Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1981 жылы түсірілген Теренс Янг режиссерлік еткен фильм.
1981 film directed by Terence Young
Иши өзінің Біріккен ұлттар қозғалысының мүшесі екенін айтты: «Католик шіркеуінің мүшесі сияқты, мен де Пастор Мунның Құдайдың ісін шын ниетпен атқарады деп сенемін». Иши Мунның News World Communications медиа-холдингі шығарған World Daily News газетінің президенті болды, бұл холдинг АҚШ-тағы The Washington Times сияқты басқа да газеттерді шығарды. Inchon фильмінің бастапқы бюджеті 18 миллион доллар болған, бірақ түсіруге 46 миллион доллар жұмсалды. Жапондық банктерден қаржы алуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды, сондықтан жобаның барлық қаржысы Мун мен Біріккен ұлттар шіркеуінен түсті. Кейіннен Мун қозғалыстың мүшелеріне сөйлеген сөзінде былай деді: «Неліктен біз Inchon фильміне сонша күш салдық? Нәтижесіне қарамастан, мақсатымыз – адамдардың Макартур туралы түсінігін қалыптастыру. Макартурдың Құдайды және адамдарды қаншалықты жақсы көргенін көрсетуді қаладым. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Макартур Жапонияға келіп, елді қайта біріктірді. Ол халықты шын жүректен құрметтеді және жақсы көрді. Ол сонымен қатар Құдайды қатты жақсы көріп, тирандық пен коммунизмге қарсы күшпен күресті. Мен адамдардың осыны түсінгенін қалаймын».
Ishii said he was a member of the Unification movement "just like a Catholic is a member of the Catholic Church and I believe Rev. Moon is very sincere about doing the Lord's work". Ishii was president of the World Daily News, which is published by Moon's media conglomerate News World Communications which also published other newspapers, including The Washington Times in the United States. Inchon was initially budgeted at $18 million, but cost $46 million to produce. Attempts to solicit funding from Japanese banks fell through, and so the entire project was funded by Moon and the Unification Church. Moon later said in a talk to movement members: "Why did we put so much effort into the movie Inchon? No matter what the result the motivation was for people to understand about MacArthur. I wanted to show how MacArthur loved God and loved people. MacArthur came to Japan after World War II and put the nation back together. He really respected and loved the people. He also loved God very much and fought with great strength against tyranny and communism. That is what I want the people to understand."
Жазу
Ишидің халықаралық актерлік құраммен фильм жазуға деген ниеті Оңтүстік Корея соғысының драмасының көрсетілімінен кейін туды. Ол фильмді "көңілді экшн фильм" деп ойлаған, бірақ сонымен қатар "МакАртурды адам ретінде көрсетуге қатты қызығушылық танытқанын және корей халқы үшін соғыс қаншалықты ауыр болғанын әлемге білдіргім келеді" деді. Иши Мурға генерал Макартурдың руханилыққа және илаһи басшылыққа сенуіне ерекше назар аударуды тапсырды. Ол Мурға фильмге үш түрлі махаббат оқиғасын енгізуді бұйырды: "біреуі екі американдық арасында, екіншісі екі корей арасында, ал үшіншісі американдық пен корей арасында". Мур "махаббат оқиғалары Кореяның, Корея соғысының трагедиясын айтуға тиіс" деп түсіндірді. Иши Мурға фильмнің "коммунизмге қарсы үгіт" болып кетпеуін қалағанын жеткізді. Фильмнің сценарийі аяқталмас бұрын, фильмнің өндірушілері киностудиямен келісімге келуде қиындықтарға тап болды. Ишидің сөзіне қарағанда, Солтүстік Корея Жапониядағы еңбек одақтары арқылы Toho Studios-қа қысым көрсетіп, студияның "Инчон" жобасымен байланысын үзуді талап еткен. Еңбек одақтары фильмнің өндірісін сынап, оның Мун мен оның Біріктіру қозғалысының, сондай-ақ Кореяның Орталық барлау қызметінің ықпалында екенін, Оңтүстік Корея президентін қолдау мақсатында жасалғанын мәлімдеді. Осы сынның