Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Онтарио провинциясындағы канал, Канада. Дежардинс каналы, оның бастамашысы Пьер Дежардинс есімімен аталып, Канаданың Онтарио провинциясында орналасқан. Ол Дундас қаласына Онтарио көліне және Солтүстік Американың Ұлы көлдер жүйесіне оңай қол жеткізу үшін салынды. Технологиялық жетістік және қысқа мерзімді коммерциялық сәттілік болғанымен, канал көп ұзамай теміржолмен, ал Дундас көршілес Гамильтон қаласымен басып алынды.
Canal in Ontario, Canada
The Desjardins Canal, named after its promoter Pierre Desjardins, was a canal in Ontario, Canada. It was built to give the town of Dundas easier access to Lake Ontario and the Great Lakes system of North America. Although a technological achievement and a short term commercial success, the canal was soon eclipsed by the railway, and Dundas by neighbouring Hamilton.
Контекст
АҚШ-тың Тәуелсіздік соғысынан кейін британ үкіметі Жоғарғы Канада провинциясының ішкі аймақтарын қоныстандыру қажеттігін шұғыл сезінді. Бірінші кезекте АҚШ-тан қуылған адалдарға пана табу мәселесі тұрды. Кингстон және Төменгі Сент-Лоуренс өзені бойында алғашқы қоныстар құрылғаннан кейін, Ниагара түбегінде Батлер рейнджерлері мен басқалары орналасқаннан соң, Онтарио көлінің бастауында да адалдар қауымдастығы құру мүмкіндігі пайда болды. Тағы бір маңызды міндет – Батыс Жоғарғы Канададағы бос жатқан жерлерді қоныстандыру процесін жеделдету болды, бұл провинция мен АҚШ арасында болашақ қақтығыстар туған жағдайда қорғаныс аймағын құруға мүмкіндік берер еді. Лейтенант-губернатор Джон Грейвс Симко провинцияның ішкі аймақтарындағы болашақ қоныс аударушыларға ұлттығына қарамастан 200 акр (80 гектар) жерді тегін беру арқылы осы мақсатқа жетуді үміттенеді. Бұл АҚШ-тан адал азаматтар болып, провинцияның қорғаныс қабілетін арттыратын иммигранттарды тартуға ықпал етеді деп күтілді. Алайда, Огайо аймағы мен Нью-Йорк штатының батысындағы жерлер оларға көбірек ұнады. Аймақты тартымдырақ ету үшін Симко провинцияның ішкі аймақтары мен Онтарио көлі және Сент-Лоуренс өзені арқылы жүзе тасымалдау дәлізі арасындағы көлік артерияларын ашуды қалады. Бұл жаңа аумақтың өсіп келе жатқан халқы мен экономикасына коммерциялық қызметтер көрсетумен қатар, әскери мақсаттарға да қызмет ететін еді, сондай-ақ АҚШ бақылауындағы аймақтардан трафик ағынын басқа бағытқа бұруға мүмкіндік берер еді. 19 ғасырдың басында көлдің бастауындағы аймақтың тарихы Дандас, Анкастер және Гамильтон қалалары арасындағы бәсекелестікпен тығыз байланысты, олар осы өскен сауданы қамтамасыз ету және экономикалық үстемдікке қол жеткізу үшін күресті. Әрбір қаланың өзіне тән артықшылықтары мен кемшіліктері болды, бұл оларды болашақ кәсіпкерлер мен қоныс аударушылар үшін одан да тартымды немесе тартымсыз ететін еді. Анкастерде құнарлы жер көп, диірмендерді іске қосуға жеткілікті өзендер бар және екі мыңға жуық адам тұрады. Алайда, өнеркәсіптік экономиканың дамуы үшін Онтарио көліне оңай қол жеткізу маңызды болды. Анкастер көл жағасында орналаспағандықтан, 1820 және 1830 жылдары Дундас, жақсы су көзіне, дамыған сауда орталығына, салыстырмалы түрде тұрақты өнеркәсіптік базаға және қол жетімді су қуатына ие болғандықтан, оны көлем және маңыздылық тұрғысынан басып өтті. Алайда, Дундасқа Гамильтон да қарсы тұрды. 1816 жылы көлдің бастауында Гор ауданы құрылды, бұл аудандық орталықты таңдау мәселесіне байланысты тартыс тудырды. Алдыңғы жылы Джордж Гамильтон, сол кезде Куинстон қаласында тұрған, АҚШ-пен шекараға жақындығынан қорқып, одан алыстауға шешім қабылдады. Жоғары байланыстары бар (оның әкесі Заң шығару кеңесінің мүшесі және ірі жер иесі болған), ол жаңа аудан құрылатынын білген және Джеймс Дюрандан аймақтағы үлкен жерді сатып алған. Бір жыл ішінде Гамильтон аудандық орталық болып таңдалды. Дезжардинс каналы Дундастың осы жағдайға бейімделу және аймақтың өнеркәсіптік орталығы ретіндегі бастапқы мәртебесін сақтау жөніндегі күш-жігерінің маңызды бөлігі болды.
