Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Колумбиялық партизандық қозғалыс
Colombian guerrilla movement
Колумбияның революциялық қарулы күштері – халық армиясы (ФАРК–ЕХ немесе ФАРК) – 1964 жылдан бастап Колумбиядағы қақтығысқа қатысқан марксистік-лениндік партизандық топ. ФАРК–ЕХ ресми түрде 1966 жылы құрылды, ал оның алдында 1948 жылғы «Вайоленсия» кезінде шаруалардың өзін-өзі қорғау тобынан аграризм және антиимпериализм саясатын ұстанатын шаруалар күші ретінде пайда болды. Олар түрлі әскери тактиканы, сондай-ақ терроризм сияқты дәстүрлі емес әдістерді қолданады. ФАРК–ЕХ операцияларының қаржысы келім-келісім мен құнсыздану, заңсыз кен өндіру, қорқыту және экономикалық қызметтің түрлі салаларына салық салу, сондай-ақ заңсыз есірткі өндіру мен тарату есебінен түсетін қаражаттармен қамтамасыз етілді. Олар – мемлекеттік органдар, оңшыл жарымәскерилер және солшыл партизандар (ФАРК, ELN, M19 және т.б.) қатысқан күрделі қақтығыстың бір бөлігі ғана. Колумбияның тарихи жад орталығы, мемлекеттік мекеме, 1981 және 2012 жылдар аралығында жарымәскерилердің жасаған қылмыстары салдарынан азаматтардың 38,4%-ы қаза тапқанын, ал партизандардың үлесі 16,8%, Колумбия қауіпсіздік күштерінің 10,1%-ы және басқа да белгісіз қарулы топтардың 27,7%-ы құрағанын мәлімдеді. Тарихи жад орталығының мәліметінше, 1970–2010 жылдар аралығында жасалған 27 023 ұрлықтың 90,6%-ы партизандардың есебінен болған. ФАРК–ЕХ күштерінің саны жоғары болды: 2007 жылы ФАРК 18 000 ер және әйелден тұратын қарулы күштерге ие екенін мәлімдеді; 2010 жылы Колумбия әскерилері ФАРК күштерінің шамамен 13 800 мүшеден тұратынын, олардың 50 пайызы қарулы партизандық күштер екенін есептеді; ал 2011 жылы Колумбия президенті Хуан Мануэль Сантос ФАРК–ЕХ күштерінің құрамында 10 000-нан аз адам бар екенін айтты. Колумбия Қорғаныс министрлігі 2002 жылдың тамызынан бастап 2017 жылғы жаппай демобилизацияға дейін ФАРК қатарынан 19 504 дезертир немесе жеке демобилизацияланған мүшелердің тізімін жасады, ФАРК-та дезертирлік әрекеттері үшін қатаң жаза, тіпті өлім жазасы да қарастырылған болатын. ФАРК энергиялық инфрақұрылымға 239 шабуыл жасады, бірақ олардың шаршағандығы байқалды. 2014 жылы ФАРК армиямен тікелей қақтығысқа түсуден аулақ болды, оның орнына оқшауланған әскери бөлімдерге қарсы ұсақ тұзақтар жасауға көшті. Бұрын ФАРК полиция патрульдеріне үйде жасалған минометтермен, снайперлік мылтықтармен және жарылғыш заттармен шабуыл жасады, себебі олар полиция бөлімдерімен тікелей күресуге жеткілікті күшті емес деп есептелді. Бұл 1990-шы жылдардағы Колумбия үкіметтік күштерінің нығаюымен байланысты үрдіс еді. 2016 жылдың маусым айында ФАРК Гаванада Колумбия президенті Хуан Мануэль Сантоспен атысты тоқтату туралы келісімге қол қойды. Бұл келісім елу жылдан бері созылып келе жатқан соғысты аяқтауға жасалған тарихи қадам ретінде қарастырылды. 2016 жылдың 25 тамызында Колумбия президенті Хуан Мануэль Сантос төрт жылдық келіссөздердің нәтижесінде ФАРК-пен бейбіт келісімге қол жеткізілгенін және 2 қазан күні ұлттық референдум өткізілетінін мәлімдеді. Референдум сәтсіз аяқталды, дауыс берушілердің 50,24%-ы қарсылық білдірді. 2016 жылдың 24 қарашасында Колумбия үкіметі мен ФАРК 30 қарашада Колумбия Конгресі бекіткен қайта қарастырылған бейбіт келісімге қол қойды. Алайда, ФАРК-тың 2000–2500 арасындағы диссиденттері әлі де ФАРК-тың бастапқы доктринасын ұстанады және есірткі саудасымен айналысады, бірақ бұл топтың өркендеген кезеңімен салыстырғанда әлдеқайда аз. ФАРК басшыларының шағын тобы 2019 жылдың 29 тамызында қарулы күшке оралатынын жариялады, Колумбия үкіметі бейбіт келісімдерді сақтамайды деп мәлімдеді, бірақ Колумбияның ресми тұлғалары бұл пікірмен келіспеді. Колумбия үкіметі алдын ала соққы беріп, қайта қарулануды жоспарлап отырған ФАРК мүшелерін жойды. 2024 жылдың ақпанына қарай бұрынғы ФАРК мүшелерінің басым көпшілігі 2016 жылғы бейбіт келісімді сақтады.
The Revolutionary Armed Forces of Colombia – People's Army (, FARC–EP or FARC) is a Marxist–Leninist guerrilla group involved in the continuing Colombian conflict starting in 1964. The FARC EP was officially founded in 1966 from peasant self defense groups formed from 1948 during the "Violencia" as a peasant force promoting a political line of agrarianism and anti imperialism. They are known to employ a variety of military tactics, in addition to more unconventional methods, including terrorism. The operations of the FARC–EP were funded by kidnap and ransom, illegal mining, extortion, and taxation of various forms of economic activity, and the production and distribution of illegal drugs. They are only one actor in a complex conflict where atrocities have been committed by the state, right wing paramilitaries, and left wing guerrillas not limited to FARC, such as ELN, M 19, and others. Colombia's National Centre for Historical Memory, a government agency, has estimated that between 1981 and 2012 paramilitary groups have caused 38.4% of the civilian deaths, while the Guerillas are responsible for 16.8%, the Colombian Security Forces for 10.1%, and other non identified armed groups for 27.7%. The National Centre for Historical Memory has also concluded that of the 27,023 kidnappings carried out between 1970 and 2010, the Guerillas were responsible for 90.6% of them. The strength of the FARC–EP forces was high; in 2007, the FARC said they were an armed force of 18,000 men and women; in 2010, the Colombian military calculated that FARC forces consisted of about 13,800 members, 50 percent of whom were armed guerrilla combatants; and in 2011 the president of Colombia, Juan Manuel Santos, said that FARC–EP forces comprised fewer than 10,000 members. The Colombian Ministry of Defense reported 19,504 deserters, or individually demobilized members, from the FARC between August 2002 and their collective demobilization in 2017, despite potentially severe punishment, including execution, for attempted desertion in the FARC. FARC made 239 attacks on the energy infrastructure; however, they showed signs of fatigue. By 2014, the FARC were not seeking to engage in outright combat with the army, instead concentrating on small scale ambushes against isolated army units. Meanwhile, from 2008 to 2017, the FARC opted to attack police patrols with home made mortars, sniper rifles, and explosives, as they were not considered strong enough to engage police units directly. This followed the trend of the 1990s during the strengthening of Colombian government forces. In June 2016, the FARC signed a ceasefire accord with the President of Colombia, Juan Manuel Santos in Havana. This accord was seen as an historic step to ending the war that has gone on for fifty years. On 25 August 2016, the Colombian president, Juan Manuel Santos, announced that four years of negotiation had secured a peace deal with FARC and that a national referendum would take place on 2 October. The referendum failed with 50.24% voting against. On November 24, 2016, the Colombian government and the FARC signed a revised peace deal, which the Colombian Congress approved on 30 November. However, about 2,000 to 2,500 FARC dissidents still take on FARC's original doctrine and continue with drug trafficking, though far smaller than the group at its peak. A small faction of FARC leaders announced a return to armed activity on 29 August 2019, stating that the Colombian government did not respect peace agreements, a position Colombian officials disagreed with. The Colombian government responded with preemptive strikes, killing FARC members planning to lead rearmament activities. As of February 2024, the vast majority of former FARC members have honored the 2016 peace agreement.
Ла-Вайоленсия және Ұлттық майдан
1948 жылы халықшыл саясаткер Хорхе Элиэсер Гайтанның қазасынан кейін Колумбияда он жыл бойы үлкен саяси зорлық-зомбылық орын алды, бұл консерваторлар мен либералдар арасындағы азамат соғысы болды, оның салдарынан 200 000-нан астам адам қаза тапты. Колумбия тарихы мен мәдениетінде бұл оқиғалар Ла Виоленсия (Зорлық-зомбылық, 1948–58) деп белгілі; қаза тапқандардың көп бөлігі Колумбия ауылдарындағы шаруалар мен жұмысшылар еді. 1957–1958 жылдары Либералдық партия мен Консервативтік партияның жетекшілері Ұлттық фронт (Frente Nacional, 1958–74) деп аталатын екі партиялық саяси жүйе құруға келісті. Либералдық және Консервативтік партиялар әр сайлауда бірлескен Ұлттық фронт үміткерін ұсыну және басқа саяси қозғалыстардың қатысуын шектеу арқылы үкімет билігін кезекпен жүзеге асыруға келісті. Бұл келісім 1957 жылғы 1 желтоқсанда өткен жалпыхалықтық референдумда конституциялық түзету ретінде бекітілді және Колумбияның бизнес қауымдастығы мен шіркеу тарапынан қолдау тапты. Алғашқы билік бөлісу келісімі 1974 жылға дейін күшінде болды; алайда, түзетулермен либералдық-консервативтік екі партиялық жүйе 1990 жылға дейін сақталды. Екі партиялық билік бөлісу келісімінің он алты жылға ұзартылуы либералдық және консервативтік элиталарға Колумбия қоғамының әлеуметтік-экономикалық бақылауын нығайтуға және Колумбия үшін баламалы үкімет формаларын ұсынатын саяси реформалар мен радикалдық саясатты басу үшін әскери күштерді арттыруға мүмкіндік берді.
