1902 жылғы Пенсильвания көміршілер ереуілі: АҚШ тарихындағы маңызды оқиға. Еңбек ақыны көтеру, жұмыс уақытын қысқарту, кәсіби одақты мойындау талаптары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пенсильваниядағы көмір ереуілі
Pennsylvanian Coal Strike
1902 жылғы көмір ереуілі (сондай-ақ антрацит көмір ереуілі деп белгілі) – Америка Біріккен Кенішшілер Одағының Пенсильвания штатының шығысындағы антрацит көмір кендерінде өткізген ереуілі. Кенішшілер жалақыны көтеру, жұмыс күнін қысқарту және өздерінің кәсіподағын мойындау үшін ереуілге шықты. Бұл ереуіл Американың ірі қалаларына қысқы отынмен жабдықтауды тоқтату қаупін тудырды. Сол кезде үйлер әдетте антрацит немесе "қатты" көмірмен жылытылатын, ол "жұмсақ" немесе битуминозды көмірге қарағанда жоғары жылу беретін және аз түтін шығаратын еді. Кенішшілердің жалақысы 10 пайызға өсіп, жұмыс күні он сағаттан тоғыз сағатқа дейін қысқартылғандықтан ереуіл қайта басталған жоқ; кен иелері көмір бағасын өсірді, бірақ кәсіподақты келіссөздер жүргізуші агент ретінде мойындамады. Бұл – АҚШ Федералдық үкіметі мен президент Теодор Рузвельттің бейтарап төреші ретінде араласып, шешкен алғашқы еңбек дауы болды.
The Coal strike of 1902 (also known as the anthracite coal strike) was a strike by the United Mine Workers of America in the anthracite coalfields of eastern Pennsylvania. Miners struck for higher wages, shorter workdays, and the recognition of their union. The strike threatened to shut down the winter fuel supply to major American cities. At that time, residences were typically heated with anthracite or "hard" coal, which produces higher heat value and less smoke than "soft" or bituminous coal. The strike never resumed, as the miners received a 10 percent wage increase and reduced workdays from ten to nine hours; the owners got a higher price for coal and did not recognize the trade union as a bargaining agent. It was the first labor dispute in which the U. S. federal government and President Theodore Roosevelt intervened as a neutral arbitrator.
1899 және 1900 жылдардағы ереуілдер
Американың Біріккен шахтерлер одағы (UMWA) 1897 жылғы Орта Батыстағы жұмсақ көмір (битумды көмір) кеншілерінің ереуілінде маңызды жеңіске жетіп, айлық жалақыны айтарлықтай арттырды. Оның қатары 10 000-нан 115 000-ға дейін өсті. 1899 жылдан 1901 жылға дейін антрацит аймағында бірнеше шағын ереуілдер болды, олардың нәтижесінде кәсіподақ тәжірибе жинап, көбірек жұмысшыларды біріктірді. 1899 жылы Пенсильвания штатының Нантикок қаласындағы ереуіл, кәсіподақтардың ірі теміржол компаниясының еншілес кәсіпорнына қарсы ереуілде жеңіске жете алатынын көрсетті. Олар 1900 жылы да осындай нәтижеге қол жеткізуді үміттенеді, бірақ антрацит нарығындағы күрт құбылулардың нәтижесінде меншік шоғырланғаннан кейін олигополия құрған операторлар күткеннен гөрі әлдеқайда қатал қарсыластар екенін анықтады. Иелері кәсіподақпен кездесуден немесе делдалдық келісімдер жасаудан бас тартты. Кәсіподақ 1900 жылдың 17 қыркүйегінде ереуілге шықты, нәтижесі тіпті кәсіподақтың өзін де таң қалдырды, өйткені түрлі ұлттар мен этникалық топтардың кеншілері кәсіподақты қолдап, жұмыстан шықты. Огайо штатынан шыққан республикалық сенатор Марк Ханна, өзі битумды көмір шахталарының иесі болғанымен (ереуілге қатыспаған), президенттік сайлауға екі ай қалғандағы ереуілді бейтараптандыруға тырысты. Ол еңбек және капитал өкілдерін біріктірген Ұлттық азаматтық федерация арқылы жұмыс істеді. Ханна, J. P. Morgan-ға сүйене отырып, ереуіл республикалық Уильям Маккинлидің қайта сайлануына зиян келтіретіні туралы хабарды индустрияға жеткізіп, иелерін ереуілшілерге жалақыны көтеруге және арыз-шағымдарды қарау тәртібін ұсынуға көндірді. Бірақ индустрия UMWA-ны жұмысшылардың ресми өкілі деп мойындаудан бас тартты. Кәсіподақ жеңіске жеткенін жариялап, кәсіподақты мойындау туралы талабынан бас тартты.