Following the US Revolutionary War the British government felt an urgent need to populate the interior of the province of Upper Canada. The immediate concern was to find a refuge for Loyalists forced from their previous homes in the United States. After the early settlement of Kingston and the lower St. Lawrence River, and the establishment of Butler's Rangers and others in the Niagara peninsula, the possibility also existed for Loyalist communities at the head of Lake Ontario. Another priority was the need to accelerate the settlement of the unoccupied areas in western Upper Canada to provide a buffer zone between that province and the United States in the event of further hostilities. Lieutenant Governor John Graves Simcoe hoped to achieve this by offering free 200 acre (80 ha) grants of land in the interior of the province to prospective settlers regardless of nationality. It had been expected that this would entice from the United States immigrants who would become loyal citizens and add to the province's defensive capability. However land in the Ohio Territory and western New York proved more to their liking. To make the area more attractive, Simcoe wished to open transportation arteries between the interior of the province and the shipping corridor provided by Lake Ontario and the Saint Lawrence River. Not only would these support commercial services for the expanding population and economy of the new territory, they would also serve military purposes, routing traffic away from areas controlled by the United States. The story of the area around the head of the lake during the early 19th century is one of competition between the towns of Dundas, Ancaster and Hamilton to service this increased trade and achieve economic supremacy. Each town had its unique advantages and disadvantages which might make it more or less attractive to prospective businessmen and settlers. Ancaster had an abundance of fertile land, streams adequate to power mills, and a population of nearly two thousand people. However, for an industrial economy to develop, easy access to Lake Ontario was critical. As Ancaster did not border on the lake, in the 1820s and 1830s Dundas, with better water access, an established commercial centre, a relatively stable industrial base and available water power eclipsed it in size and importance. However Dundas in turn was challenged by Hamilton. In 1816 the district of Gore had been created at the head of the lake amid jockeying over the selection of the district town. The previous year George Hamilton, then living in Queenston, had decided to move away from the border with the United States due to concern about further conflict. Well connected (his father had been a member of the Legislative Council and an extensive landowner), he was aware that a new district was to be established and purchased a substantial amount of land in the area from James Durand. Within a year Hamilton had been selected as the district town. The Desjardins Canal was the centerpiece of Dundas’ efforts to adjust to this development and preserve its early status as the industrial hub of the area.
Алдын ала маневрлеу
Онтарио көліне құрлықтан қол жеткізуді аймақтың географиялық ерекшеліктері қиындатты, оның ішінде үлкен құмды тіл, табиғи құм және қиыршық тас тосқауылы, Берлингтон шығанағы арқылы созылған. Құмды тілде көлге су шығаратын ойыс болған, бірақ ол үздіріліссіз емес еді және су бетінен екі-үш фут қашықтықта орналасқан, сондықтан тек шағын қайықтар мен бателар ғана өте алатын. Басқа типтегі кемелер үшін жүк түсіріліп, тосқауылдан көтеріліп, содан кейін тасымалдау үшін басқа кемеге қайта тиеу қажет болды. Онтарио көлінен шығанаққа кемелердің саудалық қатынасын қиындататын бұл кедергіге байланысты, барлық тараптар тосқауылды бұзуға мүдделі болды. Берлингтон шығанағына қол жеткізудің шектелуі әдеттегі коммерциялық мәселелерден басқа да алаңдаушылық тудырды. Бірі – кемелердің қауіпсіздігі, себебі қорғалған портына қол жеткізу көлдегі дауылдар кезінде айқын артықшылықтар берді. Сондай-ақ әскери мәселелер де қарастырылды. Ниагара түбегіндегі әрекеттер болашақта АҚШ-пен болатын соғыста күтілуі мүмкін болғандықтан, Берлингтон шығанағында тығылатын соғыс кемелерін құрлықтағы артиллериялық қарулармен қорғауға болар еді. Тағы бір ынталандыру – 1820 жылдары британдық теңіз шараларының либералдануы, осы арқылы белгілі бір АҚШ өнімдерін Канададан осында шыққандай экспорттауға мүмкіндік берді, бұл АҚШ-тың орталық батысына отарлық жеңілдіктерді бөлісуге және осы аймақтан қосымша сауда тартуға мүмкіндік жасады. Схеманың толыққанды әлеуетін іске асыру үшін құрлықтағы тасымалдау шектеріндегі сауда орталықтарынан көлге қол жеткізуді жақсарту қажет болды. Алайда, сол кездегі провинциядағы жол желісі нашар болғандықтан, су көлігін жақсарту экономикалық өсу үшін маңызды деп есептелді. Осы тұрғыда Жоғарғы Канада үкіметі 1823 жылы құмды тіл арқылы канал салуға рұқсат берді. 1826 жылы канал аяқталды, бұл кемелерге Гамильтон қаласына тікелей келуге мүмкіндік берді. Гамильтон ірі порқа айналып, сауда және коммерция орталығы ретінде тез дамыды. Дундас арқылы ішкі аймаққа қол жеткізу бұрынғыдан оңай болды, өйткені Дундас аңғары Ниагара жартасына дейін табиғи жол ұсынды, бірақ оның негізгі мәселесі – жүк пен өнімді батпақтан өткізу қиындығы әлі де шешілмеген еді. Дундастың ішкі сауданың өсуінен үлес алуын қамтамасыз етуге ең көп ықпал еткен екі адам – Ричард Хэтт және Питер Дежардинс.