In 1948, in the aftermath of the assassination of the populist politician Jorge Eliécer Gaitán, there occurred a decade of large scale political violence throughout Colombia, which was a Conservative – Liberal civil war that killed more than 200,000 people. In Colombian history and culture, the killings are known as La Violencia (The Violence, 1948–58); most of the people killed were peasants and laborers in rural Colombia. In 1957–1958, the political leadership of the Liberal Party and the Conservative Party agreed to establish a bipartisan political system known as the National Front (Frente Nacional, 1958–74). The Liberal and the Conservative parties agreed to alternate in the exercise of government power by presenting a joint National Front candidate to each election and restricting the participation of other political movements. The pact was ratified as a constitutional amendment by a national plebiscite on 1 December 1957 and was supported by the Church as well as Colombia's business leaders. The initial power sharing agreement was effective until 1974; nonetheless, with modifications, the Liberal–Conservative bipartisan system lasted until 1990. The sixteen year extension of the bipartisan power sharing agreement permitted the Liberal and Conservative elites to consolidate their socioeconomic control of Colombian society, and to strengthen the military to suppress political reform and radical politics proposing alternative forms of government for Colombia.
Жедел экономикалық даму
1960-шы жылдары Колумбия үкіметі, Колумбияда мал шаруашылығына жер иелік ететін, Канадада туған АҚШ экономисі Лаучлин Кьюридің агробизнес жоспары – Жедел экономикалық даму саясатын (AED) іске қосты. Бұл жоспар, әлемдік экспортқа бағытталған ауыл шаруашылығы және мал өнімдерін көптеп өндіретін индустриалды шаруашылықты қолдады, ал Колумбия үкіметі ірі жеке шаруашылықтарға субсидиялар берді. AED саясаты, тек жергілікті тұтынуға арналған азық-түлік өндіретін шағын отбасылық шаруашылықтардың есебінен іске асырылды. Жерді "тиімді пайдалану" деп заңмен түсіндірілген түсінік негізінде, мыңдаған шаруалар өз шаруашылықтарынан күштеп шығарылып, қалаларға көшіп кетті, олар индустриалды еңбек күшіне қосылды. 1961 жылы жерсіз қалған отбасылардың саны 40 000-ға жетті, ал 1969 жылы Колумбия бойынша 400 000-ға дейін өсті. 1970 жылы латифундиялық типтегі индустриалды шаруашылықтар (50 гектардан асатын) елдің 77 пайыздан астам егістік жерін құрады. AED саясаты мал шаруашылығымен айналысатын және қалалық өнеркәсіпшілердің арасында жер иелігін шоғырландырды. Олардың бизнесі, қалаларға көшіп келген мыңдаған шаруалардың есебінен еңбекақы төлеуі төмендегенінің нәтижесінде пайдасын арттырды. Осы кезеңде ауыл тұрғындарының көпшілігі негізгі медициналық көмекке қол жеткізе алмады және нашар тамақтану кең таралған, бұл алдын алуға болатын аурулар мен нәресте өлімінің деңгейін көтерді.
During the 1960s, the Colombian government effected a policy of Accelerated Economic Development (AED), the agribusiness plan of Lauchlin Currie, a Canadian born U. S. economist who owned ranching land in Colombia. The plan promoted industrial farming that would produce great yields of agricultural and animal products for worldwide exportation, while the Colombian government would provide subsidies to large scale private farms. The AED policy came at the expense of the small scale family farms that only yielded food supplies for local consumption. Based on a legalistic interpretation of what constituted "efficient use" of the land, thousands of peasants were forcefully evicted from their farms and migrated to the cities, where they became part of the industrial labor pool. In 1961, the dispossession of farmland had produced 40,000 landless families and by 1969 their numbers amounted to 400,000 throughout Colombia. By 1970, the latifundio type of industrial farm (more than 50 hectares) occupied more than 77 per cent of arable land in the country. The AED policy increased the concentration of land ownership among cattle ranchers and urban industrialists, whose businesses expanded their profits as a result of reductions in the cost of labor wages after the influx of thousands of displaced peasants into the cities. During this period, most rural workers lacked basic medical care and malnutrition was almost universal, which increased the rates of preventable disease and infant mortality.
ПКК және өзін-өзі қорғау қауымдастықтары
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін дереу өткен кезеңде Колумбияның ауылдық және қалалық аймақтарында коммунистер белсенділік танытты. Колумбия Коммунистік партиясы (Partido Comunista Colombiano, PCC) 1930 жылы Коминтерн тарапынан ресми аккредиттелді. PCC ауылдық жерлерде "еңбекші шаруалар лигаларын" және қалалық жерлерде "халық фронттарын" құруға кірісті, олар жұмысшы табының тұрмыс жағдайын және еңбек ақысын жақсартуды, білім беруді және құқықтарын қамтамасыз етуді талап етті. Бұл топтар ірі жер иелерінің мемлекеттік қолдауымен жасаған зорлық-зомбылыққа қарсы бірігіп, қорғаныс фронтын құра бастады. Олар ереуілдер, наразылықтар, жерді тартып алулар ұйымдастырды және Колумбияның оңтүстігінде коммунистер бақылауындағы "өздігінен қорғану қауымдастықтарын" құрды. Бұл қауымдастықтар халықтың күнкөрісін қамтамасыз ете отырып, мемлекеттік әскери күштерге қарсы тұра алды. 1959 жылдың қазан айында АҚШ Колумбияның ішкі қауіпсіздік жағдайын зерттеу үшін қарсы көтеріліс сарапшыларынан тұратын "Арнайы зерттеу тобын" жіберді. Ұсыныстардың арасында АҚШ тобы "Колумбия және АҚШ билігінің мүддесін "араласушылық" айыптауларынан қорғау үшін, ішкі қауіпсіздікке арналған кез келген арнайы көмек жасырын және тиімсіз болуы керек" деп кеңес берді. 1962 жылдың ақпан айында, 1959 жылғы "АҚШ арнайы зерттеу тобынан" үш жыл өткен соң, Форт-Брэггтегі АҚШ арнайы соғыс тобының жетекшісі, Арнайы соғыс орталығының командирі генерал Уильям П. Ярборо Колумбияға екінші рет зерттеу үшін келді. Бірлескен штаб басшыларына жолданған баяндамасына қосымша құпия хатта Ярборо АҚШ қолдауымен "жарымәскери, саботаж және/немесе террористік әрекеттерді" жүзеге асыру үшін күш құруға және орналастыруға шақырды. Жаңа қарсы көтеріліс саясаты 1962 жылы "Лазо жоспары" ретінде қабылданып, зорлық-зомбылық ошақтарында әскери операциялар мен азаматтық бастамаларды жүргізуді көздеді. Ярбороның ұсыныстары бойынша Колумбия әскері азаматтарды "азаматтық қорғаныс" топтарына тартты, олар әскерилермен бірлесіп қарсы көтеріліс науқанында жұмыс істеді, сондай-ақ партизандық қызмет туралы ақпарат жинау үшін азаматтық барлау желілерін құрды. Дуг Стоукс Колумбия үкіметі Лазо жоспары мен Ярбороның 1962 жылғы ұсыныстарымен ұсынылған қарсы көтеріліс стратегиясынан 1980 жылдардың басында ғана бас тартуға тырысқанын айтады.
Communists were active throughout rural and urban Colombia in the period immediately following World War I. The Colombian Communist Party (Partido Comunista Colombiano, PCC) was formally accredited by the Comintern in 1930. The PCC began establishing "peasant leagues" in rural areas and "popular fronts" in urban areas, calling for improved living and working conditions, education, and rights for the working class. These groups began networking together to present a defensive front against the state supported violence of large landholders. Members organized strikes, protests, seizures of land, and organized communist controlled "self defense communities" in southern Colombia that were able to resist state military forces, while providing for the subsistence needs of the populace. In October 1959, the United States sent a "Special Survey Team" composed of counterinsurgency experts to investigate Colombia's internal security situation. Among other policy recommendations the US team advised that "to shield the interests of both Colombian and US authorities against 'interventionist' charges any special aid given for internal security was to be sterile and covert in nature". In February 1962, three years after the 1959 "US Special Survey Team", a Fort Bragg top level U. S. Special Warfare team headed by Special Warfare Center commander General William P. Yarborough, visited Colombia for a second survey. In a secret supplement to his report to the Joint Chiefs of Staff, Yarborough encouraged the creation and deployment of a US backed force to commit "paramilitary, sabotage and/or terrorist activities against known communist proponents". The new counter insurgency policy was instituted as Plan Lazo in 1962 and called for both military operations and civic action programs in violent areas. Following Yarborough's recommendations, the Colombian military recruited civilians into "civil defense" groups which worked alongside the military in its counter insurgency campaign, as well as in civilian intelligence networks to gather information on guerrilla activity. Doug Stokes argues that it was not until the early part of the 1980s that the Colombian government attempted to move away from the counterinsurgency strategy represented by Plan Lazo and Yarborough's 1962 recommendations.
FARC-тың құрылуы
Колумбия үкіметі 1960-шы жылдардың басында көптеген коммунистік топтарға шабуыл жасай бастады, ұлттық үкімет бақылауына қайтаруға тырысып, олар бақылап отырған аумақтарды ассимиляциялауға ұмтылды. FARC 1964 жылы Мануэль Маруланда Велес және басқа да PCC мүшелері Маркеталиа қауымдастығына жасалған әскери шабуылдан кейін құрылды. 16 000 колумбиялық әскер тек 48 қарулы жауынгері бар қауымға шабуыл жасады. Маруланда мен тағы 47 адам Маркеталияда үкімет әскерлерімен шайқасып, содан кейін қалған жауынгерлермен бірге тауларға қашып кетті. Осы 48 адам FARC-тың негізін құрады, ол кейіннен жүздеген жауынгерге дейін өсті.
The Colombian government began attacking many of the communist groups in the early 1960s, attempting to re assimilate the territories under the control of the national government. FARC was formed in 1964 by Manuel Marulanda Vélez and other PCC members, after a military attack on the community of Marquetalia. 16,000 Colombian troops attacked the community, which only had 48 armed fighters. Marulanda and 47 others fought against government forces at Marquetalia and then escaped into the mountains along with the other fighters. These 48 men formed the core of FARC, which later grew in size to hundreds of fighters.
