Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1974 жылы Джон Хоудың түсірген «Dirty Mary, Crazy Larry» фильмі – 1974 жылы шыққан американдық жол-қылмыстық драма. Ричард Унекистің 1963 жылғы «The Chase» (кейін «Pursuit» деп қайта аталған) романының негізінде түсірілген. Джон Хоу режиссерлік еткен фильмде Питер Фонда, Сьюзан Джордж, Адам Роарк және Вик Морроу ойнайды. Джимми Хаскелл музыкалық саундтректің авторы ретінде көрсетілгенімен, саундтректе бастапқы және қорытынды титрлерде Марджори Маккой орындаған «Time (Is Such a Funny Thing)» әнінен басқа қосымша музыка жоқ, сондай-ақ радиодан естілетін шағын музыкалық үзінділер бар.
1974 film by John Hough
Dirty Mary, Crazy Larry is a 1974 American road crime drama film based on the 1963 Richard Unekis novel titled The Chase (later retitled Pursuit). Directed by John Hough, the film stars Peter Fonda, Susan George, Adam Roarke, and Vic Morrow. Although Jimmie Haskell is credited with writing the music score, the soundtrack contains no incidental music apart from the theme song "Time (Is Such a Funny Thing)", sung by Marjorie McCoy, over the opening and closing titles, and a small amount of music heard over the radio.
Сюжет
NASCAR-дың екі үміткері, жүргізуші Ларри Рейдер және оның механик Дик Сомерс, үлкен автожарыстарға қадам басу үшін супермаркетті тонауды сәтті орындайды. Олар супермаркет директорының әйелі мен қызын кепілге алып, 150 мың доллар ақша талап етеді. Қашып бара жатқанда олар Ларридің бір түндік танысы Мэри Кумбспен кездеседі. Ол оларды өңделген 1966 жылғы Chevrolet Impala-да бірге алып кетуге мәжбүрлейді. Әдеттен тыс шериф, капитан Эверетт Франклин, үштікті ұстау үшін іздеу желісін құрады, бірақ оның көне патрульдік машиналары Ларри, Мэри және Дикті қуып жете алмайды, олар Impala-ны тастап, көшпелі саудада 1969 жылғы Dodge Charger R/T 440-қа отырады. Қашу жоспарының бір бөлігі ретінде Ларридің көлігі жаңғақ ағаштарының кең торабына кіреді, онда ағаштар әуеден бақылаудан қорғаныш береді, ал көптеген қиылысатын жолдар ("алпыс түрлі және бөлек шығулармен") кедергілерді тиімсіз етеді. Үштік бірнеше Dodge Polara патрульдік машиналарын, олардың бірі арнайы дайындалған, жоғары жылдамдықты полиция машинасы, тіпті капитан Франклиннің Bell JetRanger тікұшағынан да қашып құтылады. Полицияны жеңіп шыққанына сенген Ларри және оның серіктері жаңғақ ағаштарының арасынан күтпеген жерден шығатын Alco S 1 локомотиві тартқан жүк пойызымен соқтығысып, апатқа ұшырайды.
Two NASCAR hopefuls, driver Larry Rayder and his mechanic Deke Sommers, successfully execute a supermarket heist to finance their jump into big time auto racing. They extort $150,000 in cash from a supermarket manager by holding his wife and daughter hostage. In making their escape, they are confronted by Larry's one night stand, Mary Coombs. She coerces them to take her along for the ride in their souped up 1966 Chevrolet Impala. The unorthodox sheriff, Captain Everett Franklin, obsessively pursues the trio in a dragnet, only to find his outmoded patrol cars unable to catch Larry, Mary, and Deke after they ditch the Impala for a 1969 Dodge Charger R/T 440 at a flea market. As part of the escape plan, Larry's vehicle enters an expansive grid of walnut groves, where the trees provide significant cover from aerial tracking, and the many intersecting roads ("with sixty distinct and separate exits") make road blocks ineffective. The trio evades several Dodge Polara patrol cars, one of them a specially prepared high performance police interceptor that effectively keeps up with the Charger, and even Captain Franklin himself in a Bell JetRanger helicopter. Believing they've finally beaten the police, Larry and company meet their doom when they collide with a freight train pulled by an Alco S 1 locomotive, which unexpectedly emerges from a walnut grove.