нәтижесінде Toho Studios "Инчон" жобасына қатысуын тоқтатты. Оливье рөлді зерттеу үшін Вирджиния штатының Норфолк қаласына сапар шегіп, Макартур мұражайына барды және Макартурдың жеке көмекшісі болған Александр Хейгпен әңгімелесті. "Шафт" фильміндегі басты рөлімен танылған Ричард Раундтри фильмдегі штаб-сержант Хендерсон рөлін ойнады. Актриса Карен Кан фильмде майор Фрэнк Холсворттың жас корейлік сүйіктісінің рөлін сомдады. Кейін "Пресс Демократ" газетіне берген сұхбатында Кан фильм туралы былай деді: "Бұл "Желмен кеткендер" сияқты болуы керек еді. Бірақ ол ең нашар фильм болды. Ол барлық уақыттағы ең нашар фильмдердің тізіміне енді. Сол фильмнен кейін мен жұмыстан кеттім. Мен енді Лос-Анджелеске шыдамадым. Мен өте сезімтал болдым. Сондықтан мен кетіп қалдым". Янгқа 1,8 миллион доллар, Жаклин Биссетке 1,65 миллион доллар, Бен Гацзараға 750 мың доллар, Дэвид Янссенге 300 мың доллар, Раундтриге 200 мың доллар, ал Рекске аптасына 6000 доллар төленді. Гаццара Франк Холлсворт рөліне ие болғанға дейін бұл рөл Ник Нолтке 1,5 миллион долларға ұсынылған еді. Оливье мен Янг кейіннен One Way Productions компаниясын әрқайсысы 1 миллион долларға сотқа берді, себебі оларға еңбекақысы толық төленбеген.
Ishii was inspired to write a film with an international cast after watching a South Korean dramatization of the war. He wanted the film to be an "entertaining action film", but also said he was "very interested in depicting MacArthur as a human being and I want the world to know how miserable the war was for the Korean people." Ishii instructed Moore to include an emphasis on General MacArthur's spiritualism and faith in divine guidance. He told Moore to include three separate love stories in the film, "one between two Americans, one between two Koreans, and one between an American and a Korean". Moore explained that "the love stories were supposed to tell the story of the tragedy of Korea, the tragedy of the Korean War". Ishii stated to Moore that he did not wish for the movie to turn into an "anti Communist tract". Before the completion of the film's screenplay, the film's producers encountered difficulties obtaining an affiliation with a movie studio. Ishii said that North Korea placed pressure on Toho Studios through labor unions in Japan, requesting that the studio pulled out of its affiliation with Inchon. The labor unions criticized the film's production, saying that it was influenced by Moon and his Unification movement, in addition to the Korean CIA and was part of an effort to support the president of South Korea. Because of this criticism, Toho Studios canceled its participation in the Inchon project. Olivier researched the role by traveling to Norfolk, Virginia to visit the MacArthur Museum, and speaking with Alexander Haig, who had served as aide de camp to MacArthur. Richard Roundtree, known for the title role in the film Shaft, portrayed the character of Staff Sgt. Henderson in the film. Actress Karen Kahn portrayed the young Korean lover of Major Frank Hallsworth in the film. In a subsequent interview with The Press Democrat, Kahn said of the film: "It was supposed to be this Gone with the Wind. And it was the worst movie. It's in some of those worst films of all time books. After that movie I quit. I just couldn't take L. A. I was really thin skinned. So I just got out." Young was paid $1.8 million, Jacqueline Bisset was paid $1.65 million, Ben Gazzara was paid $750,000, David Janssen was paid $300,000, Roundtree was paid $200,000, and Rex Reed was paid $6,000 per week. Prior to Gazzara receiving the role for Frank Hallsworth it was offered to Nick Nolte for $1.5 million. Olivier and Young later sued One Way Productions for $1 million each citing overtime.