FARC-EP жетінші партизандық конференциясы
1982 жылы FARC-EP өзінің жетінші партизандық конференциясын өткізді, ол FARC стратегиясындағы маңызды өзгерістерді қажет етті. FARC тарихи тұрғыдан көбінесе ауылдық жерлерде күресіп, Колумбия әскери күштерімен ұсақ-түйек шайқастармен шектелген болатын. 1982 жылға қарай, "кока бумасынан" түскен кірістер оларға колумбиялық әскерлерге ірі масштабты шабуылдар жасауға қабілетті жасырын армияға айналуға мүмкіндік берді. Олар сондай-ақ, озық әскери оқыту үшін күштерді Вьетнам мен Кеңес Одағына жіберді. Бұрын тек шалғай ауылдық аймақтарға ғана емес, орташа өлшемді қалаларға және бай табиғи ресурстарға жақын орналасуды, мықты экономикалық инфрақұрылым құру мақсатында жоспарлады. Осы конференцияда FARC ұйым атына "Ejército del Pueblo" немесе "Халық Армиясы" деген мағынаны білдіретін "EP" әріптерін қосты.
In 1982, FARC–EP held its Seventh Guerrilla Conference, which called for a major shift in FARC's strategy. FARC had historically been doing most of its fighting in rural areas and was limited to small scale confrontations with Colombian military forces. By 1982, increased income from the "coca boom" allowed them to expand into an irregular army, which would then stage large scale attacks on Colombian troops. They also began sending fighters to Vietnam and the Soviet Union for advanced military training. They also planned to move closer to middle sized cities, as opposed to only remote rural areas, and closer to areas rich in natural resources, in order to create a strong economic infrastructure. It was also at this conference that FARC added the initials "EP", for "Ejército del Pueblo" or "People's Army", to the organization's name.
Ла Урибе келісімдері мен Патриотикалық одақ
1980 жылдардың басында президент Белисарио Бетанкур партизандармен бейбіт келіссөздер жүргізу мүмкіндігін талқылай бастады. Осының нәтижесінде 1984 жылы Ла-Урибе келісіміне қол қойылды, онда атысты тоқтату туралы мәлімдеме жасалды, ол 1984 жылдан 1987 жылға дейін сақталды. 1985 жылы FARC–EP мүшелері көптеген басқа солшыл және коммунистік топтармен бірігіп, «Патриотикалық одақ» («Patriotic Union», UP) деп аталатын саяси партия құрды. UP конституциялық реформа, демократиялық жергілікті сайлаулар, саяси орталықсыздандыру және Колумбия саясатындағы либералдық және консервативтік партиялардың басымдығын тоқтату сияқты саяси реформаларды (Apertura Democratica деп аталады) қолға алды. Олар сондай-ақ жерді қайта бөлу, денсаулық сақтау мен білім беруге көбірек қаржы жұмсау, шетелдік бизнес, Колумбия банктері мен көлік саласын мемлекеттік меншікке алу, сондай-ақ бұқаралық ақпарат құралдарына халықтың қолжетімділігін арттыру сияқты әлеуметтік-экономикалық реформаларды ұсынды. UP мүшелерінің көпшілігі FARC–EP-мен байланысты болғанымен, олардың басым бөлігі емес, еңбек одақтары және ПКК сияқты социалистік партиялар сияқты әртүрлі ағымдардан шыққан. Қалаларда FARC–EP UP-мен интеграцияланып, Juntas Patrióticas (немесе «бірлік жасушалары») құра бастады. Бұл еңбек одақтарымен, студенттік белсенділер тобымен және шаруалар лигасымен байланысты адамдардан тұратын шағын топтар еді. Олар бариоларға барып, әлеуметтік мәселелерді талқылады, UP-ге қолдау көрсетті және қалалық шаруалардың әлеуметтік-саяси позициясын анықтады. UP Колумбия тарихындағы кез келген басқа солшыл партиядан сайлауда жақсы нәтижелер көрсетті. 1986 жылы UP кандидаттары 350 жергілікті кеңес орындығын, 23 департаменттік жиналыстағы депутаттық орынды, 9 палата орындығын және 6 сенат орындығын жеңіп алды. 1986 жылғы президенттікке үміткер Хайме Пардо Лиаль ұлттық дауыс берудің 4,6%-ын иеленді. 1986 жылдан бері UP және басқа солшыл партиялардың мыңдаған мүшелері қаза тапты (бағалаулар 4000-нан 6000-ға дейін жетеді). 1987 жылы UP төрағасы Хайме Пардо өмірден озды. 1989 жылы бір ірі жер иесі UP-ның 400-ден астам мүшесін өлтірді. 1990 жылы Колумбиядағы барлық президенттік кандидаттардың 70%-дан астамы, ал орталық-солшыл партиялардан шыққандардың 100%-ы қанымен суаралды.
In the early 1980s, President Belisario Betancur began discussing the possibility of peace talks with the guerrillas. This resulted in the 1984 La Uribe Agreement, which called for a cease fire, which ended up lasting from 1984 to 1987. In 1985, members of the FARC–EP, along with a large number of other leftist and communist groups, formed a political party known as the Union Patriótica ("Patriotic Union", UP). The UP sought political reforms (known as Apertura Democratica) such as constitutional reform, more democratic local elections, political decentralization, and ending the domination of Colombian politics by the Liberal and Conservative parties. They also pursued socioeconomic reforms such land redistribution, greater health and education spending, the nationalization of foreign businesses, Colombian banks, and transportation, and greater public access to mass media. While many members of the UP were involved with the FARC–EP, the large majority of them were not and came from a wide variety of backgrounds such as labor unions and socialist parties such as the PCC. In the cities, the FARC–EP began integrating itself with the UP and forming Juntas Patrióticas (or "solidarity cells") – small groups of people associated with labor unions, student activist groups, and peasant leagues, who traveled into the barrios discussing social problems, building support for the UP, and determining the sociopolitical stance of the urban peasantry. The UP performed better in elections than any other leftist party in Colombia's history. In 1986, UP candidates won 350 local council seats, 23 deputy positions in departmental assemblies, 9 seats in the House, and 6 seats in the Senate. The 1986 presidential candidate, Jaime Pardo Leal, won 4.6% of the national vote. Since 1986, thousands of members of the UP and other leftist parties were murdered (estimates range from 4,000 to 6,000). In 1987, the President of the UP, Jaime Pardo, was murdered. In 1989 a single large landholder had over 400 UP members murdered. Over 70% of all Colombian presidential candidates in 1990—and 100% of those from center left parties—were assassinated.
Гавирия мен Сампердің төрағалық етуі (1990-1998)
Осы кезеңде Колумбия үкіметі FARC-EP және басқа да қарулы топтармен келіссөздерді жалғастырды, олардың кейбіреулері сәтті аяқталды. Бұл кезде демобилизацияланған топтардың ішінде EPL, ERP, Квинтин Ламе қарулы қозғалысы және M 19 бар. 1990 жылдың 10 тамызында FARC-EP-тің идеологиялық жетекшісі және негізін қалаушысы Жакобо Аренас Колумбияның шығыс тауларындағы Каса-Верде кешенінде жүрек талмасынан қайтыс болды. 1990 жылдың соңында Колумбия армиясы ешқандай алдын ала ескертусіз, топпен келіссөздер жалғасып жатқанда төрт байланысты базаға шабуыл жасап, басып алды. Соңғы база – "Casa Verde" деп аталатын ғимарат, онда FARC-EP-тің Ұлттық хатшылығы орналасқан, 1990 жылдың 15 желтоқсанында басып алынды. Колумбия үкіметі шабуылдың себебі FARC-EP-тің процеске адал болмауы болды деп мәлімдеді, бұл олардың қылмыстық әрекеттерін жалғастыруы және қараша айындағы FARC шабуылдарымен дәлелденді. 1991 жылдың 3 маусымында Симон Боливар партизандық үйлестіру кеңесі мен үкіметтің арасында Венесуэланың Каракас қаласында және Мексиканың Тлаксала қаласында бейтарап аумақта диалог қайта басталды. Алайда соғыс тоқтаған жоқ, екі тараптан да қарулы шабуылдар жалғасты. Келісімге қол жеткізілмегендіктен келіссөздер 1993 жылы тоқтатылды. Осыдан кейін Координациялық кеңес көп ұзамай тарап кетті, ал партизандық топтар өздерінің қызметін тәуелсіз түрде жалғастырды. Әңгімелердің үзілуі алдында колумбиялық зиялылардың тобы (олардың ішінде Нобель сыйлығының лауреаты Габриэль Гарсия Маркес) Симон Боливар партизандық үйлестіру кеңесіне FARC-EP-тің ұстанымын айыптайтын және ел үшін оның қорқынышты салдарына толы хат жазды. 1990 жылдардың басында FARC-EP-те 7000-ден 10000-ға дейін жауынгерлер болды, олар елдің барлық аймақтарында 70 фронтқа бөлінді. 1996 жылдан 1998 жылға дейін олар Колумбия армиясына бірнеше шабуылдар жасады, соның ішінде Ваупес департаментінің Миту қаласында үш күндік шабуыл ұйымдастырып, көптеген сарбаздарды тұтқынға алды. 1994 жылдың 23 қыркүйегінде FARC американдық ауыл шаруашылығы ғалымы Томас Харгроувты ұрлап, 11 ай бойы тұтқында ұстады. Босатылғаннан кейін Харгроув өзінің басынан өткен оқиға туралы кітап жазды, ол 2000 жылы Мег Райан мен Рассел Кроудың қатысуымен түсірілген "Өмірдің дәлелі" фильмінің негізі болды. Осы кезеңде Колумбияда түрлі есірткі дақылдарының өсіруі кеңінен тарады және кока фермерлерінің көптеген шерулері өтті. Бұл шерулер Колумбияның оңтүстігіндегі маңызды жолдарды тоқтатты. Үкімет шенеуніктері FARC EP наразылық акциясына қатысуға мәжбүрледі деп мәлімдеді. Әлеуметтік антрополог Мария Клеменсия Рамирес партизандар мен шерулер арасындағы қарым-қатынас екіұшты болғанын айтты: FARC EP 1996 жылғы наразылықтарды өздерінің қатысу демократиясы саясатының бөлігі ретінде жариялады, бірақ сонымен қатар авторитарлық билік жүргізді, бұл шаруалардың көшбасшыларымен шиеленістерге және келіссөздерге әкелді, бірақ кокалеро қозғалысы кока фермерлерінің атынан ұсыныстар жасады және өз мүдделерін қорғады.
