Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иван Логгинович Горемыкин (8 қараша 1839 – 24 желтоқсан 1917) – Ресей саяхатшысы, 1906 жылы және 1914 жылдан 1916 жылға дейін, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ресей империясының премьер-министрі қызметін атқарған. Ол бірінші сыныпты белсенді жеке кеңесші азаматтық шеніне ие болған соңғы адам болды. Үкіметте болған кезінде Горемыкин консервативті саясат ұстанды.
Russian politician
Ivan Logginovich Goremykin (Ива́н Лóггинович Горемы́кин; 8 November 183924 December 1917) was a Russian politician who served as the prime minister of the Russian Empire in 1906 and again from 1914 to 1916, during World War I. He was the last person to have the civil rank of Active Privy Councillor, 1st class. During his time in government, Goremykin pursued conservative policies.
Өмірбаян
Горемыкин 1839 жылғы 8 қарашада ақсүйек отбасында дүниеге келді. 1860 жылы Императорлық құқық мектебін бітіріп, Санкт-Петербургте заңгер болып жұмыс істеді. Сенатта Горемыкин Польша Конгресіндегі ауыл шаруашылығы мәселелеріне жауапты болды. 1866 жылы Плокта вице-губернатор, ал 1869 жылы Кельцеде губернатор болып тағайындалды. 1891 жылы ол "крестьяндық мәселе" бойынша сарапшы саналған әділет министрінің орынбасары болды. Бір жылдан кейін Ішкі істер министрлігіне ауысып, 1895 жылдан 1899 жылға дейін министрлік қызметін атқарды. Өзін "ескі мектептің адамы" деп сипаттаған Горемыкин, патшаны "құдайдан тағайындалған, заңды билеуші" деп есептеді, сондай-ақ Николай II-нің тұрақты қолдаушысы болды және консервативтік саясатты ұстанды. Ол императрица Александраға ұнаған адам болды (1894 жылы сенатор, 1896 жылы нақты жеке кеңесші болып тағайындалды және Императорлық православие Палестина қоғамының мүшесі атанды). 1897 жылы Горемыкин немесе оның министрлігі Толстойшыл қозғалысының жетекші өкілі Владимир Чертковқа тыйым салды. Ішкі істер министрі қызметін атқарып жүргенде, ол патшаға әкімшілік реформаны, земство жүйесін кеңейтуді және қазіргі земстволардағы өкілдікті ұсынуды жақтаған ұсыныс енгізді. Бағдарламаға қарсылық туғандықтан, 1899 жылы ол қызметтен кетті. 1906 жылғы сәуірде реформашы Сергей Виттеден кейін Горемыкин премьер-министр болып тағайындалды. 1906 жылғы Ресей Конституциясында патша, қазандық манифестіне қол қойғандағы "әлсіз сәтін" өкініп, автократ титулын сақтап, Ресей шіркеуіне қатысты ерекше үстемдігін сақтап қалды. Бірінші Дума талап еткен саяси реформаға қарсы болған Горемыкин осы органмен жұмыс істей алмады және 1906 жылғы шілдеде министрлік жауапкершілік туралы даудан кейін, Дума ұсынған радикалды аграрлық реформаларды қабылдамағандықтан отставкаға кетті. Оның орнына жас және беделді Петр Столыпин келді. Патша оны қайтадан қызметке шақырды, ол 1914 жылғы сәуірден 1916 жылғы ақпанға дейін Министрлер кеңесінің төрағасы (премьер-министр) болып қызмет етті. Ескірген және алаңғасар Горемыкин Владимир Коковцовты алмастырды, ал Петр Барк қаржы министрі болды. 75 жастағы консерватор және өмір бойы бюрократ болған ол, өзінің сөзімен айтқанда, "қысқы пальтодай сақтаудан алынып" үкіметті басқаруға тағайындалды. Мемлекеттік Дума мен Министрлер кеңесінің мүшелерінің оған деген жаугершілігі үкіметінің тиімділігін нашарлатты. Николай II әскерге жеке басшылық етуді шешкенде, Горемыкин мен Александр Кривошейн патшадан әскерді басқармауын және астананы тастамауын өтінді. Министрлердің барлығы бұл өзгеріс император мен Распутинге билік беруіне әкелетінін түсінді және отставкаға кетумен қорқытты. Горемыкин Кеңеске бұл шешімді мақұлдауға шақырды. Олар бас тартқанда, Горемыкин патшаға өзінің жарамсыз екенін айтып, "заманауи көзқарасы бар адамды" тағайындауын өтінді. Ол Императорлық Дума мен Прогрессивті блоктың қарсыласы болды. 1916 жылғы қаңтарда Распутин ескі Горемикиннің орнын ауыстыру жоспарына қарсы болды және ол Горемикинге Думаны шақырмаудың қате екенін айтты, өйткені барлығы ынтымақтастыққа ұмтылып жатқанда, оларға сенім көрсету керек. 1916 жылғы ақпан айының басында ол зейнетке шығуға рұқсат алды, оның орнына Борис Штюрмер келді. Штюрмер Горемикин сияқты Думаның шақырылуына қарсы болмады және либералды және келісімді саясатты бастады. 1917 жылғы ақпан революциясынан кейін ол тұтқындалып, "Патшалық режимнің министрлері мен басқа да жауапты тұлғаларының заңсыз әрекеттерін тергеу комиссиясы" алдында сұраққа алынды. Мамыр айында Александр Керенский Сочидегі дачасына кетіп қалу шартымен оны босатуға келісті. 1917 жылғы 24 желтоқсанда ол әйелі, қызы және қайын атасымен бірге қарақшылық шабуылы кезінде қаза табады.
