Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англо-саксондық жоғары лауазымды шенеунік
Anglo Saxon senior official
Англо-саксондық Англияда рев – қала немесе ауданның бас судьясы сияқты, тәжге бағынышты жергілікті жауапкершіліктері бар жоғары лауазымды шенеунік болған. Нормандтар басып алғаннан кейін, бұл лауазым төменгі ранкті адамға берілді, ол поместье басқарушысы және шаруаларды қадағалаушы болып тағайындалды. Тарихшы Х. Р. Лойннің байқауынша, осы кейінгі рөлінде "ол мүлікті басқарудағы алғашқы ағылшын мамандығын" білдіреді.
In Anglo Saxon England, the reeve was a senior official with local responsibilities under the Crown, such as the chief magistrate of a town or district. After the Norman Conquest, it was an office held by a man of lower rank, appointed as manager of a manor and overseer of the peasants. In this later role, historian H. R. Loyn observes, "he is the earliest English specialist in estate management."
Англосаксондық Англия
Нормандық жаулап алудан бұрын, рив (көне ағылшын тілінде ġerēfa; Солтүстік Германияның төменгі саксон тілдеріндегі greve/gräfe атауларымен ұқсас) әдетте еалдорман немесе графтан төмен тұратын әкімшілік лауазым иесі болды. Көне ағылшын тіліндегі ġerēfa сөзі бастапқыда жалпылама мағынада қолданылған, бірақ көп ұзамай арнайы мағынаға ие болды. Жер көптеген «теріден» тұрды, ол бір шаруашылықты қамтамасыз ететін егістік жердің мөлшері болатын. Он тері бір «ондық» құрады, ал онда тұратын отбасылар (теория бойынша он отбасы) «фрэнкпледж» деп аталатын ұжымдық жауапкершілік жүйесі арқылы аумақтық күзетудің алғашқы нысанына міндетті болды. Ондықтар 10-нан тұратын топтарға біріктірілді, олар 100 теріден құралғандықтан «жүздер» деп аталды. Қазіргі уақытта, бұл ежелгі жүздер әрқайсысында 100 отбасыдан әлдеқайда көп болса да, көбінесе тарихи шекараларын сақтап қалды. Әр жүзді констебль қадағалап, жүздердің топтары графтықтарды құрады, ал әр графтық графтың бақылауында болды. Әрбір бірлікте сот және сол соттың шешімдерін орындауға жауапты лауазым иесі – рив болды. Сөйтіп, түрлі ривтер тіркелді, олардың ішінде жоғары рив, қала рив, порт рив, графтық рив (шерифке дейінгі), жүз ривтері және усадьба ривтері бар. Тарихшы Беде және кейбір ерте англосаксондық жарғыларда бұл сөз латын тілінде praefectus (қазіргі ағылшын тілінде префект) деп жиі аударылады. Батыс Саксондық жарғылары praefectus терминін еалдормендерге (графтарға) ғана қолдануды қалайды.
Before the Norman Conquest, a reeve (Old English ġerēfa; similar to the titles greve/gräfe in the Low Saxon languages of Northern Germany) was an administrative officer who generally ranked lower than the ealdorman or earl. The Old English word ġerēfa was originally a general term, but soon acquired a more technical meaning. Land was divided into a large number of hides, an area containing enough farmable land to support one household. Ten hides constituted a tithing, and the families living upon it (in theory, ten of them) were obliged to undertake an early form of neighbourhood watch, by a collective responsibility system called frankpledge. Tithings were organised into groups of 10, called hundreds due to them containing 100 hides; in modern times, these ancient hundreds still mostly retain their historic boundaries, despite each generally now containing vastly more than a mere 100 families. Each hundred was supervised by a constable, and groups of hundreds were combined to form shires, with each shire being under the control of an earl. Each unit had a court, and an officer to implement decisions of that court: the reeve. Thus different types of reeves were attested, including high reeve, town reeve, port reeve, shire reeve (predecessor to the sheriff), reeve of the hundred, and the reeve of a manor. The word is often rendered in Latin as praefectus (Modern English prefect), by the historian Bede, and some early Anglo Saxon charters. West Saxon charters prefer to reserve the term praefectus for the ealdormen (earls) themselves.
