Ирландия Конфедерациясы (1642-1649)

Кіріспе

Ирландия католиктерінің өзін-өзі басқару кезеңі (1642–49)

Ирландия конфедерациясы, сондай-ақ Ирландия католик конфедерациясы деп аталады, 1642 және 1652 жылдар аралығында, Он бір жылдық соғыс кезінде ирландік католиктердің өзін-өзі басқару кезеңі болды. 1641 жылғы ирландік көтерілістен кейін католик аристократтары, жер иелері, дін қызметкерлері және әскери жетекшілер құрған конфедерациялар Килкеннидегі базасынан Ирландияның үштен екі бөлігін бақылады; сондықтан оны кейде «Килкенни конфедерациясы» деп атайды. Конфедерацияға гель және англо-нормандардан тараған католиктер кірді. Олар Ирландия Корольдігінде католиктерге қарсы дискриминацияны тоқтату және Ирландияның өзін-өзі басқаруын арттыруды қалады; сонымен қатар көптегендер Ирландияның плантацияларын кері қайтаруды көздеді. Конфедерацияның көптеген мүшелері Англияның I Карлына адалдықтарын білдірді, олар үш патшалық соғыста оның қарсыластарын жеңуге көмектесу арқылы тұрақты келісімге қол жеткізе алады деп сенді. Оның институттарына заң шығарушы орган – Бас Ассамблея, атқарушы орган – Жоғарғы Кеңес және әскери құрылымдар кірді. Олар монета соғып, салық жинап, баспахана құрды. Ассамблея Жоғарғы Кеңес деп аталатын атқарушы билікті сайлады. Бірінші Жоғарғы Кеңес 14 қарашада немесе сол шамада сайланды. Оның құрамында 24 мүше болды, олардың 12-сі Килкенниде немесе өздері қалаған жерде тұруға тиіс болды. Бірінші Жоғарғы Кеңестің мүшелері:
Лейнстер Ольстер Коннахт Манстер
Томас Флеминг, Дублин архиепископы Хью О’Райли, Арма архиепископы Малахия О’Квили, Туам архиепископы Морис Рош, 8-ші виконт Фермой виконт Горманстон Гебер Макмахон, Даун епископы Майлз Бурк, 2-ші виконт Майо Дэниел О’Брайен, 1-ші виконт Клэр виконт Маунтгаррет Филип О’Райли Джон де Бург, Клонферт епископы Эдмунд Фитцморис Николас Планкетт полковник Брайан Макмахон сэр Лукас Диллон доктор Феннел Ричард Беллингс Гебер Магеннис Джеффри Браун Роберт Ламберт Джеймс Кусак Тёрлох О’Нилл Патрик Д’Арси Джордж Комин

Джеймс Тушет, 3-ші граф Кастелхавен, Тажға өкілдік етіп, Жоғарғы Кеңестің соңғы мүшесі болды. Жоғарғы Кеңес барлық әскери генералдарға, офицерлерге және азаматтық судьяларға билік жүргізетін болды. Оның алғашқы әрекеті Конфедерация күштеріне басшылық ететін генералдарды тағайындау болды: Оуэн Ро О’Нилл Ольстер күштеріне, Томас Престон Лейнстер күштеріне, Гаррет Барри Манстер күштеріне және Джон Бёрк Коннахт күштеріне басшылық етеді. Кланрикардтың 1-маркизі Улик Берк бас генерал болып тағайындалды, өйткені олар ол ерте немесе кеш Конфедерацияға қосылады деп ойлады. Жоғарғы Кеңес 30 000 фунт стерлинг жинап, Лейнстерде 31 700 адамды бірден даярлауға бұйрық берді. Жоғарғы Кеңес сондай-ақ өзінің мөрін жасады, ол былай сипатталды: «Дөңгелек пішіндес, ортасында үлкен айқыш белгісі, негізі жалындаған жүрекке тірелген, ал шыңы көгершіннің қанаттарымен жабылған. Айқыш белгісінің сол жағында арфа, оң жағында тәж бейнеленген». Мөрдегі ұран: Pro Deo, Rege, et Patria, Hiberni Unanimes («Құдай, Патша және Отан үшін, Ирландия біріккен»). Килкенниде Ұлттық қазына, монета соғу үшін монетахана және жарияланымдарды басу үшін баспахана құрылды. Бұл бірінші Бас Ассамблея 1643 жылдың 9 қаңтарына дейін жұмыс істеді.

