Кіріспе
1948 жылы Уильям Дитерленің 1948 жылғы «Дженнидің портреті» фильмі өз заманы үшін ерекше болды, себебі оның ашылу титрлері Selznick Studio логотипінен басқа болған жоқ. Қалған барлық титрлер соңында көрсетіледі. Фильм басталар алдында, баяндаушы фильмнің атауын жариялайды (сөзбен айтылған прологтан кейін ол: «Енді, «Дженнидің портреті» дейді»). Женнидің (Дженнифер Джонс) портретін суретші Роберт Бракман салған. Бұл сурет Селзниктің бағалы туындыларының біріне айналды және ол 1949 жылы Джонсқа үйленгеннен кейін үйінде қойылды. Фильмде Джозеф Х. Августтың көркемдегіш операторлық жұмысы бар, ол басты кейіпкердің Женниге деген құштарлығын қыстың Нью-Йоркінде бейнелейді. Август көптеген сахналарды кенеп арқылы түсірген, соның арқасында сахналар нағыз суреттерге ұқсайды. Август үнсіз фильмдер дәуіріндегі көптеген линзаларды қолданды, бірақ фильмді аяқтағаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Ол қайтыс болғаннан кейін «Үздік операторлық жұмысы» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ұсынылды. Димитри Тьомкин Клод Дебюссидің тақырыптарын пайдаланды, соның ішінде «Фауның түстен кейінгі кешке арналған прелюдиясы» (Prélude à l'après midi d'un faune), екі «Арабеск», «Бұлттар» және «Сиреналар» Nocturnes-тен, сондай-ақ «Жүгері шашы бар қыз» (La fille aux cheveux de lin). Бернард Херрманның «Дженнидің тақырыбы» әні Нэтанның кітабындағы («Мен қайдан келдім, ешкім білмейді, ал мен қайда барам, барлығы барады») өлеңге терменмен қосылды. Херрманға фильмнің бастапқы музыкасын жазу міндеті жүктелді, бірақ түсірілім кестесі ұзарғандықтан ол кетіп қалды. Фильмде Женни мен Эбеннің монастырдағы рәсімге куә болғаннан кейін пикникке шығу сахнасы бар, ол бастапқы сценарийде болған. Бұл сахна түсірілді, бірақ Дженнидің шашы жанындағы ағашқа араласып кеткендей болғандықтан оны алып тастады. Дженидің Джером Роббинс қойған биін орындауының сахнасын түсіруге он күннен астам уақыт кетті, ал Rotten Tomatoes сайтында ол 91% «жаңа» бағасын алды. Премьерасынан кейін The New York Times газетінің сыншысы Босли Кроутер оны «жетіспейтін және өте көңіл көншітпейтін» деп атады, бірақ Variety газетінің сыншылары оқиғаның «стильмен, дәммен және қадір-қасиетпен айтылғанын» атап өтті. Кейінгі сыншылар да фильмді жоғары бағалады. Лесли Хэлливелл фильмнің «актерлер мен техниктердің бірінші сыныпты командасының керемет сенімділігімен» ұсынылғанын жазды. Испан сюрреалистік режиссері Луис Бунюэль бұл фильмін өзінің барлық уақыттағы 10 үздік фильмнің тізіміне қосты. J. Рассел Робинсон жазған «Дженнидің портреті» әні кейіннен Нат Кинг Коулдың хитіне айналды. EmArcy Records (MG 36005) жазған «Clifford Brown with Strings» (1955 жылдың 18-19 қаңтарында жазылған) альбомында джаз трубашысы Клиффорд Браун «Дженнидің портреті» әнін орындайды. Әннің бұл аспаптық нұсқасын Нил Хефти сол күні үшін баптап жазғанмен, оның мелодиялық желісі 1948 жылы Нат Кинг Коул жазған нұсқасына жақын. Джаз тромбонист Дж. Дж. Джонсон 1955 жылы Blue Note Records үшін инструменталды нұсқасын, ал 1960 жылы Trombone and Voices альбомына хормен бірге орындауын жазды. Ән 1958 жылы пианист Ред Гарланд «Мантека» альбомында, ал 1966 жылы джаз трубашысы Блю Митчелл «Bring It Home to Me» альбомында қайтадан орындалды. Роб Макконнелл және Boss Brass «Дженнидің портреті» әнінің нұсқасын жазды, ол 1976 жылы Гвидо Бассоның қатысуымен шыққан The Jazz Album альбомында джаз радиостанцияларында кеңінен таралды. Джозеф Коттеннің Эбен Адамс рөлін орындауы 1949 жылы Венеция халықаралық кинофестивалінде «Үздік актер» сыйлығын жеңіп алды. Фильмді Америка кино институты мына тізімдерде таныды: 2002: AFI-нің 100 жыл 100 құмарлық – Ұсынылды 2008: AFI-нің 10 үздік 10: Ұсынылған фантастикалық фильм.
