Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1991 жылы Жаңа Зеландияда табиғи және физикалық ресурстарды тұрақты басқаруды қолдайтын заң.
1991 New Zealand law promoting sustainable management of natural and physical resources
Ресурстарды басқару туралы заң (RMA) 1991 жылы Жаңа Зеландияда қабылданған Парламенттің маңызды, кейде даулы актісі болып табылады. RMA жер, ауа және су сияқты табиғи және физикалық ресурстарды тұрақты басқаруды ілгерілетеді. Жаңа Зеландияның Қоршаған орта министрлігі RMA-ны қоршаған ортаны басқару жөніндегі Жаңа Зеландияның негізгі заңнамасы деп сипаттайды. RMA және оған сәйкес аудандық және аймақтық кеңестер мен соттар қабылдаған шешімдер көптеген жеке тұлғалар мен кәсіпорындарға айқын әсер етеді. Заң қоршаған ортаға зиянды әсерлерді басқаруда тиімсіз, уақытты көп алады және қымбат екендігі, сондай-ақ заңды экономикалық қызметке бюрократиялық шектеулер енгізетіндігі үшін сынға ұшырады. Алтыншы Лейбористік үкімет RMA-ны екі жеке заңмен алмастырды: 2023 жылғы Табиғи және салынған орта туралы заң (NBA) және 2023 жылғы Кеңістіктік жоспарлау туралы заң (SPA), сондай-ақ Климаттың өзгеруіне бейімделу туралы заң жобасын (CAA) қосуды жоспарлады. 2023 жылғы Жаңа Зеландиядағы жалпы сайлаудан кейін Ұлттық партия басқаратын коалициялық үкімет Лейбористік партияның NBA және SPA заңдарын күштен жойды. Сондай-ақ, RMA-ны реформалауға және оны жаңа ресурстарды басқару заңдарымен алмастыруға уәде берді.
The Resource Management Act (RMA) passed in 1991 in New Zealand is a significant, and at times, controversial Act of Parliament. The RMA promotes the sustainable management of natural and physical resources such as land, air and water. New Zealand's Ministry for the Environment describes the RMA as New Zealand's principal legislation for environmental management. The RMA and the decisions made under it by district and regional councils and in courts affect both individuals and businesses in large numbers, and often in very tangible ways. The Act has variously been attacked for being ineffective in managing adverse environmental effects, or overly time consuming and expensive and concerned with bureaucratic restrictions on legitimate economic activities. The Sixth Labour Government replaced the RMA with two separate acts: the Natural and Built Environment Act 2023 (NBA), and the Spatial Planning Act 2023 (SPA); and planned to add the Climate Change Adaptation Bill (CAA). Following the 2023 New Zealand general election, the National led coalition government repealed Labour's NBA and SPA legislation. It also promised to reform the RMA and eventually replace it with new resource management laws.
Маңыздылығы
RMA қабылдануы үш себеппен маңызды болды. Біріншіден, RMA жерді пайдалану, орман шаруашылығы, ластану, көлік, аумақтық жоспарлау, су және ауа сияқты салалар мен ведомстволар арасында шашыраңқы болған бұрынғы ресурстарды пайдалану режимдерін алмастырған бірыңғай жүйені құрды. Екіншіден, RMA тұрақтылық принципін қамтитын алғашқы заңмен реттелген жоспарлау жүйесі болды. Үшіншіден, RMA «тұрақты басқаруды» нормативтік-құқықтық базаның түйінді және айқын мақсаты ретінде бекітті, және осы мақсат RMA аясындағы барлық саясатты, стандарттарды, жоспарларды және қабылданатын шешімдерді бағыттап отырады. RMA мақсатының заңның қабылдануымен бірге әлемдік практикада бірегей болған, нақты заңнамалық иерархияның ең жоғары сатысында тұруы – жаңашылдық еді.
The adoption of the RMA was significant for three reasons. Firstly, the RMA established one integrated framework that replaced the many previous resource use regimes, which had been fragmented between agencies and sectors, such as land use, forestry, pollution, traffic, zoning, water and air. Secondly, the RMA was the first statutory planning regime to incorporate the principle of sustainability. Thirdly, the RMA incorporated 'sustainable management', as an explicitly stated purpose placed at the heart of the regulatory framework and this purpose is to direct all other policies, standards, plans and decision making under the RMA. Having the purpose of the RMA at the apex of an unambiguous legislative hierarchy was a unique concept worldwide at the time of the law's inception.
