Бостон қалалық ботаникалық бағы

Кіріспе

Бостон қаласындағы ботаникалық бақ, Массачусетс штаты.

Бостонның Халық саябағы, сондай-ақ Бостон Халық саябағы деп белгілі, Массачусетс штатының Бостон қаласының ортасында, Бостон орталық саябағына іргелес орналасқан үлкен саябақ. Бұл саябақтардың "Жасыл тізбек" жүйесінің бір бөлігі болып табылады және шығысынан Чарльз көшесі мен Бостон орталық саябағы, солтүстігінен Бикон көшесі мен Бикон төбесі, батысынан Арлингтон көшесі мен Бэк-Бэй, ал оңтүстігінен Бойлстон көшесімен шектеледі. Халық саябағы Америкадағы алғашқы қоғамдық ботаникалық бақ болып табылады.

Тарих

Бостонның Бэк-Бэйі, оның ішінде бақтың орналасқан жері, 1800 жылдардың басында толтыру жұмыстары басталғанға дейін лайлы жер еді. Қоғамдық бақтың жері ең алғаш толтырылған, себебі қазіргі Чарльз көшесі 1796 жылдан бері арқан өруге пайдаланылып келген. Бостон қаласы 1794 жылдың 30 шілдесінде, қаланың тығыз қоныстанған аймағындағы арқан өру орындары өрттен қирағаннан кейін, арқан өрушілерге жерді пайдалануға рұқсат берді. Пайдалану шарты ретінде арқан өру орындарының иелері теңіздік қабырға салып, қазіргі Чарльз көшесі мен оған жақын жерді (қазіргі Қоғамдық бақтың бөлігі) толтыруға міндетті болды. Толтыру материалдарының көп бөлігі Бостонның Бикон-Хилл ауданындағы Маунт-Вернон төбесінен алынған. Бастапқыда қиыр тас пен топырақ төбеден толтыру аймағына қол арбамен тасылған. 1804 жылға қарай төбеден батпаққа материалды жылдам жеткізу үшін гравитациялық теміржол салынды. Бүгінде Маунт-Вернон төбесі жоқ, ол Бэк-Бэйді толтыру үшін толығымен алынып тасталған. 1824 жылдың ақпан айында Бостон қаласы арқан өрушілерге берілген жерді 50 000 долларға қайта сатып алды. Келесі жылы жерді зиратқа айналдыру туралы ұсыныс 1632 дауысқа қарсы 176 дауыспен жеңіліске ұшырады. Қоғамдық бақ 1837 жылы қайырымдылық жасаушы Гораций Грей Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы қоғамдық ботаникалық бақша ретінде жерді пайдалануға өтініш берген кезде құрылды. 1839 жылы «Гораций Грей және серіктестері» деп аталатын корпорация құрылып, «Бостон ботаникалық бағының иелері» аталды. Корпорация қазіргі Бостон қоғамдық бағын құруға уәкілдік алды. Дегенмен, жерді жеке тұлғаларға сату және жаңа тұрғын үйлер салу үшін үнемі қысым көрсетіліп отырды. Бостонның қоғамдық бағы ашылған жылы Джон Фоттлер аға, «Біздің саябақтардың әкесі» атанған, бақшаға ең алғаш рет өсімдік жеткізіп берді, олар Дорчестердің құрметті Маршалл П. Уайлдерінен алынған еді. Қазіргі бақтың жерінің көп бөлігі 1800 жылдардың ортасына дейін толтырылған болса да, Бэк-Бэй аймағы дамылмаған тасқын алабы болып қала берді. 1842 жылы мемлекеттік заң шығарушы орган Бостон порты мен Бэк-Бэй жөніндегі комиссарларды құрды, олар жерді қалай дамытуды анықтауға тиіс болды. Мемлекет жерді бақылауға алып, Қоғамдық бақтың артындағы аймақта жоғарғы сыныпты аудан құруды қалады. Бостон қаласы мемлекеттен бассейнге (сол кездегі тәуелсіз Роксбери қаласы басқарған) бақылауды беруді сұрады, оны толтырғаннан кейін салынатын кез келген дамудан айтарлықтай табыс табу үмітімен. Мемлекеттік комиссия Бостонның өтінішін қабылдамағанда, Бостон қалалық кеңесі бақты тұрғын үй салушыларға сатумен қорқытты, бұл мемлекет тартуды үміттенген жоғарғы сынып элитасы үшін ауданның тартымдылығын айтарлықтай төмендетті. Бостон қаласы мен Массачусетс штаты арасындағы қақтығыс, ақырында, екі тарап та келіскен 1856 жылғы үшжақты келісімшартпен шешілді және азаматтардың жалпы дауысы 6287-99 болып шықты. Келісімде Бостон Қоғамдық бақ үстінде құрылыс жүргізу құқығынан бас тартты. Керісінше, ол қазір бақтың бір бөлігі болып табылатын Арлингтон көшесіне жақын жерді алды. 1859 жылдың қазан айында Алдерман Крэйн Бақтың егжей-тегжейлі жоспарын Жалпы және қоғамдық алаңдар жөніндегі комитетке ұсынды және ол мақұлданды. Құрылыс жылдам басталды, тоған сол жылы аяқталды және периметрді қоршап тұрған темір қоршау 1862 жылы орнатылды. Бүгінде