Нормандықтар жаулап алғаннан кейін
Нормандық жаулап алудан кейін феодализм енгізіліп, жергілікті соттарға параллель әкімшілік жүйе құрылды. Феодалдық жүйе жерді манориалдық принцип бойынша ұйымдастырды, ал иелер үшін басқарушылар басқарушы ретінде жұмыс істеді. Нормандық терминмен сот қызметкерін сипаттаған "балиф" атауы, төменгі деңгейдегі соттармен байланысты болған және иелердің феодалдық соттарындағы ұқсас лауазымды атқарған ревтерге қолданыла бастады. Соттар әкімшілік және сот функцияларын бірге атқарды, ал манориалдық деңгейде олардың шешімдері заңдық даулар ғана емес, егістік жерлерді басқару сияқты күнделікті мәселелерге де қатысты. Сондықтан, манориалдық балифке белгілі бір егін жинауды қамтамасыз ету сияқты міндеттер жүктелуі мүмкін еді, сондай-ақ қарызды өндіріп алу да оның құзырында болды. Кейде балифтердің осы міндеттерді орындауға көмекшілері болды, ал осы лауазымды "рев" деп атауға кірісті – ол, негізінен, үй басқарушыға, кейде балифке көмектесіп, нақты манориалдағы жер жұмысын күнделікті қадағалап отырды. Бұл рев "манориалдық жүйенің тірегі" деп сипатталды. Ол шаруалардың жерді иеленуіне байланысты, иеленуші үшін деместік жерде атқаруға міндетті жұмысты қадағалауы керек еді; мұндай ревтер әдетте крепостнойлар мен шаруалардың бақылаушысы ретінде жұмыс істеді. Ол сондай-ақ манориалдың қаржылық мәселелеріне, мысалы, өнімді сатуға, ақша жинауға және есептерді төлеуге жауапты болды. Ол әдетте өзі де шаруа болды және жылына бір рет, әдетте Михайлов күні сайланды. Кейбір манориалдарда ревті иесі тағайындайтын, ал басқаларында шаруалар сайлап, иесінің вето құқығына бағынған. Бұл манориалдың әдет-ғұрыптарына байланысты болды, бірақ сайлауға бейімділік күшейді. Әрине, сайланған ревке көбірек бағынуға дайындық танылды, ал кейде сайланған рев міндеттерін орындамаған жағдайда шаруалар қаржылық жауапкершілікке тартылатын. Бұл рев үй басқарушыға бағынса да, үй басқарушы әрқашан манориалда тұрмауы мүмкін, көптеген манориалдарды басқаруы мүмкін еді және күнделікті жұмыстармен айналыспайтын. Міндеттерін тиімді орындаған және иесі мен шаруалардың сенімін алған жақсы рев, көбінесе тұрақты қызметте қалатын. 14 ғасырға қарай рев көбінесе манориалдың тұрақты қызметкеріне айналды. Феодалдық жүйенің кейіннен құлдырауымен және оның соттарын бейбітшілік судьяларының (магистраттардың) тағайындалуымен алмастыру арқылы ревтің осы қолданысы жойылды.
After the Norman Conquest, feudalism was introduced, forming a parallel administrative system to the local courts. The feudal system organised land on a manorial basis, with stewards acting as managers for the landlords. The Norman term describing the court functionary—bailiff—came to be used for reeves associated with lower level courts, and with the equivalent role in the feudal courts of landlords. Courts fulfilled administrative, as well as judicial, functions, and on the manorial level its decisions could concern mundane field management, not just legal disputes. The manorial bailiff thus could be set tasks such as ensuring certain crops were gathered, as well as those like enforcing debt repayment. Sometimes, bailiffs would have assistants to carry out these tasks, and the term reeve now came to be used for this position—someone essentially assisting the steward, and sometimes a bailiff, by effectively performing day to day supervision of the work done on the land within a particular manor. This reeve has been described as "the pivot man of the manorial system". He had to oversee the work which the peasants were bound to perform, as an obligation attached to their holding of land in the Manor, for the lord of the manor on the demesne land; such reeves acted generally as the overseer of the serfs and peasants on the estate. He was also responsible for many aspects of the finances of the manor such as the sale of produce, collection of monies and payment of accounts. He was usually himself a peasant, and was chosen once a year, generally at Michaelmas. In some manors the reeve was appointed by the lord of the manor, but in others he was elected by the peasants, subject or not to a right of veto by the lord. It depended on the custom of the manor, but there was an increasing tendency for election to be favoured. No doubt an elected reeve was more willingly obeyed, and sometimes the peasants would be made financially liable if an elected reeve defaulted. Although this reeve was subject to the steward, the steward might not always be resident within the manor, and might manage many, and would not usually concern himself with day to day working. A good reeve who carried out his duties efficiently, and was trusted by the lord and the peasants alike, was likely to stay in office more or less permanently. By the 14th century the reeve was often a permanent officer of the manor. With the subsequent decline of the feudal system, and the subversion of its courts by the introduction of justices of the peace (magistrates), this use of reeve fell out of practice.
Шосердің суреті
XIV ғасырдың екінші жартысында ревтің ерекше әдеби бейнесі кездеседі. Рев – Чосердің «Кентербери ертегілері» шығармасында Кентербериге қажына барушылардың бірі, ал кіріспе бөлімінде бұл адам туралы жарқын сурет берілген. Ол бастапқыда ағаш шебер болған, бірақ көп жылдар бойы поместье реві қызметін атқарған және осы қызметте қартайған. «Ревтің әңгімесі» – «Кентербери ертегілері» жинағындағы үшінші әңгіме. Онда Чосер өте тиімді қызметшіні сипаттайды, оны ешкім алдап немесе асырып түсіре алмайды, ол ешқашан қарызда болмайды және поместье қанша өнім беруі керек екенін дәл біледі. Бұл – толығымен сенімді есепшінің ертедегі бейнесі, салқын мінезді, бірақ таптырмас.
There is an exceptional literary portrait of a reeve in the second half of the 14th century. The reeve is one of the pilgrims who are making their way to Canterbury in Chaucer's The Canterbury Tales, and the Prologue paints a vivid picture of this man, who had originally been a carpenter but has served as reeve of a manor for many years and had grown old in service. "The Reeve's Tale" is the third story in The Canterbury Tales, in which Chaucer describes a highly efficient servant, impossible for any man to deceive or outwit, never in debt and knowing exactly how much the manor should produce. It is an early picture of a completely reliable accountant, rather a cold individual but indispensable.