Қатысушы заңнамалар
RMA көптеген актілерді, ережелерді және бұйрықтарды алмастырды. Барлығы 59 заң мен түзетілген заңдар күшін жойды (RMA-ның алтыншы кестесін қараңыз), ал он тоғыз ереже мен бұйрық жойылды (жетінші кесте). Күшін жойған маңызды заңдар 1967 жылғы Су және топырақ қорғау туралы заң мен 1977 жылғы қала және ауылды жоспарлау туралы заң болды. Кен және минералдар режимі үшінші оқылым кезеңінде Ресурстарды басқару туралы заң жобасынан бөлініп, 1991 жылғы Корольдік минералдар туралы заң ретінде қабылданды. Дегенмен, осы заңдардың үшеуі RMA-ның маңызды элементтерін қамтиды. 1941 жылғы Топырақ қорғау және өзендерді бақылау туралы заң су жиналатын аймақтарға негізделген ұйымдарға үлгі болды, ал су жиналатын басқармалар жаңа аймақтық кеңестердің құрамына кірді. 1977 жылғы қала және ауылды жоспарлау туралы заң келісім беру және жоспарлау рәсімдерін қамтамасыз етті. 1967 жылғы Су және топырақ қорғау туралы заң суға қатысты келісім беру жүйесі мен сот шешімдерін ұсынды.
The RMA replaced a large number of acts, regulations and orders. A total of 59 Acts and amended Acts were repealed (see RMA Sixth Schedule), and nineteen regulations and orders were revoked (Seventh Schedule). The notable acts repealed were the Water and Soil Conservation Act 1967 and the Town and Country Planning Act 1977. The mining and minerals regime was separated from the Resource Management Bill at the third reading stage and was enacted as the Crown Minerals Act 1991. However, three of these statutes, provided important elements of the RMA. The Soil Conservation and Rivers Control Act 1941 provided the precedent for catchment based entities and catchment boards became part of the new regional councils. The Town and Country Planning Act 1977 provided the consenting and planning procedures. The Water and Soil Conservation Act 1967 provided the consenting regime and case law for water.
Басталуы
1980 жылдары Ұлттық партияның қоршаған орта мәселелеріне деген жатқылығы, «Think Big» экономикалық даму жобалары мен Ұлттық даму заңында көрініс тапқандай, Жаңа Зеландияның Еңбек партиясын 1984 жылғы сайлау науқанына жоспарлау және жергілікті басқару институттарын реформалау, сондай-ақ қоршаған ортаны қорғау саясатын жақсарту платформасымен шығарды. Реформа саясаты қолданыстағы салалық жүйенің орнына бірыңғай ресурстарды басқару жүйесін құруды көздеді. Еңбек партиясының қоршаған орта саясаты, мысалы, осы 1-бөлімнің 3-тармағынан алынған цитата, Брундтланд комиссиясының тұрақты даму тұжырымдамасына көп қарызды болды; биосфераны адамдардың пайдалануын басқару арқылы қазіргі ұрпақтар үшін максималды тұрақты пайда табуды қамтамасыз ету, сонымен бірге болашақ ұрпақтардың қажеттіліктері мен талпыныстарын қанағаттандыру әлеуетін сақтап қалу.