көлдің солтүстік жағында шағын арал бар, бірақ ол бастапқыда құрлықпен байланысқан жарты арал болды. Бұл жер ғашықтар арасында соншалықты танымал болды, қала орманшысы Джон Галвин құрлықпен байланысты тоқтатуға шешім қабылдады. Ландшафты Джордж Ф. Мичэм жобалады. Жолдар мен гүлзарларды қала инженері Джеймс Слейд және орманшы Джон Галвин дайындады. Бақтың жоспарына көптеген су бұлақтары мен мүсіндер кірді, олардың көпшілігі 1860 жылдардың соңында орнатылды. Ең танымал мүсін, мүмкін, 1869 жылы Томас Болл жасаған Джордж Вашингтонның мүсіні, ол Коммунельс даңғылына қарап тұрған паркке батыс кіреберісін басып тұр. Көлдің ортасындағы асылмалы көпір 1867 жылы орнатылды. Бастапқыда газ шамдары түнде бақты жарықтандыру үшін пайдаланылды, бірақ 1883 жылы электр шамдарын орнату басталды. Электр шамдарын пайдалану туралы бастапқыда алаңдаушылық болды, өйткені бақ арқылы өткізгіш сымдар жүргізу қажет болады, ал кейбір үкімет мүшелері бұл орынның эстетикалық көрінісіне зиян тигізеді деп қорқып еді. Бірақ газ жарығын электр жарығы алмастырғаннан кейін, және бақтың ұрлығы мен гүлдерінің жойылуы сияқты вандализм көбейген сайын, электр жарығы ақырында бүкіл баққа орнатылды. 20 ғасырдың басында аллигатордың балалары Коммунельс даңғылына жақын бассейнде сақталды. Олар жергілікті тұрғындармен тірі егеуқұйрықтар мен тышқандармен тамақтандырылды. Бүгінде бақтың шығыс жағында, Чарльз көшесіне жақын және сол жердегі басты кіреберістің оңтүстігінде тудың тірегі тұр. Алғашқы тудың тірегі молния шалып, 1918 жылы қирады, ал 1920 жылы қала жаңа тірегін салуға 2500 доллар бөлді. 1982 жылы қала тудың тірегін жақсартуға қосымша 25 000 доллар бөлді. Тудың тірегінің айналасында граниттен жасалған дөңгелек ойық орнатылды, жұмысты «Қоғамдық бақтың достары» атты ұйым жүзеге асырды. 1913 жылдың 6 қаңтарында қалалық кеңес бақты, Бостон Коммонымен бірге, қаланың «Жалпы жерлер» департаментінің тікелей басқаруына берді. Бұл департамент Коммон немесе бақтың шөбіне басуға тыйым салды және осы құқық бұзушылық үшін кем дегенде 1960 жылдарға дейін тұтқынға алулар жасалды. Бүгінде шөпке отыруға рұқсат етіледі, бірақ белгілі бір шөп участаларында кіруге тыйым салатын жарнамалар орнатылған. 2008 жылы 800 000 долларға автоматты суару жүйесі орнатылды. Ауыр жүктеме, өсімдіктердің көптеген түрлері, бақтың тарихи және мәдени маңыздылығы және әртүрлі микроклиматтар автоматты жүйенің күрделілігін арттырды. Бастапқыда Қоғамдық бақтың Чарльз көшесі жағы (жанындағы Бостон Коммонының бөліктерімен бірге) ресми түрде қоқыс тастау орыны ретінде пайдаланылды, өйткені бұл бақтың ең төменгі бөлігі болды. Бұл, сондай-ақ бақтың бастапқыда тұзды батпақ болғандығы, Қоғамдық бақтың бұл шеті «иісі зәулім және жүруге қиын жағдайға» әкелді, бұл адамдарды парктің басқа бөліктеріне бағытталды. Бұл бөлікті қайта жаңарту жоспарлары ұзақ уақыттан бері жасалған болса да, қажетті топырақтың мөлшерін жылжытудың құны (шамамен, салмағы ) жұмыстың орындалуына кедері келтірді. Бұл, ақырында, 1895 жылдың жазында, қажетті топырақтың мөлшері Тремонт-стрит метросының қазба жұмыстарынан қол жетімді болғанда өзгерді және бақ пен Коммонның Чарльз көшесі жақтарын қайта жаңарту үшін пайдаланылды. Қоғамдық баққа қала әкімшілігінің кеңсесі, Бостон қаласының парктері департаменті және коммерциялық емес «Қоғамдық бақтың достары» бірлесіп басшылық етеді. 1977 жылы Бостондық ескерткіштер комиссиясы оны Бостондық ескерткіш деп таныды және 1987 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жариялады. Қоғамдық бақ тіктөртбұрышты пішіндес және оңтүстіктен Бойлстон көшесімен, батыстан Арлингтон көшесімен және солтүстіктен Бикон көшесімен шектеледі, ол Бикон-Хиллге қарайды. Шығыс жағында Чарльз көшесі Қоғамдық бақты Коммондан бөліп тұрады. Қоғамдық бақтың қалған Эмеральд тізмісімен байланыстыратын жол Коммунельс даңғылының ортасымен Бэк-Бэй Фендері мен Лайлы өзенге қарай жүретін парктің жолағы болып табылады.