Саясат

Чарльз I мен Парламент келіскен соңғы заң жобасы 1642 жылғы "Авантюристтер туралы" заң болды, ол 1641 жылғы көтерілісті басу үшін "көтерілісшілердің" жерлерін тәркілеу арқылы қаржыны қамтамасыз етті. Өздерінің иеліктерін сақтау үшін Үш патшалық соғысының аясында Конфедерация корольге адал роялистер екенін мәлімдеді, бұл онымен келісімге келуді ең маңызды мәселе етті. Нәтижесінде Конфедерация ешқашан тәуелсіз үкімет екенін жариялаған жоқ, және тек Чарльз заң жүзінде Парламент шақыра алатындықтан, олардың Бас Ассамблеясы да ешқашан Парламенттік функцияны өзіне таңбаламады, бірақ бұл олардың заң шығаруын тоқтатпады. Конфедерацияның саяси талаптары Ирландияның өзін-өзі басқаруы, жерлеріне сенімді иелік ету құқығы, көтеріліс кезінде жасалған барлық әрекеттерге кешірім, үкіметтік лауазымдарда тең үлестіру және осы жеңілдіктерді соғыстан кейінгі Парламент бекітуі болды. Діни тұрғыдан алғанда, олар католицизмге төзімділік танытуды талап етті және 1645 жылдың маусым айында католик дін қызметкерлері 1641 жылдан бері Ирландия шіркеуінен алынған барлық мүлікті сақтап қалуы керек деген талапты қосты. Шындығында, бұл талаптарды орындау өте қиын болды, себебі олар Чарльзден Парламентке бермейтін жеңілдіктерді сұрады, ал оның кеңесшілерінің көпшілігі оларға қарсы болды, өйткені мұндай қадам Англия мен Шотландиядағы корольдік істі құлдыратып жіберуі мүмкін еді. Конфедерацияның позициясын Ежелгі ағылшындар, негізінен 1172 жылы Ирландияға англо-нормандық шабуыл кезінде келгендердің ұрпақтары, және туған гэльдік ирландтар арасындағы келіспеушіліктер одан әрі әлсіретті. Көптеген тарихшылар екі топ арасындағы айырмашылықтардың дәрежесін жоққа шығарса да, саяси, діни және экономикалық мақсаттар тұрғысынан маңызды айырмашылықтар бар. Жалпы алғанда, Ежелгі ағылшындар Тюдорлар кезінде жоғалтқан билік пен беделін қайтаруды қалады, және олар шыншыл католик болғанымен, шіркеуді мемлекеттік дін ретінде орнатуды қолдамады. Оуэн Ро О'Нилл сияқты гэльдік ирланд көшбасшылары Ирландиядағы жер бөлісін кері қайтаруды қалады, өйткені бұл олардың ата-бабаларының жерлерін қайтарып алудың жалғыз жолы болды; алайда, олардың талаптарындағы біртілділік Ежелгі ағылшындарға қарағанда әлдеқайда төмен болды, және олар ерекше саяси идеология емес, қысым тобы ретінде әрекет еткені айтылады.