Access to Lake Ontario from the mainland was made more difficult by the topography of the area, which included a large sandbar, a natural sand and gravel barrier, across Burlington Bay. A water outlet to the lake through a depression in the sandbar existed but it was intermittent and quite near the water's surface with clearance of two to three feet, allowing only small boats and bateaux to pass through. For any other type of craft it was necessary for the cargo to be unloaded, carried across the barrier, and then reloaded on another vessel for further handling. Because of this obstacle to any commercial shipping entering the bay from Lake Ontario all parties had an interest in seeing the barrier breached. Restricted access to Burlington Bay was a concern for reasons other than the usual commercial ones. One involved vessel safety, as access to a protected harbor had obvious advantages in the event of lake storms. There were also military considerations. Since action on the Niagara Peninsula could be expected in any future war with the United States, warships sheltering in Burlington Bay could be protected by land based guns. An added incentive was that the liberalization of the British Navigation Acts in the 1820s meant that certain U. S. products could be exported from Canada as though they had originated there, allowing the U. S. Midwest to share in Colonial preferences and attracting additional trade from this source. Improved access to the lake from the entrepôts at the limits of land transportation was required for the scheme to achieve its full potential. However, with the road network in the province at that time being dismal at best, improving water transportation, was seen as vital to economic growth. It was in this context that the government of Upper Canada authorized in 1823 the construction of a canal through the sandbar. In 1826 the passage was completed, allowing schooners to sail right up to Hamilton's doorstep. Hamilton then became a major port and quickly expanded as a center of trade and commerce. Access to the hinterland through Dundas was still easier as the Dundas Valley offered a natural route up the Niagara Escarpment, yet its major problem, difficult passage of goods and produce through the marsh, still existed. The two most influential people in the effort to ensure that Dundas got its share of increased trade with the interior were Richard Hatt and Peter Desjardins.
Негізгі ойыншылар
Ричард Хатт 1792 жылы Англиядан Канадаға көшіп келді, алдымен Ниагараға қоныстанды және, мүмкін, 1796 жылы Анкастерге көшіп барды. 1798 жылы Хатт ағасымен бірге Анкастерде "Қызыл диірмен" деп аталатын диірменді салып, одан Дундасқа дейінгі жолды тазартып, клиенттерді тартуға мүмкіндік берді. Алайда Анкастердегі табысы шектеулі болды және ол көп ұзамай өзінің назарын Дундас ауданындағы Спенсер сағасына аударды, онда диірменді қуаттандыруға жеткілікті су ғана емес, сонымен қатар Онтарио көліне және провинцияның ішкі аймағына жақсы қолжетімділік бар еді. 1800 жылы Хатт Дундаста ұн диірменін салу үшін жер сатып алды. Судың аз тереңдігінен жүктерді тиеп-түсіру қиындықтарын ескере отырып, ол қойма мен кемежай салу үшін жер сұрады. Бұл өтініш 1804 жылы қанағаттандырылды. Ол өзінің қорын Бёрлингтон жағажайда және Кутс Парадайс (Дундастың алғашқы атауы) қоймаларын салып кеңейтті. Ол сондай-ақ Спенсер сағасының қалдықтарын тазартуды және Бурлингтон жағажай мен Дундас арасындағы каналдың бөліктерін тереңдетуді қаржыландырды. Хатт тек ұнтақ жұмысына ғана емес, сонымен қатар аймаққа жүк тасымалдауды бақылаудың маңыздылығын түсінді. 1809 жылы ол өз тегершігіндегі кемежайға дейін Котс-Парадайс ауылы арқылы арнаны тереңдетуге рұқсат алды. 1808 жылы ол барлық су құқықтарына және Дундастағы Вебстер құламасынан Мейн-стритке дейінгі диірмендерге ие болды және сол жылы саздық арқылы жолды тазартты, ол 1837 жылы канал ашылғанға дейін пайдаланылды. Хатт кейін Дежардин каналы пайда болатын бастапқы жоспарлар мен құрылғыларды жасады. 1819 жылы қайтыс болған кезде ол Үстіңгі Канададағы ең бай адамдардың бірі болды, ол Спенсер сағасының бойындағы көптеген жерлерге, бірнеше фермаларға және бірқатар өнеркәсіптерге иелік етті. Ол қайтыс болғаннан кейін оның бизнес империясы екіге бөлінді. Оның су жолдары, қоймалар мен кемелерді сатып алу мүдделерін Пьер (Питер) Дежардин сатып алды, ал оның ұнтақтау мүдделері мен су құқықтарын басқалар алды. Францияда туған Дезжардин 1792 жылы Канадаға келген. Ол бірнеше жерлерде жұмыс істеді, 1812 жылдан бастап Ричард Хатт сайлау науқанына кеткен кезде оның клеркі болды. Ол бұл лауазымда 1819 жылы Хэтт қайтыс болғанға дейін болды, содан кейін Уильям Лайон Маккензимен Спенсер Крик жағалауындағы қоймада серіктес болды. Дежардинс көлден Дундасқа жету жолы жақсартылса, айтарлықтай пайда әкелетінін көрді. Ол ең алдымен өзінің меншігі мен Берлингтон шығанағы арасындағы каналды дамытуға қызығушылық танытты, сонымен қатар екінші каналды (ешқашан салынбаған) Дундзадағы Дезжардинс каналынан Хьюрон көліне дейін созуды ұсынды. Бұл ұсыныс Дежардинс каналына Канада мен АҚШ-тың батыс аймақтарына тікелей су қатынасын қамтамасыз ететіндей еді және егер техникалық тұрғыдан тиімді болса, қаржылық жағынан тартымды бола алар еді. Алайда, бұл уақытта Эри каналы аяқталды және Велленд каналы жақсы жолға түсті, сондықтан бәсекелестік тым үлкен болып көрінді, бастама кешіктірілгенін ескере отырып.
