Роберт Смирк: Англиялық сәулетші және грек тіршілігінің жақтасы

Роберт Смирк – көрнекті британдық сәулетші, грек тіршілігінің шебері. Британ мұражайының дизайнымен танымал, инновациялық құрылымдық технологияларды қолданды.

14 мин оқу

100%

Дереккөз: Robert Smirke (architect) — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Ағылшын сәулетшісі Сэр Роберт Смирк (1 қазан 1780 – 18 сәуір 1867) – ағылшын сәулетшісі, грек қайта жандану сәулетінің жетекшілерінің бірі, бірақ ол готика және Тюдор сияқты басқа сәулет стилдерін де қолданды. Құрылыс кеңсесінің (ресми) архитекторы ретінде ол бірнеше маңызды мемлекеттік ғимараттарды жобалады, оның ішінде Британ мұражайының негізгі корпусы мен фасады, сондай-ақ басқаларын қайта жаңартып немесе жөндеді. Ол құрылымдық темір мен бетон негіздерін қолданудың алғашқыларын жасады және оның қатаңдығы мен кәсібилігі үшін жоғары бағаланды. Өмірінің соңғы жылдарында, әсіресе сәулет конкурстарында және қала құрылысы жобаларында оның кеңесі жиі сұралатын.

Тәрбие мен білім беру

Смирк 1780 жылдың 1 қазанында Лондонда, портрет суретшісі Роберт Смирктің екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Ол он екі баланың бірі болды. Аспли мектебінде оқыды, ол Аспли Гиз, Бедфордширде орналасқан. Мектепте латын, грек, француз тілдерін және сурет салуды оқыды, 15 жасында үздік оқушы болып тағайындалды. 1796 жылдың мамыр айында Джордж Дэнс-младшийдің ұсынысымен Смирк Джон Соанның шәкірті ретінде архитектураны зерттеуді бастады, бірақ 1797 жылдың басында ұстазымен жеке пікір қақтығысы болғандықтан бірнеше айдан кейін оқуын тастады. Ол әкесіне былай деп жазды:

Smirke was born in London on 1 October 1780, the second son of the portrait painter Robert Smirke; he was one of twelve children. He attended Aspley School, Aspley Guise, Bedfordshire, where he studied Latin, Greek, French and drawing, and was made head boy at the age of 15. In May 1796, on the recommendation of George Dance the Younger, Smirke he began his study of architecture as a pupil of John Soane but left after only a few months in early 1797 due to a personality clash with his teacher. He wrote to his father:

He (Soane) was on Monday morning in one of his amiable Tempers. Everything was slovenly that I was doing. My drawing was slovenly because it was too great a scale, my scale, also, being too long, and he finished saying the whole of it was excessively slovenly, and that I should draw it out again on the back not to waste another sheet about it. In 1796, he also began his studies at the Royal Academy, winning the Silver Medal and the Silver Palette of the Royal Society for the Encouragement of Arts, Manufactures & Commerce that year. He was awarded the Gold Medal of the Royal Academy in 1799 for his design for a National Museum.</blockquote>

Following his departure from Athens, Smirke visited other famous ancient sites such as Thebes and Delphi. Smirke's return from Greece was complicated by the resumption of war between Britain and France, and he had to travel via Sicily and Malta to avoid the risk of capture by enemy troops, though this challenge allowed him to visit and draw some of the famous Greek archaeological sites of Sicily. He also managed to revisit Naples (seeing the ruins of Pompeii and Paestum) and Rome, as well as other cities, as he travelled up the Italian peninsula towards Venice, Padua, Vicenza and Verona. Crossing into Austrian territory, he visited Innsbruck, Salzburg, Vienna, and Prague before moving on to Dresden and Berlin, returning to England via Heligoland in early January 1805. His extensive travels through most of the major centres of Europe provided him with an unparalleled insight on ancient, Renaissance and more recent architecture. His poor opinion of many of the more recent buildings he saw, even in Rome and Paris, combined with the overwhelming impact of ancient Greek structures, triggered a significant shift in his architectural tastes. Whereas his earlier designs had been in the conventional French Neo Classical idiom of the time, influenced by his mentor George Dance the Younger and by John Soane, most of the classical style buildings he designed as a professional architect were firmly rooted in the Greek Revival. Unlike some of his contemporaries he did not visit (modern) Turkey. His knowledge of its ancient buildings, which were crucial to Ionic order widely used in the 1820s, especially the British Museum, was derived from publications such as Ionian Antiquities of 1769 by Richard Chandler, William Pars and Nicholas Revett. During his Grand Tour, Smirke made drawings and watercolours of many buildings, including most of the surviving ancient structures in Athens and the Morea. Most however were never published, and few were exhibited in his lifetime, though a considerable number are preserved in the RIBA, the Paul Mellon Center for British Art, the British Museum, and other collections.