The last piece of legislation agreed by Charles I and Parliament was the 1642 Adventurers' Act, which provided funds to suppress the 1641 Rebellion by confiscating "rebel" lands. In order to keep their estates, in the context of the Wars of the Three Kingdoms the Confederates claimed to be Royalists loyal to the king, which made reaching an agreement with him a matter of primary importance. As a result, the Confederacy never claimed to be an independent government and since only Charles could legally call Parliament, their General Assembly never claimed to be one, although this did not prevent it enacting legislation. Confederate political demands included Irish self government, secure tenure of their lands, amnesty for any acts committed during the Rebellion, an equal share in government positions and that these concessions be ratified by a post war Parliament. In terms of religion, they insisted on toleration of Catholicism and in June 1645 added the stipulation that the Catholic clergy should retain all properties taken from the Church of Ireland since 1641. In reality, these were almost impossible to achieve, since they were asking Charles to make concessions he had refused to make to Parliament, while the vast majority of his advisors opposed them on the grounds that doing so would fatally undermine the Royalist cause in England and Scotland. The Confederate position was further weakened by divisions between the Old English, mostly descendants of those who arrived during the Anglo Norman invasion of Ireland in 1172, and the native Gaelic Irish. While many historians dispute the extent of the differences between the two groups, there are significant variations in terms of political, religious and economic objectives. In general, the Old English wanted to regain the power and influence they had lost under the Tudors and although they were sincere Catholics, did not support establishing the church as the state religion. Gaelic Irish leaders such as Owen Roe O'Neill wanted to reverse the Plantations of Ireland, since this was the only way to retrieve their ancestral lands; however, they were far less united in their demands than the Old English and it has been argued they formed a pressure group, rather than a distinct political philosophy.

1643 жылғы тоқтату

1643 жылдың қыркүйегінде Конфедерация Ирландияның корольдік билеушісі Джеймс Батлермен "үзіліс" туралы келіссөздер жүргізді, ол Наас қаласының жанындағы Джиггинстаун қаласында қол қойылды. Бұл Конфедерация мен Ормондтың Дублинде орналасқан роялистік әскері арасындағы жауынгерлік әрекеттерді тоқтатты. Алайда, Корктың корольдік гарнизонына қолбасшылық еткен сирек кездесетін галдік ирландтық протестант, Инчикиннің 1-ші графы Мюрроу О'Брайен, атысты тоқтатуға қарсылық білдіріп, Англия Парламентіне адал екенін жариялады. Шотландтық келісімшілер 1642 жылы Ольстерге әскер жіберді, ол Конфедерацияға да, корольге де жау болып қалды, сондай-ақ Ольстерде тұратын шотландтық қоныс аударушылардың Лагган армиясы да солай болды. Якобит тарихшысы Томас Карт "үзіліс" шартының қаржылық ережелерін айтты, онда Конфедерация 1644 жылдың мамырына дейін Ормондқа 30 000 фунт стерлинг төлеуге міндеттенді, оның жартысы қолма-қол ақшамен, жартысы тірі малмен төленуге тиіс болды. 1644 жылы Конфедерация Аласдейр МакКолла басқаратын 1500 шақты сарбазды Шотландияға, Джеймс Грэм, Монтроздың 1-маркизі басқаратын корольшілдерді қолдау үшін жіберді, бұл келісімшілерге қарсы азамат соғысын тудырды – Ұлыбританиядағы азамат соғыстарында корольдік жақтан жасалған жалғыз әрекет.

Папаның нунциумының келуі

Конфедерация мүшелері Франция мен Испания монархияларынан шамалы көмек алды, олар Ирландияда әскер жинағысы келді, бірақ олардың негізгі континенттік қолдауы Рим папасынан болды. Папа VIII Урбан 1643 жылы Конфедерацияның Жоғарғы Кеңесімен байланыс орнату және көмектесу үшін Пьерфранческо Скарампиді жіберді. Папа X Иннокентий 1644 жылы Парижге көшіп келген кардинал Мазарин мен королева Генриетта Марияның қарсылығына қарамастан, Конфедеративтік Ирландияны күшті қолдады. Иннокентий 1645 жылдың ақпан айында Конфедерацияның елшісін қабылдады және Ирландияға Конфедерацияның хатшысы Ричард Беллингспен бірге Ла-Рошельден аттанған Фермо архиепискобы Джованни Баттиста Ринуччиниді жіберуге шешім қабылдады. Ол өте көп мөлшерде қару-жарақ, әскери жабдықтар мен ақша алып келді. Бұл көмек Ринуччиниге Конфедерацияның ішкі саясатына зор ықпал етуге мүмкіндік берді және оны Оуэн Ро О’Нилл сияқты белсенді Конфедерация мүшелері қолдады. Килкенниде Ринуччиниді зор құрметпен қарсы алды, ол өзінің миссиясының мақсаты корольді қолдау екенін, бірақ ең бастысы – Ирландияның католик халқына католик дінін еркін және ашық түрде өркендетуге, сондай-ақ шіркеулер мен шіркеу мүлкін қалпына келтіруге көмектесу екенін мәлімдеді, бірақ бұрынғы монастырлық мүліктерді емес.

