Жыр жолдары: Австралия және ежелгі мәдениеттер туралы саяхат
The Songlines
Брюс Чатвиннің «Жыр жолдары» кітабы Австралия аборигендерінің мәдениеті, мифологиясы, жер құқығы және саяхаттары туралы. Орталық Азия мәдениетін зерттеңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1987 жылғы Брюс Чатвиннің кітабы "Songlines" – Брюс Чатвиннің 1987 жылы жазған, көркем және деректі әңгімелерді үйлестіретін кітабы. Чатвин Австралияға қасқа жолмен саяхат еткенін, мақсаты – аборигендердің әнін зерттеп, оның көшпелі өмір салтымен байланысын анықтау болғанын баяндайды. Австралиялықтармен, олардың көп бөлігі – жергілікті халықпен болған әңгімелер Outback мәдениеті, аборигендердің мәдениеті мен діні, сондай-ақ аборигендердің жер құқықтары үшін күресі туралы түсініктер береді.
1987 book by Bruce Chatwin
The Songlines is a 1987 book written by Bruce Chatwin, combining fiction and non fiction. Chatwin describes a trip to Australia which he has taken for the express purpose of researching Aboriginal song and its connections to nomadic travel. Discussions with Australians, many of them Indigenous Australians, yield insights into Outback culture, Aboriginal culture and religion, and the Aboriginal land rights movement.
Қысқаша мазмұны
Чатвин абориген әнінің алғашқы табиғаты туралы тезисін жасайды. Бұл туынды қазіргі австралиялық аборигендердің қиын өмірлік жағдайларын көрсетеді, сонымен қатар Songlines – шындықтың негізгі өлшемі саналатын халықтың өнері мен мәдениетін құрметтейді. Кітаптың бірінші бөлімінде басты кейіпкердің Австралияның шөл даласы арқылы саяхаты мен түрлі кездесулері суреттеледі, ал екінші бөлімі адамның көшпелі және қоныс салушы ретіндегі табиғаты туралы ой-толғамдарға арналған.
Chatwin develops his thesis about the primordial nature of Aboriginal song. The writing engages the hard conditions of life for present day Indigenous Australians, while appreciating the art and culture of the people for whom the Songlines are the touchstone of reality. The book's first half chronicles the main character's travels through Outback Australia and his various encounters, while the second half is dedicated to his musings on the nature of man as nomad and settler.
Диссертация
Чатвин тіл ән ретінде бастау алды деп мәлімдейді, ал аборигендердің арман уақытында ол сана мен естелік үшін жерді әнмен жаратты. Жерді, ағашты, тасты, жолды әнмен шақырғанда олар пайда болады, ал әншілер олармен біртегі болады. Чатвин аборигендер мәдениетінен алынған дәлелдерді адам эволюциясы туралы қазіргі заманғы идеялармен үйлестіріп, Африка саваннасында біз үстемдік құрған мысық тұқымдас жыртқышпен қуылған көшпелі түр болғанын айтады. Біздің саяхаттарымыз "ән жолдарының" бүкіл әлемге таралуына (көбінесе оңтүстік-батыстан солтүстік-шығысқа қарай) әкелді, соңында Австралияға жетіп, онда олар әлемдегі ең ежелгі мәдениетте сақталған.
Chatwin asserts that language started as song, and in the Aboriginal Dreamtime, it sang the land into existence for the conscious mind and memory. As you sing the land, the tree, the rock, the path, they come to be, and the singers are one with them. Chatwin combines evidence from Aboriginal culture with modern ideas on human evolution, and argues that on the African Savannah, we were a migratory species hunted by a dominant feline predator. Our wanderings spread "songlines" across the globe (generally from southwest to northeast), eventually reaching Australia, where they are now preserved in the world's oldest living culture.