Бастапқы роман
Dirty Mary, Crazy Larry Ричард Унекистің 1963 жылы жарық көрген, бастапқыда "The Chase" (кейін "Pursuit" деп аталды) деп аталған романы негізінде түсірілген. Бұл Унекистің тұңғыш романы болды. "Нью-Йорк Таймс" газеті оны "керемет егжей-тегжейлі және тыныс ала алмайтын қуып жететін әңгіме" деп сипаттады. Оқиға 1963 жылы салыстырмалы түрде жаңа құбылысты қамтиды: ірі автокөлік өндірушілер қуатты V8 қозғалтқыштарын орта өлшемді автомобильдерге ("бұлшық көлік" дәуірінің бастауы) орнатып, осы автомобильдерді тізгіндейтін жас ұрылар полицияның көптеген аймақтарда жүргізетін қарапайым 6 цилиндрлі седандарынан озуға мүмкіндік алды. "The Chase" романының басты кейіпкерлері осындай көлік – "Шевролетті" пайдаланып, Иллинойс штатының шаруашылық аймағындағы жолдардың шахмат тәрізді торы арқылы полициядан қашу үшін, сондай-ақ жақындап келе жатқан дауылдың жамылғысын пайдаланды. Романның соңы фильммен бірдей, тек онда цистерналық жүк көлігі қатысады.
Dirty Mary, Crazy Larry is based on the novel originally titled The Chase (later renamed Pursuit) by Richard Unekis, published in 1963. It was Unekis' debut novel. The New York Times called it "a brilliantly detailed and breathless tale of pursuit". The story incorporated a phenomenon that was relatively new in 1963: major auto manufacturers were putting powerful V 8 engines into mid sized cars (the dawn of the "muscle car" era) and young thieves behind the wheel of these cars were now able to outrun the economy 6 cylinder sedans driven by police in many jurisdictions. The protagonists of The Chase used such a vehicle, a Chevrolet, and made use of the checkerboard of roads in the farm country of Illinois to outrun the police, as well as the cover of an approaching thunderstorm. The end of the novel closely matches the film, only with a tanker truck involved.
Түсірілім
Фильм 1973 жылдың соңында Калифорния штатының Стоктон қаласында және оның айналасында, негізінен Калифорния штатының Линден деген шағын қалашығының маңындағы жаңғақ бақшаларында түсірілді. Фильмнің соңғы көрінісіндегі темір жол желісі Линдендегі Diamond Food өңдеу зауытына қызмет еткен, ал 1980 жылдары зауыт жүк көліктеріне көшкен соң қолданудан шығарылған. Бұл жол бүгінге дейін сақталған, бірақ тасталған күйде және Omnitrax Corp. компаниясына тиесілі. Супермаркет сахналары Саттер Хилл мен Сонора қалаларында (Калифорния штаты), көпірден секіру – Трейсиде (Калифорния штаты), аудандық сауда алаңындағы көрініс – Клементсте (Калифорния штаты), ал шешуші пойыз соқтығысуы Стоктон терминалы мен Линдендегі Шығыс темір жолында, Кетчам Лейн мен Арчердейл жолының қиылысына жақын жерде түсірілді. Фильмдегі күшті қуып жететін сахнада қолданылған Bell JetRanger тікұшағын тәжірибелі киноұшқышы Джеймс В. Гавин (ол ұшқыш рөлін де ойнады) басқарды. Тікұшақ ағаштардың арасымен және электр сымдарының астынан ұшты, бұл көрініс фильмде көрсетілгендей. 2005 жылғы DVD және кейінгі Blu-ray нұсқаларындағы түсіндірмеде Хоуф екі көк түсті 1966 жылғы Chevrolet Impala, сондай-ақ екі 1969 (және бір 1968) жылғы Citron Yella Dodge Charger машиналарының түсірілімдерде пайдаланылғанын айтады. Фильмнің бюджеті шектеулі болғандықтан және үш Charger машинасын сатып алу мүмкін болмағандықтан, механиктердің тобы түнде машиналарды жөндеумен айналысты, ал түсіру тобы күні бойы қолданыстағы машиналарды кезекпен пайдаланды. Көлік тасымалдаушылар түсіру тобының артынан жүріп, қосымша машиналарды жеткізіп отырды. Сол сұхбатта Хоуф фильмнің соңында Charger машинасының пойызға соқтығысуы бастапқы сценарийде болмағанын мәлімдеді. Фильм негізделген романда тонаушылар танкерлік жүк көлігіне соқтығысып, оқиға аяқталады, бірақ Линдендегі түсірілім орны темір жол өткелдерінің көптеген тораптарын ұсынғандықтан, соңғы сахна локомотивпен соқтығысуды көрсету үшін өзгертілді. Хоугтың сөзіне сүйенсек, басты кейіпкерлер сценарийде өлмейтін: "Мен бұл өзгерісті ешкімге хабарламай немесе рұхсат алмастан өзім жасадым. Осының салдарынан біз фильмге жалғас түсіре алмаймыз, себебі басты кейіпкерлердің барлығы қаза тапты. Бірақ мен жеткізуге тырысқан маңызды ой – жылдамдық өлімге алып келеді. Егер сіз сағатына жүз миль жылдамдықпен жүргізсеңіз, сіз өміңізге қауіп тудырасыз, сондықтан жылдамдықпен асығудың қажеті жоқ". Фонда фильмнің "көп жағдайда ретімен" түсірілгенін айтты. Бізде 20-ға жуық қызықты трюк және шамамен бес минуттық актерлік ойын болды. Біз әр сахнаны маңызды етуге тырыстық. Адам Роарк, Сьюзан Джордж және мен, сіздердің айтуыңызша, "Үш ақымақ" сияқты едік. Фильмді түсіруден ләззат алдым. Бұл өте қызықты болды".