Following the National Party's antipathy to environmental issues in the 1980s, as expressed in the Think Big economic development projects and the National Development Act, the New Zealand Labour Party went into the 1984 election campaign with a platform of reforming planning and local government institutions and adopting better environmental policies. The reform policy involved creating an integrated resource decision making system to replace the existing sectoral based system. The Labour Party environment policy, such as this quote from Part I, paragraph 3, owed much to the Brundtland Commission's concept of sustainable development;to ensure the management of the human use of the biosphere to yield the greatest sustainable benefits to present generations while maintaining the potential to meet the goods and aspirations of future generations
Ресурстарды басқару туралы заңның реформасы
1987 жылғы сайлауда төртінші Лейбористік үкімет екінші мерзімге сайланды және вице-премьер Джеффри Палмер қоршаған ортаны қорғау министрі болды. Палмер Жаңа Зеландияның қоршаған ортаны қорғау және жоспарлау заңдарын реформалаудың жан-жақты жобасын бастады. Бұл – Ресурстарды басқару заңнамасын реформалау, немесе RMLR. Палмердің мақсаттарына Вайтанги шартын іске асыру, ресурстарды тиімді пайдалану, Әлемдік табиғатты сақтау стратегиясы, ұрпақтар арасындағы теңдік және экожүйенің ішкі құндылықтарын қамту кірді. Палмер Қоршаған орта министрлігінің қолдауымен жұмыс істеген төрт адамнан тұратын негізгі топты бақылаған Министрлер кабинеті комитетіне төрағалық етті. Негізгі топ 32 жұмыс қағазы және кең ауқымды халықтық тыңдаулар арқылы саясатты әзірледі. 1988 жылдың желтоқсан айында реформа ұсыныстары жарияланды. 1989 жылдың желтоқсан айында Палмер Жаңа Зеландия Парламентіне 314 беттік Ресурстарды басқару туралы заң жобасын ұсынды. 1990 жылғы сайлауға дейін Select Committee процесі аяқталмады, сол сайлауда Лейбористер жеңіліске ұшырады. Алайда, жаңа Ұлттық партиясының Қоршаған орта министрі Саймон Аптон заң реформасын жалғастырып, RMA-ның қабылдануына әкелді.
In the 1987 election the fourth Labour Government won a second term in office and deputy prime minister Geoffrey Palmer became the Minister for the Environment. Palmer initiated a comprehensive reform project for New Zealand's environmental and planning laws. This was the Resource Management Law Reform or RMLR. Palmer's objectives explicitly included giving effect to the Treaty of Waitangi, cost effective use of resources, the World Conservation Strategy, intergenerational equity, and intrinsic values of ecosystems. Palmer chaired a Cabinet committee supervising a core group of four people supported by the Ministry for the Environment. The core group developed policy through a series of 32 working papers and through extensive public consultation. In December 1988, the reform proposals were published. In December 1989, Palmer introduced the 314 page Resource Management Bill to the Parliament of New Zealand. The Select Committee process was not completed by the election of 1990, which Labour lost. However, the new National Minister for the Environment, Simon Upton, continued the law reform process leading to the enactment of the RMA.
РМА-ның түпкілікті жобасы
Жаңа министр Саймон Аптон заң жобасының мақсаты мен қағидаларына қатысты ұсынушылардың әртүрлі пікірлерін атап өтті. 1989 жылғы 10 наурыздағы Кабинет отырысының қағазында заң жобасының жалпы мақсаттары мен негізгі философиясы мақсаттар бөлімінде көрсетіліп, негізгі қағидалар бөлімінде нақтылануы тиіс екені айтылды. 1990 жылғы сайлаудан кейін Саймон Аптон мақсаттар мен қағидалар тарауларын бағалау үшін Тексеру тобын тағайындады. Тобтың құрамына: төраға – заңгер Тони Рэндерсон; заңгер Пру Кроссон (қазір Пру Капуа); эколог Гай Салмон; жоспарлаушы Кен Тремейн; және экономист Брент Уилер кірді. Тексеру тобы бұл тараулардың мүдделі топтар ұсынған мәселелердің үйлесімсіз «тізіміне» айналып, нақты басымдықтары жоқ екенін анықтады. Бұл әлеуметтік-экономикалық және биофизикалық аспектілердің «саудаласуына» немесе теңгерілуіне әкелуі мүмкін еді. Олар мұндай теңгерімдеу тәсілін қабылдамай, биофизикалық шектеулер аясында пайдалануды ұсынды. Олар заң жобасының мақсаты әлеуметтік әділдік пен байлықты қайта бөлуге бағытталған тұрақты даму болмауы керек деп санайтын. Олар заң жобасының мақсаты «тұрақты басқару» болуы керек екенін және осы мақсаттың маңызды аспектісі – ұрпақтар арасындағы