The United Mine Workers of America (UMWA) had won a sweeping victory in the 1897 strike by the soft coal (bituminous coal) miners in the Midwest, winning significant wage increases. It grew from 10,000 to 115,000 members. A number of small strikes took place in the anthracite district from 1899 to 1901, by which the labor union gained experience and unionized more workers. The 1899 strike in Nanticoke, Pennsylvania, demonstrated that the unions could win a strike directed against a subsidiary of one of the large railroads. It hoped to make similar gains in 1900, but found the operators, who had established an oligopoly through concentration of ownership after drastic fluctuations in the market for anthracite, to be far more determined opponents than it had anticipated. The owners refused to meet or to arbitrate with the union. The union struck on September 17, 1900, with results that surprised even the union, as miners of all different nationalities and ethnicities walked out in support of the union. Republican Party Senator Mark Hanna from Ohio, himself an owner of bituminous coal mines (not involved in the strike), sought to resolve the strike as it occurred less than two months before the presidential election. He worked through the National Civic Federation which brought labor and capital representatives together. Relying on J. P. Morgan to convey his message to the industry that a strike would hurt the reelection of Republican William McKinley, Hanna convinced the owners to concede a wage increase and grievance procedure to the strikers. The industry refused, on the other hand, to formally recognize the UMWA as the representative of the workers. The union declared victory and dropped its demand for union recognition.
Антрацитті көмірдің ереуілі
1900 жылғы ереуілге себеп болған мәселелер 1902 жылы да өзекті болып қала берді: кәсіподақ танылу мен өнеркәсіпке белгілі бір деңгейде бақылау орнатуды қалады. 1900 жылғы уағдаласулардан әлі де әсерленген өнеркәсіп, федералдық үкіметтің араласуына қарсы болды. 150 мың кенші апталық жалақысын алуды күтті. Он миллионнан астам қала тұрғыны үйлерін жылыту үшін көмірге мұқтаж болды. UMWA президенті Джон Митчелл еңбек дауларын шешу үшін ұжымдық келісімдерді қолдайтын, сол кездегі прогрессивті жұмыс берушілер ұйымы – Ұлттық азаматтық федерация арқылы делдалдық жасауды ұсынды. Балама ретінде, Митчелл көмір кендеріндегі жағдайды бағалау үшін беделді дін қызметкерлерінен тұратын комиссия құруды ұсынды. Өнеркәсіптегі жетекші жұмыс берушілердің бірі – Филадельфия және Рединг темір жолының президенті Джордж Бэр, екі ұсынысты да тікелей қабылдамады:
The issues that led to the strike of 1900 were just as pressing in 1902: the union wanted recognition and a degree of control over the industry. The industry, still smarting from its concessions in 1900, opposed any federal role. The 150,000 miners wanted their weekly pay envelope. Tens of millions of city dwellers needed coal to heat their homes. John Mitchell, President of the UMWA, proposed mediation through the National Civic Federation, then a body of relatively progressive employers committed to collective bargaining as a means of resolving labor disputes. In the alternative, Mitchell proposed that a committee of eminent clergymen report on conditions in the coalfields. George Baer, President of the Philadelphia and Reading Railroad, one of the leading employers in the industry, brushed aside both proposals dismissively:
Антрацит кеніші – бұл бизнес, діни, сезімтал немесе ғылыми мәселе емес. Мен тіпті осындай құрметті Ұлттық азаматтық федерация сияқты ұйымға да, сіздер атаған беделді дін қызметкерлеріне де басқаруды тапсыра алмаймын. 1902 жылдың 12 мамырында Пенсильвания штатының Скрантон қаласында антрацит кеншілері ереуілге шықты. Жер астындағы қауіпті жұмыстарға қатыспайтын, тұрақты жұмысы бар техникалық қызметкерлер 2 маусымда жұмыстан бас тартты. Кәсіподақ осы аймақтағы жұмысшылардың шамамен сексен пайызының, яғни 100 мыңнан астам ереуілшінің қолдауын алды. 30 мыңға жуық адам аймақтан кетіп, көптегені Орта Батыс аймағындағы битумды кендерге бет бұрды. 10 мың адам Еуропаға қайтып оралды. Ереуілдің салдарынан ереуілшілердің бір жағынан, ереуіл бұзушылардың, Пенсильвания Ұлттық гвардиясының, жергілікті полицияның және жалданып келген детективтік агенттіктердің екінші жағынан арасында зорлық-зомбылық тудыру қаупі туды.
