Анри де Ла Тур д’Овернь: Француз маршалы және Буйон герцогының тарихы

Кіріспе

Анри де Ла Тур д’Овернь (титул аталған Буйон герцогы, әйелінің құқығымен, Монфорт және Негрепелис графы, Турен, Кастильон және Ланкуа виконты) (28 қыркүйек 1555 – 25 наурыз 1623) – қуатты (кейіннен гугенот) Ла Тур д’Овернь әулетінің мүшесі, Седан князі және Франция маршалы.

Өмірбаян

Виконт де Тюренн Оверньдегі Клермон-Ферран қаласының жанындағы Джозе-ан-Овернь қамалында дүниеге келді. Оның ата-анасы – Франсуа де Ла Тур д'Овернь, Тюренн виконты, және Элеонора де Монморенси, Анн де Монморенсидің, 1-ші герцогтің үлкен қызы. 1572 жылы болған Сен-Варфоломей қырғынынан кейін ол Ла-Рошельді қоршауға (1572–1573) қатысты, бірақ кейін протестантизмге қайта оралды. 1574 жылы Ла Моле мен Коконнаттың құйрық сөздеріне қатысы бар болғандықтан, 1575 жылы Франсуа, Аленсон герцогы (Карл IX және Генрих III патшалардың кіші інісі) басқарған наразылар партиясына қосылды. 1576 жылы ол Генрих Наваррдың (болашақ Генрих IV) протестанттық партиясына қосылып, 1579 жылы протестанттар мен католиктер арасындағы Нерак бейбіт шартын келіссөздер арқылы жүзеге асырды. 1580 жылы Жоғарғы Лангедоктың генерал-лейтенанты болып тағайындалды, 1590 жылы Генрих IV таққа отырғаннан кейін Парижді қоршауға қатысты және 1591 жылы Католик лигасынан Стенені бағындырды. 1591 жылы Генрих IV оны Буйон герцогтігі мен Седан княздығының мұрагері Шарлотта де Ла Маркқа үйлендірді. 1592 жылы Генрих IV оны Франция маршалы етіп тағайындады. 1593 және 1595 жылдары Генрих пен Голландия Республикасы Испанияның Люксембургына қарсы екі сәтсіз жорық жасады. 1595 жылы Испанияның Нидерландысының губернаторы Фуэнтеспен Доулленс, Пикардияда жеңілгеннен кейін, ол 1596 жылы Англия королевасы Елизавета I-мен Францияның одағын жаңарту үшін Англияға жіберілді. 1602 жылы Биронның құйрық сөздеріне қатысқандықтан, ол келесі жылы Женеваға қашып кетті және 1606 жылы Буйон герцогтігіне француз қорғауын қабылдауға мәжбүр болды. Генрих IV қайтыс болғаннан кейін, ол Людовик XIII еңбекке ие болғандағы Регенттік кеңесіне кірді және Максимилиан де Бетюн, де Сюлли герцогы, және Кончиниге қарсы интригалар жасады, соңғысы патшайым-ана Мария де Медичидің сүйіктісі болды. 1612 жылдың сәуір айында герцог Мария де Медичидің елшісі ретінде Лондонға келді. Ол сотта 100 немесе 250 серігімен бірге болды. Оның Чартерхаустағы жатақханалары гобелендермен безендірілген, соның ішінде оның жасөспірім туысы Анри де Ла Тремойльге арналған бөлмелер де болды. Ол Уайтхолл сарайындағы банкет залындағы алғашқы қабылдауына Леннокс герцогы 30 атты көлік колоннасымен жеткізілді. Сотта Дания королі Кристиан IV-нің әйелі Анна Катеринаның қайтысынан кейін қаралы аза тұтылды. Венеция елшісі Антонио Фоскаринидің сөзіне сүйенсек, оның нұсқауларында Франция ханшайымы Кристина мен ханзада Генрихтің некелесуі туралы ұсыныс болды. Даниялық Анна оның жақын серіктерінің біріне ханзада Генрихтің Флоренция ханшайымынан алтынмен үйленгеніне қарағанда француз ханшайымына сыйлықсыз үйленгенін қалатынын айтты. Ол 1623 жылы Седанда қайтыс болды.

The vicomte de Turenne was born at the castle of Joze en Auvergne, near Clermont Ferrand in Auvergne. His parents were François de La Tour d'Auvergne, Viscount of Turenne and Eléonore de Montmorency, eldest daughter of Anne, 1st Duc de Montmorency. After the St. Bartholomew's Day Massacre in 1572 he participated in the Siege of La Rochelle (1572 1573), but subsequently re converted to Protestantism. Compromised in the conspiracy of La Mole and Coconnat in 1574, he joined the party of the Malcontents headed by François, Duke of Alençon (younger brother of kings Charles IX and Henry III) in 1575. In 1576 he joined the Protestant party of Henry of Navarre (the future Henry IV), negotiating the Peace of Nérac between Protestants and Catholics in 1579. Appointed lieutenant general of Upper Languedoc in 1580, he took part in the siege of Paris in 1590 after the accession of Henry IV to the throne, and conquered Stenay from the Catholic League in 1591. In 1591 Henry IV married him to Charlotte de La Marck, heiress to the duchy of Bouillon and of the Principality of Sedan. In 1592 Henry IV made him Marshal of France. In 1593 and 1595, Henry and the Dutch Republic conducted two unsuccessful campaigns against Spanish held Luxemburg. Defeated at Doullens, Picardy in 1595 by Fuentes, governor of the Spanish Low Countries, he was sent to England to renew the alliance of France with Queen Elizabeth I of England in 1596. Compromised in the conspiracy of Biron in 1602, he fled to Geneva the following year and had to accept a French protectorate over his duchy of Bouillon in 1606. At the death of Henry IV, he entered the Council of Regency during the minority of Louis XIII, and intrigued against Maximilien de Béthune, duc de Sully and Concini, the latter a favourite of the queen dowager and regent Marie de' Medici. In April 1612 the Duke came to London as the ambassador of Marie de' Medici. He was received at court in state, and brought 100 or 250 followers. He lodgings at the Charterhouse were hung with tapestry, including rooms for his teenage nephew Henri de La Trémoille. He was brought to his first reception at the Banqueting House at Whitehall Palace by the Duke of Lennox in a convoy of 30 coaches. The court was wearing black mourning for the death of Anne Catherine wife of Christian IV of Denmark. According to the Venetian ambassador, Antonio Foscarini, his instructions included an offer of a marriage between Princess Christine, the second Princess of France, and Prince Henry. Anne of Denmark told one of his senior companions that she would prefer Prince Henry married a French princess without a dowry than a Florentine princess with any amount of gold. He died in Sedan in 1623.