теңдік, яғни болашақ ұрпақтар үшін табиғи ресурстарға қол жеткізу мүмкіндігін сақтау екенін қорытындылады. Іс-әрекеттердің зиянды әсерлерін болдырмау, жою немесе азайту екінші мақсат ретінде қосылды. Осыған байланысты мақсаттар мен қағидалар бөлімдері қайта жазылды. Ақырында, Кабинеттің мақұлдауымен Саймон Аптон үшінші «тұрақты басқару» мақсатын – «ауаның, судың, топырақтың және экожүйенің тіршілікті қамтамасыз ету қабілетін сақтауды» қосты. Саймон Аптон Парламенттегі үшінші оқылымында сөйлеген сөзінде RMA-ның мақсаты экономикалық қызметті жоспарлау мен бақылауға, немесе сауда-саттыққа қатысты емес, табиғи ресурстарды пайдаланудың зиянды әсерлерін сақтау, қорғау, болдырмау, жою және азайтуға бағытталғанын айтты. Заң жобасы бізге биофизикалық негізді міндетті түрде сақтауға болатын мақсаттарды белгілеуге мүмкіндік беретін құрылымды ұсынады. Осы мақсаттар орындалған жағдайда, адамдар нені істеп жатқаны олардың өз ісі. Осылайша, заң жобасы дамытушылар үшін көбірек еркіндік режимін ұсынады. Екінші жағынан, іс-әрекеттер қатаң экологиялық стандарттарға сәйкес келуі керек, ал қоғам осы стандарттарды белгілейді. 4-тарауда биофизикалық шектеулер көрсетілген. 5 және 6-тарауларда осы мәселелерді кеңейтетін қосымша нақты мәселелер қарастырылған. Заң жобасында экологиялық стандарттарды белгілеу үшін нақты және қатаң процедура бар – және пікірталас осы стандарттарды қай деңгейде белгілейміз дегенге қатысты болады.
The new Minister, Simon Upton, noted the divergent views of submitters on the proposed purpose and principles of the Bill. A Cabinet paper of 10 March 1989 argued that the overall objectives and the broad philosophy of the Bill should be stated in a purpose section and clarified in a section on fundamental principles. After the 1990 election, Simon Upton appointed a Review Group to assess the purpose and principle clauses. The group consisted of: Tony Randerson, a lawyer, as chair; Prue Crosson (now Prue Kapua), a lawyer; environmentalist Guy Salmon; planner Ken Tremaine; and Brent Wheeler, an economist. The Review Group considered that the clauses had become a conflicting 'shopping list' of matters advanced by interest groups, with no clear priority. That would result in the 'trading off' or balancing of socio economic and biophysical aspects. They rejected such a balancing approach in favour of use within biophysical constraints. They considered that the Bill should not have a purpose of sustainable development with a focus on social justice and wealth redistribution. They concluded that purpose of the Bill should be 'sustainable management' and that the critical aspect of that purpose should be intergenerational equity, that is, safeguarding natural resource options for future generations. A second purpose of avoiding, remedying or mitigating adverse effects of activities was added. The purpose and principles sections were consequently rewritten. Finally, with the approval of Cabinet, Simon Upton added the third 'sustainable management' purpose of 'safeguarding the life supporting capacity of air, water, soil and ecosystems'. Simon Upton stated in his third reading speech to Parliament that the purpose of the RMA was not concerned with planning and controlling economic activity, nor about trade offs, but about sustaining, safeguarding, avoiding, remedying, and mitigating the adverse effects of the use of natural resources. The Bill provides us with a framework to establish objectives with a biophysical bottom line that must not be compromised. Provided that those objectives are met, what people get up to is their affair. As such, the Bill provides a more liberal regime for developers. On the other hand, activities will have to be compatible with hard environmental standards and society will set those standards. Clause 4 sets out the biophysical bottom line. Clauses 5 and 6 set out further specific matters that expand on the issues. The Bill has a clear and rigorous procedure for the setting of environmental standards – and the debate will be concentrating on just where we set those standards.
2-бөлім Мақсаты мен қағидалары
Upton-ның үлесі нәтижесінде RMA заңға енгізілді, оның 2-бөлімі үш "принциптен" (6, 7 және 8-тармақтар) тұрады, бұл 5-тармақта баяндалған "тұрақты басқару" жоғары мақсатының астында нақты иерархия құрайды. Аталған тармақ бойынша RMA-ның бір ғана нақты мақсаты бар: табиғи және физикалық ресурстарды тұрақты басқаруға ықпал ету.