Anthracite mining is a business, and not a religious, sentimental, or academic proposition I could not if I would delegate this business management to even so highly a respectable body as the Civic Federation, nor can I call to my aid . the eminent prelates you have named. On May 12, 1902, the anthracite miners voting in Scranton, Pennsylvania, went out on strike. The maintenance employees, who had much steadier jobs and did not face the special dangers of underground work, walked out on June 2. The union had the support of roughly eighty percent of the workers in this area, or more than 100,000 strikers. Some 30,000 left the region, many headed for Midwestern bituminous mines. 10,000 men returned to Europe. The strike soon produced threats of violence between the strikers on one side and strikebreakers, the Pennsylvania National Guard, local police, and hired detective agencies on the other.
Федералды араласу
8 маусымда президент Теодор Рузвельт Еңбек комиссары Кэрролл Д. Райттен ереуілді тергеуді сұрады. Райт тергеу жүргізіп, тараптардың позицияларын ескеретін реформалар ұсынды, тәжірибелік негізде тоғыз сағаттық жұмыс күнін және шектеулі ұжымдық келіссөздерді ұсынды. Рузвельт одақ жағында көрінуі мүмкін деген опасымен есепті жарияламауға шешім қабылдады. Меншік иелері одақпен келіссөздер жүргізуден бас тартты. Джордж Бэр ереуілшілерге және олардың одағына жеңілдік беруге шақырылғанда: «Еңбекшілердің құқықтары мен мүдделерін еңбек қозғаушылары емес, Құдайдың шексіз даналығымен елдің мүлік мүдделерін басқаруға ие болған христиандар қорғайды және күтім көрсетеді», - деп жазды. Одақ бұл хатты ереуілге қатысты қоғамдық пікірді өздерінің пайдасына бұру үшін пайдаланды. Рузвельт араласуға ниеттенді, бірақ Бас прокуроры Филандер Нокс оған мұндай құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Ханна және Республикалық партиядағы көптеген адамдар ереуіл қысқа созылса, антрацит қажеттігі ең жоғары болатын кезде туындауы мүмкін саяси салдарлар туралы алаңдады. Рузвельт Ханнаға: «Қыста көмір тапшылығы жаман нәрсе, мен қорқынышты азап пен ауыр апатты көруімізден қорқамын», - деді. 1902 жылдың 3 қазанында Рузвельт үкімет, еңбек және басқару өкілдерінің конференциясын шақырды. Одақ кездесуді өткізуді одақтың мойындалуына тең деп қарасты және келісімдік үнмен сөйледі. Меншік иелері Рузвельтке ереуілшілер 20-дан астам адамды өлтіргенін және ол «жұмыс істегісі келетін адамды, оның әйелін және балаларын жұмыс істеген кезде қорғау үшін» үкіметтің билігін қолдануы керек екенін айтты. Көмір экономикасы екі факторға байланысты болды: өндіріс құнының көп бөлігі кеншілердің жалақысынан тұрды және егер ұсыныс төмендесе, баға күрт өседі. Мұнай мен электр энергиясы пайдаланбаған дәуірде оларға жақсы баламалар болған жоқ. 1902 жылы пайда аз болды, себебі өнімнің артық болуы; сондықтан меншік иелері орташа ұзақтықтағы ереуілді құптады. Олардың құны күн сайын артып келе жатқан үлкен қоры болды. Меншік иелерінің өндірісті тоқтату үшін сөз байласуы заңсыз болды, бірақ егер кеншілер ереуілге шықса, бұлай болмайды. Меншік иелері ереуілді құптады, бірақ олар одақты танудан бас тартты, себебі олар одақтың ереуілдерді манипуляциялау арқылы көмір өнеркәсібін бақылауға алатынынан қорқады. Рузвельт бұрынғы президент Гровер Кливлендті өзі құрған комиссияға қосылуға көндіріп, келісімді шешуге қолдау көрсетуге тырысты. Ол сондай-ақ Джон М. Скофилд басшылығымен шахталарды мемлекеттік меншікке көшіруді қарастырды. Бұл АҚШ армиясына көмір кендерін басқаруға мүмкіндік береді, «кендерді қабылдаушы ретінде басқаруға» мүмкіндік береді, - деп жазды Рузвельт.