Ол (Соан) дүйсенбі күні таңертең әдеттегідей жағымсыз мінезде болды. Мен істегеннің бәрі шалаң болды. Суретімнің масштабы тым үлкен болғандықтан, ал масштабым тым ұзын болғандықтан, суретім шалаң болды, содан кейін ол бәрінің тым шалаң екенін, оны арқаға қайтадан салуым керек екенін, қағазды ысырап етпеу үшін айтты. 1796 жылы ол сондай-ақ Корольдік академияда оқуын бастады, сол жылы Корольдік өнер, өндіріс және коммерцияны қолдау қоғамының күміс медалін және күміс палитрасын жеңіп алды. 1799 жылы Ұлттық мұражай жобасы үшін Корольдік академияның алтын медалімен марапатталды. Афинадан кеткеннен кейін Смирк Фива мен Дельфи сияқты басқа да танымал ежелгі орындарды зерттеді. Смирктің Грекиядан оралуы Ұлыбритания мен Франция арасындағы соғыстың жаңадан басталуымен қиындыққа толы болды, ол жау әскерлеріне түсіп қалмас үшін Сицилия және Мальта арқылы саяхаттауға мәжбүр болды, бірақ бұл қиындық оған Сицилиядағы танымал грек археологиялық орындарын көруге және суреттеуге мүмкіндік берді. Ол сондай-ақ Неапольді (Помпей мен Паэстум қираған жерлерін көріп), Римді және басқа қалаларды аралап, Италия түбегімен Венеция, Падуа, Виченца және Веронаға қарай сапар шекті. Австрия аумағына кірген соң, ол Инсбрук, Зальцбург, Вена және Прага қалаларын аралап, содан кейін Дрезден мен Берлинге барып, 1805 жылдың қаңтар айының басында Хелиголанд арқылы Англияға оралды. Еуропаның көптеген маңызды орталықтарынан жасаған кең саяхаты оған ежелгі, Ренессанс және соңғы архитектура туралы бірегей түсініктер берді. Рим мен Париждегі кейбір соңғы ғимараттарға деген оның жағымсыз пікірі, ежелгі грек құрылыстарының күшті әсерімен бірігіп, оның архитектуралық талғамында маңызды өзгерістерге әкелді. Оның бұрынғы жобалары сол кездегі дәстүрлі француз неоклассикалық стилінде болған, оған ұстазы Джордж Дэнс-младший және Джон Соан әсер еткен, ал кәсіби архитектор ретінде жобалаған классикалық стильдегі көптеген ғимараттары грек қайта жаңғыруына берік негізделген. Оның кейбір замандастарынан айырмашылығы, ол (қазіргі) Түркияға бармады. Оның 1820 жылдары кеңінен қолданылған иониялық тәртіпке, әсіресе Британдық мұражайға маңызды болған ежелгі ғимараттар туралы білімі Ричард Чандлер, Уильям Парс және Николас Реветттің 1769 жылғы «Иониялық көнеліктер» сияқты еңбектерінен алынған. Смирк өзінің Ұлы саяхаты кезінде көптеген ғимараттардың суреттерін және акварельдерін жасады, соның ішінде Афина мен Мореядағы көптеген сақталған ежелгі құрылымдарды бейнеледі. Алайда олардың көпшілігі жарияланбады, ал оның өмірінде көбісі көрмеге қойылған жоқ, бірақ көптеген суреттері RIBA, Пол Меллон Британдық өнер орталығы, Британдық мұражай және басқа да коллекцияларда сақталған.

Мансап

1805 жылы Смирк Лондонның Антикварлар қоғамының және Архитекторлар клубының мүшесі болды. Оның алғашқы ресми тағайындалуы 1807 жылы болды, ол Корольдік монетахананың сәулетшісі қызметіне тағайындалды. 7 қараша 1808 жылы Корольдік академияның серіктесі болып сайланды, ал 11 ақпан 1811 жылы толық академик атанды. Оның дипломдық жұмысы Афина Акрополінің реконструкциясының суретінен тұрды. Академияда ол бес жұмысын ғана көрсетті, соңғысы 1810 жылы болды. Смирк пен Соанның қарым-қатынасы Соан Корольдік академияның сәулет профессоры болып тағайындалғаннан кейін жаңа төмен деңгейге түсті. Ол 1810 жылғы 29 қаңтардағы төртінші лекциясында Ковент-Гарден опера үйінің дизайнын қатты сынға алды. Ол былай деді:

ғимараттың бір жағына барлығын құрбан ету практикасы шағын үйлерде де, экономия белгілі бір дәрежеде осы абсурдтылықты кешіруге мүмкіндік берсе, үлкен шығындармен салынған ірі жобаларда да байқалады. Ал осы суреттер (мұнда Ковент-Гарден театрының екі суреті көрсетілген) осы кемшіліктің айқын дұрыс еместігін, мүмкін болса, одан да күшті және нағыз талғамға қарсы екенін көрсетеді. Ғимараттың үлкендігіне байланысты көпшілік назары осы ұлттық құрылысты қарастыруға тартылады.