the 1948 film
Portrait of Jennie was highly unusual for its time in that it had no opening credits as such, except for the Selznick Studio logo. All the other credits appear at the end. Before the film proper begins, the title is announced by the narrator (after delivering a spoken prologue, he says, "And now, 'Portrait of Jennie'"). The portrait of Jennie (Jennifer Jones) was painted by artist Robert Brackman. The painting became one of Selznick's prized possessions, and it was displayed in his home after he married Jones in 1949. The film features Joseph H. August's atmospheric cinematography, capturing the lead character's obsession with Jennie, amongst the environs of a wintry New York. August shot many of the scenes through a canvas, making the scenes look like actual paintings. August, who used many lenses from the silent film era, died shortly after completing the film. He was posthumously nominated for an Academy Award for Best Cinematography. Dimitri Tiomkin used themes by Claude Debussy, including Prélude à l'après midi d'un faune (Prelude to the Afternoon of a Faun), the two Arabesques, "Nuages" and "Sirènes" from Nocturnes, and La fille aux cheveux de lin, with the addition of Bernard Herrmann's "Jennie's Theme" to a song featured in Nathan's book ("Where I came from, nobody knows, and where I am going everyone goes"), utilizing a theremin. Herrmann was assigned the original composing duties for the film but left during its extended shooting schedule. A scene of Jennie and Eben having a picnic after witnessing the ceremony in the convent, features in the original screenplay. It was filmed but deleted when it looked as if Jennie's hair was blending into the tree next to her. Another scene that featured Jennie doing a dance choreographed by Jerome Robbins took over ten days to film, with a 91% "fresh" rating on Rotten Tomatoes. Upon its release, The New York Times reviewer Bosley Crowther called it "deficient and disappointing in the extreme;" but the Variety reviewers found the story was "told with style, taste and dignity." Later film critics have also given the film strong praise. Leslie Halliwell wrote that it was "presented with superb persuasiveness by a first class team of actors and technicians". Spanish surrealist filmmaker Luis Buñuel included the film on his list of the 10 best of all time. "Portrait of Jennie," the title song written by J. Russel Robinson, subsequently became a hit for Nat King Cole. An EmArcy Records (MG 36005) recording, Clifford Brown with Strings (recorded January 18, 19, 20, 1955) features jazz trumpeter Clifford Brown performing "Portrait of Jenny" [sic]. Although this instrumental version of the song was arranged by Neal Hefti for the date, the melodic line is close to what Nat King Cole had recorded in 1948. Jazz trombonist J. J. Johnson recorded an instrumental version for Blue Note Records in 1955, and one with choir accompaniment for his 1960 album Trombone and Voices. The song was revisited in 1958 by pianist Red Garland on Manteca, and again in 1966 by jazz trumpeter Blue Mitchell on his Bring It Home to Me. Rob McConnell and the Boss Brass recorded a version of "Portrait of Jenny" heard widely on jazz radio stations on their 1976 LP The Jazz Album featuring Guido Basso. Joseph Cotten's performance as Eben Adams won the International Prize for Best Actor at the 1949 Venice International Film Festival. The film is recognized by American Film Institute in these lists:
2002: AFI's 100 Years 100 Passions – Nominated
2008: AFI's 10 Top 10:
Nominated Fantasy Film
Бейімделулер
"Дженнидің портреті" 1946 жылдың 4 желтоқсанында "Оскар" радио бағдарламасында көрсетілді. Жоан Фонтейн бейімделудегі басты рөлді ойнады. Lux Radio Theatre 1949 жылдың 31 қазанында Джозеф Коттеннің қатысуымен, ал Джени рөлінде Энн Бакстер болған бір сағаттық бейімделуді ұсынды.