Уильям Уоркман: Канадтық кәсіпкер және қайырымдылық шаруасының тарихы
William Workman (Canadian politician)
Уильям Уоркман (1807-1878) – ирландско-канадский предприниматель, банкир, мэр Монреаля. Инвестиции в бизнес, железные дороги и благотворительность. 💰🇨🇦
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Уоркман (1807 жылдың мамырында туған – 1878 жылдың 23 ақпанында қайтыс болған), Монреальдегі Маунт Проспект Хаус иесі, Ирландияда туған канадалық кәсіпкер, бизнесмен және қайырымдастық ісіне қызмет етуші адам болған. Ол Канаданың ең ірі көтерме сауда фирмасы Frothingham & Workman серіктесі және Монреаль қалалық банкінің президенті болды. Монреаль қаласының мэрі қызметін атқарды, сондай-ақ теміржол, кеме жүргізу, жылжымайтын мүлік және қайырымдылыққа инвестиция жасады. Оның үйі Монреальдің Алтын шаршы милінде орналасқан, ал ол Маунт-Роял зиратында жерленген.
William Workman (May 1807 – 23 February 1878), of Mount Prospect House, Montreal, was an Irish born Canadian entrepreneur, businessman and philanthropist. He was a partner in Canada's largest wholesale hardware house of Frothingham & Workman, and President of Montreal's City Bank. He was Mayor of Montreal and invested in railways, shipping, real estate and charity. His home was in Montreal's Golden Square Mile and he is buried at Mount Royal Cemetery.
Ирландиядан Монреальге дейін
1807 жылы Уильям Уоркман Антрим графтығының Баллимакаш ауылында отбасының "әдемі коттеджінде" дүниеге келді. Уоркман отбасы бұрын бай болған, бірақ олардың ырысы төмендеген еді. Уильям, Баллимакаштан Джозеф Уоркманның (1759 жылы туған) және оның әйелі Кэтрин Гоудидің ұлы еді, Кэтрин Гоуди – Баллимакаштан Сквайр Джонсонның жер басқарушысы Александр Гоудидің қызы. 1787 жылы оның әкесі ағасы Бенжаминмен бірге Солтүстік Америкаға эмиграциялады. Бенжамин Пенсильвания университетінде математика профессоры болып жұмыс істеді, ал Джозеф оның математикадан жетекшісі ретінде жұмыс істеді. 1790 жылы Джозеф Филадельфиядан Лондонға сапар шекті, Бенжамин ойлап тапқан теңізші компасын жақсартуға патент алу мақсатымен, бірақ кейбір бөлшектерін жасаған механик оны жалған түрде өзінің патенті ретінде тіркегенін анықтады. Баллимакашқа оралғаннан кейін, Сквайр Джонсон оны жаңа мектеп мұғалімі етіп тағайындады, сол жерде ол Уильямның анасы Кэтрин Гоудимен танысты. Джозеф әкесінің орнын басып, Джонсон оны бейбіт сот хатшысы етіп тағайындады. Уильям Баллимакашта өсіп, 1827-1829 жылдар аралығында Ирландияның картографиялық қызметінде жұмыс істеу үшін қажетті дағдыларды меңгерді, содан кейін ата-анасы оны Монреальге ағаларына қосылуға алып барды, олардың үлкені 1819 жылы сол жерге көшіп кеткен еді.
In 1807, William Workman was born at his family's 'handsome cottage' in Ballymacash, County Antrim. The Workmans were said to have once been wealthy, but the family's fortunes had declined. William was the son of Joseph Workman (b.1759), of Ballymacash, and his wife Catherine Gowdy, daughter of Alexander Gowdy, land steward to Squire Johnson of Ballymacash. In 1787, his father emigrated with a brother, Benjamin, to North America. Benjamin secured the position of Professor of Mathematics at the University of Pennsylvania and Joseph worked under him as a tutor of mathematics. Joseph left Philadelphia in 1790 and sailed to London, with the aim of patenting an improvement to the mariner's compass, invented by Benjamin, but only to find that the mechanic who had made some the parts had fraudulently patented it as his own. Returning to Ballymacash, Squire Johnson appointed him to be the new schoolmaster, where he met William's mother, Catherine Gowdy. Joseph replaced his father in law as land steward and Johnson appointed him clerk of the peace. William grew up at Ballymacash and mastered the skills for employment with the Ordnance Survey of Ireland from 1827 to 1829, when his parents took him to Montreal to join his brothers, the eldest of whom had emigrated there in 1819.