Джон Нэш және сэр Джон Соанмен бірге ол 1815 жылы Жұмыс кеңсесіне (яғни ресми) сәулетші болып тағайындалды (ол 1832 жылға дейін осы қызметте болды) және жылына 500 фунт стерлинг жалақы алды, осылайша мамандықтың шыңына жетті. 1819 жылы ол Ішкі ғибадатхананың геодезисі болып тағайындалды. 1819 жылы сәулетші Мэтью Бретингхэмнің үлкен немере інісі, пастор Энтони Фрестонның қызы Лора Фрестонға үйленді. Некедегі жалғыз бала – қызы Лора. 1820 жылы Ланкастер герцогтігінің геодезисі болып тағайындалды, сондай-ақ 1820 жылы Корольдік академияның қазынашысы болды. 1832 жылы рыцарь атағын алды, ал 1853 жылы RIBA сәулет саласының алтын медалін иеленді. Смирк 81 Шарлотта көшесінде, Лондонда тұрды, қазір ғимаратқа естелік тақта орнатылған. 1845 жылы қызметтен зейнеткерлікке шықты, содан кейін Роберт Пил оны Лондонды жақсарту жөніндегі комиссия мүшесі етті. 1859 жылы Корольдік академиядан кетіп, Челтенхэмге көшті, Монпелье үйінде, Саффолк скверінде тұрды. 1867 жылғы 18 сәуірде қайтыс болды және Лекхэмптондағы Санкт-Петер шіркеуінің зиратында жерленді. Оның мүлкі 90 мың фунт стерлингке бағаланды. Ол жиырмадан астам шіркеуді, елуден астам қоғамдық ғимаратты және алпыстан астам жеке үйді жобалаған немесе қайта жаңғыртқан. Ол партияның өркендеген кезінде торишіл болды. Корольдік академиядағы оның достары, мысалы, сэр Томас Лоуренс, Джордж Дэнс, Бенджамин Уэст және Джозеф Фарингтон, оны келесідей демеушілермен таныстырды: 1-ші Аберкорн маркизі; 1-ші виконт Мелвилл; сэр Джордж Бомонт, 7-ші баронет; 4-ші Абердин графы; 3-ші Гертфорд маркизі; 3-ші граф Батерст; Джон "Жабайы Джек" Фуллер; және 2-ші Лонсдейл графы. Бұл саясаткерлер мен аристократтар оның жылдам дамуын қамтамасыз етті және олардың кейбіреулері Смиркеден ғимараттарды тапсырыс берді. Томас Левертон Дональдсон Смиркені "қанағаттандыру мүмкін емес адамдарды да қуантуға қабілетті" деп сипаттады. Лоутер қамалындағы оның меценаты, Лонсдейлдің 1-ші графы, оның "тапқыр, қарапайым және әдепті" екенін айтты.

Together with John Nash and Sir John Soane, he was appointed as attached (i. e. official) architect to the Office of Works in 1815 (an appointment he held until 1832) at a salary of £500 per annum, thereby reaching the height of the profession. In 1819 he was made surveyor of the Inner Temple. In 1819, he married Laura Freston, daughter of The Reverend Anthony Freston, the great nephew of the architect Matthew Brettingham. The only child of the marriage was a daughter Laura. In 1820, he was made surveyor of the Duchy of Lancaster, and also in 1820 he became treasurer to the Royal Academy. He was knighted in 1832, and received the RIBA Royal Gold Medal for Architecture in 1853. Smirke lived at 81 Charlotte Street, London, commemorated now by a blue plaque on the building. He retired from practice in 1845, after which Robert Peel made him a member of the Commission for London Improvements. In 1859, he resigned from the Royal Academy and retired to Cheltenham, where he lived in Montpellier House, Suffolk Square. He died there on 18 April 1867 and was buried in the churchyard of St Peter's Church, Leckhampton. His estate was worth £90,000. He is known to have designed or remodelled over twenty churches, more than fifty public buildings and more than sixty private houses. He was a Tory at a time when this party was in the ascendant. His friends at the Royal Academy, such as Sir Thomas Lawrence, George Dance, Benjamin West and Joseph Farington, were able to introduce him to patrons such as: the 1st Marquess of Abercorn; the 1st Viscount Melville; Sir George Beaumont, 7th Baronet; the 4th Earl of Aberdeen; the 3rd Marquess of Hertford; the 3rd Earl Bathurst; John 'Mad Jack' Fuller; and the 2nd Earl of Lonsdale. These politicians and aristocrats ensured his rapid advancement and several were to commission buildings from Smirke themselves. Thomas Leverton Donaldson described Smirke as able to please "Men whom it was proverbially impossible to please". His patron at Lowther Castle, the 1st Earl of Lonsdale, said he was "ingenious, modest and gentlemanly in his manners".