On June 8, President Theodore Roosevelt asked his Commissioner of Labor, Carroll D. Wright, to investigate the strike. Wright investigated and proposed reforms that acknowledged each side's position, recommending a nine hour day on an experimental basis and limited collective bargaining. Roosevelt chose not to release the report, for fear of appearing to side with the union. The owners refused to negotiate with the union. As George Baer wrote when urged to make concessions to the strikers and their union, the "rights and interests of the laboring man will be protected and cared for—not by the labor agitators, but by the Christian men to whom God in His infinite wisdom has given the control of the property interests of the country." The union used this letter to sway public opinion in favor of the strike. Roosevelt wanted to intervene, but he was told by his Attorney General, Philander Knox, that he had no authority to do so. Hanna and many others in the Republican Party were likewise concerned about the political implications if the strike dragged on into winter, when the need for anthracite was greatest. As Roosevelt told Hanna, "A coal famine in the winter is an ugly thing and I fear we shall see terrible suffering and grave disaster." Roosevelt convened a conference of representatives of government, labor, and management on October 3, 1902. The union considered the mere holding of a meeting to be tantamount to union recognition and took a conciliatory tone. The owners told Roosevelt that strikers had killed over 20 men and that he should use the power of government "to protect the man who wants to work, and his wife and children when at work." The economics of coal revolved around two factors: most of the cost of production was wages for miners, and if the supply fell, the price would shoot up. In an age before the use of oil and electricity, there were no good substitutes. Profits were low in 1902 because of an over supply; therefore the owners welcomed a moderately long strike. They had huge stockpiles which increased daily in value. It was illegal for the owners to conspire to shut down production, but not so if the miners went on strike. The owners welcomed the strike, but they adamantly refused to recognize the union, because they feared the union would control the coal industry by manipulating strikes. Roosevelt continued to try to build support for a mediated solution, persuading former president Grover Cleveland to join the commission he was creating. He also considered nationalizing the mines under the leadership of John M. Schofield. This would put the U. S. Army in control of the coalfields to "run the mines as a receiver", Roosevelt wrote.
