық атты-жылқы командаларына аяқтау сыйлықтарын, сондай-ақ орындар мен ең жақсы жағдай сыйлықтарын ұсыну қажет. Жеке жарыстар орташа орын сыйлықтары және соңғы орын сыйлығы (соңғы орын) сияқты қосымша марапаттар ұсынуы мүмкін. Сыйлықтар көбінесе төмен бағалы және ақшалай емес, көбінесе сезімталдық құндылығы бар. Футболкалар танымал сыйлықтар. Сонымен қатар, AERC жыл соңындағы жетістіктерді (мысалы, ең көп маусымдық шақырым) және жылқы мен аттының өмір бойына жинаған жетістіктерін мойындайды. Әр түрлі аймақтық клубтар мен ұйымдар қосымша марапаттар мен сыйлықтар ұсынады. Көпшілік тарапынан жоғары бағаланған аттылар әдетте өмір бойы жинаған мильдері жоғары және "түсірулер" (аяқтамаулар) саны аз болады.
The majority of American endurance rides are sanctioned by the American Endurance Ride Conference (AERC), founded in 1972 as a governing body for long distance riding. AERC's motto is "To finish is to win." Though the first horse and rider to finish the race are technically the winner, the majority of AERC riders aim for a "completion" rather than a placing. As with human marathon running, many riders will participate to improve their horse's personal best performance and consider finishing the distance with a proper vet completion record to be a "win". In addition, each distance race has a time limit. For example, a fifty mile ride must be completed within twelve hours and the hundred mile ride competitors have twenty four for completion credit. The majority of competitors are amateurs that participate in endurance as a hobby rather than a profession, generally owning a small number of horses and riding them themselves. More competitive riders race for Top 10 placings, but the horse's welfare is still a top priority and putting a horse's health at risk for the sake of competition is heavily frowned upon. Traditional endurance ride distances range from 50–100 miles. The most common distance is 50 miles, though longer distances 75 and 100 miles are also completed in one day. Occasionally, 2 day 100 mile rides are offered, where the same rider and horse complete 50 miles each day for two consecutive days and receive credit for a 100 mile ride (competitors must sign up for the 100 mile ride and complete both days in order to receive credit). Elevator rides allow competitors to sign up for a shorter distance with the option to increase to a higher mileage offered on the same day. Multi day rides, with multiple endurance rides on at least consecutive days and totaling at least 155 miles, usually offer their awards to recognize horses who successfully complete all days of the ride. These rides can be just as demanding, if not more, on a horse and rider team than a single day 100 mile ride and highlight the exceptional care, preparation, and commitment of a horse and rider team. While the majority of rides are completed in one or more loops with both the start and finish lines are located in base camp, Pioneer rides (like Tevis) are point to point rides where riders start in one location and finish in another. Some riders compete with the assistance of a crew in camp that usually consist of friends, family, or fellow riders. However, the majority of riders compete on their own and riders generally provide assistance to one another as needed. In addition to traditional endurance distances of 50 or more miles, AERC includes a Limited Distance (LD) division. LD's are at least 25 miles and can be as long as 35 miles. Though originally introduced as training rides for beginning riders and horses, they evolved into their own level of competition. However, due to the difference in demands entailed by the longer distances, LD miles are counted and recognized separately from endurance miles. Occasionally, a non competitive introductory trail ride for novice riders and horses will be offered alongside the endurance competition, generally about 15 miles long. All AERC rides are required to offer completion awards to all horse and rider teams who meet completion criteria (including the horse being judged "fit to continue), as well placings and Best Condition awards. Individual rides may offer additional recognitions, including middle of the pack awards and the turtle award (last place). Awards are typically low cost and provide more sentimental than monetary value. T shirts are popular awards. Moreover, AERC recognizes year end accomplishments (such as top season mileage) and lifetime horse and rider mileage accomplishments. Various regional clubs and organizations offer further recognitions and awards. Widely acclaimed riders are typically those with high lifetime mileage accumulation and minimal "pulls" (non completions).
Жылқының әл-ауқатын қорғау туралы дау
Соңғы уақытта FEI және әсіресе Таяу Шығыстағы VII топта жылқының денсаулығы мен әл-ауқаты мәселесіне қатысты алаңдаушылық күшейді, оның ішінде жарақаттар (атап айтқанда, сүйек сынулар), допинг және ережелерді жалпы түрде бұзу. Франция, Бельгия және Швейцария сияқты әлемнің көптеген төзімділік спорты ұйымдары FEI-дің осы мәселелерді тиімсіз шешуіне шағым түсірді. 2013 жылдың маусым айында AERC USEF-ке хат жолдап, шара қабылдауды талап етті. AERC мүшелерін ең көп алаңдатқан нәрсе – жоғары жылдамдық пен жарыс жүргізудің салдары, сондай-ақ төзімділік спортының қалыптасқан беделі болды. Осы қатаң хаттың нәтижесінде Солтүстік Америка осы мәселелерді шешу жолдары туралы пікір алмасуға шақырылды. Бұл пікір алмасулар FEI төзімділік стратегиялық жоспарлау тобының құрылуына әкелді, ол қазіргі мәселелерді шешу және болашаққа бағытталған жоспарларды жасау үшін жұмыс істеп жатыр.