The result of Upton's input was that RMA was enacted with a Part 2 consisting of three 'principles' (sections 6,7 & 8) in an unambiguous hierarchy below the overarching purpose of 'sustainable management', set out in section 5. Under that section, the RMA has one specifically defined purpose; to promote the sustainable management of natural and physical resources.
Тағайындаулар
Атаулар болашақ коммуналдық жұмыстар үшін жоспарланған аумақтарды қорғайды. Мүдделі органдар жолдар, теміржолдар және басқа да инфрақұрылымдық желілерді сақтау мақсатында аудандық жоспарға атау енгізу қажеттігі туралы хабарлама беруге міндетті.
Designations protect areas planned for future public works. Requiring authorities give notice of requirement for a designation to be included in a district plan to protect routes for roads, railways and other infrastructure.
Интерпретация
RMA бойынша жер, ауа, жағалау және су ресурстарын пайдаланудың барлық маңызды түрлері RMA ережелерімен немесе аймақтық немесе аудандық жоспарлар ережелерімен немесе келісім беру туралы шешімдермен реттеледі. Бұл жоспарлар табиғи және физикалық ресурстарды «тұрақты басқару» мақсатына жетуге бағытталған. Ережелерді және шешімдерді қабылдаудың көп бөлігі «Мақсаттар мен қағидалар» бөлімінің II бөліміне тікелей сілтеме жасайды, онда 5-тарауда «тұрақты басқару» туралы заңдық анықтама берілген. Сондықтан «тұрақты басқару» анықтамасына берілетін түсіндіру өте маңызды болады. RMA күшке енгеннен кейін көп ұзамай Фишер (1991) RMA-ның жан-жақты құқықтық талдауын жазды, онда «тұрақты басқару» анықтамасы ықтимал екіұшты болуы мүмкін екенін көрсетті. «Биофизикалық негізгі шешім» түсіндіруі, мысалы Саймон Аптонның үшінші оқылыстағы сөйлеуінде айтылғандай, грамматикалық тұрғыдан дұрыс болғанымен, Фишер «бір біріктірілген мақсат» анықтамасын жасауға болатындығын атап өтті, онда адамның әл-ауқатын қамтамасыз ету 5(2) тарауының а) – с) тармақтарындағы «негізгі шешімдерге» тең және бағынышты болмайды. Алайда, әртүрлі түсіндірулер арасындағы жалғыз ортақ нәрсе – дәлелдемелердің дәйектілігінің болмауы болды. Харрис (2004) «кең ауқымды жалпы бағалау» тұрақты басқарудың ең көп қабылданған түсінігі екенін мәлімдейді. Скелтон және Мемон (2002) RMA-ға тұрақты дамуды енгізуді және «кең ауқымды жалпы бағалау» түсінігіне әкелген сот практикасының эволюциясын қарастырды. Олар сондай-ақ Саймон Аптонды және Қоршаған ортаны қорғау министрлігін RMA-ның 5-тарауындағы «тұрақты басқаруды» биофизикалық экологиялық негізгі шешімдер ретінде түсіндіргені үшін сынға алды. Скелтон және Мемон «кең ауқымды жалпы бағалау» («салмақтау» емес, «бағалау» әдісі) қазіргі таңдағы «тұрақты басқару» түсінігін Экологиялық сот қолдайтынын қорытындылады. «Кең ауқымды жалпы бағалау» әдісі сыншыларсыз емес. Уиин (1997, 2002) кең ауқымды түсіндіру «тұрақты басқаруды» материалдық емес экологиялық мәселелерге қарағанда нақты экономикалық пайдаға бағытталған теңгерімді сынаққа дейін төмендетіп жібереді деп санайды. Уптон және т.б. (2002) Скелтон және Мемонның мақаласына жауап ретінде ресурстарды басқару туралы заң жобасын қарастыру тобының 5-тарауды әдейілеп биофизикалық шектеулерді күшейту үшін жасағанын атап өтті, бұл қала және елді мекендерді жоспарлау туралы заңдағы тым кең және салмақталмаған әлеуметтік-экономикалық және экологиялық мақсаттар тізімінен қашықтауға бағытталған. Олар қорытындылады:Біздің ойымызша, 5-тараудың қарапайым мәтінін тұрақты даму сияқты айтылмаған түсініктерге жүгінбестен немесе осы тарауды антропогендік тұрғыдан қарастыру міндетті түрде барлық нәрсені бір-бірімен салыстыруды талап етеді деген талапсыз түсіну оңай.