Іскерлік мансап
Уильям Уоркманның алғашқы жұмысы оның ағасы Бенджаминге тиесілі Canadian Courant және Montreal Advertiser газеттерінде жұмыс істеу болды. 1830 жылы ол тағы бір ағасы Томаспен бірге Джон Фротингемнің көтерме сауда фирмасында жұмыс істеді. 1836 жылға қарай Уоркман толық серіктес атанды, бұл олардың фирмаға белгілі бір капитал салғанын көрсетеді. Фротингем мен Уоркман импортталған тауарларды сатумен қатар, Монреальдегі өз зауыттарында жабдықтар өндіріп, жүздеген адамды жұмыспен қамтыды. Уоркман 1859 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Фротингемпен серіктестікте болды, және олардың басшылығымен фирма Канаданың ең ірі құрал-жабдықтар мен аппараттарды көтерме саудалау кәсіпорнына айналды. Ол Канаданың алғашқы темір жолы – Шамплейн және Сент-Лоуренс темір жолының құрылысына инвестиция салды, ол 1836 жылы аяқталып, директорлық қызметін атқарды. 1854 жылы Grand Trunk Railway желісін сатып алғанда, ол Сент-Лоуренс және Атлантик темір жолының ірі акционерлерінің бірі болды. 1840 жылдары Уоркман өте бай адамға айналды. 1842 жылы ол Монреальдің «Алтын шаршы милінде» «Маунт-Проспект» деп атаған әсем сарай салды. Монреальдің басқа да аймақтарында, әсіресе батыс жағында оның көп мүлігі болды. 1849 жылдан 1874 жылға дейін Монреаль қалалық банкінің президенті қызметін атқарды. 1854 жылы ол Монреальдің бірнеше белгілі бизнесмендерімен, соның ішінде Торранспен бірге кеме жүргізу бизнесіне қадам басып, Канадалық мұхиттық бу кемелер навигациялық компаниясын құрды. Бір жыл өткен соң Уоркман Сент-Лоуренс саудасы үшін екі үлкен бу кемесін сатып алды.
William Workman's first employment was working on the newspapers, Canadian Courant and Montreal Advertiser, owned by his brother, Benjamin. In 1830, he joined another brother, Thomas, in the wholesale hardware house of John Frothingham. By 1836, the Workmans had become full partners, indicating that they had brought some capital into the firm. As well as handling imported items, Frothingham and Workman manufactured some hardware in their Montreal factories which employed hundreds of men. Workman would remain in partnership with Frothingham until his retirement in 1859, and under them it would become Canada's largest tool and hardware wholesale business. He invested in Canada's first railway, the Champlain and St. Lawrence, completed in 1836 and serving as a director. He was one of the largest shareholders in the St Lawrence and Atlantic Railroad when the line was taken over by the Grand Trunk Railway in 1854. By the 1840s, Workman was a very wealthy man. In 1842, he built an impressive mansion in Montreal's Golden Square Mile, which he named 'Mount Prospect'. He had considerable property elsewhere in Montreal, particularly on the western outskirts. From 1849 to 1874, he served as President of Montreal's City Bank. In 1854, he ventured into shipping with several prominent Montreal businessmen, including the Torrances, establishing the Canadian Ocean Steam Navigation Company. A year later, Workman purchased two large steamboats for the St Lawrence trade.
Қоғамдық өмір
1859 жылы Фротингэм және Уоркмен фирмасынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол қоғамдық істерге белсенді араласты. 1840 жылдардан бастап, өндіруші және Канада өнеркәсібін дамыту қауымдастығының жетекшісі ретінде Уоркман жоғары қорғау тарифін жақтады. Банкир ретінде ол 1860 жылдардың соңында үкіметтің қаржылық өкілеттіктерін кеңейту жөніндегі ұсыныстарына қарсы болды және 1866 жылы сэр Александр Тиллок Галттың тарифтерді төмендету туралы ұсыныстарын сынады, себебі ол көптеген канадалықтардың "жетімдікке ұшырауына немесе эмиграцияға кетуіне" әкеледі деп қорқыды. Ол саясатқа енуге ешқашан тырыспады, бірақ Конфедерациядан кейін федералдық істерге қызығушылық танытты. Уоркман Монреальдегі муниципалды саяси қызметімен және жергілікті қайырымдылығымен танымал болды. Ол 1868 жылы мэрлікке кандидат болды, қарсыласы Жан Луи Бодри болды. Бодри Уоркманға қарсы сыбайлас жемқорлық туралы айыптар тақты, бұл Уоркманның сайлауда жеңіске жетпеуіне әкелуге тырысты, нәтижесінде Уоркман сайлаудан шеттетілді. Бірақ, бұл жалған айыптардан күнасыз деп танылғаннан кейін, оған қайта сайлауға қатысуға рұқсат берілді және ол сайлауда Бодриді оңай жеңді. Ол соншалықты танымал болды, 1869 және 1870 жылдары дауыс беру арқылы қайта сайланды. Бұрын Уоркман Монреальдегі Сент-Патрик қоғамының президенті болған, бірақ 1856 жылы ол толығымен рим-католик ұйымына айналды. Содан бері ол уақытын және ақшасын Ирландиялық протестанттық қайырымдылық қоғамына жұмсады. Ол 1864 жылы Монреаль протестанттық өнеркәсіп және пана үйін құруға көмектесті және 1874 жылдан 1877 жылға дейін оның президенті болды. Өсиетімен ол осы мекемеге 20 000 доллар мұра қалдырды. Қаланың жұмысшыларын үнемдеуге ынталандыру үшін Уоркман 1846 жылы Монреаль қалалық және аудандық үнем банкін құруға көмектесті, ол банктің алғашқы президенті (1846–52) және 1861 жылдан 1872 жылға дейін директор болды.