During this period, the Colombian government continued its negotiations with the FARC–EP and other armed groups, some of which were successful. Some of the groups which demobilized at this time include the EPL, the ERP, the Quintín Lame Armed Movement, and the M 19. On 10 August 1990, senior leader Jacobo Arenas, an ideological leader and founder of FARC–EP, died of a heart attack at the Casa Verde compound in Colombia's eastern mountains. Towards the end of 1990, the Colombian army, with no advance warning and while negotiations were still ongoing with the group, attacked and seized four linked bases. The last of these a compound known as Casa Verde, which housed the National Secretariat of the FARC–EP, was seized on 15 December 1990. The Colombian government argued that the attack was caused by the FARC–EP's lack of commitment to the process, demonstrated by continuing its criminal activities and FARC attacks in November. On 3 June 1991, dialogue resumed between the Simón Bolívar Guerrilla Coordinating Board and the government on neutral territory in Caracas, Venezuela and Tlaxcala, Mexico. However, the war did not stop, and armed attacks by both sides continued. The negotiation process was broken off in 1993 after no agreement was reached. The Coordinating Board disappeared not long after that time, and guerrilla groups continued their activities independently. Before the break off of dialogue, a letter written by a group of Colombian intellectuals (among whom were Nobel laureate Gabriel García Márquez) to the Simón Bolívar Guerrilla Coordinating Board was released denouncing the approach taken by the FARC–EP and the dire consequences that it was having for the country. In the early 1990s, the FARC–EP had between 7,000 and 10,000 fighters, organized into 70 fronts spread throughout the country. From 1996 to 1998 they inflicted a series of strikes on the Colombian Army, including a three day offensive in Mitú (Vaupés department), taking a large number of soldiers prisoner. On 23 September 1994, the FARC kidnapped American agricultural scientist Thomas Hargrove and held him captive for 11 months. After his release, Hargrove wrote a book about his ordeal which inspired the 2000 film Proof of Life starring Meg Ryan and Russell Crowe. Over this period in Colombia, the cultivation of different drugs expanded and there were widespread coca farmers' marches. These marches brought to a halt several major arteries in southern Colombia. Government officials said that FARC EP had forced the protesters to participate. According to social anthropologist María Clemencia Ramírez, the relationship between the guerrillas and the marches was ambivalent: FARC EP promoted the 1996 protests as part of their participatory democracy policies yet also exercised authoritarianism, which led to tensions and negotiations with peasant leaders, but the cocalero movement brought proposals on behalf of the coca growers and defended its own interests.
Пастрананың төрағалығы (1998-2002)
1999 жылдың наурыз айында жергілікті FARC жасағының мүшелері АҚШ-та тұратын үш түпкілікті халық құқықтарын қорғайтын белсендіні өлтірді. Олар У'Ва халқымен бірге У'Ва балалары үшін мектеп салуға және көпұлтты мұнай компанияларының У'Ва жеріне енуіне қарсы күреске жұмыс істеген. Бұл өлтірулер көптеген адамды күдікке түсірді, көптеген адамдар оны айыптады және АҚШ Пастрана үкіметіне FARC партизандарына қарсы күресті күшейту үшін қысым көрсетуге мәжбүр етті.
In March 1999 members of a local FARC contingent killed three USA based indigenous rights activists, who were working with the U'Wa people to build a school for U'Wa children, and were fighting against encroachment of U'Wa territory by multinational oil corporations. The killings were questioned by many and condemned by many others, and led the United States to increase pressure on the Pastrana administration to crack down on FARC guerrillas.
1998-2002 жылы бейбітшілік процесі
Бейбіт келісімге қол жеткізу үмітімен 1998 жылдың 7 қарашасында президент Андрес Пастрана FARC EP-ге Сан-Висенте-дель-Кагуан елді мекенін орталықтап, сенімді нығайту шарасы ретінде қызмет етуге арналған қауіпсіз аймақ берді. Ұшақ қадағалау, бірнеше шағын қалалар мен елді мекендерге шабуыл, «Ирландиялық Колумбиялық үштік» (төменде қараңыз) тұтқындалу, олардың FARC EP жауынгерлерін бомба жасауға үйрету және бірнеше саяси тұлғаларды ұрлау сияқты бірқатар резонанстық партизандық әрекеттерден кейін, Пастрана 2002 жылдың 21 ақпанында бейбіт келіссөздерді тоқтатты және FARC EP бақылауындағы аймақты қайтаруға қарулы күштерге тапсырма берді, бұл ортатүнде басталды. Көтерісшілер тобымен бұрын келісілген 48 сағаттық тынығу сақталмады, себебі үкімет оның қаңтардағы бұрынғы дағдарыс кезінде берілгенін мәлімдеді, сол кезде FARC EP-тің көптеген жетекші командирлері демилитаризацияланған аймақтан шығып кеткен көрінеді. Келіссөздер аяқталғаннан кейін FARC EP Колумбия аумағында сапарлап жүрген «Жасыл оттегі» партиясының президенттік үміткері Ингрид Бетанкурды ұрлады. Бетанкур 2008 жылдың 2 шілдесінде Колумбия үкіметінің күштерімен құтқарылды (төменде «Жаке» операциясын қараңыз).
With the hope of negotiating a peace settlement, on 7 November 1998, President Andrés Pastrana granted FARC EP a safe haven meant to serve as a confidence building measure, centred on the San Vicente del Caguán settlement. After a series of high profile guerrilla actions, including the hijacking of an aircraft, the attack on several small towns and cities, the arrest of the Irish Colombia Three (see below) and the alleged training of FARC EP militants in bomb making by them, and the kidnapping of several political figures, Pastrana ended the peace talks on 21 February 2002 and ordered the armed forces to start retaking the FARC EP controlled zone, beginning at midnight. A 48 hour respite that had been previously agreed to with the rebel group was not respected as the government argued that it had already been granted during an earlier crisis in January, when most of the more prominent FARC EP commanders had apparently left the demilitarised zone. Shortly after the end of talks, the FARC EP kidnapped Oxygen Green Party presidential candidate Íngrid Betancourt, who was travelling in Colombian territory. Betancourt was rescued by the Colombian government on 2 July 2008 (see Operation Jaque below).
Колумбия үштігінің ісі
2002 жылдың 24 сәуірінде АҚШ Өкілдер палатасының Халықаралық қатынастар жөніндегі комитеті Колумбиядағы ИРА қызметіне қатысты тергеу нәтижелерін жариялады. Олардың баяндамасында ИРА мен FARC-EP арасындағы ұзақ жылдарға созылған байланыс туралы айтылып, 1998 жылдан бері Колумбияға және одан тыс жерлерге саяхаттап жүрген ИРА-ның кем дегенде 15 мүшесі аталып, ИРА-ның FARC-EP мүшелерін оқыту үшін есірткі сатудан түскен кем дегенде 2 миллион доллар алғандығы туралы мәлімделді. IRA/FARC EP байланысы алғаш рет 2001 жылдың 11 тамызында, Боготада ИРА-ның екі жарылғыш заттар мен қалалық соғыс сарапшысы, сондай-ақ Кубада орналасқан Синн Фэйн өкілі тұтқындалғаннан кейін жарияланды. Джим Монаган, Мартин Маккоули және Ниалл Коннолли (Колумбия Үштігі деп аталады) 2001 жылдың тамызында Колумбияда тұтқындалып, FARC-EP-ке бомба жасау әдістерін үйреткені үшін айыпталды. 2002 жылдың 15 ақпанында Колумбия Үштігіне Колумбияда FARC EP мүшелерін бомба жасау бойынша оқытты деген айып тағылды. Колумбия билігі FARC EP-мен бірге оқшауланған орманды аймақта бес апта бойы болған адамдардың спутниктік суретін алды. Егер айыптаулар дәлелденсе, олар 20 жылға дейін түрмеге жабылуы мүмкін еді. 2001 жылдың қазан айында үш ирланд республикашысына қарсы іс бойынша маңызды куәгер жоғалып кетті. Бұл оқиға Синн Фейн президенті Джерри Адамстың Кубада партияның өкілі болған адамдардың бірі екенін мойындауымен бірге болды. Жоғалған куәгер, бұрынғы полиция инспекторы, 1998 жылы Маккоулиді FARC EP мүшелерімен бірге көргенін айтты. Оның куәлігі болмаса, үш адамды соттау мүмкіндігі төмендеді. Олар 2004 жылдың маусымында жалған паспортпен саяхаттағаны үшін кінәлі деп танылды, бірақ FARC EP мүшелерін оқытудан босатылды. Бұл шешім Колумбия Бас прокурорының апелляциясынан кейін өзгертілді және олар 17 жылға сотталды. Алайда, олар 2004 жылдың желтоқсанында босатылғаннан кейін жоғалып кетіп, Ирландияға оралды. 2002 және 2003 жылдары FARC Колумбияның шығыс провинциясы Метадағы он ірі ранчоны таратып, жерін жергілікті шаруаларға берді. Урибе әкімшілігінің алғашқы екі жылында бірнеше FARC EP фронттары, ең бастысы Кудинмарака мен Антиокияда, үкіметтің әскери операцияларымен жойылды. 2003 жылдың 5 мамырында FARC Антиокия губернаторы Гильермо Гавирия Корреаны, оның бейбітшілік жөніндегі кеңесшісі, бұрынғы қорғаныс министрі Гилберто Эчеверри Мехияны және сегіз сарбазды өлтірді. FARC Гавирия мен Эчеверриді бір жыл бұрын, Медельиннен Каиседоға, Антиокияға бейбітшілік шеруін басқарып бара жатқанда ұрлап кеткен болатын. 2004 жылдың 13 шілдесінде Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі жоғарғы комиссарының кеңсесі бұл топты жария түрде айыптады, себебі FARC EP Женева конвенциясының қосымша II хаттамасының 17-бабын және халықаралық гуманитарлық құқықты бұзды, нәтижесінде Антиокиядағы Сан-Карлоста жеті шаруаның қаза болуы және сексен адамның қоныс аударуына себеп болды. 2005 жылдың ақпан айының басында Колумбияның оңтүстік-батыс департаменттерінде FARC EP-тің ұсақ ауқымды әрекеттері салдарынан шамамен 40 адам қаза тапты. FARC-EP үкіметтің оңтүстік және оңтүстік-шығыстағы әскери операцияларына жауап ретінде өзінің әскери күшін Нариньо, Путумайо және Каука департаменттеріне шоғырландырды. FARC EP бастапқыда тұтқынға алған полиция және әскери қызметкерлерін (оларды соғыс тұтқындары деп есептейді) үкіметпен түрмедегі FARC EP мүшелерімен алмасу арқылы ғана босататынын мәлімдеді. ДМЗ келіссөздері кезінде шағын гуманитарлық алмасу өтті. Топ өзіне қарсы қазіргі әскери іс-қимылдың көп бөлігі жүргізіліп жатқан Валье-дель-Каука стратегиялық аймағындағы екі қаланы (Флорида және Прадера) қамтитын әскерден босатылған аймақты талап етті. Бұл аймақ Тынық мұхитының жағалауына есірткі тасымалдаудың маңызды жолы болды және тіпті Норте-дель-Валье және Кали картельдерінің негізгі орны болды. Бұл талапты Колумбия үкіметі 2002 жылғы бейбітшілік келіссөздеріндегі тәжірибесіне сүйене отырып қабылдамады. 