The film was shot in late 1973 in and around Stockton, California, mostly in the walnut groves near the small town of Linden, California. The railroad track in the final scene of the film served the Diamond Food processing plant in Linden and was abandoned in the 1980s when the plant switched to trucks for their transportation. The track still exists, in an abandoned state, and is owned by Omnitrax Corp. The supermarket scenes were filmed in both Sutter Hill and Sonora, California, the drawbridge jump was filmed in Tracy, California, the swap meet scene in Clements, California, and the climactic train crash was filmed on the Stockton Terminal and Eastern Railroad in Linden, near the intersection of Ketcham Lane and Archerdale Road. The Bell JetRanger helicopter used in the climactic chase was flown by veteran film pilot James W. Gavin (who played the character of the pilot as well) and was actually flown between rows of trees and under powerlines as seen in the film. In the commentary of the 2005 DVD and later Blu ray releases, Hough says two blue 1966 Chevrolet Impalas, as well as two 1969 (and one 1968) Citron Yella Dodge Chargers were used in the filming. As the film was a low budget project, and no more than three Chargers could be purchased, a team of mechanics would work on the cars overnight to repair damage, while the film crew would cycle through the available cars throughout the shooting day. Car haulers would follow the filming team with the additional cars as they were available. In the same interview, Hough revealed that the ending in which the Charger crashes into the train was not in the original script. The novel upon which the film was based ended with the robbers colliding with a tanker truck, but since the Linden filming location offered a maze of railroad crossings, the ending was changed to incorporate the collision with the locomotive. Hough said the lead characters did not die in the script: "I did that myself without asking or telling anybody. Consequently, we would not be able to make a sequel because the leading characters were all killed. But a statement I really wanted to make, was: speed kills. If you're gonna drive a hundred miles an hour, you’ll get yourself killed, so you'd better not speed." Fonda said the film was shot "pretty much in sequence. We had about 20 exciting stunts and about five minutes worth of acting. We had to make our scenes count. Adam Roarke, Susan George, and myself were sort of like The Three Stooges I guess you could say I had a fine time making the film. It was a lot of fun.”
Өндірістен кейінгі
Фильмді жасаушылар Dodge Charger ашық сары түсті деп ойлағандықтан, көліктің жасыл реңін жою үшін фильмнің негативтерін "түзетті". Осылайша, кинотеатрларда, телеарналарда және VHS кассеталарда көрсетілген фильмнің түсі бастапқыда өте жылы болды. 2005 жылғы DVD (және кейінгі Blu-ray) нұсқаларында түс дұрыс көрсетілді, ал Dodge Charger лайм жасыл түсіне ие болды.
The film developers thought that the Dodge Charger was actually bright yellow so they "corrected" the film negatives to eliminate the greenish tint of the car. Therefore, the entire movie in theaters, on TV, and on VHS was originally very warm toned. The color was more correct in the 2005 DVD release (and later Blu ray releases) and the Dodge Charger became the correct lime green color.