Классицизм

Смирктің алғашқы маңызды жұмысы, қайта жаңартылған Ковент-Гарден театры, Лондондағы алғашқы грек дорикалық стиліндегі ғимарат болды.

Готиканың қайта өркендеуі

Смирк, Чарльз Локк Истлейктің пікірінше, Джон Нэш пен Джеймс Уайттан кейін, өзінің буынының готикалық жаңғыру архитектурасы шеберлері арасында маңыздылығы бойынша үшінші орында тұрды, бірақ оның жұмысын театрландырылған, іс жүзінде қолдануға келмейтін екендігі үшін сынады. Ол өзінің Истнор қамалы (1808–15) – күзет мұнаралары мен қоршауы бар алып, көңіл көншілсіз ғимарат – "оқ-дәрі ойлап табылғанға дейін жақсы бекініс болар еді, бірақ тұрғын үй ретінде әдемі қателік" деді.

Құрылыс инновациялары

Смирке бетонды да, құйма темірді де пайдаланудың пионері болды. 1828 жылы «Афинеум» журналында жазылған бір сыншы былай деді: «Мырза Смирке құрылыс ісінде ерекше білікті, оған тең келгені Ұлыбританияда жоқ». Джеймс Фергюссон 1849 жылы жазған хатында: «Ол бірінші сыныпты сәулетші-құрылысшы еді, оның салған ешбір ғимараты ақаулы болған емес, тіпті оны ағасы – суретшінің кемшіліктерін түзету үшін жиі шақыратын». Ол бетон негіздерді қолданған жобаларға Миллбанк түрмесін, Лондонның кеден үйін және Британ мұражайын қайта жаңартуды кіргізді. Алғашқы екі жобада бұрынғы сәулетшілердің қадағалауымен жүргізілген жұмыстардың тұрақсыздығы анықталған соң ол шақырылды. Миллбанк түрмесі (1812–21; шамамен 1890 жылы бұзылған) Уильям Уильямс деген сәулетшінің жобасы бойынша салынған, бірақ оның жоспары Томас Хардвик тарапынан қайта қарастырылды. Еуропадағы ең ірі түрме алтыбұрышты орталық ауладан және орталық ауланың әрбір сыртқы қабырғасындағы сопақ бесбұрышты ауладан тұрды; бесбұрышты аулалардың үш сыртқы бұрышында ғимараттың қалған үш қабатынан бір қабат жоғары мұнаралар орналасқан. 1812 жылдың соңында Хардвик басшылығымен жұмыс басталды, бірақ шекаралық қабырға шамамен екі метр биіктікке жеткенде еңкейіп, жарыла бастады. 18 айдан кейін 26 000 фунт стерлинг жұмсалғаннан кейін Хардвик қызметтен кетті. Жұмыс жалғасты, 1816 жылдың ақпан айында алғашқы тұтқындар қабылданды, бірақ ғимарат сыңғырлап, бірнеше терезелер түгелдей жарылып кетті. Смирке мен инженер Джон Ренни ағасы шақырылды, олар үш мұнараны бұзуды және бүкіл ғимаратты бетон негіздермен нығайтуды ұсынды: бұл материалды Рим империясынан бері Ұлыбританияда алғаш рет негіздер үшін қолдану болды. Бұл жұмысқа 70 000 фунт стерлинг жұмсалды, ғимараттың жалпы құны 458 000 фунт стерлингке жетті. 1825 жылдан 1827 жылға дейін Смирке Лондон қаласындағы кеден үйінің орталық бөлігін қайта салды, оның негіздері нашарлағаннан кейін. Ғимарат 1813 жылдан бастап Дэвид Лэйннің жобалары бойынша салынған. Ғимараттың ұзындығы 148 метр, орталық бөлігінің 61 метрі Смиркенің жұмысы. Смирке сонымен қатар өндірістік емес салаларда құйма темір балкаларды қолданудың пионері болды, ол сол кездегі жетекші инженерлермен бірлесіп жұмыс істеді. Бұл бастапқыда Истнор қамалы және Уорти Хаус сияқты тұрғын үйлерде, содан кейін Британ мұражайындағы жоғарғы галереялардың едендерін қолдап тұрған 12 метрлік кең балкалар сияқты ірі жобаларда көрінді. Смирке инновациялық шешімдерді ұсынған тағы бір сала – XVIII ғасырдың құрылыс жұмыстарын бағалау және өлшеудің әртүрлі жүйелерін ұйымдастыру үшін сандық геодезиялық өлшегіштерді пайдалану болды.