2004 жылдың 2 желтоқсанында үкімет 23 FARC-EP тұтқынына кешірім берді, бұл өзара қадамдарды ынталандыру үшін жасалды. Бостандыққа шығарылатын тұтқындардың барлығы төменгі дәрежелі адамдар еді және олар қарулы күреске қайта қосылмауға уәде берді. 2004 жылдың қарашасында FARC-EP үкіметтің тұтқындаған 50 партизанға 59 тұтқынды беру ұсынысын қабылдамады. 28 қарашада жарияланған, бірақ 3 желтоқсанда жарияланған коммюникеде FARC EP олар тұтқын алмасу туралы келіссөздер жүргізудің алғышарты ретінде Сан-Висенте-дель-Кагуан мен Картахена-дель-Шаираны әскерден шығаруды талап етпейтінін, бірақ Валье департаментіндегі Флорида мен Прадераны талап ететінін мәлімдеді. Олар бұл аймақ олардың оңтүстік және шығыс бөлімдерінің (FARC EP-тің ең күшті бөлімдері) және Урибе әкімшілігі жүргізіп жатқан әскери операциялардың "әсер ету аймағынан" тыс жататынын айтты. Олар келіссөзшілерінің және босатылатын партизандардың қауіпсіздігіне кепілдік беруді сұрады, олардың саны 500-ге дейін жетеді деп күтілді, сондай-ақ процеске Біріккен Ұлттар Ұйымы мен басқа елдердің қатысуын үйлестіру үшін Католик шіркеуіне жүгінуді сұрады. FARC-EP коммюникеде Симон Тринидадтың экстрадициясы үкіметпен тұтқын алмасу келісіміне жетуге үлкен кедергі болады деп мәлімдеді. 2004 жылдың 17 желтоқсанында Колумбия үкіметі Тринидадты АҚШ-қа экстрадициялауға рұқсат берді, бірақ FARC EP барлық саяси және әскери тұтқындарды 30 желтоқсанға дейін босатса, бұл шара қайта қарастырылуы мүмкін екенін мәлімдеді. FARC EP бұл талапты қабылдамады. 2006 жылдың 25 наурызында, бұрыннан жарияланғаннан кейін, FARC-EP Путумайодағы Ла-Дорадада екі тұтқындалған полицейді босатып жіберді. Босату Боготадан оңтүстік-батысқа қарай 539 км қашықтықта, Эквадор шекарасына жақын жерде өтті. Қызыл Крест екі полицейдің жағдайы жақсы екенін мәлімдеді. Ауданға жасалған әскери операциялар мен нашар ауа райы босатуды бір апта бұрын жүзеге асыруға кедеріс келтірді. Басқа да оқиғалардың нәтижесінде, бес жылдан бері тұтқында болған азамат және неміс азаматы Лотар Хинце 2006 жылдың 4 сәуірінде FARC-EP тарапынан босатылды. Хинце құпия ақша талап ету мақсатымен ұрланған, ал оның әйелі ешқандай нәтиже бермей үш рет төлем жасаған. Бір тұтқын, полиция офицері Хулиан Эрнесто Гуэвара Кастро 2006 жылдың 28 қаңтарында туберкулезден қайтыс болды. Ол капитан болған және 1998 жылдың 1 қарашасында тұтқындалған. 2009 жылдың 29 наурызында FARC EP Гуэвараның денесін анасына беруге уәде берді. FARC Гуэвараның денесін 2010 жылдың 1 сәуірінде тапсырды. Басқа да азамат тұтқын, кейіннен Сыртқы істер министрі атанған және бұрынғы Даму министрі Фернандо Араухо 2006 жылдың 31 желтоқсанында өзінің күзетшілерінен қашып кетті. Араухо бес күн бойы джунгліде жүріп, Боготадан солтүстікке қарай 563 км қашықтықтағы Сан-Агустин ауылында әскерлермен кездесті. Ол 2000 жылдың 5 желтоқсанында Картахенаның Кариб теңізі жағасындағы қаласында жүгіріп бара жатқанда ұрланған. Ол 2007 жылдың 5 қаңтарында отбасымен қайта қосылды. Басқа тұтқын, полиция офицері Фрэнк Пинчао 2007 жылдың 28 сәуірінде тоғыз жылдық тұтқындықтан кейін күзетшілерінен қашып кетті. Ол 2007 жылдың 15 мамырында отбасымен қайта қосылды.
On 24 April 2002, the U. S. House of Representatives Committee on International Relations published the findings of its investigation into IRA activities in Colombia. Their report alleged a longstanding connection between the IRA and FARC–EP, mentioned at least 15 IRA members who had been travelling in and out of Colombia since 1998, and estimated that the IRA had received at least $2 million in drug proceeds for training FARC EP members. The IRA/FARC EP connection was first made public on 11 August 2001, following the arrest in Bogotá of two IRA explosives and urban warfare experts and of a representative of Sinn Féin who was known to be stationed in Cuba. Jim Monaghan, Martin McCauley and Niall Connolly (known as the Colombia Three), were arrested in Colombia in August 2001 and were accused of teaching bomb making methods to FARC–EP. On 15 February 2002, the Colombia Three were charged with training FARC EP members in bomb making in Colombia. The Colombian authorities had received satellite footage of the men with FARC EP in an isolated jungle area, where they were thought to have spent five weeks. They could have spent up to 20 years in gaol if the allegations were proved. During October 2001, a key witness in the case against the three Irish republicans disappeared. This came as Sinn Féin President Gerry Adams admitted one of the men was the party's representative in Cuba. The missing witness, a former police inspector, said he had seen Mr McCauley with FARC EP members in 1998. Without his testimony, legal sources said the chances of convicting the three men were reduced. They were eventually found guilty of travelling on false passports in June 2004 but were acquitted of training FARC EP members. That decision was reversed after an appeal by the Attorney General of Colombia and they were sentenced to 17 year terms. However, they vanished in December 2004 while on bail and returned to Ireland. In 2002 and 2003, FARC broke up ten large ranches in Meta, an eastern Colombian province, and distributed the land to local subsistence farmers. During the first two years of the Uribe administration, several FARC EP fronts, most notably in Cundinamarca and Antioquia, were broken by the government's military operations. On 5 May 2003, the FARC assassinated the governor of Antioquia, Guillermo Gaviria Correa, his advisor for peace, former defence minister Gilberto Echeverri Mejía, and eight soldiers. The FARC had kidnapped Mr. Gaviria and Mr. Echeverri a year earlier, when the two men were leading a march for peace from Medellín to Caicedo in Antioquia. On 13 July 2004, the office of the United Nations' High Commissioner for Human Rights publicly condemned the group, given evidence that FARC EP violated article 17 of the additional Protocol II of the Geneva Convention and international humanitarian law, as a result of 10 July massacre of seven peasants and the subsequent displacement of eighty individuals in San Carlos, Antioquia. In early February 2005, a series of small scale actions by the FARC EP around the southwestern departments of Colombia, resulted in an estimated 40 casualties. The FARC–EP, in response to government military operations in the south and in the southeast, displaced its military centre of gravity towards the Nariño, Putumayo and Cauca departments. The FARC EP originally said that they would only release the police and military members they held captive (whom they considered to be prisoners of war) through exchanges with the government for imprisoned FARC EP members. During the duration of the DMZ negotiations, a small humanitarian exchange took place. The group demanded a demilitarised zone including two towns (Florida and Pradera) in the strategic region of Valle del Cauca, where much of the current military action against them has taken place. This region is also an important way of transporting drugs to the Pacific coast and was even the primary location for Norte del Valle Cartel and Cali Cartel. This demand was rejected by the Colombian government based on previous experience during the 2002 peace talks. On 2 December 2004, the government announced the pardon of 23 FARC–EP prisoners, to encourage a reciprocal move. The prisoners to be released were all of low rank and had promised not to rejoin the armed struggle. In November 2004, the FARC–EP had rejected a proposal to hand over 59 of its captives in exchange for 50 guerrillas imprisoned by the government. In a communique dated 28 November but released publicly on 3 December, the FARC EP declared that they were no longer insisting on the demilitarisation of San Vicente del Caguán and Cartagena del Chairá as a precondition for the negotiation of the prisoner exchange, but instead that of Florida and Pradera in the Valle department. They state that this area would lie outside the "area of influence" of both their Southern and Eastern Blocks (the FARC EP's strongest) and that of the military operations being carried out by the Uribe administration. They requested security guarantees both for the displacement of their negotiators and that of the guerrillas that would be freed, which were stated to number as many as 500 or more, and ask the Catholic Church to coordinate the participation of the United Nations and other countries in the process. The FARC–EP also mention in the communique that Simón Trinidad's extradition, would be a serious obstacle to reaching a prisoner exchange agreement with the government. On 17 December 2004, the Colombian government authorised Trinidad's extradition to the United States, but stated that the measure could be revoked if the FARC EP released all political hostages and military captives in its possession before 30 December. The FARC EP rejected the demand. On 25 March 2006, after a public announcement made weeks earlier, the FARC–EP released two captured policemen at La Dorada, Putumayo. The release took place some 335 mile (539 km) southwest of Bogotá, near the Ecuadorean border. The Red Cross said the two were released in good health. Military operations in the area and bad weather had prevented the release from occurring one week earlier. In a separate series of events, civilian hostage and German citizen Lothar Hintze was released by FARC–EP on 4 April 2006, after five years in captivity. Hintze had been kidnapped for extortion purposes, and his wife had paid three ransom payments without any result. One prisoner, Julian Ernesto Guevara Castro, a police officer, died of tuberculosis on 28 January 2006. He was a captain and was captured on 1 November 1998. On 29 March 2009, the FARC EP announced that they would give Guevara's remains to his mother. The FARC handed over Guevara's remains on 1 April 2010. Another civilian hostage, Fernando Araújo, later named Minister of Foreign Relations and formerly Development Minister, escaped his captors on 31 December 2006. Araújo had to walk through the jungle for five days before being found by troops in the hamlet of San Agustin, 350 mile (563 km) north of Bogotá. He was kidnapped on 5 December 2000 while jogging in the Caribbean coastal city of Cartagena. He was reunited with his family on 5 January 2007. Another prisoner, Frank Pinchao, a police officer, escaped his captors on 28 April 2007 after nine years in captivity. He was reunited with his family on 15 May 2007.