"Ормонд тыныштығы"

Жоғарғы кеңес патша атынан Гламорган графының жаңа атағымен Ворчестердің 2-ші маркизі Эдвард Сомерсетпен жасалған құпия келісімге үлкен үміт артып, болашақта ирланд католиктеріне одан әрі жеңілдіктер беруге уәде берді. Гламморган өте бай ағылшын католик роялисті болғандықтан, 1645 жылдың маусым айының соңында Ирландияға Чарльздің құпия бұйрықтарымен, король үшін күресетін ирланд католик әскері үшін Конфедерация талаптарымен келісу үшін жіберілді. Бұл жоспар сол кездегі көптеген ағылшын протестанттары үшін анафема болар еді. Гламморганның құпия бұйрықтарының көшірмесін Ұзақ Парламент жариялады, ал протестанттық Англиядағы қолдауын сақтау үшін король оның қатыстылығын жоққа шығаруға мәжбүр болды, тіпті Гламморганды сатқын деп жариялады. Конфедерациялық ирланд сарбаздарды Англияда пайдаланудан сақтандыру үшін Ұзақ Парламент 1644 жылдың қазан айында ирландтарға қарсы төңкеріс жасауға рұқсат бермейтін жарлық шығарды. Нунций өзін Ирландиядағы Конфедеративтік католик партиясының іс жүзіндегі басшысы деп санады. 1646 жылы Конфедерация Жоғарғы Кеңесі Ормондпен 1646 жылдың 28 наурызында қол қойылған келісімге келді. Оның шарттары бойынша католиктерге мемлекеттік қызметте жұмыс істеуге және мектептер ашуға рұқсат етілді, сондай-ақ діни төзімділік бойынша болашақ жеңілдіктер туралы ауызша уәделер берілді. 1641 жылғы көтерілісте жасалған әрекеттер үшін кешірім жарияланды және ирланд католиктерінің жерін одан әрі тартып алуға қарсы кепілдік берілді. Алайда, Пойнингс заңы өзгертілмеді, яғни Ирландия Парламентіне ұсынылатын кез келген заңды алдымен Англия Тайлық Кеңесі мақұлдауы керек болды, Ирландияның Төменгі палатасындағы протестанттық көпшілік сақталды және Ольстер мен Манстердегі негізгі плантациялар, яғни отарлау сақталды. Сонымен қатар, келісімнің діни ережелеріне сәйкес, соғыс кезінде католиктер басып алған шіркеулер протестанттарға қайтарылуы керек еді және католик дінін ашық түрде ұстануға кепілдік берілмеді. Осы жеңілдіктерге өтеу ретінде ирланд әскерлері Англияға Англия азамат соғысында роялистер үшін күресу үшін жіберілетін болды. Алайда, келісілген шарттар католик дінбасыларына, ирланд әскери қолбасшыларына – әсіресе Оуэн Ро О’Нилл мен Томас Престонға – және Бас Ассамблеяның көпшілігіне қанағаттандырмады. Рим папасының нунциусы Ринуччини де келісімге қатыспады, ол өзінің миссиясының мақсаттарына нұқсан келтірді; ол тоғыз ирланд епископын католик дінінің сақталуына кепілдік бермейтін Ормондпен немесе корольмен жасалған кез келген келісімге қарсы наразылық білдіруге итермеледі. Көптеген адамдар Жоғарғы Кеңеске сенімсіздікпен қарады, өйткені олардың көпшілігі Ормондпен туыс немесе оған басқаша байланысты болды. Сонымен қатар, Англия азамат соғысының нәтижесі Англия Парламентінің пайдасына шешілгенін және ирланд әскерлерін роялистерге жіберудің бекер құрбандық болатынын атап өтті. Екінші жағынан, көптеген адамдар О’Ниллдің Ольстер армиясы 1646 жылдың маусымында Бенбурб шайқасында шотландтарды жеңгеннен кейін, Конфедерацияның бүкіл Ирландияны қайтадан басып алуға мүмкіндігі бар деп ойлады. Сонымен қатар, бейбітшілікке қарсы шыққандар Ринуччинидің рухани және қаржылық қолдауын алды, ол «бейбітшілік партиясын» қауымнан шығарумен қорқытты. Жоғарғы Кеңес тұтқындалды, ал Бас Ассамблея келісімді қабылдамауға дауыс берді.

