Кіріспе

Ресей композиторы және пианині Владимир Иванович Ребиков (Влади́мир Ива́нович Ре́биков, Vladi'mir Iva'novič Re'bikov; 31 мамыр [ескі стиль бойынша 19 мамыр] 1866 – 4 тамыз 1920) – 20 ғасырдың басындағы кеш романтизм өкілі, ресей композиторы және пианині.

Өмірбаян

Ребиков Ресейдің Сібір аймағындағы Красноярск қаласында, қашықтағы татар тегінен тараған отбасында дүниеге келді. Оның әпкелері де пианист болған. Мәскеу университетінің филология факультетін бітірген. Ол Пётр Ильич Чайковскийдің шәкірті Н. Кленовскиймен Мәскеу консерваториясында, содан кейін үш жыл бойы Берлинде және Венада К. Майрбергерден (музыка теориясы), О. Яштан (аспаптау), және Т. Мюллерден (пианино) сабақ алды. Ребиков Ресей империясының әртүрлі қалаларында – Мәскеуде, Одессада, Кишиневте, Ялтада, сондай-ақ Берлинде, Венада, Прагада, Лейпцигде, Флоренцияда және Парижде сабақ беріп, концерттерде өнер көрсетті. Онда ол Клод Дебюсси, Оскар Недбал, Зденек Неедли және басқалармен танысты. Ребиков 1909 жылы Ялтаға қоныстанды және сол жерде қайтыс болды.

Мұра

Алғашқы еңбектерінде Чайковскийдің ықпалы байқалады. Ол лирикалық фортепиано миниатюраларын (суиталар, циклдар және альбомдар), балалар хорларын және әндерін жазды. Оның вокалдық циклдерінің бірі Иван Крыловтың атымен аталады – ("Бейнелердегі мақалдар"). Ол сонымен қатар "Крыловтың аңыздары" атты сахналық туындысын жазды (шамамен 1900 жыл). Ол жетілік және тоғыздық, аяқталмаған каденциялар, политональдық және ашық төртінші және бесінші интервалдарға негіделген гармония сияқты жаңа, жетілген гармонияны қолданды. Ол жаңа формалармен де тәжірибе жасады, мысалы, фортепиано туындыларында – Mélomimiques Op. 10 (1898) және музыка мен мимді біріктіретін Ритмодекламациялар. Ол "меломимика" (немесе "меломимик") және "ритмдік декламация" (мелодекламацияға қараңыз) деп аталатын музыкалық пантомиманың жаңа түрін енгізді. Оның оркестрлік және сахналық туындыларына оннан астам опера, мысалы, "Ёлка – Жаңа жылдық шырша", және екі балет кіреді. Оның балалар музыкасы барлық туындыларының ішінде ең танымал болып табылады. Ол бүкіл тондық шкалаға орыс композиторларының сүйіспеншілігін жалғастырды, оны Les demons s'amusent шығармасында пайдаланды, ол Les Rêves (Түстер, 1899) меломимикалық суитасына енді.

Цитаталар

Ребиков 54 жасында қайтыс болған кезде-ақ естен шығып, ұмытылған композиторға айналған еді. Ол ашулы және көңілі тоңған, Дебюсси, Скрябин және Стравинский сияқты композиторлар оның идеяларын ұрлап, осылайша танымалдыққа ие болды деп дұрыс емес сенді. Ребиков көбінесе салондық жанрдағы жеңіл музыкасымен белгілі. Ребиковтың 20 ғасырдың басындағы жаңашылдық әдістерді дамытудағы маңызды рөлі көбірек танылуға лайық.

Пианино

Escalavage et Liberte (Оп. 22)
Буколикті көріністер (Op.28)
Күзгі жапырақтар (Op.29)
Мереке (Op. 38)
Ақ әндер (Op.48)
3 Идил (Op. 50)