2007 жылы 11 тұтқын депутаттың өлімі
2007 жылдың 28 маусымында FARC–EP партизандары 2002 жылы ұрлап кеткен Валь-дель-Каука департаментінің 12 провинциялық депутатының 11-інің қаза болғанын хабарлады. Партизандар депутаттардың "белгісіз әскери топтың" шабуылы кезінде салдарынан қаза тапқанын мәлімдеді. Колумбия үкіметі үкіметтік күштердің құтқару операциясын жүргізбегенін және FARC–EP-нің тұтқындарды өлімге ұшыратқанын мәлімдеді. FARC екі тараптан да басқа зардап шеккендер туралы хабарламады және Қызыл Крестке мәйіттерді табуға рұқсат беруден бұрын бірнеше ай күтті. Үкімет мәлімдемесіне сәйкес, партизандар мәйіттерді беруді кейінге шегерді, себебі олардың қалай өлгенін көрсететін дәлелдерді шіру жасыруы мүмкін еді. Қызыл Крест мәйіттердің жерлену алдында жуылғанын және киімдері ауыстырылғанын, бұл олардың қалай өлтірілгенін жасыру мақсатында жасалғанын хабарлады. Қызыл Крест сондай-ақ депутаттардың жақын қашықтан бірнеше рет атылғанын, олардың көпшілігі арқасынан, ал екеуі тіпті басына оқ тиіп өлгенін хабарлады. 2009 жылдың ақпан айында аман қалған және кейіннен FARC-тан босатылған жалғыз депутат Сигифредо Лопес осы топты 11 тұтқынды өлтіргені үшін айыптады және әскери құтқару операциясы болғанын жоққа шығарды. Лопестің сөзіне қарағанда, тағы бір партизандық топтың күтпеген келуі шатасу мен паранойяға алып келді, нәтижесінде көтерілісшілер Валь-дель-Каука департаментінің қалған депутаттарын өлтірді. Ол бұрынғы бағынбаушылығы үшін жазаланғаннан кейін аман қалды және қалған топтан бөлек, жақын жерде тізбекпен байланып ұсталды.
On 28 June 2007, the FARC–EP reported the death of 11 out of 12 provincial deputies from the Valle del Cauca Department whom the guerrillas had kidnapped in 2002. The guerrillas claimed that the deputies had been killed by crossfire during an attack by an "unidentified military group." The Colombian government stated that government forces had not made any rescue attempts and that the FARC–EP executed the hostages. FARC did not report any other casualties on either side and delayed months before permitting the Red Cross to recover the remains. According to the government, the guerrillas delayed turning over the corpses to let decomposition hide evidence of how they died. The Red Cross reported that the corpses had been washed and their clothing changed before burial, hiding evidence of how they were killed. The Red Cross also reported that the deputies had been killed by multiple close range shots, many of them in the backs of the victims, and even two by shots to the head. In February 2009, Sigifredo López, the only deputy who survived and was later released by FARC, accused the group of killing the 11 captives and denied that any military rescue attempt had taken place. According to López, the unexpected arrival of another guerrilla unit resulted in confusion and paranoia, leading the rebels to kill the rest of the Valle deputies. He survived after previously being punished for insubordination and was held in chains nearby but separated from the rest of the group.
2008 жылдың басындағы тұтқындар оқиғасы
2008 жылдың 10 қаңтарында бұрынғы вице-президенттікке үміткер Клара Рохас және бұрынғы конгрессмен Консуэло Гонсалес шамамен алты жылдық тұтқындықтан кейін босатылды. Венесуэланың делдалымен жүзеге асырылған келісім бойынша, тікұшақ Колумбияның іргесіне тереңінен ұшып келді, екі кепілді алып кету үшін. Әйелдер қарулы партизандармен джунглиден шығарылып, Халықаралық Қызыл Крест белгілері бар венесуэлалық тікұшақтарға тапсырылды. Көрсетілген веб-сайтта жарияланған мәлімдемесінде ФАРК-тың ЕХҚ әлі де 800-ге жуық адамды босату мәселесі бойынша Колумбия үкіметімен келіссөздер жүргізуге дайын екенін білдірді. ФАРК-ЕХҚ тобы туралы пікірін сұрағанда, Рохас оны "қылмыстық ұйым" деп атады, оның кепілдікке алуын "адамдық қадір-қасиеттің толық бұзуы" деп айыптады және тұтқынға алынған полицейлер мен әскерлердің кейбіреулерінің үнемі тізбектелгенін мәлімдеді. ФАРК-ЕХҚ жоспарлаған босатуды, бір ай бұрын халықаралық қауымдастықты бүлікшілерді соғысқа қатысушылар ретінде мойындауға шақырған Чавестің делдалауына деген құрмет көрсету деп атады. Колумбия президенті Альваро Урибе, Чавеспен қарым-қатынасы шиеленіскен, социалистік көшбасшыға алғыс айтып, барлық кепілдерді босатуға шақырды. Ол Колумбияның әлі де "террористік әрекеттерге қарсы" күресіп жатқанын, бірақ келісімге дайын екенін айтты.
On 10 January 2008, former vice presidential candidate Clara Rojas and former congresswoman Consuelo González were freed after nearly six years in captivity. In a Venezuela brokered deal, a helicopter flew deep into Colombia to pick up both hostages. The women were escorted out of the jungle by armed guerrillas to a clearing where they were picked up by Venezuelan helicopters that bore International Red Cross insignias. In a statement published on a pro rebel Web site, the FARC EP said the unilateral release demonstrated the group's willingness to engage the Colombian government in talks over the release of as many as 800 people who are still being held. Asked about her opinion of the FARC–EP as group, Rojas called it "a criminal organisation", condemning its kidnappings as "a total violation of human dignity" and saying some captive police and soldiers are constantly chained. The FARC–EP had called its planned release of the hostages a gesture of recognition for the mediation efforts of Chávez, who had called on the international community to recognize the rebels as belligerents a month prior. Colombian President Álvaro Uribe, who had tense relations with Chávez, thanked the socialist leader and called for the release of all hostages. He said Colombia was still in a fight "against terrorist actions" but was open to reconciliation.
FARC-қа қарсы митингтер
2008 жылдың 4 ақпанында Колумбияның 45 қаласы мен ауданында FARC-қа қарсы наразылықтар өтті, Боготада шамамен 1,5 миллион адам қатысты. Әлемнің 200-ге жуық қаласында, оның ішінде Берлин, Барселона, Лондон, Мадрид, Торонто, Дубай, Майами, Нью-Йорк, Брисбен және Ла-Пас қалаларында ынтымақтастық митингілері ұйымдастырылды. Митингтерге дейін аз уақыт бұрын 13 демобилизацияланған AUC жартылай әскери жетекшісі, оның ішінде Сальваторе Манкузо, наразылықты қолдайтынын мәлімдеме арқылы білдірді. Алайда, ұйымдастырушы Карлос Андрес Сантьяго бұл қадамды қабылдамады, мұндай қолдаудың зиянды екенін айтты және AUC-ның әрекеттерін сынады. 2008 жылдың 20 шілдесінде FARC-қа қарсы өткен кезекті митингілерге Боготада мыңдаған, ал елдің қалған бөлігінде жүздеген мың колумбиялықтар қатысты.
On 4 February 2008, anti FARC protests were held in 45 Colombian cities and towns, with an estimated 1.5 million people coming out in Bogotá alone. Solidarity rallies were held in some 200 cities worldwide including Berlin, Barcelona, London, Madrid, Toronto, Dubai, Miami, New York, Brisbane, and La Paz. Shortly before the rallies took place thirteen demobilised AUC paramilitary leaders, including Salvatore Mancuso, had expressed their support of the protest through a communique. However, this move was rejected by organiser Carlos Andrés Santiago, who stated that such an endorsement was harmful and criticised the AUC's actions. On 20 July 2008, a subsequent set of rallies against FARC included thousands of Colombians in Bogotá and hundreds of thousands throughout the rest of the country.
Рауль Рейес пен Мануэль Маруланда Велес қайтыс болды
2008 жылдың 1 наурызында Эквадордың Санта-Роза деген шағын ауылында, Колумбия шекарасының жанында, Колумбия ұшақтары FARC лагерін бомбалағаннан кейін FARC-тың басқарушы хатшылығының мүшесі Рауль Рейес қаза тапты. Бомбалаудан кейін "вертолеттегі әскерилер Рейес пен тағы 16 көтерілісшінің денелерін тауып алды". Рейес 1998–2002 жылдардағы сәтсіз бейбіт келісімдері кезінде FARC-тың бұрынғы бас келіссөзшісі болған, сондай-ақ ол FARC-тың кешірілгендерді босату жөніндегі маңызды келіссөзшісі болды. Рейестің қазасы FARC хатшылығының мүшесінің соғыста қаза тапқан алғашқы жағдайы болды. Эквадор осы шабуылды айыптады. Оқиға АҚШ пен Эквадор арасындағы дипломатиялық шиеленіске әкелді, себебі Орталық барлау агенттігі Колумбия әскеріне FARC–EP командирін және шабуылда қолданылған қару-жарақты табуға көмектесетін ақпаратты ұсынды деген мәлімдеме тарады. Бұл FARC–EP-тің 40 жылдан астам тарихындағы ең ауыр соққы деп есептеледі. Осы оқиғадан кейін бір аптадан аспайтын уақыт ішінде FARC–EP хатшылығының тағы бір мүшесі Иван Риос, өзінің күзетшісінің қолынан қаза тапты. Бұл Колумбия әскерінің күшті қысымы мен Колумбия үкіметінің 5 миллион долларға дейін сыйақы ұсынуының нәтижесінде болды. Шабуылдан кейін Колумбия әскері Рейеске тиесілі алты ноутбукке қол жеткізіп, олардың ішінде саясаткерлер, журналистер және адам құқықтарын қорғайтын белсенділер сияқты Колумбияның бірнеше солшыл тұлғаларын террористік қызметпен байланыстыратын ақпаратты тапты. Мануэль Маруланда Велес 2008 жылдың 26 наурызында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның өлімі құпия сақталды, бірақ 2008 жылдың 24 мамырында Колумбияның "Semana" журналы Колумбияның қорғаныс министрі Хуан Мануэль Сантоспен жасаған сұхбатын жариялады, онда Сантос Мануэль Маруланда Велес қаза болғанын айтты. Бұл жаңалықты FARC–EP командирі "Тимоченко" 2008 жылдың 25 мамырында Latin American телеарнасы teleSUR арқылы растады. "Тимоченко" жаңа бас қолбасшы Альфонсо Кано екенін мәлімдеді. FARC-тың "әлсіреуі" туралы бірнеше ұлттық және халықаралық БАҚ-тағы болжамдар мен Колумбия президенті Альваро Урибе FARC басшыларының кешірілгендерді босатуға дайын екендігі туралы мәлімдеме жасағаннан кейін, FARC хатшылығы кешірілгендерге немесе гуманитарлық келісімге қатысты өз көзқарасын өзгертпейтінін атап көрсеткен хабарлама таратты.