Boston's Back Bay, including the land the garden sits on, was mudflats until filling began in the early 1800s. The land of the Public Garden was the earliest filled, as the area that is now Charles Street had been used as a ropewalk since 1796. The town of Boston granted ropemakers use of the land on July 30, 1794, after a fire had destroyed the ropewalks in a more populated area of the city. As a condition of its use, the ropewalk's proprietors were required to build a seawall and fill in the land which is now Charles Street and the land immediately bordering it (now a part of the Public Garden). Much of the landfill material came from Mount Vernon, formerly a hill in the Beacon Hill area of Boston. Initially, gravel and soil were brought from the hill to the landfill area by handcart. By 1804, a gravity railroad had been constructed to rapidly bring material from the top of the hill to the marsh; today, Mount Vernon no longer exists, having been completely removed to be used as landfill for the Back Bay. In February 1824, the city of Boston purchased back the land granted to the ropemakers, for a cost of $50,000. The next year, a proposal to turn the land into a graveyard was defeated by a vote of 1632 to 176. The Public Garden was established in 1837, when philanthropist Horace Gray petitioned for the use of land as the first public botanical garden in the United States. By 1839, a corporation was formed, called Horace Gray and Associates, and made the "Proprietors of the Botanic Garden in Boston." The corporation was chartered with creating what is now the Boston Public Garden. Nonetheless, there was constant pressure for the land to be sold to private interests for the construction of new housing. The year that Boston's Public Garden opened, Mr. John Fottler Sr., dubbed "the Father of Our Parks", delivered the first load of plants ever set at the gardens, from the Hon. Marshall P. Wilder of Dorchester. While most of the land of the present day garden had been filled in by the mid 1800s, the area of the Back Bay remained an undeveloped tidal basin. In 1842, the state legislature created The Commissioners on Boston Harbor and the Back Bay, in order to determine how to best develop the land; the state wanted to control the lands and to build an upper class neighborhood in the area beyond the Public Garden. The City of Boston petitioned the state to grant control over the basin (which was controlled by the then independent city of Roxbury), in hopes of generating significant revenue from any developments that would be built after filling it in. When the state commission rejected Boston's petition, the Boston City Council threatened to sell the garden to housing developers, which would have significantly reduced the desirability of the area for the upper class elite that the state was hoping to attract. The conflict between the City of Boston and the Commonwealth of Massachusetts was finally resolved when the Tripartite Indenture of 1856 was agreed to by both parties and passed a general vote of citizens 6,287 to 99. In the agreement, Boston gave up its rights to build upon the Public Garden; in return, it received a strip of land which is now a part of the garden, abutting Arlington Street. In October 1859, Alderman Crane submitted the detailed plan for the Garden to the Committee on the Common and Public Squares and received approval. Construction began quickly on the property, with the pond being finished that year and the wrought iron fence surrounding the perimeter erected in 1862. Today the north side of the pond has a small island, but it originally was a peninsula, connected to the land. The site became so popular with lovers that John Galvin, the city forester, decided to sever the connection with the land. The landscape was designed by George F. Meacham. The paths and flower beds were laid out by the city engineer, James Slade, and the forester, John Galvin. The plan for the garden included a number of fountains and statues, many of which were erected in the late 1860s. The most notable statue is perhaps that of George Washington, done in 1869 by Thomas Ball, which dominates the western entrance to the park facing Commonwealth Avenue. The signature suspension bridge over the middle of the pond was erected in 1867. Gas lamps were originally used to light the garden at night, but in 1883, construction of electric lamps was begun. There was initially concern over the use of electric lamps, as it would require wires to be run through the garden, and some members of government feared that it would harm the aesthetics of the place. But as electric lighting replaced gas lighting, and vandalism of the garden – such as the theft and destruction of its flowers – was a growing concern, electric lighting was eventually installed throughout. In the early 20th century, baby alligators were kept in a basin near the Commonwealth Avenue entrance; they were fed live rats and mice by local residents. A flagpole stands today on the eastern side of the garden, close to Charles Street and just south of the main entrance there. The original flagpole was struck by lightning and destroyed in 1918, and in 1920 the city appropriated $2,500 for construction of a new one. In 1982, the city granted an additional $25,000 for improvements to the flagpole. A circular granite bench was installed around the pole, with the work being done by the Friends of the Public Garden. On January 6, 1913, the City Council placed the garden, along with the Boston Common, under the direct management of the Public Grounds Department of the city. That department declared walking upon the grass of the Common or garden to be illegal, and arrests were made for that offense until at least the 1960s. Today, sitting on the grass is permitted except for specific sections of the lawn where a posted sign forbids access. In 2008 an automated sprinkler system was installed at a cost of $800,000. Heavy foot traffic, a multitude of plant types, the garden's historical and cultural importance, and a variety of microclimates increased the complexity of the automated system. Originally, the Charles Street side of the Public Garden (along with the adjacent portions of Boston Common) was used as an unofficial dumping ground, due to being the lowest lying portion of the Garden; this, along with the Garden's originally being a salt marsh, resulted in this edge of the Public Garden being "a moist stew that reeked and that was a mess to walk over, steering people to other parts of the park". Although plans had long been in place to regrade this portion of the Garden, the cost of moving the amount of soil necessary (approximately , weighing ) prevented the work from being undertaken. This finally changed in the summer of 1895, when the required quantity of soil was made available as a result of the excavation of the Tremont Street Subway and was used to regrade the Charles Street sides of both the Garden and the Common. The Public Garden is managed jointly between the Mayor's Office, The Parks Department of the City of Boston, and the non profit Friends of the Public Garden. It was designated a Boston Landmark by the Boston Landmarks Commission in 1977 and declared a National Historic Landmark in 1987. The Public Garden is rectangular in shape and is bounded on the south by Boylston Street, on the west by Arlington Street, and on the north by Beacon Street where it faces Beacon Hill. On its east side, Charles Street divides the Public Garden from the Common. The greenway connecting the Public Garden with the rest of the Emerald Necklace is the strip of park that runs west down the center of Commonwealth Avenue towards the Back Bay Fens and the Muddy River.