Richard Hatt emigrated from England to Canada in 1792, settling first at Niagara and moving, possibly as early as 1796, to Ancaster. In 1798 Hatt and his brother built his so called "Red Mill" in Ancaster and cleared a road from there to Dundas to attract customers. However success in Ancaster was limited and he soon focused his attention on Spencer Creek in the Dundas area, which not only had ample water to power a mill but also potentially better access to Lake Ontario and the interior of the province. In 1800 Hatt purchased land for a flour mill in Dundas. Recognizing the need for facilities near the inlet to the marsh, where cargoes were loaded and unloaded because of the lack of water clearance over the sandbar, he petitioned for land to build a storehouse and wharf. This request was granted in 1804. He expanded his holdings by building warehouses on both Burlington beach and in Cootes Paradise (the early name for Dundas). He also funded the clearing of debris from Spencer Creek and the deepening of portions of the channel between Burlington beach and Dundas. Hatt saw the benefits of controlling not only the milling operation but also the transportation of goods to and from the area. In 1809 he received approval to deepen the channel through the village of Coote's Paradise to the wharf at his mill. By 1808 he owned all the water rights and mills from Webster's Falls to Main Street in Dundas and in that year cleared a path through the marsh, which was used until the canal opened in 1837. Hatt set in place the initial plans and facilities from which the Desjardins Canal would later emerge. When he died in 1819 he was one of the wealthiest men in Upper Canada, having an interest in over of land, several farms and a number of industries along Spencer Creek. On his death his business empire was divided. His waterway, storage and bateau interests were acquired by Pierre (Peter) Desjardins while his milling interests and water rights were taken over by others. Desjardins, who was born in France, came to Canada in 1792. Following his arrival he worked in several locations, from 1812 serving as a clerk for Richard Hatt while Hatt was away campaigning. He held this position until Hatt's death in 1819, then becoming a partner with William Lyon Mackenzie in a warehouse on the bank of Spencer Creek. Desjardins saw the considerable benefits possible if access from the lake to Dundas were improved. He was primarily interested in developing a canal between his property and Burlington Bay but also promoted related schemes, including a second canal (never built) extending from the Desjardins Canal in Dundas to Lake Huron. The proposal would have allowed the Desjardins Canal a direct water access to the western areas of both Canada and the United States and might have proved financially attractive, if technically viable. However, by this time the Erie Canal was completed and the Welland Canal was well on its way so undoubtedly the competition was seen to be too great, considering the late start.
Көмек іздеу
1820 жылы Дезжардинс үкіметке Спенсер-Крикке жер учаскесін және оның алдындағы кішкентай аралды беру туралы өтініш білдірді. Ол Спенсер сағасының жанында қойма салуды, сағаны тереңдетіп, қаладан батпаққа арна жасауды және Онтарио көлінен үлкен кемелердің кіруіне мүмкіндік беру үшін батпақ арқылы арна кесуді жоспарлады. Үкімет жобаны толық қолдаған жоқ, бірақ Дезжардинске эксперименттік негізде жүзеге асыруға рұқсат берді, егер сәтсіздікке ұшыраған жағдайда провинцияға ешқандай тәуекел тумаса. Дезжардиннің «сұлулар мен шағын кемелерге» қол жеткізу ұсынысын жергілікті кәсіпкерлер қолдады және 1820 жылдың 14 қарашасында кеңес шешімімен мақұлданды, онда Дезжардин мүліктерге қол жеткізу үшін жол ақысын алуға құқығы жоқ екені айтылды. Өкінішке орай, 1820 жылдары ауыр экономикалық дағдарыс болды және ұн саудасы төмендеді. Дезжардинс үш жыл бойы капитал тарту үшін проспект таратып жүрді, бірақ сәттілікке жете алмады. Осыған қарамастан, ол табандылық танытып, өз қаражатын пайдалана отырып, маңызды прогресс жасады. 1825 жылы жергілікті инкорпораторлардың бір тобы каналдың өзіне қосымша бизнес тартуға және жылжымайтын мүліктерінің құнын арттыруға мүмкіндік беретінін көріп, канал салуға жарғылық өтініш берді. Акционерлік қоғам құру жоспарланды. 1826 жылдың 30 қаңтарында корпорацияны құруға патшалық келісім берілді. 800 акцияның акциялық капиталы 12/10/0 фунт стерлинг бағасымен 10 000 фунт стерлингтік жобаланған капитал үшін бекітілді. Парламенттік мақұлдаумен елу жылдық мерзімге жалға беру шарты қарастырылды, бұл мерзім аяқталғаннан кейін акционерлерге олардың үлестерінің құнын өтеу шартымен мүлік құқығы Корольге қайтарылады. Дезжардинге жер берілді, оның ішінде Кутс-Парадизіндегі Солтүстік Кей көшесіндегі учаске, учаскенің алдындағы өзеннің жағалауындағы жер және өзендегі кішкентай арал. Алайда Дезжардин өзінің еңбегінің нәтижесін көре алмады. Ол жеке қаражаты мен несиесін Дезжардин каналын салуға жұмсады. Ол инвесторлар капиталы ағып бастағанда өтеу алатынын үміттенеді, бірақ провинциямен жасасқан келісім бойынша оның шығындарының жартысына арна акцияларын және екінші жартысына кепілдік (провинциялық облигация) қабылдауға міндетті болды. Нақты ақша түспеді. 1827 жылы ол өз үйін және жерін каналдағы жұмыстарды қаржыландыру үшін сатуға мәжбүр болды. Питер Дезжардинс 1827 жылдың 7 қыркүйегінде Дезжардин каналы үшін төленетін сомаларды жинаған кезде алған жарақаттардан қайтыс болды. Аты жоқ атпен келген соң, іздеу жүргізіліп, Дезжардиннің денесі табылды. Салдары анықталмады және соңында Дезжардин «Құдайдың қасында қайтыс болды» деп шешім қабылданды. Оқиғаға куә болғандар болған жоқ, өлім себебі де толық анықталған жоқ.