On 1 March 2008, Raul Reyes, a member of FARC's ruling Secretariat, in the small village of Santa Rosa, Ecuador, was killed just across the border from Colombia, after Colombian planes bombarded a FARC camp there. The bombardment was "followed by troops in helicopters who recovered the bodies of Reyes and another 16 rebels." Reyes was the former FARC chief negotiator during the unsuccessful 1998–2002 peace process, and was also a key FARC hostage release negotiator. Reyes' demise marked the first time that a FARC Secretariat member had been killed in combat. Ecuador condemned the attack. The incident also resulted in diplomatic strains between the United States and Ecuador, following revelations that the Central Intelligence Agency provided intelligence that allowed the Colombian military to locate the FARC–EP commander and ordnance used in the attack. It has been considered the biggest blow against FARC–EP in its more than four decades of existence. This event was quickly followed by the death of Iván Ríos, another member of FARC–EP's seven man Secretariat, less than a week later, by the hand of his own bodyguard. It came as a result of heavy Colombian military pressure and a reward offer of up to $5 million from the Colombian government. After the attack, the Colombian military forces managed to secure six laptop computers belonging to Reyes, in which they found information linking several left wing Colombian personalities, such as politicians, journalists and human rights activists with terrorist activities. Manuel Marulanda Vélez died on 26 March 2008 after a heart attack. His death would be kept a secret, until Colombian magazine Semana published an interview with Colombian defence minister Juan Manuel Santos on 24 May 2008 in which Santos mentions the death of Manuel Marulanda Vélez. The news was confirmed by FARC–EP commander "Timochenko" on Latin American television station teleSUR on 25 May 2008. "Timochenko" announced the new commander in chief was Alfonso Cano After speculations in several national and international media about the "softening up" of the FARC and the announcement of Colombian President Álvaro Uribe that several FARC leaders were ready to surrender and free their captives, the secretariat of the FARC sent out a communiqué emphasising the death of their founder would not change their approach towards the captives or the humanitarian agreement.
2008 жылдың аяғындағы тұтқындар оқиғасы
2008 жылдың 11 қаңтарында Венесуэланың Ұлттық Ассамблеясындағы жылдық Мемлекеттік хабарлама кезінде Венесуэла президенті Уго Чавес ФАРК-ты "Колумбия аумағын басып алған нағыз армия, олар террорист емес. Олардың саяси мақсаты бар, және біз оны мойындауымыз керек" деп сипаттады. Бірақ 2008 жылдың 13 қаңтарында Чавес ФАРК-ЭП-ның қарулы күрес және адам ұрлау стратегиясын жақтырмайтынын мәлімдеді. 7 наурызда Рио саммитінде Чавес ФАРК-ЭП-ның қаруларын тастау керектігін қайталады: "Латын Америкасында не болғанын және болып жатқанын қараңыз, осы туралы ойланыңыз (ФАРК-ЭП), соғыс бітті, осы өлім жеткілікті". 8 маусымда Чавес саяси шешімді және соғысты тоқтатуды талап етті: "Партизан соғысы – тарих. Латын Америкасында қарулы партизандық қозғалысқа орын жоқ". 2008 жылдың 2 шілдесінде Колумбияның "Жақ" әскери операциясы аясында Колумбия үкіметі ФАРК-ЭП-ны алдап, 15 тұтқынды журналистер мен халықаралық көмекшілер кейпіндегі Колумбия барлау қызметкерлеріне босатуға мәжбүр етті. Әскери барлау агенттері партизан қатарына еніп, тұтқындарды бақылауға жауапты жергілікті командир Герардо Агилар Рамирес, немесе Сезарды, оларды тікұшақпен ФАРК-ЭП-ның басшысы Альфонсо Каноға апаруға тырысамыз деп ойлатып алдады. Құтқарылғандардың арасында бұрынғы президенттік үміткер Ингрид Бетанкур, АҚШ әскери подрядчиктері Марк Гонсалвес, Томас Хауес және Кит Станселл, сондай-ақ Колумбияның он бір полиция қызметкері мен сарбазы болды. 4 шілдеде кейбір сарапшылар бұл тұтқынды босатудың құтқару операциясы ретінде көрсетілгенін күмәндандырды. 5 шілдедегі мәлімдемесінде ФАРК Сезар мен Энрикені тұтқындардың қашуына кінәлады және бұл оқиғаны кері кету деп мойындады, бірақ болашақта гуманитарлық келісімдерге қол жеткізуге дайын екенін қайталады. Тұтқындарды құтқарудан кейін Колумбия әскері ФАРК-ЭП-ның 1-ші фронтының қалған бөлігін, тұтқындарды ұстап тұрған бөлімшені қоршап алды. Колумбия әскері 1-ші фронтқа шабуыл жасағысы келмеді, оларға берілген жағдайда рақымшылық ұсынды. Колумбияның демобилизацияланғандарға гуманитарлық көмек көрсету бағдарламасы 2008 жылдың тамызында шілде айында Колумбияның көтерілісші топтарының 339 мүшесі, оның ішінде 282 партизан қаруларын тапсырғанын хабарлады. Колумбия консервативтік партиясының конгрессмені Оскар Тулио Лискано 2000 жылдың 5 тамызында ұрланды. 2008 жылдың 26 қазанында, жексенбі күні, бұрынғы конгрессмен ФАРК-ЭП-дан қашып құтылды. Тулио Лискано 8 жылдан астам уақыт тұтқын болып, онымен бірге саяхаттауға көндірген ФАРК-ЭП партизанымен бірге қашып кетті. Олар үш күн бойы таулар мен ормандарды аралап, Колумбияның батыс жағалауындағы әскерилерге тап болды. Тулио Лискано Ингрид Бетанкурды әскерилер құтқарып алғалы бері қашып шыққан алғашқы тұтқын және ұйымның ұстап тұрған ең ұзақ саяси тұтқыны болды. Ол 2008 жылы бостандыққа шыққан 22-ші колумбиялық саяси тұтқын еді. Тұтқында болған соңғы күндері Лизкано Сантосқа олардың тамақтанып жүргенінің тек құрма жүрегі мен қант қамысы ғана болғанын айтты. Әскерилер қамауды күшейткен кезде, ФАРК-ЭП партизаны өзінің орналасқан жерін Колумбия билігіне жеткізіп, Лизканоның Шоко штатындағы нақты орналасқан жерін көрсетті. Полиция мен әскерлер құтқару операциясын жоспарлаған кезде, Лизкано өзінің партизан күзетшісінің бірімен бірге қашып кетті. Екеуі үш күн, үш түн бойы жаңбырлы орманда жүріп, әскери патрульге тап болды. Батыс Калидегі клиникадан сөйлеген Лизкано сарбаздар ормандағы өзеннен айқайлап жатқанын көргенде, мас деп ойлап, назар алмағанын айтты. Тек ол ФАРК-ЭП партизанының Галиль автоматтарына көтерілгенін көргенде ғана сарбаздар оның ФАРК-ЭП-дан қашып бара жатқанын түсінді. "Олар өзенге секірді, сосын мен 'Мен Лизканомын!' деп айқайлай бастадым", - деді ол.
On 11 January 2008 during the annual State of the Nation in the Venezuelan National Assembly, Venezuelan President Hugo Chávez referred to the FARC as "a real army that occupies territory in Colombia, they're not terrorists They have a political goal and we have to recognise that". However, on 13 January 2008, Chávez stated his disapproval of the FARC–EP strategy of armed struggle and kidnapping, saying "I don't agree with kidnapping and I don't agree with armed struggle". On 7 March at the Cumbre de Rio, Chávez stated again that the FARC–EP should lay down their arms "Look at what has happened and is happening in Latin America, reflect on this (FARC EP), we are done with war enough with all this death". On 8 June Chavez repeated his call for a political solution and an end to the war, "The guerrilla war is history At this moment in Latin America, an armed guerrilla movement is out of place". On 2 July 2008, under a Colombian military operation called Operation Jaque, the FARC–EP was tricked by the Colombian Government into releasing 15 captives to Colombian Intelligence agents disguised as journalists and international aid workers in a helicopter rescue. Military intelligence agents infiltrated the guerrilla ranks and led the local commander in charge of the captives, Gerardo Aguilar Ramírez, alias Cesar, to believe they were going to take them by helicopter to Alfonso Cano, the guerrillas' supreme leader. The rescued included Íngrid Betancourt (former presidential candidate), U. S. military contractors Marc Gonsalves, Thomas Howes, and Keith Stansell, as well as eleven Colombian police officers and soldiers. The commander, Cesar and one other rebel were taken into custody by agents without incident after boarding the helicopter. On 4 July, some observers questioned whether or not this was an intercepted captive release made to look like a rescue. In a 5 July communique, FARC itself blamed rebels Cesar and Enrique for the escape of the captives and acknowledged the event as a setback but reiterated their willingness to reach future humanitarian agreements. Immediately after the captive rescue, Colombian military forces cornered the rest of FARC–EP's 1st Front, the unit which had held the captives. Colombian forces did not wish to attack the 1st Front but instead offered them amnesty if they surrender. Colombia's Program for Humanitarian Attention for the Demobilized announced in August 2008 that 339 members of Colombia's rebel groups surrendered and handed in their weapons in July, including 282 guerrillas from the Revolutionary Armed Forces of Colombia. Óscar Tulio Lizcano, a Colombian Conservative Party congressman, was kidnapped 5 August 2000. On Sunday, 26 October 2008, the ex congressman escaped from FARC–EP rebels. Tulio Lizcano was a hostage for over 8 years, and escaped with a FARC–EP rebel he convinced to travel with him. They evaded pursuit for three days as they trekked through mountains and jungles, encountering the military in the western coastal region of Colombia. Tulio Lizcano is the first hostage to escape since the successful military rescue of Íngrid Betancourt, and the longest held political hostage by the organization. He became the 22nd Colombian political hostage to gain freedom during 2008. During his final days in captivity, Lizcano told Santos, they had nothing to eat but wild palm hearts and sugar cane. With the military tightening the noose, a FARC–EP rebel turned himself in and provided Colombian authorities with Lizcano's exact location in the northwest state of Choco. As police and army troops prepared to launch a rescue operation, Lizcano escaped alongside one of his guerrilla guards who had decided to desert. The two men hiked through the rain forest for three days and nights until they encountered an army patrol. Speaking from a clinic in the western city of Cali, Mr Lizcano said that when soldiers saw him screaming from across a jungle river, they thought he was drunk and ignored him. Only when he lifted the FARC–EP rebel's Galil assault rifle did the soldiers begin to understand that he was escaping from the FARC–EP rebels. "They jumped into the river, and then I started to shout, 'I'm Lizcano'", he said.