Smirke was a pioneer of using both concrete and cast iron. A critic writing in 1828 in the Athenaeum said "Mr. Smirke, is pre eminent in construction: in this respect he has not his superior in the United Kingdom". James Fergusson, writing in 1849, said "He was a first class builder architect no building of his ever showed a flaw or failing and he was often called upon to remedy the defects of his brother artist." Projects in which he used concrete foundations included the Millbank Penitentiary, the rebuilding of the London Custom House and the British Museum. At the first two he was called in when work overseen by previous architects had proved unstable. The Millbank Prison (1812–21; demolished c. 1890) had been designed by an architect called William Williams, but his plan was then revised by Thomas Hardwick. The largest prison in Europe, it consisted of a hexagonal central courtyard with an elongated pentagonal courtyard on each outer wall of the central courtyard; the three outer corners of the pentagonal courtyards each had a tower one storey higher than the three floors of the rest of the building. Work had started under Hardwick in late 1812, but when the boundary wall had reached a height of about six feet it began to tilt and crack. After 18 months, with £26,000 spent, Hardwick resigned. Work continued and by February 1816 the first prisoners were admitted, but the building creaked and several windows spontaneously shattered. Smirke and the engineer John Rennie the Elder were called in, and they recommended demolition of three of the towers and the underpinning of the entire building with concrete foundations: the first known use of this material for foundations in Britain since the Roman Empire. The work cost £70,000, bringing the total cost of the building to £458,000. From 1825 to 1827 Smirke rebuilt the centre of the Custom House in the City of London, following the failure of its foundations. The building had been erected from 1813 to the designs of David Laing. The building is 488 feet long, the central 200 feet being Smirke's work. Smirke was also a pioneer in the structure use of cast iron beams in non industrial contexts, working in collaboration with leading engineers of the day. This is initially seen in domestic buildings such as Eastnor Castle and Worthy House, and then in larger projects, such as the 40 foot wide beams supporting the floors of the upper galleries at the British Museum;. Another area where Smirke was an innovator was in the use of quantity surveyors to rationalise the various eighteenth century systems of estimating and measuring building work.

Жазбалар

1806 жылы ол "Еуропа сәулет үлгілері" деген кітаптар сериясының бірінші және жалғыз томын жариялады. Смирк шамамен 1815 жылы сәулет туралы трактат жаза бастады, бірақ 10 жылға жуық жұмыс істесе де, оны аяқтаған жоқ. Онда ол ежелгі Греция сәулетіне деген құрметін анық білдірді. Ол оны "ең құнды", "қарапайым, ұлы, сұлу", "басқа да артықшылықтарымен қатар бастапқы қарапайымдылыққа ие" деп сипаттады. Бұл туралы ол ежелгі Рим сәулетімен салыстырып, оны "бұзылған римдік талғам", "әшекейдің шамадан тыс болуы – әрқашан нашар немесе төмендеген талғамның белгісі" деп айтты. Готикалық сәулет туралы ол ""оның ұсақ қалдықтары дерлік барлық жерде ерекше және түсініксіз стильдер қоспасымен ығыстырылғанша"" деп сипаттады.

Оқушылар мен отбасы

Оның шәкірттерінің ішінде Льюис Вуллиами, Уильям Берн, Чарльз Роберт Кокерл, Генри Джонс Андервуд, Генри Робертс және оның інісі Сидней болды, ол Британ мұражайының сәулетшісі қызметін одан кейін жалғастырды; Британ мұражайындағы дөңгелек оқу залымен танымал болғанымен, ол ағасының бастапқы дизайнына грек тіршілігінің қайта жаңғыру стилінде жаңа галереялар қосты. Тағы бір бауыры, Эдвард Смирк, заңгер және ежелгі нәрселерді зерттеуші болды. Олардың қарындасы Мэри Смирке белгілі суретші және аудармашы еді.

Корольдік монета

Бұрынғы Корольдік монетахана, Тауэр Хилл (1807–12). Негізгі ғимаратты монетахананың бұрынғы архитекторларының бірі Джеймс Джонсон жобалаған, бірақ оның орындалуын қадағалаған Смирк дизайнды өзгерткен. Жер қабаты арналы рустикациямен жасалған ұзын тас қасбетінде, екі жоғарғы қабатта алты римдік дориялық бағаналармен тірелген Корольдік гербі бар кең фронтон орналасқан. Қабаттардың шеткі бөліктері төрт дориялық пилястралармен белгіленген; грек дориялық фризі мен ложалары, болжам бойынша, Смиркеге тиесілі. Ғимаратта Монетахана басшысының орынбасары, Ассей шебері және монета сатушысының (провосты) пәтерлері, сондай-ақ алтын-күміс сақтау қоймалары мен Монетахана кеңсесі орналасқан.