When he retired from Frothingham & Workman in 1859, he took an active interest in public affairs. Since the 1840s, as a manufacturer and leader of the Association for the Promotion of Canadian Industry, Workman had been in favour of high protective tariffs. As a banker, he strongly disagreed with the government's proposed measures to widen its fiscal powers during the late 1860s, and in 1866 he attacked Sir Alexander Tilloch Galt's recommendations for tariff reductions, fearing it would bring "beggary or emigration" for many Canadians. He never attempted to enter politics, but following Confederation he took an active interest in federal affairs. Workman was best known in Montreal for his municipal political activity and his local philanthropy. He was nominated for mayor 1868, running against Jean Louis Beaudry. Beaudry made serious allegations of corruption against Workman in an attempt to win, which led to Workman being disqualified. However, found to be innocent of these false charges, he was allowed back in the race and easily defeated Beaudry in the elections. He proved so popular that he was re elected by acclamation in 1869 and again in 1870. Previously, Workman had been president of the St. Patrick's Society of Montreal before it became an exclusively Roman Catholic organization in 1856. From then he focused on the Irish Protestant Benevolent Society, giving much of his time and money to the cause. He helped to establish the Montreal Protestant House of Industry and Refuge in 1864, serving as its president from 1874 to 1877. In his will, he left the institution a legacy of $20,000. To encourage saving among the city's workingmen, Workman helped to found the Montreal City and District Savings Bank in 1846, serving as the bank's first president (1846–52), and as a director from 1861 to 1872.
Отбасы және соңғы жылдары
1831 жылы Монреальде Уоркман Элиза Бетеллге (1805–1885) үйленді. Олар сегіз баланың ата-анасы болды, бірақ ересек жасқа жеткен тек екі қызы ғана болды.
In 1831, at Montreal, Workman married Eliza Bethell (1805–1885). They were the parents of eight children, but only two daughters lived to adulthood,
Луиза Фротингем Уоркман (1834–1889) 1854 жылы Монреальдегі Маунт Проспект үйінде Джоэл Клапп Бейкерге (1827–1903) тұрмысқа шықты. Ол Квебек штатының Данхэм қаласынан шыққан құрметті Уильям Бейкердің және оның әйелі Харриет Клэпптың (1790–1868) ұлы болды. Олар баласыз қайтыс болды. Элиза Уоркман (1843–1871) 1866 жылдан бастап Роберт Моаттың (1839–1899) бірінші әйелі болды, ол Моат Парк, Данмурри, Антрим графтығында тұрды, кейін Монреальге көшті. Олардың кем дегенде бір ұлы болды – майор Уильям Моат (1867–1941), О. Б. Е., ол Стаффордширдегі Джонсон Холлде тұрды және 1-ші барон Черчилльдің немересі, Сибил Фрэнсис Спенсерге үйленді. Уоркман көптеген балаларын жоғалтқанына қатты қайғырды. Ол Унитариан шіркеуінің жақтасы болған, бірақ бір дереккөз бойынша, кейіннен Рим католик шіркеуінде рухани тыныс тапқан. Ол жеке құдайға сыйынғанға көбірек бейімделді және сарайына отбасылық шіркеу салдырды. Ол қайтыс болғаннан кейін, әйелі Мэн штатының Кейп-Элизабет қаласындағы Оушен-хаусқа (ол оның балалық шағындағы үйі болуы мүмкін) зейнетке шықты, онда қайтыс болды. Workman отбасының барлық мүшелері Моунт Роял зиратында бірге жерленген.
Louise Frothingham Workman (1834–1889), was married at Mount Prospect House in 1854 to Joel Clapp Baker (1827–1903), of Montreal. He was the son of The Hon. William Baker, of Dunham, Quebec, and his wife Harriet Clapp (1790–1868). They died without children. Eliza Workman (1843–1871), was the first wife from 1866 of Robert Moat (1839–1899), of Moat Park, Dunmurry, County Antrim, and afterwards Montreal. They were the parents of at least one son, Major William Moat (1867–1941), O. B. E., of Johnson Hall, Staffordshire, who married Sybil Frances Spencer, great granddaughter of Francis Spencer, 1st Baron Churchill. Workman was greatly affected by the loss of so many of his children. He had been an adherent of the Unitarian Church, but according to one source he later found solace in Roman Catholicism. He turned increasingly to private worship and had a family chapel added to his mansion house. After he died, his wife retired to Ocean House, Cape Elizabeth, Maine (which may have been her childhood home), where she died. All of the Workman family are buried together at Mount Royal Cemetery.