In 1820 Desjardins had petitioned the government for a lot on Spencer Creek as well as for a small island in front of the lot. He planned to build a storehouse beside Spencer Creek, deepen the creek to make a channel from the town to the marsh and cut a channel through the marsh to allow access of larger boats from Lake Ontario. The government was far from being solidly behind the project but was willing to let Desjardins go ahead on an experimental basis as long as in case of failure no risk would be transferred to the province. Desjardins’ proposal to provide access for "sloops and small vessels" was endorsed by local business leaders and approved by an order in council Nov 14, 1820, with the injunction that Desjardins could not charge tolls for access to the properties. Unfortunately, during the 1820s there was a serious depression and a reversal in the flour trade. For three years Desjardins circulated a prospectus to draw in capital but was unsuccessful. In spite of this he persevered and made substantial progress using his own resources. In 1825 a group of local incorporators, seeing in the canal a means of directing additional business to themselves and increasing the value of their real estate holdings, applied for a charter to build the canal. A joint stock company was planned. Royal assent to the formation of the corporation was given on January 30, 1826. Eight hundred shares of capital stock were authorized at a price of £12/10/0 for a projected capitalization of £10,000. The parliamentary approval provided for a fifty year lease, with title to revert to the Crown after that period subject to reimbursement to the stockholders of the value of their holdings. Desjardins was granted land including a lot on North Quay Street in Coote's Paradise, a piece of land on the bank of the creek in front of the lot and a small island in the creek itself. However Desjardins did not live to see the results of his efforts. The costs that he personally incurred to get the Desjardins Canal project under way exhausted his assets and credit. He had hoped to be reimbursed when investor capital began to flow but instead was required by the agreement with the province to accept canal stock for one half of his expenditures and security (a provincial bond) for the other half. No actual cash was forthcoming. By 1827 he was forced to offer his house and some land for sale to finance work on the canal. Peter Desjardins died on September 7, 1827, from injuries received while collecting amounts owing for stock in the Desjardins Canal. When his horse returned without a rider a search was made and Desjardins’ body was discovered. An inquest was inconclusive and finally ruled that Desjardins had "Died by the visitation of God". There were no witnesses to the event and the cause of death was never truly known.
Алға қарай
Дежардин каналын салу жобасы он жыл бойы, 1827 жылдан 1837 жылға дейін жалғасты. Бұл шектеулі мақсаттары бар жергілікті жоба болды және қаржылық қолдаушылар мен саяси қолдауды негізінен Үсті Канададан ғана тартты. Бұл Велланд каналы сияқты, халықаралық маңызы бар және оның жеке қолдаушылары көбінесе провинциядан тыс жерлерден болған жобаларға қарама-қайшы болды. Дежардин каналы бойынша жұмыстар басталғаннан кейін жұмысшыларды тарту қажет болды. Бұрын айтылған көптеген жобаларға байланысты канал жұмыскерлеріне сұраныс жоғары болғанымен, жалақы төмен болып, күніне екі-үш шиллингтей шамада ауытқып тұрды, бұл отбасының қарапайым қажеттіліктерін қамтамасыз етуге мүшкіл болатын. Дежардин каналы компаниясы кейбір жұмыстар үшін жұмысшыларды тікелей жалдаса, ал қалғандары үшін келісімшарт берушілермен жұмыс істеді, олар өздері жұмыс күшін жинады. Компания үшін капитал тарту үнемі туындайтын мәселе болды. Қолда бар мәліметтерге сүйенсек, рұқсат етілген акциялардың 70-80% астам бөлігі сатылмаған, ал осылайша 6000 фунт стерлингтен (рұқсат етілген 10000 фунт стерлингтен) көп ақша жиналмаған. Аз ғана қаражат каналдарды пайдаланудан (жол ақысы) түсті, бірақ қажетті капиталдың басым бөлігі үшін басқа көздер қажет болды. Компанияны қолдау үшін үкіметтен қаржылық көмек үздіксіз қажет болды. 1830-шы жылдардың басында жағдай ерекше қиын болды. Дегенмен, жобаның барлық қиындықтарына қарамастан жұмыс жалғасты, және 1837 жылға қарай компания каналды аяқтауға қол жеткізді. Сол жылы компанияның қаржылық есептілігінде 6000 фунтқа жуық кіріс тіркелді, оның көп бөлігі, 5000 фунт стерлинг, үкіметтік қарыздан түсті. 1837 жылы каналдан 166 фунт стерлинг жол ақысы түсті, бұл операциялық кіріс тіркелген алғашқы жыл болды. Канал 1837 жылдың 16 тамызында ресми түрде ашылып, зор той-думандармен тойланды. Steamers Гамильтоннан Дендосқа концерттерге және кешкі асқа қонақтарды жеткізді.