Ковент-Гарден театры

Ковент-Гарден театрының екінші нұсқасы (қазіргі Корольдік опера театры) 1808–1809 жылдары он айдың ішінде салынды. Оның симметриялық фасады және ортасында төрт бағаналы портигі болды, сондай-ақ ол Грек дор стилін алғаш рет қолданған Лондон ғимараты болды. Портик екі жағынан төрт бөлімнен тұратын қанаттармен шектелген, ал шеткі бөлімдері арасында мүсіні орналасқан тіреулер болды. Портиктің әр жағындағы үш бөлімінде төменгі қабатта аркалар, олардың үстінде терезелер және жоғарыда Джон Флаксман салған бір ойылған бедер болды. Портиктің үш есігінің артындағы негізгі кіреберіс залы төртбұрышты дор тіректерімен үш бөлікке бөлінген. Оңтүстік жағында қабырғалар арасында биіктейтін әсем баспалдақ орналасқан, ол қону арқылы екі бөлікке бөлінген. Жоғарғы қабатта баспалдақтың екі жағында төрт ионикалық бағана орналасқан, олар үстінен цилиндрлі күмбезді ұстап тұрды. Аттың подкова тәрізді аудиториясы бес деңгейден тұрды және 2800 адамға арналған, одан бөлек көптеген жеке ложаларда да орын болды. Ғимарат 1857 жылы өрт салдарынан қирады.

Лансдоун үйі

Лансдон үйі, (1816–19) интерьері, ең әйгілісі – мүсін галереясы. Бөлменің орталық бөлігінде қарапайым кассеттері бар көлбеу баррел күмбезі орналасқан; анталар бөлменің жартылай дөңгелек шеттерін бөліп көрсетеді.

Лондон офтальмологиялық ауруханасы

Смирктің Лондондағы көз ауруларына арналған ауруханасы (1821–1822) 1898 жылы жақын жерге Мурфилдс көз ауруханасы ретінде көшірілді.

Жалпы пошталық кеңсе

Лондон қаласындағы Сент-Мартинс-ле-Грандтағы Бас пошта ғимараты (1825–29; шамамен 1912 жылы бұзылған). Бұл Англиядағы алғашқы арнайы салынған пошта кеңсесі болды. Оның негізгі қасбетінде орталық гексастильді грек иониялық портигі және екі шетінде тетрастильді портиктер болды, бірақ фронтондары болмады. Ішкі кеңістіктің басты бөлігі – хат тасушылардың үлкен залы, әсем темір галереясы және спиральді баспалдағы. Блумсбери (1823–46). Бұл Смиркның ең ірі және ең танымал ғимараты. 1816 жылы Британ мұражайы сатып алғаннан кейін Эльгин мүсіндері үшін уақытша галереяны жобалағаннан кейін, оның Жұмыс кеңсесінің сәулетшісі ретіндегі қызметі Смиркке 1821 жылы мұражайды қайта жобалауға шақыруға әкелді. Негізгі жоба 1823 жылдан басталады және үлкен орталық ауламен (немесе төртбұрышпен) қоршалған ғимаратты және оңтүстік қасбетін көздейді. Парламенттен жыл сайын бөлінетін қаражаттың шектеулілігі және қайта құру барысында мұражайды сақтап қалу қажеттілігіне байланысты, жұмыс кезеңдерге бөлінді және 25 жылдан астам уақыттан кейін аяқталуға дейін түрлі өзгерістерге ұшырады. Атап айтқанда, Смирк ішкі портиктері бар әлдеқайда үлкен төртбұрыш жобасынан бас тартуға мәжбүр болды, ал 1840 жылдардың басында бастапқы жобаның қатаңдығын жұмсартты (мысалы, Ричард Вестмакотт салған мүсіндер). Ғимарат кірпіштен салынған, ал көрінетін қасбеттері Портленд тасының ірі плиталарымен қапталған, бұл сәулеттік элементтер мен қабырғалар бойындағы жіптер үшін де қолданылды. Бірінші салынған бөлігі – 1823–1828 жылдардағы «Патша кітапханасы», ол шығыс қанатын құрайды. Батыс қанатының солтүстік бөлігі, «Мысыр галереялары» 1825–1834 жылдары салынды. Кітапхана мен оқу залдары орналасқан солтүстік қанаты 1833–1838 жылдары салынды. Батыс қанатының оңтүстік бөлігі мен оңтүстік қасбеті 1842–1846 жылдары Таунли галереясы және Монтегью үйінің бұзылуынан кейін салынды. 1846 жылы Смирк зейнеткерлікке шыққаннан кейін оның інісі Сидней Смирк ғимарат құрылысын жалғастырды, бастапқы ғимарат стилінде галереяларды қосты, сондай-ақ төртбұрыштың ортасындағы Дөңгелек оқу залын салды, оның бастапқы мақсаты кейіннен өзгерді. Сидней Смирк сонымен қатар ағасы жасаған қарапайым интерьерлерді грек қайта өрлеу стиліндегі көп түсті безендірумен ауыстырды, әсіресе кіреберіс залы мен мүсін галереяларында. Оңтүстік қасбеттің басты ерекшелігі – 44 грек иониялық бағанасынан тұратын үлкен колоннада. Бағаналардың биіктігі 45 фут, диаметрі 5 фут; олардың капительдері Приенадағы Афина Полиас ғибадатханасының капительдеріне, ал негіздері Теостағы Дионис ғибадатханасының негіздеріне ұқсас. Көптеген қалыптар Афинадағы Эрехтейоннан алынған, соның ішінде колоннададан кіреберіс есігі. Колоннаданың ортасында екі қабатты сегіз бағаналы портик орналасқан; колоннада екі жақтағы қанаттарды қамти отырып, тағы үш бағанаға созылады. Фасадтан тыс Смирк екі кішігірім қанатты (Тұрғын үйлер) салды, олардың алдыңғы жағы дориялық пилястралармен безендірілген. Тұрғын үйлерде бастапқыда мұражайдың бас қызметкерлері, мысалы, Бас кітапханашы (музей директоры) және бөлімдер басшылары (немесе сақтаушылар) тұруы тиіс болған үйлер орналасқан. Бұл ғимараттар басты ғимарат пен ауланы қоршап тұр, бірақ оған үстемдік етпейді, сонымен қатар көршілес көшелердегі ғимараттардың артқы жақтарын жасырады. Ең жақсы сақталған интерьерлер – батысқа қарай көтерілетін Императорлық баспалдақ түріндегі Ұлы баспалдақ және «Патша кітапханасы» кіреберіс залы. Бұл кітапхана 65 000 кітапқа арналған, оның ұзындығы 300 фут, ені 41 фут және биіктігі 31 фут, орталық бөлігі сәл кеңірек, төрт үлкен Абердин гранит бағаналары бар, олардың капительдері Дербишир алабастрынан жасалған. Солтүстік қанатта сақталған жалғыз маңызды интерьер – батыс жағындағы «Доғалы бөлме». «Мысыр галереясы» «Патша кітапханасына» ұқсас, бірақ безендіруі әлдеқайда қарапайым.

