Кіріспе
Француз саясаткері Винсент Бенуа Камиль Пейлон (Vincent Benoît Camille Peillon; 7 шілде 1960 жылы туған) – француз саясаткері, Франция үкіметінде білім министрі қызметін атқарған. Ол ұзақ жылдар бойы саясатпен айналысып келеді және 2014 жылдан 2019 жылға дейін Солтүстік-Батыс Франция аймағынан Еуропалық парламент депутаты (Еуропалық социалистер партиясымен және Социалистік партиямен байланысты) болды.
Vincent Benoît Camille Peillon (vɛ̃sɑ̃ pɛjɔ̃; born 7 July 1960) is a French politician who served as Minister for Education in the French Government. He is a longstanding French politician and, from 2014 until 2019, served as a Member of the European Parliament (MEP) for North West France (allied with the Socialist Party and the Party of European Socialists).
Ерте өмір және білім
1980 жылы Пантеон-Сорбонна университетінде философия мамандығын бітіргеннен кейін Пейлон орта мектеп мұғалімі болды (1984 жылы екінші санаттағы мұғалімдік біліктілік, 1986 жылы бірінші санаттағы мұғалімдік біліктілік). Ол 1992 жылға дейін мұғалім болып жұмыс істеді. Бір жыл Анри Эммануэллидің Ұлттық ассамблеядағы штабында жұмыс істеп, 1993-1997 жылдар аралығында оқытушылық қызметіне қайта оралды. Пейлон Пантеон-Сорбонна университетінде аспирантураны аяқтады және 1992 жылы философия ғылымдарының докторы дәрежесін алды. 2002-2004 жылдары Ұлттық ғылыми зерттеулер орталығында аға ғылыми қызметкер болып, марксизмге дейінгі социализмді зерттеді.
Ұлттық ассамблея мүшесі, 1997-2002
Пейон 1997 жылдан 2002 жылға дейін Ұлттық Ассамблеяның мүшесі болды. Қызмет еткен кезінде ол Ұлттық Ассамблеяның ақша жылысуын зерттеу комиссиясының төрағасы болды (1999–2002). Сонымен қатар, 2000–2002 жылдары Социалистік партияның ұлттық тілшісі қызметін атқарды. 2000 жылы Арно Монтебурмен бірлесіп жазған есепте Пейон Монаконың ақша жылысу саясатындағы кемшіліктерін, оның ішінде танымал казинодағы жағдайды айқындап, Монако үкіметінің сот жүйесіне саяси қысым көрсетіп, қылмыстарды тиісті түрде тергеуге кедергі келтіргенін мәлімдеді. Бұрынғы социалистік қаржы министрлері Лоран Фабиус пен Доминик Стросс-Канның Социалистік партияны орталықшыл және нарыққа бағытталған күштер ретінде көрсетуге жасаған тытырмаларына қарсы тұру мақсатында Пейон 2002 жылы Монтебур мен Жюльен Дреймен бірге «Либерасьон» газетінде мақала жариялап, партия төрағасы Франсуа Олланд басшылығымен социалистердің «сенімсіздік дағдарысына» тап болғанын жеткізді. Партияның еркін нарыққа жақтас топтарына батыл қарсылық білдіріп, үш саясаткер социалистерді «жаңа капитализмнің қатыгездігімен және дерегуляцияның шектен шығуымен тиімді және қатаң күресуге» шақырды. 2007 жылы Пейон Нажат Валло-Белкасем мен Монтебурмен бірге Сеголен Руаялдың сайлау штабына өкіл ретінде қосылды.
Білім министрі, 2012-2014
Франсуа Олланд сайланғаннан кейін 2012 жылдың 16 мамырында Винсент Пейлон Білім министрі болып тағайындалды. Тағайындалған күнінен кейін ол 2013 жылдың қыркүйегінде бастауыш білім берудегі төрт күндік жұмыс аптасының (2008 жылы енгізілген) тоқтатылатынын және бес күндік жұмыс аптасына қайта оралатынын жариялады. Ол сондай-ақ 2013 жылы 40 000 жаңа мұғалімді жұмысқа алуға уәде берді. 2012 жылы Тулуза қаласында өткен Социалистік партияның съезі алдында Пейлон партия төрағасы Мартин Обриден кейін келетін кандидат ретінде Харлем Дезирді қолдады. 2013 жылы үкіметінің бір жынысты некелерді заңдастыру жоспарлары аясында, Пейлон Франциядағы оқушылардың шамамен бестен бір бөлігін оқытатын католик мектептерінен осы мәселе бойынша бейтараптылық сақтауды сұрағанда, елде кең пікірталас туды.
2014-2019 жылдары Еуропа Парламенті мүшесі
Пейон 2014 жылғы сайлауда қайтадан Еуропа Парламентінің депутаты болып сайланды; ол және оның социалистік әріптестері дауыстардың 14 пайызын алды. Ол Сыртқы істер комитетіне қосылды. Комитеттердегі жұмысымен қатар, ол Парламенттің Магриб елдерімен және Араб Магриб одағымен қарым-қатынас делегацияларына, сондай-ақ Жерорта теңізі парламенттік ассамблеясына мүше болды. Социалистік партиясының ішкі сайлауында Пейон 2017 жылғы Франция президенттік сайлауында партияның кандидаттығына түсуге ниет білдірді; бірақ ақырында Бенуа Хамонға еңсеге тіреді.