The Supreme Council put great hope in a secret treaty they had concluded with Edward Somerset, 2nd Marquess of Worcester, under his new title of Earl of Glamorgan, on the King's behalf, which promised further concessions to Irish Catholics in the future. Being a very wealthy English Catholic royalist, Glamorgan was sent to Ireland in late June 1645 with secret orders from Charles to agree to the Confederates' demands in return for an Irish Catholic army that would fight for the King in England. The plan would be anathema to most English Protestants at the time. A copy of Glamorgan's secret orders was publicised by the Long Parliament, and to preserve his support in Protestant England the King had to deny his link and even proclaimed Glamorgan as a traitor. To deter the use of Confederate Irish soldiers in England the Long Parliament passed the Ordinance of no quarter to the Irish in October 1644. The nuncio considered himself the virtual head of the Confederate Catholic party in Ireland. In 1646 the Supreme Council of the Confederates had come to an agreement with Ormonde, signed on 28 March 1646. Under its terms Catholics would be allowed to serve in public office and to found schools; there were also verbal promises of future concessions on religious toleration. There was an amnesty for acts committed in the Rebellion of 1641 and a guarantee against further seizure of Irish Catholic rebels' land by acts of attainder. However, there was no reversal of Poynings' Law, which meant that any legislation due to be presented to the Parliament of Ireland must first be approved by the English Privy Council, no reversal of the Protestant majority in the Irish House of Commons and no reversal of the main plantations, or colonisation, in Ulster and Munster. Moreover, regarding the religious articles of the treaty, all churches taken over by Catholics in the war would have to be returned to Protestant hands and the public practice of Catholicism was not guaranteed. In return for the concessions that were made Irish troops would be sent to England to fight for the royalists in the English Civil War. However, the terms agreed were not acceptable to either the Catholic clergy, the Irish military commanders – notably Owen Roe O'Neill and Thomas Preston – or the majority of the General Assembly. Nor was the papal nuncio Rinuccini party to the treaty, which left untouched the objects of his mission; he had induced nine of the Irish bishops to sign a protest against any arrangement with Ormonde or the king that would not guarantee the maintenance of the Catholic religion. Many believed the Supreme Council were unreliable since many of them were related to Ormonde or otherwise bound to him. Besides, it was pointed out that the English Civil War had already been decided in the English Parliament's favour and that sending Irish troops to the royalists would be a futile sacrifice. On the other hand, many felt after O'Neill's Ulster army defeated the Scots at the battle of Benburb in June 1646 that the Confederates were in a position to re conquer all of Ireland. Furthermore, those who opposed the peace were backed, both spiritually and financially, by Rinuccini, who threatened to excommunicate the "peace party". The Supreme Council were arrested and the General Assembly voted to reject the deal.

Әскери жеңіліс және Ормондедегі жаңа бейбітшілік

Конфедерация бейбіт келісімді қабылдамағаннан кейін, Ормонд Дублинді Майкл Джонстың басшылығымен парламенттік армияға тапсырды. Конфедерация енді Дублин мен Корктегі қалған парламенттік бекіністерін жоюға тырысты, бірақ 1647 жылы бірқатар әскери апаттарға ұшырады. Біріншіден, Томас Престонның Ленстер армиясы Джонстың парламентшілері Меф округіндегі Дунган тауы шайқасында талқандалды. Содан кейін үш айдан аз уақыт өткен соң Конфедерацияның Мюнстер армиясы Ноккнаус шайқасында Инчикиннің парламенттік күштерінен ұқсас жеңіліс көрді. Бұл сәтсіздіктер конфедерация мүшелерінің көпшілігін роялистермен келісімге келуге ынталандырды және келіссөздер қайта басталды. Жоғарғы Кеңес Карл I мен Ормондтан кең келісімдер алды, оның ішінде католик дініне төзімділік, Пойнинг заңын жоюға (соның салдарынан ирландтық өзін-өзі басқаруға) міндеттеме, ирландтық католиктер соғыс кезінде алған жерлерді мойындау және Ульстер плантациясын ішінара кері қайтаруға уәде берілді. Бұған қоса, 1641 жылғы көтеріліс және Конфедерация соғыстары кезінде жасалған барлық іс-әрекеттерге кешірім беру туралы заң немесе амнистия болды – әсіресе 1641 жылы британдық протестант қоныс аударушыларын өлтіру, сонымен қатар Конфедерация армияларын тарату болмады. Алайда, Чарльз бұл шарттарды тек қана қиын жағдайда берді және кейіннен олардан бас тартты. Келісім шарттары бойынша Конфедерация өзін таратып, әскерлерін роялистік қолбасшыларға тапсырып, ағылшын роялистік әскерлерін қабылдауға міндеттенді. Инчикин де Парламенттен шығып, Ирландиядағы роялистерге қайта қосылды.