The project to build Desjardins Canal continued for ten years, from 1827 to 1837. It was a local operation with limited objectives and attracted financial backers and political support almost exclusively from within Upper Canada. In this it contrasted with such projects as the Welland Canal, the completion of which was of international importance, and whose individual backers were largely from outside the province. Once work on the Desjardins Canal had begun in earnest it was necessary to recruit a supply of workers. Although canal labourers were much in demand due to the many projects previously alluded to, still wages were low, fluctuating around two to three shillings per day, an amount barely sufficient for a family's basic needs. The Desjardins Canal Company hired labourers directly for some tasks, for others dealing with contractors who would then recruit the labour force themselves. Attracting capital was a continuing problem for the company. Available records do not indicate that at any time more than 70 80% of the authorized shares were subscribed or that more than £6000 (out of an authorized £10000) was raised in this way. A limited amount of money came from canal operations (tolls) but for the bulk of the needed capital other sources were required. Government financial support was continually necessary to prop up the company. The early 1830s were especially bleak. However work continued in spite of all the difficulties that the project had endured, and by 1837 the company was able to put the final touches on the canal. For that year the company's financial statements recorded income of close to £6000 of which the majority, £5,000, was from a government loan. £166 was received from canal tolls in 1837, the first year for which any operating income was recorded. The canal was officially opened and dedicated on August 16, 1837, to great celebration and hoopla. Steamers brought revellers to Dundas from Hamilton for concerts and an evening dinner.
ХХ ғасырдың ортасы
Канал ашылғаннан кейін Дундас қаласы айтарлықтай өркендеді. Енді астық арзанға тасымалданатындықтан, жергілікті диірмендер гүлденді. Ағаш өнімдерінің барлық түрлерінің тасымалы көбейді. Канал көлге шығу арнасын ұсынғаннан кейін, жергілікті өндірушілер өз тауарын кеңірек нарыққа сата алды. Аймаққа ақша ағынының артуы қалаға жергілікті өнеркәсіптің өсуін қаржыландыру үшін капитал жинауға мүмкіндік берді. 1836 жылы халқы 800 адамды құраған қаланың саны осы кезде 2000-ға жетті. Көп ұзамай, бұрылыс алабында желкенді кемелер салына бастады. Дегенмен, канал экономикалық пайда әкелгеніне қарамастан, компания техникалық және қаржылық қиындықтармен күресіп жатты. Каналды үздіксіз жұмыс істеу үшін жөндеу және жақсарту жұмыстары қажет болды, бірақ жеке көздерден немесе каналдың өзінен жеткілікті қаражат табылған жоқ. Бірақ жақсы жаңалықтар да болды. Канал арқылы көмір мен шойынның импортының артуы Дундаста өнеркәсіптік экономиканың қалыптасып келе жатқанын көрсетеді. Халық санының өсуімен, экономиканың дамуымен және адамдарда жұмсауға ақшаның көбеюімен тауарлардың импорты жылдам өсті. 1850-ші жылдардың басында Дундас тұрғындары өз қалаларының болашағына үмітпен қарады. 1849 жылы Дежардин каналы арқылы 14 000 тонна өнім тасымалданды, бұл аймақтың экспорттық саудасын қолдаудағы каналдың маңыздылығын көрсетеді. Дундасты елдің ішкі аймақтарымен байланыстыратын жол желісін салу Париж және Дундас жол компаниясының құрылуымен үдетілді. Дежардин каналы компаниясы каналды тоқтаусыз жұмыс істеу үшін суды қазу жұмыстарын азайту арқылы сақтап қалды. Канал бойында 120 метрге 100 метрлік, биіктігі 30 метр болатын қойма, Британдық Солтүстік Америкадағы ең ірі қоймалардың бірі деп есептелді, аяқталуға жақын болды және оны Торонто фирмасы жалға алды. Каналдың жағасында тағы бірнеше қоймалар орналасқан, және порт арқылы жыл сайын 100 000 баррельден астам ұн тасымалдау қалыпты жағдай еді. Алайда, Гамильтон қаласына теміржолдың келуі қосымша қиындықтар тудырды, ал бәсекелестік ақырында каналдың құлауына себеп болды.