Көл

Жылы маусымдарда көлде көптеген үйректер, сондай-ақ бір немесе бірнеше аққулар мекендейді. 1877 жылы жұмыс іле бастаған "Аққу қайықтары" танымал туристік орын. Шамалы ақы төлеп, туристер қайықтың арт жағында ақ аққу бейнесі орнатылған жеріне отыра алады. Кейін қайықты аққудың ішінде отырған гид көлдің айналасында айналдырады. Қазіргі аққулар – Шекспир жұбының құрметіне Ромео мен Джульетта деп аталған, бірақ екеуі де әйел екені анықталды. Көлдің ең терең жері үш футтан аспайтындықтан, суық айларда оңай мұзданады. 1879 жылы Бостон қалалық кеңесі көлді қыс бойы коньки тебу үшін күтіп ұстауға бұйрық берді; бүгінде Frog Pond on the Common-да ресми коньки тебу алаңы бар. Көл салынғаннан кейін көп ұзамай денсаулыққа қатысты маңызды мәселе туды, себебі ол Чарльз өзенінен тұзды су, кәріз су және Қауқас көлінен таза судың қосындысымен толыстырылды. Нәтижесінде көлде жиі қалың лай пайда болып, жағымсыз иіс тарады. Сондықтан бақтың күтушілері жыл сайын көлді тазартып, суын ағызып отырады.

Қамқорлық және күтіп ұстау

Паркті Бостон қаласы күтіп ұстайды, ол 2005 жылы үш паркті күтіп ұстауға 1,2 миллион доллар жұмсады. Қаланың күш-жігерін «Қоғамдық бақтың достары» деп аталатын қайырымдылық ұйымы күшейтеді, сондай-ақ ол «Роза бригадасы» деп те белгілі. Бұл қайырымдылық ұйымы 2006 жылы Эфир монументін жөндеуге қаржы жұмсады және ағаштар мен бұталарды күтіп-баптау үшін мамандарды жалдайды.