Конфедерация ішіндегі азаматтық соғыс

Алайда, көптеген ирландтық католиктер роялистермен келісімге келуден бас тартты. Оуэн Ро О’Нилл жаңа роялистік одаққа қосылудан бас тартты және 1648 жылдың жазында роялистер мен Конфедерациямен қысқаша ішкі соғыс жүргізді. О’Ниллді католиктік соғыс мақсаттарына жасалған деп есептеген сатқындықтан соншалықты ашуландырды ki, ол ағылшын Парламентімен жеке бейбітшілік орнатуға тырысты және қысқа мерзімге Ирландиядағы ағылшын парламенттік әскерлерінің одақтасы болды. Бұл Конфедерацияның кең ауқымды мақсаттары үшін қатаң соққы болды, себебі ол Англиядағы екінші азаматтық соғыстың басталуымен бірге келді. Папалық нунциусы Ринуччини Оуэн Ро О’Ниллді қолдауға тырысты, 1648 жылдың мамырында роялистермен жасалған Инчикин бітім шартына қатысқандардың барлығын анафемаға ұшыратты; бірақ ол ирландтық католик епископтарын бұл мәселеде келісуге көндіре алмады. 1649 жылдың 23 ақпанында ол Галвейден Римге қайту үшін өз фрегатына мінді. Көптеген адамдар бұл Конфедерация қатарындағы бөлініс гаэльдік ирландтар мен Ескі ағылшындар арасындағы жік болып табылады деп санайды. Бұған себеп – гаэльдік ирландтар Ирландияны ағылшындар басып алғаннан бері көп жер мен билікті жоғалтқандықтан, талаптары радикалды сипатқа ие болды. Дегенмен, екі жақта да екі этностың өкілдері болды. Мысалы, 1641 жылғы көтерілістің гаэльдік ирланд бастамашысы Фелим О’Нилл, орталық саясатты ұстанған тарапқа қосылды, ал негізінен Ескі ағылшындар тұратын Оңтүстік Вексфорд аймағы бейбітшілікке келіспеді. Католик дін қызметкерлері де бұл мәселеде екіге бөлінді. Бөліністің нақты мәні – жер иелері арасындағы айырмашылықта болды. Олар өздерінің жерлері мен азаматтық құқықтары кепілдік берілген жағдайда ғана роялистермен келісімге келуге дайын болды, ал Оуэн Ро О’Нилл сияқтылар Ирландиядағы ағылшын үстемдігін толығымен құлатуды қалады. Олар ағылшындар мен шотландтарды мүлдем қуылған тәуелсіз, католик Ирландиясын құруды көздеді. Көптеген соғысшылардың басты мақсаты – отбасылары плантациялар кезінде жоғалтқан ата-бабаларының жерлерін қайтарып алу болды. Конфедерациямен нәтижесіз шайқасқаннан кейін Оуэн Ро О’Нилл Ольстерге қайтып, 1649 жылы Кромвельдің басып кіруіне дейін бұрынғы серіктеріне қосылмады. Бұл ішкі тартыс Конфедерациялық роялистік одақтың парламенттік Жаңа үлгілі армияның шабуылына қарсы тұруға дайындық жасауына өлімдік соққы берді.