Реакциялар
The New York Times журналы бұл кітапты "[Чатвиннің] ең батыл кітабы" деп мақтады, оның "жазушының құмарлықтарының толық спектрін қамтитынын" және "оның әр кітабы әртүрлі қуаныш [және] стиль мен форманың тойы болғанын" атап өтті, бірақ Чатвин аборигендердің өз жерімен қарым-қатынасын бейнелеуде "заманауи сезімталдық пен ежелгі арасындағы қашықтықты" толығымен жоластыра алмағанын, сондай-ақ Чатвиннің "Джиамбаттиста Вико мен Хайдеггерден" тиісті цитаталар келтіргеніне қарамастан, Әндер желілерінің мәнін жеткілікті түрде анықтай алмағанын көрсетті. Чатвиннің "көрерлігі" "керемет" болғанымен, кейде "наивті" және "тарихи емес" көрінуі мүмкін; шолу соған қарамастан, Чатвиннің "біздің ең айқын, ең жарқын жазушыларымыздың бірі болып қала беретінін" қорытындылады. Джон Бейли Лондондық кітаптар шолуында бұл кітапты "есте қалатын" деп атады, бірақ Чатвин қарастырған аборигендер сияқты мәдениетті бейнелеуде антропологтың кездесетін қиындықтарын атап өтті: "олардың өмірі мен сенімдерін сипаттау оларды бұрмалайды [және] басқаларға түсінікті, бірақ шындықтан алыс сурет жасайды"; Чатвин "салыстыру жасамайды немесе пікір білдірмейді, және ешқандай қорытынды жасамайды, бірақ оқырман антропологтар басқаша істей алмайды деген ойға келеді". Дегенмен, ол Чатвиннің "тамаша беттерінің" "өлеңдігін" мақтады және "кітап шедевр" деп есептеді. The Irish Times газетінде Джули Парсонс "Еуропалық дәстүрде туып өскен және білім алған" Чатвиннің аборигендер мен олар тұратын жер арасындағы қарым-қатынастың мәнін ұғынудағы қиындықтарын қарастырғаннан кейін, оқырман оның баяндамасын тыңдаған сайын, "Чатвиннің жобасының мүмкін еместігін түсінетінін" айтты. "Жазбалар бұл әлемді білдіре алмайды", бірақ кітапты "құштарлықпен және қызығушылықпен оқимыз. Біз оны қаншалықты аз білетінімізді білу үшін оқимыз". Рори Стюарт "Нью-Йорк кітаптар шолуында" бұл кітаптың "ағылшын саяхат жазуын өзгерткенін" айтты, оның "қысқалығын" және "білімін" мақтады, сондай-ақ Чатвиннің шабыттандырарлық тұлғасын және "Әндер желілерін" "қасиетті мәтін" ретінде қарастыруын мойындады, бұл Стюарт пен басқаларды саяхаттауға және "өмір мен мағынаны іздеуге" итермеледі; ол өзінің саяхаттары кейде "қайталанатын, жалықтыратын, көңілді қалдырмайтын" болғанын, бірақ "Чатвин әлемді осылай сипаттамайды" және оны осылай сезінбегенін атап өтті. Стюарттың "бүгін [оның] көркем шығармалары көбірек түсінікті" және Чатвиннің "тұлғасы, мифтерді үйренуі, тіпті оның прозасы да бұрынғыдай гипнотикалық емес" деген қорытындысына қарамастан, ол "ол терең және ұзаққа созылатын маңызға ие үлкен жазушы болып қала береді" деп санайды. Чатвин кездескен аборигендерді бейнелеуі ерекше назарға алынды; олардың күнделікті өміріндегі қиындықтарға қарамастан – ауру, нашақорлық, жұмыссыздық – "олар құрбан емес, олар ауқымды және тәуелсіздікке ұмтылатын тұлғалар болып көрінеді".
The New York Times review praised the book as "[Chatwin's] bravest book yet", observing that it "engages the full range of the writer's passions" and that "each of his books has been a different delight [and] feast of style and form", but noted that Chatwin failed to bridge the "inevitable" "distance between a modern sensibility and an ancient one" in representing the Aboriginal relationship to their land, and did not sufficiently clearly establish the nature of the Songlines themselves, despite Chatwin's "quoting pertinently" from Giambattista Vico and Heidegger, and while acknowledging the difficulty of so doing, concluded that he ought to have "found some way to make the songs accessible" to the reader. Chatwin's "vision", though "exhilarating", could also at times seem "naive" and "unhistorical"; the review concluded that, nevertheless, Chatwin "remains one of our clearest, most vibrant writers". John Bayley, in a review for the London Review of Books, called the book "compulsively memorable", but observed the difficulty encountered by the anthropologist in his representation of a culture such as the Aboriginal one Chatwin dealt with: "describing [their] life and beliefs falsifies them [and] creates a picture of unreality seductively comprehensible to others"; Chatwin "makes no comparison or comment, and draws no conclusions, but his reader has the impression that anthropologists can't do other than mislead." He however praised "the poetry" of Chatwin's "remarkable pages"; and considered that "the book is a masterpiece". In The Irish Times, Julie Parsons, after consideration of the difficulties encountered by Chatwin—"born, raised and educated in the European tradition"—in apprehending the nature of the relationship between the Aborigines and the land on which they live, notes that as the reader follows his narrative, they "realise the impossibility of Chatwin's project. The written word cannot express this world", but the book is read nevertheless "with pleasure and fascination. We read it to learn how little we know." Rory Stewart, in The New York Review of Books, observed that the book "transformed English travel writing", praising his "concision" and "erudition", and acknowledging Chatwin's inspirational character and the view of The Songlines as "almost a sacred text", leading Stewart and others to travel and "arrange life and meaning"; he noted that whereas his own travels were at times "repetitive, boring, frustrating", "this is not the way that Chatwin describes the world", nor experienced it. Despite Stewart's conclusion that "today [his] fictions seem more transparent" and that Chatwin's "personality learning myths, even his prose, are less hypnotizing", he considers that "he remains a great writer, of deep and enduring importance." Of particular note was Chatwin's representation of the Aboriginal people he encountered; despite the hardships of their daily existence—sickness, addiction, unemployment—"they are not victims they emerge as figures of scope, and challenging autonomy."
Әдебиеттік сілтемелер
Аркадий кейіпкері Австралияны "жоғалған балалар елі" деп атайды. Бұл Питер Пирс 1999 жылы жазған "Жоғалған балалар елі: Австралиялық алаңдаушылық" кітабының атауы болды.
The character Arkady refers to Australia as "the country of lost children". This was used as the title for Peter Pierce's 1999 book The Country of Lost Children: An Australian Anxiety.