Музыка
Джерри Голдсмит фильмге музыка жазды. Музыка 1980 жылдың шілдесінде Римдегі Forum студиясында жазылды және көптеген қиындықтарға толы болды – студия оның оркестріне жеткіліксіз болды, ал орындаушылар мен олардың құрал-жабдықтарынан туған бөлмедегі шу жазбаларға әсер етті. Аталған мәселелерге қарамастан, Голдсмит өзінің музыкасын "нашар жағдайдан қызықты музыка жасау мүмкіндігі" деп бағалап, оған риза болды. 1982 жылғы түпнұсқа саундтрек альбомы 38 минуттық музыкадан тұрды, Голдсмит пен инженер Леонард Энгель оны хронологиялық емес, ең жақсы тыңдау тәжірибесі үшін өңдеп, жинақтады. Альбом Regency Records лейблымен шығарылды; Intrada Records 1988 жылы толық музыканың ремикстелген нұсқасын дайындады. 2006 жылы Intrada музыкаға қайта оралып, екі дискілік жинақты шығарды, онда түпнұсқалық LP бірінші дискіде тұңғыш рет компакт-дискіде жарық көрді, ал толық музыка екінші дискіде фильмдегі ретімен ұсынылды.
Jerry Goldsmith wrote the score for the film. The music was recorded at Rome's Forum Studio in July 1980 and was fraught with difficulties—the studio was not large enough for his orchestra, and room noise made by the players and their equipment affected the tracks. In spite of the problems, Goldsmith was pleased with his score, describing it as a chance to "create interesting music out of a bad situation". The original 1982 soundtrack LP comprised 38 minutes of music, edited and assembled by Goldsmith and engineer Leonard Engel into an ideal listening experience rather than a chronological one. The album was issued on Regency Records; Intrada Records prepared a remixed edition of the complete score in 1988. In 2006 Intrada revisited the score and issued a two disc set, with the original LP making its compact disc debut on disc 1 and the entire score presented in film order on disc 2.
Түсірілім
Фильм Голливудта, Римде, Ирландияда, Токиода және Сеулде түсірілді. Мунның қатысы "қатты жоққа шығарылды". Мун фильмнің сценарийін өңдеуді және қайта түсіруді ұсынды, бұл "өндірістің Оңтүстік Кореяға үш рет, Римге екі рет және Лос-Анджелеске екі рет оралуына" әкелді. Фильмде бірнеше техникалық қателер болды. Шайқас сахналарында әскери ұшақтарды көрсету үшін картоннан қиылған бөліктер қолданылды, ал бір киносыншы көрермендердің картонға бекітілген жіптерді көре алатынын айтты. Фильмге цифрлық сағаттың кадрлары енгізілді, бірақ бұл технология фильм түсірілгеннен кейін жиырма бес жылдан соң ғана ойлап табылды. Инчонға қону сахнасында кемелер солға емес, оңға бұрылып кетті. Бұл радиотелефоны бұзылған көмекшінің, ұяттан қорқып, дұрыс ақпаратты жеткізбеуіне байланысты болды. Бұл түсіру қатесі шамамен 500 000 долларға түсті. Экипажды Макартурдың жеңіс шеруін бейнелейтін үш минуттық сахнаны түсіру үшін 1 миллион доллар жұмсалды. Басты түсірілімге 26 миллион доллар, ал басқа елдерде қайта түсіруге 22 миллион доллар жұмсалды. Сидни Беккерманға монтаж кезінде Ишиге кеңес беруі үшін 350 000 доллар төленді. Өндіріс Инчон шайқасына рота командирі ретінде қатысқан, отставкадағы теңіз корпусының генерал-лейтенанты Сэмюэл Яскилканы фильмнің техникалық кеңесшісі ретінде жұмысқа алды. АҚШ Қорғаныс министрлігі АҚШ Армиясы мен АҚШ Теңіз жаяу әскерінен 1500 сарбазды фильмде массовка ретінде қатысуға рұқсат берді, бұл үшін 77 000 доллар жұмсалды. 