However, many of the Irish Catholics continued to reject a deal with the royalists. Owen Roe O'Neill refused to join the new royalist alliance and fought a brief internal civil war with the royalists and Confederates in the summer of 1648. So alienated was O'Neill by what he considered to be a betrayal of Catholic war aims that he tried to make a separate peace with the English Parliament and was for a short time effectively an ally of the English parliamentary armies in Ireland. This was disastrous for the wider aims of the Confederacy, as it coincided with the outbreak of the second civil war in England. The Papal Nuncio, Rinuccini, endeavoured to uphold Owen Roe O'Neill by excommunicating all who in May 1648 took part in the Inchiquin Truce with the Royalists; but he could not get the Irish Catholic Bishops to agree on the matter. On 23 February 1649, he embarked at Galway, in his own frigate, to return to Rome. It is often argued that this split within the Confederate ranks represented a split between Gaelic Irish and Old English. It is suggested that a particular reason for this was that Gaelic Irish had lost much land and power since the English conquest of Ireland and hence had become radical in their demands. However, there were members of both ethnicities on each side. For example, Phelim O'Neill, the Gaelic Irish instigator of the Rebellion of 1641, sided with the moderates, whereas the predominantly Old English south Wexford area rejected the peace. The Catholic clergy were also split over the issue. The real significance of the split was between those landed gentry who were prepared to compromise with the royalists as long as their lands and civil rights were guaranteed, and those, such as Owen Roe O'Neill, who wanted to completely overturn the English presence in Ireland. They wanted an independent, Catholic Ireland, with the English and Scottish settlers expelled permanently. Many of the militants were most concerned with recovering ancestral lands their families had lost in the plantations. After inconclusive skirmishing with the Confederates, Owen Roe O'Neill retreated to Ulster and did not rejoin his former comrades until Cromwell's invasion of 1649. This infighting fatally hampered the preparations of the Confederate royalist alliance to repel the invasion of parliamentarian New Model Army.

Кромвельдің шабуылдау

Оливер Кромвель 1649 жылы Ирландияға шапқындап кірді, ирланд конфедерациясы мен роялистердің жаңа одағын жою мақсатымен. Кромвельдің Ирландияны басып алуы ел тарихындағы ең қанды соғысқа айналды және оны індет пен ашаршылық ілесіп жүрді. Килкенни 1650 жылы қысқа қоршаудан кейін түсті. Бұл ирланд католиктері мен роялистердің толық жеңілісімен аяқталды. Соғысқа дейінгі ирланд католик жер иеленушілерінің тобы осы кезеңде, Рим-католик шіркеуінің институттарымен бірге, жартылай жойылды. Конфедерацияның жоғары лауазымды өкілдерінің көпшілігі Кромвель кезеңін Францияда, ағылшын корольдік сарайымен бірге, эмиграцияда өткізді. Жаңарудан кейін, монархистермен одақтастықты қолдаған конфедерация өкілдері жақсы жағдайға ие болып, жерлерінің шамамен үштен бірін қайтарып алды. Дегенмен, Интеррегнум кезеңінде Ирландияда қалғандардың жерлері көбінесе тартып алынды, соғыс тұтқындары өлім жазасына кесілді немесе жазалау колонияларына жіберілді.

Маңыздылығы

Конфедеративтік Ирландияның парламенттік үлгісі 1297 жылы нормандықтар құрған Ирландия парламентіне ұқсас болды, бірақ ол демократиялық сайлауға негізделмеген. Конфедераттардың үлкен номиналдық қолдау базасы болғанына қарамастан, олар Ирландияны басқару және қайта ұйымдастыру арқылы ирландтық католиктердің мүдделерін қорғауға ақыры жетпеді. Ирландия Конфедерациясы соғыстары және одан кейінгі Кромвельдің Ирландияны басып алуы (1649–1653 жж.) көптеген өмірттердің қаза болуына әкелді және 1650 жылдары ирландтық католиктерге тиесілі жерлердің көбі тәркіленді, бірақ 1660 жылдары бір бөлігі қайта берілді. Осы кезеңнің аяқталуы Ирландияның ағылшын отарлауын, «Кромвельдік қоныстану» деп аталатын құрылыммен бекітті.