Кассалық жинақ
Dirty Mary, Crazy Larry 1974 жылдың көктемінде Fox компаниясы шығарды және күтпеген сәттілікке ие болды. Техас және Оклахома штаттарындағы тұңғыш аптасында 650 709 доллар табалдырысын өтті. АҚШ және Канадада 12,1 миллион долларлық жалға алу ақысын әкеліп, Fox компаниясының сол жылғы ең табысты фильміне айналды. 1977 жылға қарай, кинотеатрлардағы жалға алудан шамамен 14,7 миллион доллар табалдырысын өтті. Фонда фильм туралы: «Бұл фильм ақшаның үлкен тобын әкелді. Дэннис [Хоппер] түсірген барлық фильмдерден де көп ақша» деді. Ол былай қосты: «Көптеген көрермендердің фильмді төрт-бес рет қарағанына мен сенбедім. Олардың "Easy Rider" фильмін төрт-бес рет көргенін түсінемін, тіпті "The Hired Hand" фильмін де, бірақ неге "Dirty Mary, Crazy Larry"? Мен тіпті атауына ұялды». 1977 жылдың 18 ақпанында фильм теледидарға шықты (стандартты екі сағаттық эфир уақытын толтыру үшін қажетті ең аз минутқа дейін фильмнің ұзындығын арттыру үшін, кинотеатрлық көрсетілімге дейін бірнеше сахналар қиылып, қайта қосылды). Теледидарға арналған қосымша сахналар ешқашан үйге шығарылмады.
Dirty Mary, Crazy Larry was released by Fox in the spring of 1974 and was a surprise hit. It grossed $650,709 in its opening week in Texas and Oklahoma. It earned rentals of $12.1 million in the United States and Canada, making it Fox's most successful film of the year. By 1977, it had earned an estimated $14.7 million in theatrical rentals. Fonda said the film "made a shit pile of money. More money than any film Dennis [Hopper] ever made." He added, "I couldn't believe that so many moviegoers had seen the film four or five times. I could understand them seeing Easy Rider four or five times or maybe even The Hired Hand, but why Dirty Mary, Crazy Larry? Heck, I was even embarrassed by the title." On February 18, 1977, the film came to broadcast television (with several scenes cut before the theatrical release reinserted to extend the film's length to the minimum required to fill a standard two hour time slot). These added for TV scenes have never been released to home video.
Сыни қабылдау
Фильм сыншылардан әртүрлі пікірлер алды. Эдгар Райт бұл фильмнің "Бейби драйверге" әсер еткенін айтты. Ол "Дик рөлін сомдаған актер Адам Роаркке әрқашан аянып отырғанын" айтты. Ол фильмнің барлық уақытында көрінеді. Көрермен фильмде Адам Роарк қай уақытта өледі деп күтеді, бірақ ол соңына дейін тірі қалады, сондықтан бұл фильмді "Қылаң Мэри, Ессіз Ларри және Дик" деп атаған дұрыс болар еді. Неге осы жігіттің есімі атаудан тыс қалды? Ол фильмнің басынан соңына дейін болды ғой.
The film received mixed reviews from critics. Edgar Wright said the film influenced Baby Driver. He said he "always felt sorry for the actor Adam Roarke in it who plays Deke. He's in the movie for the entire thing. You assume in the movie that Adam Roarke is going to die at some point, but he's there right to the end, so it really should be called Dirty Mary, Crazy Larry and Deke. Why does this guy get left off the title? He's been there the whole time."
Үй медиасы
Фильм 1979 жылы қазан айында VHS және Beta форматтарында Magnetic Video арқылы жарық көрді. 2005 жылы 28 маусымда фильм Anchor Bay Entertainment компаниясы арқылы DVD-де "Supercharger Edition" ретінде шығарылды. Ол түсін түзетіп, толыққанды қалпына келтірілген кинотеатрлық нұсқасын, сондай-ақ көптеген қосымша мүмкіндіктерді қамтыды. 2011 жылдың 12 сәуірінде қалпына келтірілген фильм тағы да DVD-де қайта шығарылды, бұл жолы Shout! Factory арқылы, Питер Фонданың тағы бір фильмі – "Race with the Devil" фильмімен бірге қос фильм жинағы ретінде ұсынылды. Бұл шығарылымда Anchor Bay шығарылымына қарағанда азырақ қосымша мүмкіндіктер болды. Осы шығарылым Blu-ray форматта алғаш рет 2013 жылдың 4 маусымында жарық көрді.
The film was released on VHS and Beta in October 1979 on Magnetic Video. On June 28, 2005, the film was released on DVD through Anchor Bay Entertainment as a "Supercharger Edition". It included a color corrected and fully restored theatrical version of the film as well as many bonus features. On April 12, 2011, the restored film was released again on DVD, this time through Shout! Factory, packaged as a double feature with another Peter Fonda film Race with the Devil. This release contained fewer bonus features than the Anchor Bay release. This same release debuted on Blu ray for the first time on June 4, 2013.