1962 жылы Мун құрған Кореяның "Кішкентай періштелер" балалар фольклорлық балеті фильмде көптеген Біріктіру қозғалысының мүшелерімен бірге көрсетілді. Бұл шара зейнеткер әскери қызметшілеріне көмек көрсету мақсатында сенатор Альфонс Д'Аматоның төрағалығымен ұйымдастырылды. Фильмнің толық 140 минуттық нұсқасы осы жолы ғана көрсетілді. Гала кеші Д'Аматоның демеушілігімен ұйымдастырылған зейнеткер әскери қызметшілеріне арналған шара болды, бірақ Мунның қатысатыны хабарланғаннан кейін ол қатысудан бас тартты. 12 конгрессмен жәрдемақы комитетінің құрметті мүшесі ретінде тіркелді. Конгресс мүшелерінің тағы да қырық сегізі премьераға билеттер алғанына қарамастан, Лоуренс Х. Суид "Guts & Glory" журналында "Кеннеди орталығының алдындағы наразылыққа барған он бес немесе он алты адам ғана батыл болды" деп жазды. Фильм Ақ үйde көрсетілді.
Shooting took place in Hollywood, Rome, Ireland, Tokyo and Seoul. The involvement of Moon was "adamantly denied". Moon recommended editing and reshooting changes to the film's script, which "caused the production to return to South Korea three times, Rome twice and Los Angeles twice." The film included several technical errors. Cut out cardboard pieces were used to depict military aircraft during battle scenes in the film, and one film critic said viewers were almost able to identify the threads attached to the cardboard cut outs. Footage of a digital watch was spliced into the film, though this technology would not be invented for twenty five years after the film's time period. During the filming of the landing at Inchon a mistake was made in which the ships turned right rather than left. This was due to an aide, whose walkie talkie was broken, not relaying the correct information due to fear of embarrassment. The filming mistake cost around $500,000. $1 million was spent to bring the crew back to film the three minute scene depicting MacArthur's victory parade. Principal photography cost $26 million and reshoots in other countries cost $22 million. Sidney Beckerman was paid $350,000 to consult Ishii during the editing process. The production hired Samuel Jaskilka, a retired Marine Corps lieutenant general who took part in the Battle of Inchon as a company commander, as technical advisor to the film. The United States Department of Defense allowed 1,500 soldiers from the United States Army and United States Marine Corps to participate as extras in the film, at a cost of $77,000. The Little Angels Children's Folk Ballet of Korea, founded by Moon in 1962, was featured in the film, with many Unification movement members. as a benefit for retired United States Navy personnel chaired by Senator Alfonse D'Amato. This was the only time the film was screened in its full 140 minute version. The gala was a benefit for retired Naval personal sponsored by D'Amato, but he declined to attend when it was announced that Moon would be in attendance. Twelve congressmen signed on as honorary members of the benefit committee. Although an additional forty eight Members of Congress accepted tickets to the premiere, Lawrence H. Suid wrote in Guts & Glory that " no more than fifteen or sixteen were willing to brave the pickets outside the Kennedy Center protesting the Unification Church and its involvement with the movie." screened the film in the White House.
Жылжыту
Бірлестік қозғалысы өздері таратуды қалаған, бірақ Янг оларға бұл "толық құлдырауға" алып келетінін айтты. Баспасөз хабарламаларында көптеген мистикалық шаруалар жасалды, мысалы, B-29 бомбалаушы ұшқышы соғыс кезінде Иса Мәсіхтің бейнесін көргені, немесе Макартурдың рухы кеңсе есігінің суретінде оның бейнесін пайда болдырғаны туралы.