J.P. Morgan компаниясы араласады
Америка қаржысындағы басты тұлға – Дж. П. Морган 1900 жылғы ереуілді шешуге қатысқан. Ол осы ереуілге де тығырықтан араласты: оның мүдделеріне Reading Railroad кірді, ол шахтерлердің ең ірі жұмыс берушілерінің бірі еді. Ол ереуіл бойында индустрия атынан сөйлеген Джордж Бэрді теміржол басшысы етіп тағайындады. Соғыс министрі Элиу Руттың ұсынысымен Морган төрелік арқылы шешілетін келісім ұсынысын жасады, сонымен қатар, әрбір жұмыс беруші мен оның қызметкерлері комиссиямен тікелей байланысқа түсуге нұсқау беріп, кәсіподақпен келіссөздер жүргізіп жатқанын жоққа шығару құқығын берді. Жұмыс берушілер комиссия құрамына әскери инженер, кен инженері, судья, көмір бизнесі сарапшысы және "танымал әлеуметтанушы" кіруі шартымен келісті. Жұмыс берушілер кәсіподақ жетекшісін "танымал әлеуметтанушы" ретінде қабылдауға дайын болды, сондықтан Рузвельт теміржол кондукторлары кәсіподағының төрағасы Э. Э. Кларкты "танымал әлеуметтанушы" деп тағайындады. Католик шіркеуінің басшылары қысым көрсеткеннен кейін ол комиссияға алтыншы мүше ретінде католик епископы Джон Ланкастер Сполдингті, ал жетінші мүше ретінде комиссар Райтті қосты.
J. P. Morgan, the dominant figure in American finance, had played a role in resolving the 1900 strike. He was deeply involved in this strike as well: his interests included the Reading Railroad, one of the largest employers of miners. He had installed George Baer, who spoke for the industry throughout the strike, as the head of the railroad. At the urging of Secretary of War Elihu Root, Morgan came up with another compromise proposal that provided for arbitration, while giving the industry the right to deny that it was bargaining with the union by directing that each employer and its employees communicate directly with the commission. The employers agreed on the condition that the five members be a military engineer, a mining engineer, a judge, an expert in the coal business, and an "eminent sociologist". The employers were willing to accept a union leader as the "eminent sociologist," so Roosevelt named E. E. Clark, head of the railway conductors' union, as the "eminent sociologist." After Catholic leaders exerted pressure, he added a sixth member, Catholic bishop John Lancaster Spalding, and Commissioner Wright as the seventh member.
Антрацитті көмірдің жұмыс істемеу комиссиясы
Антрацит жұмысшыларының ереуілі 163 күннен кейін 1902 жылдың 23 қазанында аяқталды. Комиссия мүшелері келесі күні жұмысты бастады, содан кейін көмір өңірлерін аралап бір апта өткізді. Райт Еңбек департаментінің қызметкерлерін көмір шахталарындағы тұрмыстың құны туралы мәліметтер жинауға пайдаланды. Комиссия мүшелері Скрантонда келесі үш ай бойы тыңдаулар өткізді, 558 куәгерден жауап алды, оның ішінде 240 ереуілдегі шахтер, 153 кәсіподаққа мүше емес шахтер, 154 оператор және комиссияның өзі шақырған он бір куәгер болды. Баер көмір операторларының атынан соңғы сөз сөйледі, ал адвокат Кларенс Дарроу жұмысшылардың атынан сөз сөйледі. Комиссия мүшелері қорқынышты жағдайлар туралы бірнеше дәлелдерді естігенімен, олар "қорқынышты көріністер" жағдайлардың аз ғана бөлігін құрайды деген қорытындыға келді. Көбінесе, шахтадағы қоғамдық жағдайлар жақсы деп танылды, ал шахтерлердің жылдық табысы "американдық тұрмыс деңгейін сақтауға" жеткіліксіз деген талабының бір бөлігі ғана дұрыс екеніне келісім берілді. Баер соңғы сөзінде: "Бұл адамдар қиындық көріп отырған жоқ. Шындығында, жартысы тіпті ағылшын тілінде сөйлей алмайды". Дарроу болса, өзінің сөздерімен жинаған қорқынышты жағдайлар туралы куәліктерді былай деді: "Біз демократия, адамзат, болашақ үшін жұмыс істейміз, себебі біз оны көре алмайтын, біле алмайтын, оның пайдасын сезіне алмайтын күн келеді, бірақ ол күн келеді, және біздің күресімізді, жеңістерімізді, жеңілістерімізді және айтқан сөздерімізді есінде сақтайды". Ақырында, екі тараптың да сөздері комиссияға көп әсер етпеді, ол шахтерлер мен шахта иелерінің арасындағы айырмашылықты бөліп берді. Шахтерлер жалақыны 20 пайызға көтеруді сұрады, ал көпшілігіне 10 пайыздық өсім берілді. Шахтерлер күндізгі жұмыс уақытын 8 сағатқа дейін қысқартуды сұрады, бірақ оларға стандартты 10 сағаттың орнына 9 сағат берілді. Операторлар Біріккен шахтерлер одағын мойындаудан бас тартты, бірақ еңбек және басқару өкілдерінің тең санынан тұратын, еңбек дауларын шешуге өкілетті алты адамнан тұратын төрелік кеңеске келісуге міндеттелді. Митчелл мұны де-факто мойындау деп есептеді және оны жеңіс деп атады.