Dundas experienced significantly increased prosperity once the canal had opened. Since flour could now be shipped more cheaply the local mills prospered. Shipments of lumber based products of all types increased. Once the canal had provided an outlet to the lake, local manufacturers could sell to a broader market. As money flowed into the area the town was able to accumulate capital to finance the growth of local industries. The population, which had been 800 in 1836, had increased to 2000 by this time. Soon sailing vessels were being built in the turning basin. In spite of the economic benefits that the canal was generating, however, the company continued to struggle with technical and financial problems. Repairs and improvements were necessary to make canal operations viable on an ongoing basis but sufficient money was not available from private sources, or from canal operations. There were, however, some bright spots. Increased imports of coal and pig iron through the canal were indicative of the fact that an industrial economy was developing in Dundas. Imports of merchandise rapidly increased as the population grew, the economy developed, and people had more money to spend. By the beginning of the 1850s the citizens of Dundas had reason to feel optimistic about their town. In 1849, 14,000 tons of produce had been shipped via the Desjardins Canal, a reflection of the importance of the canal in supporting the export trade of the area. The construction of a road network connecting Dundas with the back country was also accelerated by the incorporation of the Paris and Dundas Road Company. The Desjardins Canal Company was able to keep the canal operational by means of a scaled down dredging operation. Along the canal a warehouse 120 by 100 feet (30 m), described as one of the largest in British North America was nearing completion and had already been rented by a Toronto firm. There were several other warehouses on the margin of the canal and it was not uncommon to ship more than 100,000 barrels of flour yearly through the port. However the coming of railway service to Hamilton caused added complications and the competition finally doomed the canal.
Жолдың соңы
Канададағы алғашқы темір жол 1836 жылы Төменгі Канадада Сент-Лоуренс және Ришелиу өзендеріндегі порттарды байланыстыру үшін салынған Шамплен және Сент-Лоуренс темір жолы болды. Жоғарғы Канадада теміржол көлігінің мүмкіндігі тез танылды және Desjardins Canal Company компаниясы осы жаңа бәсекелестік көзімен күресуге мәжбүр болды. 1850-ші жылдардың ортасында теміржолдар жылдам дамыды, бірақ Дундас пен Desjardins каналына ең көп әсер еткені – Ниагара шарлауығы мен Виндзорды Гамильтон, Дундас және Лондон арқылы жалғастыратын Ұлы Батыс темір жолы болды. Бұл жаңалық провинция үшін жақсы болды, бірақ Desjardins каналы көптеген аймақтарға қызмет көрсеткендіктен, ол канал компаниясына кері әсер етті. Канал Дундасқа пайда әкелсе де, проблемалар азайған жоқ. Ең бастысы – қаржылық қиындықтар, себебі канал өмір сүру үшін жеткілікті табыс таба алмады. Бұған теміржолдардың және өндірушілер мен тұтынушылар арасындағы байланысты жақсартатын жол желісінің бәсекелестігі де себеп болды. Тағы бір фактор – бу машиналарының дамуымен өнеркәсіпті су көзінен алыс орналастыру мүмкін болды. Бұл, Desjardins каналының тәуелсіздігіне қарамастан, суға қол жеткізуге мүмкіндік берді және Гамильтон шығанағындағы өнеркәсіптің өсуін жеделдетті, бұл Дундасқа зиян келтірді. Бұған теміржол, жол және канал компаниялары арасындағы көпір салу және жол құқығы туралы дау-дамайлар да себеп болды. Канал Торонто мен Гамильтон арасындағы ең қысқа маршрут болғандықтан, құрлықтағы көлік үшін арадағы алшақтың үстінен көпір салу қажет болды. Жылдар бойы дау төменгі деңгейлі көпір (арзан, бірақ канал қозғалысын тоқтатуы мүмкін және пойызға қолайсыз) немесе жоғары деңгейлі көпір (құны жоғары, бірақ пойызға қолайлы) салу туралы болды. Көпірлер қауіпсіздік мәселесін де тудырды, әсіресе 1857 жылы 59 адамның қаза болған пойыз апаты көп назар аударды. Компаниялар арасындағы ұзақ келіссөздер нәтиже бермеді, соңында Desjardins Canal Company-не каналды жабу үшін 10 000 доллар ұсынылды. Алайда Дундас қаласы каналда 52 000 долларлық үлесімен каналдың негізгі ипотекалық иесі болды және болашақ жол ақысынан түсетін табыс арқылы ғана осы қарызды өтеуге болатындықтан, ұсыныстан бас тартты. Өз мүддесін қорғау үшін қала ипотеканы төлеу үшін каналды басып алды және үкіметтен канал қарызынан босату туралы өтініш берді. Бұл 1873 жылы мақұлданды. Алайда көпірлердің тұрақсыздығы және каналдан түсімнің төмендеуі қаланың позициясын өзгертіп, жол және теміржол компанияларынан 35 000 доллардан төлеу шартымен каналды жабуға келісім жасады. 1869 жылы төменгі деңгейлі жол көпірі салынғаннан кейін каналдың коммерциялық болашағы жоққа шықты, ол көптеген көл кемелеріне кіруге мүмкіндік бермеді. 1875 жылы жергілікті тарихшы "Тағдыры зор Desjardins каналы. Қазір ол Бурлингтон шығанағына ағаш апару үшін салшылармен немесе кейде Рок-Бейге немесе жағалаудағы басқа жерлерге ойын-сауық үшін келетін Дундас тұрғындарымен пайдаланылады" деп жазды. 1876 жылы канал компаниясы таратылды. Бастапқы келісім бойынша канал Корольдікке берілді және ол мемлекеттік мүлік болды. Алайда провинциялық үкімет бұрынғыдай, үлестік меншікке қызығушылық танытпады және канал 25 сәуірде 1877 жылы Кеңес бұйрығымен Дундас қаласының басқаруына берілді. Сол жылдың қазан айында толық меншік екі қосымша бұйрықпен қалаға берілді. 1878 жылы Дундас канал комитетін құрды, каналды қайтадан қазыды, жол ақысын қайта қарады және бизнеске жарнамалар жариялады. Алайда бұл нәтиже бермеді және 1895 жылы Дундасқа тікелей теміржол қызметі ашылды, бұл Desjardins каналының коммерциялық әлеуетіне соңғы нүкте болды. Бүгінде оның қалдықтарын шығыс Дундастағы Кутс-Драйвтің солтүстігінде және Кутс-Парадистің жағалауында шіріп бара жатқан ағаштарда көруге болады. Аймақтағы қайта өрлеудің бір бөлігі ретінде Гамильтон қаласы бұрынғы канал бойымен жаяу жүру жолын салды.