Recently, there has been increasing concern over horse welfare issues within FEI and particularly Group VII in the Middle East, including injuries (namely fractures), drugging, and overall rule abuse. Multiple endurance organizations around the world, such as France, Belgium, and Switzerland, issued complaints over FEI's mis handling of these issues. In June, 2013, AERC issued a letter to USEF demanding that something be done. Of particular concern to AERC members were the effects of excessive speed and racing as well as the overall perception of the sport of endurance riding. Due to this strongly worded letter, North America was invited to participate in discussions over how to address these issues. The result of these discussions were the creation of the FEI Endurance Strategic Planning Group, which is currently working to address current issues and plan for the future.
Жабдық
Түздік, көптеген басқа ат спортынан гөрі ресми емес, сондықтан аттылар ыңғайлы киімдерді таңдайды. AERC жасөспірім аттылардың қауіпсіздік шлемдерін киюін талап етеді, басқа жабдыққа талаптар жоқ. Дегенмен, жеке жарыс ұйымдастырушылары шлем кию немесе қабықшаны қорғау сияқты қосымша талаптар қоюы мүмкін, бұл ақпарат жарыс туралы хабарламада және/немесе веб-сайтта көрсетіледі. FEI жарыстарында аттылар мінезді қорғайтын шлем, аттыларға арналған шалбар немесе тайц, дұрыс аяқ киім және жағасы бар көйлек киюі керек. Түздік аттылары көбінесе ат пен аттының ұзақ сапарда ыңғайлы болуын қамтамасыз ететін жеңіл ат құшағын пайдаланады. Түздік үшін арнайы жасалған ат құшақтары бар, бірақ олар барлық жерде қолданылмайды. FEI деңгейінде бұл көбінесе ағылшын ат құшағының нұсқасы болып табылады, бірақ оның панельдері кеңірек және қосқыштары кеңірек болуы мүмкін. Батыс ат құшақтарының жеңіл түздік үлгілері де танымал, әсіресе AERC жарыстарында. Ағашсыз және икемді панельді ат құшақтары сияқты түрлі эксперименталдық үлгілер де жиі кездеседі. Үлгісіне қарамастан, түздік ат құшақтары өте жеңіл болып жасалады, себебі аттың қажетсіз салмақ тасуын болдырмау керек. Көптеген түздік ат құшақтарында жабдықтарды ілу үшін қосымша металл сақиналар бар. CEI жарыстарында қатысатын аттылар ат құшағы мен жабдықтарының ең төменгі салмағын сақтауы керек. Егер атты мен оның жабдығының салмағы талап етілгеннен кем болса, олар салмақ қосып жүруге міндетті. Салмақ тексерулер әдетте жарысқа дейін және кейін жүргізіледі, бірақ жарыс барысында қосымша тексерулер де болуы мүмкін. AERC-де салмақ бойынша түрлі топтар бар, атты тіркелген топтан ауыррақ болса да, жеңіл болмауы керек. Аттың тоқалдары әртүрлі біттерді немесе хакаморларды пайдалана алады. Аттылар көбінесе ат құшағын қиын жерлерде бекіту үшін кеуде бауын қосады. Круперді қолдану жиі кездеспейді, бірақ кейде ол ат құшағының алға жылжуын болдырмау үшін қолданылады. Аттың аяқтарын қорғау үшін арнайы жабын киюге болады, бірақ кейбір жерлерде бұл қиындықтар тудыруы мүмкін (олар сығулы болуы, кір мен тозаң жинауы және судан өтетін болса, суға толуы мүмкін, бұл аттың аяқтарын тітіркендіріп, жарақатқа әкелуі мүмкін), сондықтан қолдану жарыс түріне және аттының қалауына байланысты өзгереді. Қабықшаны қорғау үшін жалаң аяқ, аяқ киімдер мен қабықша қолданылады.
Endurance is less formal than many other equestrian competitions, with riders choosing clothes for comfort. The AERC does not have any equipment requirements other than requiring junior riders to wear a helmet. However, individual ride managers may set certain requirements, such as the use of a helmet or hoof protection, and such information is typically included in the ride flyer and/or website. At FEI competitions, riders must wear an equestrian helmet, riding breeches or riding tights, correct footwear, and a shirt with a collar. Endurance riders usually use a saddle that is designed to be lightweight yet comfortable to horse and rider for long hours of riding. There are saddles designed specifically for endurance riding, though they are not universally used. At the highest levels in FEI, it is usually a variation on the English saddle in shape, although it may have wider panels and stirrups with a wider tread. Lightweight endurance designs based on western saddles are also popular, particularly in AERC rides. Various experimental designs are also common, including treeless and flexible panel saddles. Regardless of design, endurance saddles are very light to ensure the horse does not have to carry unnecessary weight. Many endurance saddles have extra metal rings for the attachment of equipment. Riders who compete in CEI rides must meet a minimum weight of with their saddle and pads. If the rider and their accompanying tack weighs in under this, they are required to ride with weights. Weigh ins are generally conducted before and after a race; however, unscheduled weigh ins can occur during the race. AERC has various weight divisions, and a rider may be heavier, but not lighter, than the division in which they are enrolled. Bridles for the horses may use a wide variety of bits or hackamores. Riders also often add a breastcollar to keep the saddle in place while traveling over rough terrain. Use of a crupper is not common, but sometimes seen to keep the saddle from sliding forward on horses. Protective boots may be used on a horse's legs, though boots also cause problems in some types of terrain (they may slip, can collect burrs and dirt, and if crossing water may become waterlogged, any of which can irritate the legs of the horse and lead to lameness), so use varies by the type of ride and the rider's preferences. Hoof protection varies from barefoot to the use of hoof boots and shoes.