Венесуэла мен Колумбия арасындағы Родриго Гранда жанжалы
Rodrigo Granda affair
Венесуэла-Колумбия қарым-қатынасындағы дау: 2004-2005 ж. FARC өкілі Родриго Гранданың ұсталуы. Халықаралық жанжал, сыбайлас өтемақы, азаматтық мәселелер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венесуэла мен Колумбия арасындағы халықаралық жағдай Родриго Гранда ісі 2004 жылдың желтоқсаны мен 2005 жылдың ақпаны аралығында Венесуэла мен Колумбия арасындағы қарым-қатынасты шиеленістірген халықаралық жағдай болды.
International incident between Venezuela and Colombia
The Rodrigo Granda affair was an international incident that increased tension between Venezuela and Colombia between December 2004 and February 2005.
Оқиғалар
2004 жылдың 13 желтоқсанында Колумбияның Революциялық қарулы күштерінің ("Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia" немесе "FARC") мүшесі ("сыртқы істер министрі") Родриго Гранда Венесуэланың Каракас қаласында жеке Венесуэла шенеуніктерімен тұтқындалды және Колумбияның Кукута қаласына (екі елдің ортақ шекарасындағы әкімшілік орталығы) жеткізілді, онда 14 желтоқсанда Колумбия билігі оны қамауға алды. Гранда Венесуэладағы Боливар революциясын қолдаушылардың халықаралық жиыны болған Каракастағы Екінші Боливар халықтық конгресіне шақырылмастан келген болатын. Колумбия Гранданы тұтқындағаны үшін сыйақы ұсынғанын және төлегенін мойындады, бірақ бастапқыда оның Каракаста тұтқындалғанын және Кукутаға тасымалданғанын жоққа шығарды, тек оның Кукутадағы билік тарапынан ресми түрде қамауға алынғанын мәлімдеді. FARC Венесуэла мемлекеті Гранданы сапары барысында қорғауы тиіс еді деп мәлімдеді, ал Гранданың адвокаты Гранданың Венесуэла және Колумбияның екі азаматтығы болғанын айтты. Венесуэланың ішкі істер министрлігі FARC-тың мәлімдемесін жоққа шығарды, Гранданың Венесуэлалық жеке куәлігі жалған құжаттарды пайдалану арқылы алынғанын және сонымен қатар Венесуэла Гранданың сапары туралы хабардар болмағанын, демек оны қорғау немесе қорғамау туралы шешім қабылдамағанын мәлімдеді. Венесуэла билігі өз елінің Колумбия билігімен ресми арналар арқылы ынтымақтастыққа дайын екенін, бірақ олардың өз егемендігін бұзу деп санайтын әрекеттерге қарсы екенін мәлімдеді.
On 13 December 2004, Rodrigo Granda, a member (the "foreign minister") of the Revolutionary Armed Forces of Colombia (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia, or "FARC"), was captured by individual Venezuelan officials in Caracas, Venezuela, and transferred to Cúcuta, Colombia (a departmental capital on the two nations' common border), where he was arrested by the Colombian authorities on 14 December. Granda had been an uninvited attendant to the Second Bolivarian People's Congress in Caracas, an international gathering of supporters of the Bolivarian Revolution in Venezuela. Colombia admitted that it offered and paid a reward for Granda's capture, although it initially denied that he had been captured in Caracas and transported to Cúcuta, only stating that he had been officially arrested by authorities in Cúcuta. The FARC issued a statement claiming that the Venezuelan state should have protected Granda during his visit, and Granda's lawyer said that Granda held dual Venezuelan and Colombian citizenship. The Venezuelan interior ministry dismissed the FARC's claims, stated that Granda's Venezuelan identification card had been obtained through the use of forged documents and, in addition, that Venezuela had been unaware of Granda's visit and therefore had never decided for or against protecting him. Venezuelan authorities stated that their country would have cooperated with Colombian authorities through official channels, but rejected what they considered an undue violation of their sovereignty.
Дипломатиялық шиеленістер
Бұл оқиға дипломатиялық шиеленістердің тізбегін бастады, Колумбия Венесуэланың өзінің аумағындағы партизандарға қарсы құқық қорғау шараларында ынтымақтастық танытпағанын сынады, АҚШ Колумбияның позициясын қолдап, тікелей Венесуэланы осы партизандарды бағып-қағумен айыптады, Венесуэла Колумбияны өз егемендігін бұзғаны үшін айыптаса, ал FARC Венесуэланы өз мүшелерін қорғау үшін жеткілікті шаралар қабылдамағаны үшін кінәлады. Венесуэла Колумбиядан кешірім сұрады, елшісін кеңесу үшін шақырды және екіжақты (мемлекеттік деңгейдегі) коммерциялық келісімдерді тоқтатты. Екі елдегі жеке тұлғалар мен кәсіпорындар залап көрді, бірақ Колумбияның шекаралық аймақтары осы дағдарыстан ерекше зардап шекті. 2005 жылдың 15 ақпанында Венесуэла президенті Уго Чавес пен Колумбия президенті Альваро Урибе дипломатиялық шиеленісті шешкендіктерін мәлімдеген саммит өткізді. Екі президент те енді елдері мен үкіметтері осындай мәселелерді бұқаралық ақпарат құралдары арқылы талқыламаса, керісінше, өзара мүдделі мәселелер бойынша тиімді ынтымақтастық үшін ресми дипломатиялық арналар арқылы тікелей байланыс жасайтындарын айтты. Олар екі жақ та Куба, Перу және Бразилияның делдалалыққа көмектескенін алға тартса, Чавес АҚШ-ты дағдарысты шиғарғаны және оны шешуге кедергі келтіргені үшін айыптады. Коммерциялық қатынастар мен келісімдер толығымен қалпына келтірілді.
This event set off a series of diplomatic tensions, with Colombia questioning Venezuela's lack of cooperation in law enforcement actions against guerrillas in its territory, the United States supporting Colombia's position and outright accusing Venezuela of harboring these guerrillas, Venezuela accusing Colombia of violating its sovereignty, and the FARC accusing Venezuela of doing too little to protect its members. Venezuela demanded an apology from Colombia, recalled its ambassador for consultations, and suspended bilateral (government to government) commercial agreements. Individuals and enterprises in both countries suffered, but Colombian border regions were especially affected by the crisis. On 15 February 2005, Venezuelan President Hugo Chávez and Colombian President Álvaro Uribe held a summit meeting that they both said resolved the diplomatic tensions. Both presidents stated that their nations and governments would henceforth avoid discussing similar issues through the media, and instead they would communicate directly through official diplomatic channels, in order to cooperate more effectively in matters of their mutual interest. They both credited Cuba, Peru, and Brazil for helping with mediation, while Chávez blamed the United States for precipitating the crisis and trying to prevent its resolution. Commercial relations and agreements were fully restored.