Under the RMA virtually all significant uses of land, air, coastal, or water related resources are regulated by provisions of the RMA or by rules in regional or district plans or by decisions on consent applications. Plans are to achieve the purpose of the RMA which is 'sustainable management' of natural and physical resources. Most rule making and decision making is expressly related back to the 'Purpose and Principles' section, Part II, which contains the statutory definition of 'sustainable management' in section 5. Consequently, the interpretation that is to be placed on the definition of 'sustainable management' will be of considerable importance. Very soon after the enactment of the RMA, Fisher (1991) wrote a substantial legal analysis of the RMA showing that the definition of 'sustainable management' was possibly ambiguous. In spite of the 'biophysical bottom line' interpretation, as in Simon Upton's third reading speech, being perhaps the most grammatically correct, Fisher noted that a 'single integrated purpose' definition could be made where providing for human well being was equal with and not subordinate to the 'bottom line' paragraphs a) to c) of s 5(2). However, the only common ground among the varying interpretations was the lack of consistence in the reasoning. Harris (2004) states that the "broad overall judgement" is most commonly accepted interpretation of sustainable management. Skelton and Memon (2002) reviewed the introduction of sustainable development into the RMA and the evolution of case law that had led to the "broad overall judgement" interpretation. They also criticised Simon Upton and the Ministry for the Environment for interpreting 'sustainable management' in section 5(2) of the RMA as a matter of biophysical environmental bottom lines. Skelton and Memon concluded that the "broad overall judgement" (a 'weighing', rather than a 'balancing' approach) is the interpretation of 'sustainable management' now favoured by the Environment Court. The 'broad overall judgement' approach is not without critics. Wheen (1997, 2002) argues that the broad overall judgement interpretation reduces 'sustainable management' to a balancing test with a bias towards tangible economic benefits over the intangible environmental concerns. Upton et al. (2002) responded to Skelton and Memon's paper by noting that the Review Group on the draft resource management bill had quite intentionally drafted section 5(2) to emphasise biophysical constraints to move away from the overly broad and unweighted list of socio economic and environmental objectives in the Town and Country Planning Act. They concluded;In our view, the plain wording of section 5 is easy enough to understand without recourse to concepts like sustainable development that are not referred to, or the insistence that an anthropogenic reading of the section must necessarily involve weighing up everything against everything else.
Ресурс келісімдері
RMA табиғи ресурстарды пайдаланудың кейбір түрлері үшін ресурстық келісім арқылы арнайы рұқсат алуды талап етеді. Ресурстық келісім алуға өтініш білдірген кезде, қоршаған ортаға әсерін бағалау (ҚОӘБ) есебі ұсынылуы керек, ол жоспарлау туралы мәлімдемеге ұқсас. Бұл бағалау, теориялық тұрғыдан алғанда, қоршаған ортаға барлық мүмкін әсерлерді, соның ішінде ұзақ мерзімді әсерлерді қамтиды, ал "тұрақтылық" қағидасы Заңның маңызды, бірақ әлі толыққанды құқықтық тұрғыдан анықталмаған бөлігі болып табылады.
The RMA requires that certain uses of natural resources require a specific authorisation by a resource consent. As part of an application for resource consent, an Assessment of Environmental Effects (AEE), a report similar to Planning Statement, is required. This assessment, in theory, includes all potential impacts on the environment, including those that are only long term, with 'sustainability' as a strong, though not yet clearly legally defined part of the Act.
Климаттың өзгеруіне қатысты шешімдер
RMA бастапқыда қабылданғанда жылыжай газдарын ластағыш заттар ретінде жіктеді және рұқсат беру органдарына жылыжай газдарының шығарылуынан туындаған жаһандық жылынудың салдарына қатысты қарастыру мүмкіндігін берді. 1994 жылы Төртінші Ұлттық үкімет RMA-ны климаттық өзгерістерді жеңілдету саясатының бірі деп санады. Осыған байланысты бірқатар шешімдер қабылданды.
The RMA as originally enacted classified greenhouse gases as contaminants and it allowed consent authorities to consider the effects of global warming caused by discharges of greenhouse gases. In 1994, the Fourth National Government regarded the RMA as one of its policies to mitigate climate change. A number of decisions were made on that basis.