Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік дипломат, министр, канцлер (1809–1826) Николай Петрович Румянцев (3 сәуір 1754 – 3 қаңтар 1826), Санкт-Петербургте туған, Наполеонның Ресейге шапқысын алдында Ресейдің сыртқы істер министрі және Ресей империясының канцлері болды (1808–12). Ол Румянцев графы әулетінен шыққан фельдмаршал Петр Румянцев Задунайскийдің ұлы.
Count Nikolai Petrovich Rumyantsev (Lang ru; 3 April 1754 – 3 January 1826), born in Saint Petersburg, was Russia's Foreign Minister and Chancellor of the Russian Empire in the run up to Napoleon's invasion of Russia (1808–12). He was the son of Field Marshal Pyotr Rumyantsev Zadunaisky from the Rumyantsev comital family.
Өмірбаян
Румянцев пен оның інісі үйде негізгі білім алды. Олардың тәлімгері – Барон фон Гримм Фридрих Мелхиор болды. 1774 жылы олар Лейден университетіне қатысып, тарих, құқық және тілдерді оқыды.
Rumyantsev and his brother were provided with basic education at home. Their mentor was Friedrich Melchior, Baron von Grimm. In 1774 they went to Leiden University where they studied history, law and language.
Ресми мансап
Румянцев Ресейдің Тешен келісім-шарты (1779) арқылы императорлық конституцияның кепілі аталғаннан кейін, Киелі Рим империясына Ресейдің алғашқы елшісі болды. Ол 1782 жылы Рейн сайлау округіне, Жоғарғы Рейн округіне, Швабия округіне, Франкония округіне, Майнц электоратына, Кёльн электоратына, Пфальц-Цвайбрюкенге, Вюртемберг герцогтығына, Баден маркграфтығына және Гессен-Кассель ландграфтығына аккредиттелген елші ретінде келді. Ол Ресейдің бейбітшілік кепілі ретінде өкілдік еткенімен, немістер оны Австрияның жақтасы деп есептеді. 19 ғасырдың басында Румянцев Александр I және оның анасы Мария Федоровнаның жанында ықпалды болды, сауда министрі (1802–1811) және Мемлекеттік кеңес президенті (1810–1812) қызметтерін атқарды. Сыртқы істер министрі (1808 жылы тағайындалды) ретінде Франциямен жақын одақ құруды жақтады. Фредрикшамн келісімінде Ресейді өкілдік етті. Наполеонның Ресейге басып кіргені туралы хабарды алғаннан кейін (1812), инсульт алды және есту қабілетін жоғалтты. Наполеон Мәскеуге кірген кезде императорға Кутузовты қызметтен босатып, кез келген құнмен бейбітшілікке келуді кеңес берді. Ақырында Александр Николай Петровичке деген сенімін толығымен жоғалтты, ол 1814 жылы Вена конгресі алдында зейнетке шықты. Николай Румянцев 1826 жылдың 3 қаңтарында Санкт-Петербургтегі Инглиш-Кейдегі неопалладиан сарайында қайтыс болды. Оның ескерткіші Белоруссиядағы Гомель сарайының алдында орналасқан.
Rumyantsev was the first envoy of Russia to the Holy Roman Empire after Russia became a guarantor of the imperial constitution through the Treaty of Teschen (1779). He arrived in 1782 accredited as ambassador to the Electoral Rhenish Circle, Upper Rhenish Circle, Swabian Circle, Franconian Circle, Electorate of Mainz, Electorate of Cologne, Palatine Zweibrücken, Duchy of Württemberg, Margraviate of Baden and Landgraviate of Hesse Kassel. Although he acted as the representative of Russia as guarantor of the peace, he was considered by Germans to be a partisan of Austria. During the first years of the 19th century, Rumyantsev was very influential with Alexander I and his mother Maria Fyodorovna, serving as Minister of Commerce (1802–1811) and President of the State Council (1810–1812). As Foreign Minister (appointed 1808), he advocated a closer alliance with France. Represented Russia at the Treaty of Fredrikshamn. On receiving the news of Napoleon's invasion of Russia (1812), he suffered a stroke and lost his hearing. When Napoleon entered Moscow, he advised the Emperor to dismiss Kutuzov and to seek peace at any cost. Eventually Alexander lost all confidence in Nikolay Petrovich, who retired in 1814 just before the Congress of Vienna. Nicholas Rumyantsev died on 3 January 1826 in his neo Palladian palace on English Quay in St Petersburg. His statue stands in front of the Gomel Palace in Belarus.