The Unification movement wanted to distribute on their own, but Young told them this would result in a "total disaster". The press releases made many mystical claims, such as of a B 29 bomber pilot seeing the face of Jesus Christ during the war, or of MacArthur's spirit causing his face to appear on a photograph of his office door.
Тарату
Инчон 1982 жылғы мамыр айында 35-ші Канн кинофестивалінде көрсетілді, бірақ 250 000 долларлық жарнамалық науқанына қарамастан, сатып алушыларды қызықтыра алмады. Бұл науқанға үлкен кеш ұйымдастыру және жарнамалық «Инчон» курткаларын тарату үшін «Роджерс және Кован» жарнама агенттігі тартылды. 1982 жылдың тамызында «Metro Goldwyn Mayer» тарату құқығын сатып алды. Дегенмен, фильм сол кезде «Біріккен қозғалыстың» меншігінде болған «Goodlife Television Network» американдық кабельді телеарнасында көрсетілді. «Инчон» 44 миллион доллардан астам шығынға ұшырады және сол жылғы ең ірі қаржылық сәтсіздікке ұшыраған фильм болды. 1989 жылы «Baseline» ойын-сауық зерттеу компаниясы жүргізген сауалнамада «Инчон» «1980-ші жылдардың ең үлкен кассалық фиаскосы» деп танылды. «Инчон» бірнеше рет кассалық сәтсіздікке ұшыраған фильмдер тізіміне енді. «Chicago Tribune» газетінің журналисі Майкл Уилмингтон «Инчонды» «Голливудтың 10 ең нашар мегафлопы» тізімінде алтыншы орынға қойды. «The Washington Post» газеті «Инчонды» «кино тарихындағы ең ірі коммерциялық апаттардың бірі» деп сипаттады. 1995 жылы «San Francisco Chronicle» газетінде «Гиннестің рекордтар кітабы» «Инчонды» «кино тарихындағы ең көп ақша жоғалтқан фильм» деп атағаны жазылды. 1997 жылғы шарттармен есептегенде, «Инчон» инфляцияға байланысты «10 ең қымбат фильмнің» қатарына кірді, құны 173 миллион долларды құрады. 2006 жылы «MSN Movies» сайтындағы «Ең үлкен 10 кассалық сәтсіздік» тізімінде Кат Гиантис «Инчонды» Л. Рон Хаббардтың (саентологияның негізін қалаушы) романы негізінде түсірілген ғылыми-фантастикалық «Battlefield Earth» фильмімен бірге жетінші орынға қойды.
Inchon screened at the 35th Cannes Film Festival in May 1982 but failed to interest any buyers despite a $250,000 publicity campaign, which included hiring the publicity firm Rogers and Cowan to arrange a large party and give out promotional Inchon jackets. In August 1982, Metro Goldwyn Mayer contracted distribution rights. However, it did air on U. S. cable television outlet Goodlife Television Network, at the time owned by the Unification movement. Inchon lost over $44 million, and was the year's largest cinematic financial failure. In 1989, a survey released by the entertainment research firm Baseline identified Inchon as "the biggest box office fiasco of the 1980s". Inchon has been included on multiple lists of box office bombs. Michael Wilmington of the Chicago Tribune placed Inchon as number six in a "list of Hollywood's 10 worst mega flops". The Washington Post described Inchon as "one of the biggest commercial disasters in film history". In 1995, the San Francisco Chronicle reported that The Guinness Book of World Records called Inchon "the biggest money loser in film history". Inchon was one of the "10 costliest movies", adjusted for inflation, at $173 million in 1997 dollars. In a 2006 list of "The top 10 biggest box office failures", Kat Giantis of MSN Movies placed Inchon as tied with Battlefield Earth (a science fiction film based on a novel by L. Ron Hubbard, founder of Scientology, the fact this film was based on a book written by the founder of the Scientology religion meant that it was heavily promoted by Scientologists) for number seven.