The General Post Office building in St Martins le Grand in the City of London (1825–29; demolished c. 1912). This was the first purpose built post office in England. Its main facade had a central hexastyle Greek Ionic portico with pediment, and two tetrastyle porticoes, without pediments, at each end. The main interior space was the large letter carriers' room, with an elegant iron gallery and a spiral staircase. Bloomsbury (1823–46). This is Smirke's largest and best known building. Having previously designed a temporary gallery for the Elgin Marbles following their acquisition by the British Museum in 1816, his role as architect to the Office of Works also led Smirke to be invited to redesign the museum in 1821. The core design dates from 1823, and stipulated a building surrounding a large central courtyard (or quadrangle) with a grand south front. Given the limited funds—which were granted by parliament on an annual basis—and the need to retain the Museum throughout the rebuilding programme, the work was divided into phases, and was subject to various changes before its completion over 25 years later. In particular, Smirke was forced to abandon plans for a much grander quadrangle with interior porticoes, while from the early 1840s modified the severity of the original design (such as sculpture designed by Richard Westmacott). The building is constructed of brick with the visible facades cased in massive slabs of Portland stone, which is also used for architectural elements and string courses along the sides of the building. The first part to be constructed was the "King's Library" of 1823–1828, which forms the east wing. The north section of the west wing, the "Egyptian Galleries" followed 1825–1834. The north wing, housing the library and reading rooms, was built in 1833–1838. The southern part of the west wing and south front were built in 1842–1846 following the demolition of the Townley Gallery and then of Montague House itself. Following Smirke's retirement in 1846, his brother Sydney Smirke continued to work on the building, adding galleries in the style of the original building, while also building the Round Reading Room in the centre of the quadrangle whose original purpose was superseded. Sydney Smirke also added polychromatic decoration in Greek Revival style to replace the plainer interiors designed by his brother, especially in the entrance hall and sculpture galleries. The main feature of the south front is the great colonnade of 44 Greek Ionic columns. The columns are 45 feet high and five feet in diameter; their capitals are loosely based on those of the temple of Athena Polias at Priene and the bases on those of the temple of Dionysus at Teos. Many of the mouldings in turn derive from the Erechtheion in Athens, including the main doorway from the colonnade. At the centre of the colonnade is an octastyle portico, two columns deep; the colonnade continues for three more columns before embracing the two wings to either side. Beyond the facade Smirke built two smaller wings (the Residences), decorated across the front with Doric pilasters. The Residences originally contained houses for the principal officers of the Museum who were expected to live on site, such as the Principal Librarian (Director of the museum) and heads of departments (or Keepers). These buildings frame the main building and forecourt without dominating it, while also screening the backs of the buildings in the adjacent streets. The major surviving interiors are the entrance hall with the Great Stair – in the form of an Imperial staircase– rising to the west, and the "King's Library". This, built to house 65,000 books, is 300 feet long, 41 feet wide and 31 feet high, the centre section being slightly wider, with four great Aberdeen granite columns with Corinthian capitals carved from Derbyshire alabaster. The only major interior to survive in the north wing is the "Arched Room" at the west end. The "Egyptian Gallery" matches the "King's Library" but is much plainer in decoration.