The anthracite strike ended, after 163 days, on October 23, 1902. The commissioners began work the next day, then spent a week touring the coal regions. Wright used the staff of the Department of Labor to collect data about the cost of living in the coalfields. The commissioners held hearings in Scranton over the next three months, taking testimony from 558 witnesses, including 240 for the striking miners, 153 for nonunion mineworkers, 154 for the operators, and eleven called by the Commission itself. Baer made the closing arguments for the coal operators, while lawyer Clarence Darrow closed for the workers. Although the commissioners heard some evidence of terrible conditions, they concluded that the "moving spectacle of horrors" represented only a small number of cases. By and large, social conditions in mine communities were found to be good, and miners were judged as only partly justified in their claim that annual earnings were not sufficient "to maintain an American standard of living." Baer said in his closing arguments, "These men don't suffer. Why, hell, half of them don't even speak English". Darrow, for his part, summed up the pages of testimony of mistreatment he had obtained in the soaring rhetoric for which he was famous: "We are working for democracy, for humanity, for the future, for the day will come too late for us to see it or know it or receive its benefits, but which will come, and will remember our struggles, our triumphs, our defeats, and the words which we spake." In the end, the rhetoric of both sides made little difference to the commission, which split the difference between mineworkers and mine owners. The miners asked for 20% wage increases, and most were given a 10% increase. The miners had asked for an eight hour day and were awarded a nine hour day instead of the standard ten hours then prevailing. While the operators refused to recognize the United Mine Workers, they were required to agree to a six man arbitration board, made up of equal numbers of labor and management representatives, with the power to settle labor disputes. Mitchell considered that de facto recognition and called it a victory.
Шабуылдан кейінгі жағдайлар
Джон Митчелл бес ай ішінде сегіз адамның қаза тапқанын, олардың «үш-төртеуінің» ереуілшілер немесе оларды қолдағандар екенін жазды. Компания иелері ереуілшілер 21 адамды өлтірді деп мәлімдегеннен кейін, арбитраждық куәлік беру кезінде Митчелл олармен күрт келіспеді және егер олар қаза тапқандардың есімдерін атап, дәлелдер келтірсе, лауазымынан кетуге дайын екенін мәлімдеді. Алғашқы құрбан 1 шілдеде болды. Олд Фордж қаласының жанындағы Lehigh Valley Coal Company кенішінің маңынан Энтони Джузеппе есімді иммигрант ереуілші атып өлтірілген күйде табылды. Көмір және темір полициясы қоршаудан соқыр атқан деген болжам бар. 30 шілдеде Пенсильвания штатының Шенандоа қаласында 5000 ереуілші шахтер мен полиция арасындағы көшедегі қақтығыс сатушы және шериф орынбасары Джозеф Беддаллдың ұрып өлтіруіне әкелді. Сол кездегі хабарламаларда тағы үш адамның қаза тапқаны және ереуілшілер мен Шенандоа полициясының көптеген жараланғандары туралы мәлімделді. 9 қазанда Уильям Дурхам есімді ереуілші Шенноаға жақын Браунсвилл қаласында атып өлтірілді. Ол кәсіподаққа мүше емес жұмысшының жартылай жарған үйінің жанында жүрген және тоқтау туралы бұйрыққа бағынбаған. Бұл өлтірудің заңдылығы марциалдық заң аясында қарастырылған Commonwealth v. Shortall ісіне айналды, ол Пенсильванияның Жоғарғы сотына жолданды. Ереуіл кезіндегі Көмір және темір полициясының мінез-құлқы мен жеке рөлі 1905 жылдың 2 мамырында Сенаттың 278 заңына қол қойған губернатор Сэмюэл В. Пеннипакердің қол қоюымен Пенсильвания мемлекеттік полициясының құрылуына әкелді. Екі күш 1931 жылға дейін бірге жұмыс істеді. Ұйымдасқан еңбек күштері