Goremykin was born on 8 November 1839 into a noble family. In 1860 he completed studies at the Imperial School of Jurisprudence and became a lawyer in Saint Petersburg. In the Senate, Goremykin became responsible for agriculture in Congress Poland. In 1866 he was appointed as vice governor in Płock and in 1869 in Kielce. In 1891 he was appointed as deputy minister of justice, considered an expert on the "peasant question". Within a year he moved to the Ministry of the Interior, becoming Minister from 1895 to 1899. A self described "man of the old school" who viewed the Tsar as the "anointed one, the rightful sovereign", Goremykin was a loyal supporter of Nicholas II as autocrat and accordingly pursued conservative policy. He was apparently well liked by the Empress Alexandra (in 1894 he was appointed as senator; in 1896 as Actual Privy Councillor and became a member of the Imperial Orthodox Palestine Society). In 1897 Vladimir Chertkov, a leading member of the Tolstoyan movement, was banned by Goremykin or his ministry. While heading the Interior Ministry he submitted a proposal to the tsar advocating administrative reform and the expansion of the zemstvo program and representation within the existing zemstvos. Faced with opposition to the program, he left the position in 1899. In April 1906, Sergei Witte, a reformist, was succeeded by Goremykin. In the Russian Constitution of 1906 the tsar, regretting his 'moment of weakness' when signing the October Manifesto, retained the title of autocrat and maintained his unique dominating position in relation to the Russian Church. Goremykin's unwavering opposition to the political reform demanded by the First Duma left him unable to work with that body and he resigned in July 1906 after a conflict about ministerial responsibility and rejecting radical agrarian reforms proposed by Duma. He was replaced by his Minister of Interior, the younger and more forceful Pyotr Stolypin. Called back to service by the tsar, he again served as Chairman of the Council of Ministers (Prime Minister) from April 1914 to February 1916. Vladimir Kokovtsov was replaced by the decrepit and absent minded Goremykin, and Pyotr Bark as Minister of Finance. Seventy five years of age, a conservative, and a life long bureaucrat, he was, in his own words, 'pulled like a winter coat out of mothballs', to lead the government. The hostility expressed toward him by members of both the State Duma and the Council of Ministers greatly impaired the effectiveness of his government. When Nicholas II decided to take direct command of the army, Goremykin and Alexander Krivoshein begged the tsar not to lead the army and leave the capital. All the ministers realized that the change would put the empress and Rasputin in charge and threatened to resign. Goremykin urged the Council to endorse the decision. When they refused, Goremykin told the tsar that he was not fitted and asked to be replaced with "a man of more modern views". He held a hostile attitude towards the Imperial Duma and the Progressive Bloc. In January 1916 Rasputin was opposed to the plan to send the old Goremykin away, and he told Goremykin it was not right not to convene the Duma, as all were trying to cooperate; one must show them a little confidence. His wish for retirement was granted at the beginning of February 1916, when he was replaced by Boris Stürmer. Stürmer was not opposed to the convening of the Duma, as Goremykin had been, and he would launch more liberal and conciliatory policies. After the February Revolution in 1917, he was arrested and interrogated before the "Extraordinary Commission of Inquiry for the Investigation of Illegal Acts by Ministers and Other Responsible Persons of the Czarist Regime". In May Alexander Kerensky agreed to his release, on condition that he retired to his dacha in Sochi. On 24 December 1917 he was murdered in a robbery raid, together with his wife, his daughter, and father in law.
Мұра
Горемькиннің консервативтілігі және жартылай парламенттік жүйеде тиімді жұмыс істей алмауы, оны Империялық Ресейдің соңғы жылдарында үкімет басшысы лауазымына толыққанды жарамсыз етті. Парламентарийлер мен революционерлер Горемькинге деген жек көрушілікте болды, ал ол өзі зейнетке шығуды қалады. Оның соңғы үкіметінің нәтижесіздігі Романов әулетінің тұрақсыздығына және соңында құлауына себеп болды.
Goremykin's conservatism and inability to function in a semi parliamentary system made him largely unsuitable for the position of head of government during the last years of Imperial Russia. Goremykin was despised by parliamentarians and revolutionaries and personally desired only to retire, and the ineffectiveness of his last government contributed to the instability and ultimate downfall of the Romanov dynasty.
Цитаталар
"Патша менің табынымның айналасындағы шамдар жанып бітіп, рәсімді аяқтау үшін енді тек менің ғана қажет екенін көре алмайды" (өзінің қарттығына және лауазымға жарамсыздығына байланысты). "Маған патша – құдайдан жаланған, заңды билеуші. Ол – Ресейдің өзінің символы. Ол 47 жаста, және ол Ресей халқының тағдырын шешіп, билік етіп жүргені бір күннің ісі емес. Ондай адамның шешімі қабылданғанда және жолы белгіленгенде, оның адал поддандылары салдары қандай болса да, оны қабылдауы тиіс. Сосын Құдайдың құдіреті орындалсын. Мен өмірім бойы осы пікірде болдым, және осы пікірмен өлемін."
"The Emperor can't see that the candles have already been lit around my coffin and that the only thing required to complete the ceremony is myself" (commenting on his advanced age and unsuitability for office). "To me, His Majesty is the anointed one, the rightful sovereign. He personifies the whole of Russia. He is forty seven and it is not just since yesterday that he has been reigning and deciding the fate of the Russian people. When the decision of such a man is made and his course of action is determined, his faithful subjects must accept it whatever may be the consequences. And then let God's will be fulfilled. These views I have held all my life and with them I shall die."