Ішкі ғибадатхана

Смирктің Ішкі ғибадатханадағы жұмыстарының арасында оның Лондондағы жалғыз готикалық ғимараттары болды. Оларға кітапхана (1827–1828 жж.) және 1819 жылы Ұлы залдың жаңартылуы кірді (ол өртеніп кетіп, 1868 жылы Сидней Смирк оны қайта салды). Смирктің жұмыстарының көбі 1940–1941 жылдардағы Лондон бомбалау кезінде қиратылып, мүлдем басқа үлгіде қайта жаңартылды. 1838 жылғы Қағаз ғимараттары ғана сақталып қалды, олар қарапайым классикалық стильде салынған.

Бұрынғы Корольдік дәрігерлер колледжі

Корольдік дәрігерлер колледжі мен Одақ клубы ғимараты (1824–27) Трафальгар алаңында (қазіргі Канада үйі). Ғимарат көп өзгерген, бірақ солтүстік жағында Смирктің алты бағаналы ионикалық кіреберісі сақталған, ал шығыс жағы (Трафальгар алаңына қараған) әлі де оның аралық кіреберісі бар. Ғимарат Бат тасынан салынған. 20-шы ғасырда бірнеше рет кеңейтіліп, жаңартылды.

Ланкастер үйі

Смирк алғаш рет 1825 жылы Ланкастер үйінің жобалауына қатысты, жұмыстан босатылды, бірақ 1832 жылы қайтадан шақырылды. Ол үйдің жоғарғы қабатын салды және мемлекеттік залдардан басқа интерьерін жобалады. Оның қатысуы 1840 жылы аяқталды.

Сомерсет үйі

Сомерсет үйінің шығыс қанаты және оған іргелес орналасқан Король колледжінің Король (бұрынғы Смирк) ғимараты, Страндта (1829–31). Темза жағалауындағы қасбет бастапқы архитектор сэр Уильям Чемберстің жобасына сәйкес жасалған, ол батыс қанатының көрінісін қайталайды. Ғимарат Страндқа қарай екі жарым қабаттан тұратын 25 бөлікке созылған, ал орталықтағы бес бөлігі алып Коринф колонналарымен, ал соңғы үш бөлігі үш толық қабаттан тұрады, сонымен қатар соңғы бөліктері Коринф пилястрларымен әрленген. Жалпы алғанда, бұл қасбет Чемберстің жасағандарына қарағанда қарапайым.

Карлтон клубы

Карлтон клубы (1833–1836) 1854–1856 жылдары Сидней Смирк салған, 1940 жылы бомбаланды, содан кейін бұзылып жатыр.

Оксфорд және Кембридж клубы

Палл Моллдегі Оксфорд және Кембридж клубы ғимараты (1835–38). Ол жеті бөліктен тұрады, бірінші қабаты дөңгелек басты терезелермен таспен қапталған, екінші қабаты жолақты таспен қапталған, терезелері шаршы немесе жартылай бағаналармен шеңберленген, ғимарат кірпіштен салынған және сылақпен жабынған. Екінші қабаттағы терезелердің үстінде мүсіндемелер бар, кіреберіс галереясы бір қабатты және коринфтік бағаналармен жасалған. Ішкі кеңістік Смиркінің әдеттегі шектеулі грек тіршілігі стилінде безендірілген.

Лондон шіркеулері

Смирктің лондондық шіркеулері туралы мәліметтерді төмендегі «Шіркеу архитектурасы» бөлімінен қараңыз.

Танымал мәдениетте

Смиркінің ғимараттары да, Роберт Смиркінің өзі де «Магнус архивтері» атты көркем әңгіме подкастының сюжеті бойында маңызды рөл атқарады, онда ол эзотерика мен паранормальдық құбылыстарға қызығушы ретінде бейнеленеді.