The first railway in Canada was the Champlain and St. Lawrence Railroad, built in 1836 in Lower Canada to connect ports on the St. Lawrence and Richelieu Rivers. The potential for railroad transportation in Upper Canada was quickly recognized and almost immediately the Desjardins Canal Company was forced to deal with this new source of competition. Railways came on stream rapidly during the mid 1850s but the one that had the most impact on Dundas and the Desjardins Canal was the Great Western Railway connecting Niagara Falls and Windsor through Hamilton, Dundas and London. This development was good news for the province as a whole but, as the lines serviced areas on which the Desjardins Canal depended for much of its traffic, they had a negative impact on the canal company. While the canal continued to provide benefits to Dundas, its problems did not abate. Chief among them were financial issues as the canal continued to be unable to generate sufficient operating income to remain viable. Competition from the railroads, and from the network of roads allowing improved travel between producers and consumers, certainly contributed to this. Another factor was that, with the development of steam based power technology, it became possible to locate industry away from sources of water power. This, along with the availability of waterfront access not dependent on the vagaries of the Desjardins Canal, accelerated the growth of industry on Hamilton's bay shore to the detriment of Dundas. All this was exacerbated by squabbling between the railroad, road and canal companies about bridge construction and rights of way. As the canal cut through the shortest route between Toronto and Hamilton for both rail and road traffic it was necessary to bridge the gap in some way to accommodate land based traffic. Conflict over the years centered over whether to build a low level bridge (cheaper but with the potential to block canal traffic, and difficult for trains to use) or a high level one (more expensive but providing a straight and level base for train traffic). The bridges also presented safety issues, most notably in 1857 when a train wreck which killed 59 people received wide attention. Protracted negotiations between the contending companies led nowhere and finally the Desjardins Canal Company was offered $10,000 if they would close the canal down. However the town of Dundas had become the canal's principal mortgage holder, with a $52,000 stake in the canal, and as income from future tolls was the only apparent way by which this debt could be discharged, the offer was refused. To protect their interest the town seized the canal to settle the mortgage and applied to the government for relief from canal debts. This was granted in 1873. However the bridges were still perceived to be in an unstable condition and this, along with rapidly dropping canal revenues, caused the town to reverse its position and agree to close the canal subject to payments of $35,000 each from both the road company and the railway company in lieu of any claims. For all practical purposes the canal had ceased to have a serious commercial future once a low level road bridge was constructed in 1869, denying access to most lake schooners. Writing in 1875 a local historian commented on "The ill fated Desjardins canal. It is now seldom used except by raftsmen for the purpose of floating timber into Burlington Bay, or sometimes by the people of Dundas who might use the small boat Argylle for the purpose of convening pleasure parties to Rock Bay or other points along the shore." In 1876 the canal company was liquidated. The canal was turned over to the Crown as required by the original incorporation agreement and became a public work. However the provincial government, then as in the past, had no interest in equity ownership and the canal was placed under the control and management of the town of Dundas by an Order in Council on April 25, 1877. In October of that year full ownership was transferred to the town by two additional Orders in Council. In 1878 a canal committee was struck by Dundas, the canal was dredged again, tolls were revised and advertisements for business published. However this was to little avail and in 1895 direct rail service to Dundas was inaugurated, finally ending any dreams of commercial potential for the Desjardins Canal. Today, its remains can be seen north of Cootes Drive in east Dundas and in the rotting logs in the shallows of Cootes Paradise. As part of the renaissance in the area, the city of Hamilton established a walking path along the former canal.