Кіріспе
Осберт Ланкастердің «Дрейнефлет ашылды» (1949, АҚШ-та 1950 жылы «Дрейнефлет әрқашан болады» деген атпен жарияланды) – сәулет стилі туралы суреттермен толықталған кітап. Ол, ағылшын қаласының даму тарихын зерттеудің пародийлық нұсқасы болып табылады. Бұл, лайлы саксондық бастауларынан – Флит өзені, қазір Лондон қаласының канализациясымен ағатын ежелгі өзен – басталып, Ланкастердің карикатуралық сәулеттік көріністерімен әр қадамда суреттеледі. Дрейнефлеттің бір бұрышы тарих барысында көрінеді. Ланкастер сәулеттің даму тағдырын, ауылдан шағын қалаға дейін, қадағалайды және тұрғындардың еліктеушіліктері мен сән-әуезін тапқырлықпен бейнелейді, мұның бәрі керемет бейтараптықпен жеткізіледі. Ланкастердің «Дрейнефлеті» Ланкастердің комедиясының негізінде жатқан тарихи мұраны сақтау мәселелерін баяндаған сэр Джон Саммерсонның 1947 жылғы публично лекциясынан бастау алған болуы мүмкін. Саммерсон әдеттегі ағылшын ауылының «архитектуралық қабаттарын» әжуалай айтып көрсеткен: «Негіз – ортағасырлық, ал Басты көшеде бірнеше Тюдор шатырлары көзге түседі; Кромвельтің ұйықтамағаны дәлелденген дүкен – антиквариат, ал екіншісі – Nell Gwynne кондитерханасы. Бұл жиі суретке түсірілетін «ескі бөлшектер». Басты көшенің қалған бөлігінің 70 пайызы грузин стилінде салынған, бірақ, шартты түрде, 35 пайыз десем де болады, себебі дүкендердің фасады жартысын жапқан, терезелер тік бұрышты дүкендердің үлкен жарқыраған жарнама тақталарына қарайды». «Дрейнефлет» – ағылшын сәулетімен, ағылшын өмірінің салтымен және шіркеулер мен ауылдық дәстүрлер туралы антиквариаттық жазбалармен таныс кез келген оқырман танитын жоғары деңгейдегі әзіл. Бұл сезімталдық Сьюзан Сонтагтың 1964 жылғы «Партизандық шолу» эссесінде қайта жанданды және жалпы оқырмандар үшін кеңейтілді. «Дрейнефлет» Роберт Коуэннің «Қала құрылысы сөздігінде» өз орнын тапты (2005). Коллаждың ретсіз үйлесімінің эстетикасы, американдық контексте көрінгенімен, алғаш рет Роберт Вентури мен Роберт А.М. Стерн 1970 жылдары ұсынды және постмодернизмнің контекстіне үлкен үлес қосты.
"The 'matrix' is medieval and a few Tudor gables jut out in the High Street; the one where Cromwell is conclusively proved not to have slept is an antique shop; another is the Nell Gwynne Cakery. These are the much photographed 'old bits' The remainder of the High Street is 70 per cent Georgian—I should, perhaps, say 35 per cent, because the shopfronts have eaten up half the façades and sash windows peer over the enormous flashing fascias of the chain stores "
Drayneflete is a fairly high toned joke, that any reader with some experience of English architecture and the English county way of life and the style of English antiquarian notes about parish churches and curious village harvest traditions and the like will recognize. The sensibility resurfaced in Susan Sontag's famous 1964 Partisan Review essay and was broadened for general public consumption. Drayneflete rated an entry in Robert Cowan's Dictionary of Urbanism. 2005
The aesthetic of this haphazard jumble of a collage as an art in its own right, though seen in American contexts, was first set out by Robert Venturi and Robert A. M. Stern in the 1970s and has provided part of the context of post Modernism.