бұл нәтижені UMWA және Американдық Еңбек Федерациясының жеңісі деп атады. Басқа кәсіподақтарға мүшелік саны көбейді, өйткені орташа саясаткерлер капитализмді болашақта құлатуды жоспарлаған радикал социалистерге қарағанда жұмысшылар үшін тезірек нақты пайда әкеле алатынын дәлелдеді. Митчелл көшбасшылық қабілетін және антрацит аймағында одақты ұзақ уақыт бойы мазалаған этникалық, біліктілік және аймақтық бөліну мәселелерін шешудегі шеберлігін көрсетті. Керісінше, Батыстағы радикалды Батыс кеншілер федерациясының ереуілдері ереуілшілер мен жұмыс берушілердің, сондай-ақ азаматтық және әскери биліктің арасындағы толыққанды соғысқа айналды. Бұл ереуіл екі тарапқа да «Әділ келісім» ұсынуға тырысқан федералды үкіметтің араласуы арқылы сәтті шешілді, бұл Рузвельттің әкімшілігінің ұранына айналды. Келісім келесі он жылдағы прогрессивтік реформалардың маңызды қадамы болды. 1920 жылдарға дейін ірі көмір ереуілдері болған жоқ.
John Mitchell wrote that eight men died during the five months, "three or four" of them strikers or sympathizers. During the extensive arbitration testimony, after company owners made claims that the strikers had killed 21 men, Mitchell disagreed strongly and offered to resign his position if they could name the men and show proof. The first casualty occurred July 1. An immigrant striker named Anthony Giuseppe was found fatally shot near a Lehigh Valley Coal Company colliery in Old Forge. It was thought the Coal and Iron Police guarding the site shot blindly through a fence. Street fighting in Shenandoah, Pennsylvania on July 30 between a mob of 5,000 striking miners versus police resulted in the beating death of Joseph Beddall, a merchant and the brother of the deputy sheriff. Contemporary reporting describes three other deaths and widespread shooting injuries among strikers and Shenandoah police. On October 9, a striker named William Durham was shot and killed in Brownsville, Pennsylvania, near Shenandoah. He'd been loitering near the half dynamited house of a non union worker and disobeyed an order to halt. The legality of that killing under martial law became a case, Commonwealth v. Shortall, that was taken to the Supreme Court of Pennsylvania. The behavior and private role of the Coal and Iron Police during the strike led to the formation of the Pennsylvania State Police, on May 2, 1905, as Senate Bill 278 was signed into law by Governor Samuel W. Pennypacker. The two forces operated in parallel until 1931. Organized labor celebrated the outcome as a victory for the UMWA and American Federation of Labor unions generally. Membership in other unions soared, as moderates argued they could produce concrete benefits for workers much sooner than radical Socialists who planned to overthrow capitalism in the future. Mitchell proved his leadership skills and mastery of the problems of ethnic, skill, and regional divisions that had long plagued the union in the anthracite region. By contrast, the strikes of the radical Western Federation of Miners in the West often turned into full scale warfare between strikers and both employers and the civil and military authorities. This strike was successfully mediated through the intervention of the federal government, which strove to provide a "Square Deal"—which Roosevelt took as the motto for his administration—to both sides. The settlement was an important step in the Progressive era reforms of the decade that followed. There were no more major coal strikes until the 1920s.
Музыка
Берн, Джерри және Джордж Гершон Корсон. Джонни Митчеллдің пойзында. АҚШ Конгресі кітапханасы, 1947 жыл. Аудиожазба. https://www.loc.gov/item/ihas.200197134/.
Byrne, Jerry, and George Gershon Korson. On Johnny Mitchell's Train. Library of Congress, 1947. Audio. https://www. loc. gov/item/ihas.200197134/.