2009 жылғы тұтқын оқиғалары
2008 жылдың 21 желтоқсанында FARC–EP гуманитарлық ниетпен сенатор Пиедад Кордобаға тұтқынға алынған Алан Джара, Сигифредо Лопес, үш төменгі шенді полиция қызметкері және бір төменгі шенді сарбазды босататынын жариялады. 2009 жылдың 1 ақпанында FARC–EP төрт қауіпсіздік күштерінің өкілін – Хуан Фернандо Галисио Урибе, Хосе Уолтер Лозано Гварнизо, Алексис Торрес Сапата және Уильям Джованни Домингуэз Кастроны босатты. Олардың барлығы 2007 жылы тұтқынға алынған. Джара (2001 жылы ұрланған) 3 ақпанда, ал Лопес (2002 жылы ұрланған) 5 ақпанда босатылды. 2009 жылдың 17 наурызында FARC EP шведтік тұтқын Эрик Роланд Ларссонды босатты. Денесінің жартысы салданып қалған Ларссон Солтүстік Кордова штатының қиын-қыстау аймағындағы тергеушілерге тапсырылды. Ларссон 2007 жылдың 16 мамырында жұмысшыларына жалақы төлеп жатқанда, Тиерральтадағы шаруашылығынан, колумбиялық қатыны Диана Патрисия Пенамен бірге ұрланған. Ол сол айдың ішінде ұстаушылары мен полиция арасындағы атыс кезінде қашып кеткен. Ларссон тұтқындық кезінде инсульт алған. FARC EP 5 миллион доллар көлемінде сыйақы талап еткен. Ларссонның ұлының айтуынша, сыйақы төленбеген. 2009 жылдың 22 желтоқсанында Какета облысының әкімі Луис Франсиско Куэлардың денесі табылды, ол Флоренсиядағы үйінен ұрланғаннан кейін бір күн өткен соң осы оқиға болған. Ресми тұлғалардың мәлімдемесіне сәйкес, FARC оны ұрлап, өлтірген. Билік өкілдері оның ұрланғаннан кейін көп ұзамай өлтірілгенін хабарлады. Ұстаушылар қауіпсіздік күштерінен қашып бара жатқанда әкімнің тамағын кесіп тастаған. Радио арқылы таратылған мәлімдемесінде әкім міндетін атқарушы Патрисия Вега: «Менің енді FARC тағы да осының артында екеніне күмәнім жоқ» деді. FARC 2010 жылдың қаңтар айында Куэлардың ұрлануы мен өлтірілуіне жауапкершілікті мойындады. Топ оны «сыбайлас жемқорлық үшін сотқа тарту» мақсатымен ұрлағанын және оның өліміне оны күшпен құтқаруға жасалған әрекетті кінәлады. 2009 жылдың 16 сәуірінде FARC EP гуманитарлық ниетпен Пьедад Кордобаға армияның капралы Пабло Эмилио Монкайо Кабрераны босататынын мәлімдеді. Монкайо 1997 жылдың 21 желтоқсанында ұрланған. 2009 жылдың 28 маусымында FARC Жосуэ Дэниел Кальво Санчес атты сарбазды босатуды жариялады. Кальво 2009 жылдың 20 сәуірінде ұрланған. Кальво 2010 жылдың 28 наурызында босатылды. Монкайо 2010 жылдың 30 наурызында босатылды. 2010 жылдың 13 маусымында Колумбия әскерлері «Хамелеон» операциясы аясында полиция полковнигі Луис Эрлиндо Мендиета Овалле, полиция капитаны Энрике Мурильо Санчес және армия сержанты Арбей Дельгадо Арготені құтқарды; Арготе 1998 жылдың 3 тамызында ұрланған. Овалле мен Санчес 1998 жылдың 1 қарашасында ұрланған. 14 маусымда полиция лейтенанты Уильям Донато Гомес те құтқарылды. Ол да 1998 жылдың 3 тамызында ұрланған.
On 21 December 2008, The FARC–EP announced that they would release civilian hostages Alan Jara, Sigifredo López, three low ranking police officers and a low ranking soldier to Senator Piedad Córdoba as a humanitarian gesture. On 1 February 2009, the FARC–EP proceeded with the release of the four security force members, Juan Fernando Galicio Uribe, José Walter Lozano Guarnizo, Alexis Torres Zapata and William Giovanni Domínguez Castro. All of them were captured in 2007. Jara (kidnapped in 2001) was released on 3 February and López (kidnapped in 2002) was released on 5 February. On 17 March 2009, The FARC EP released Swedish hostage Erik Roland Larsson. Larsson, paralyzed in half his body, was handed over to detectives in a rugged region of the northern state of Córdoba. Larsson was kidnapped from his ranch in Tierralta, not far from where he was freed, on 16 May 2007, along with his Colombian girlfriend, Diana Patricia Pena while paying workers. She escaped that same month following a gun battle between her captors and police. Larsson suffered a stroke while in captivity. The FARC EP had sought a $5 million ransom. One of Larsson's sons said that the ransom was not paid. On 22 December 2009, the body of Luis Francisco Cuéllar, the Governor of Caquetá, was discovered, a day after he had been kidnapped from his house in Florencia, Caquetá. Officials said the abduction and execution had been carried by the FARC. According to officials, he had been killed soon after the abduction. The kidnappers cut the governor's throat as they evaded security forces. In a statement broadcast on radio, the acting governor, Patricia Vega, said, "I no longer have any doubts that FARC has done it again." The FARC claimed responsibility for Cuéllar's kidnapping and murder in January 2010. The group said that they kidnapped him in order to "put him on trial for corruption" and blamed his death on an attempt to rescue him by force. On 16 April 2009, the FARC EP announced that they would release Army Corporal Pablo Emilio Moncayo Cabrera to Piedad Córdoba as a humanitarian gesture. Moncayo was kidnapped on 21 December 1997. On 28 June 2009, the FARC announced that they would release soldier Josue Daniel Calvo Sanchez. Calvo was kidnapped on 20 April 2009. Calvo was released on 28 March 2010. Moncayo was released on 30 March 2010. On 13 June 2010, Colombian troops rescued Police Colonel Luis Herlindo Mendieta Ovalle, Police Captain Enrique Murillo Sanchez and Army Sergeant Arbey Delgado Argote in an event known as Operation Chameleon, twelve years after the individuals were captured; Argote was kidnapped on 3 August 1998. Ovalle and Sanchez were kidnapped on 1 November 1998. On 14 June, Police Lieutenant William Donato Gomez was also rescued. He was also kidnapped on 3 August 1998.
2010-2011 жж.: зорлық-зомбылықтың артуы
Президент Хуан Мануэль Сантос өзінің өкілеттігін Боготада FARC бомбасы жарылған деген күдікпен бастады. Бұл 2010 жылы Колумбия мен Венесуэла арасындағы дипломатиялық дағдарыстың шешілуінен кейін болды, ол президент Альваро Урибенің Венесуэланың FARC-ты белсенді түрде қолдауы туралы айыптауларынан туындаған еді. 2010 жылдың қыркүйек айының басында Колумбияның оңтүстігіндегі Нариньо және Путумайо департаменттеріндегі FARC EP шабуылдары салдарынан елуге жуық полиция және әскер қызметкері қаза тапты. Corporación Nuevo Arco Iris ұйымының желтоқсан айындағы есебінде 2010 жылдың қаңтар және қыркүйек айлары аралығында 473 FARC EP партизаны және 357 Колумбия қауіпсіздік күштерінің өкілі шайқаста қаза тапқан. Осы кезеңде тағы 1382 әскер немесе полиция қызметкері жараланған, ал жыл соңына дейін қаза болғандардың саны 2500-ге жетеді деп болжанып отыр. Nuevo Arco Iris жетекшісі Леон Валенсия FARC партизандарына қарсы жасалған сәтті әскери операцияларға жауап ретінде күштерін кішігірім топтарға бөліп, жеке құрамға қарсы миналарды белсенді пайдалануға көшкенін, бұл қақтығыстың одан әрі нашарлауына әкелді деді. Валенсия кока егістері мен есірткі саудасы FARC EP қатысатын аймақтарда "екі есеге өскенін" қосты. Зерттеуші Клаудия Лопес Колумбия үкіметі соғыстың стратегиялық және әуелік аспектісінде жеңіске жетіп жатыр, бірақ жаяу әскер майданында емес, онда FARC EP және ELN әлі де шабуылға қабілетті. Халықаралық дағдарыс тобы бұрынғы президент Альваро Урибе және президент Хуан Мануэль Сантос кезінде жүргізілген әскери операциялар FARC EC жауынгерлерінің санын 7000-ға дейін азайтқанын мәлімдеді, бұл 2000 жылдардың басында FARC EC-де 20 000 жауынгер болған деген болжамнан екі есе аз. Сол ұйым әскери операциялар FARC-тың аумақтық бақылауын азайтып, партизандарды көбінесе аумақтық немесе ішкі шекараларға жақын, сирек қоныстанған аймақтарға ығыстырғанын мәлімдеді. Колумбия билігі 2010 жылдың 23 қыркүйегінде Виктор Хулио Суарес Рохастың, сондай-ақ Моно Жохойдың қазасын хабарлады. Президент Хуан Мануэль Сантос FARC командирі 21 қыркүйек күні таңертең басталған операция кезінде қаза тапқанын мәлімдеді. Бұл операция астана Боготадан оңтүстікке қарай 322 шақырым жерде орналасқан Мета департаментінде жүргізілді. Сантостың сөзіне қарағанда, ол "террордың символы және зорлық-зомбылықтың бейнесі" болған. Осы оқиғадан кейін FARC EP тобының жеңілісі Колумбияға бейбітшілік әкелмейтінін және әлеуметтік-саяси қақтығысты келіссөздер арқылы шешуге шақырды. 2011 жылдың қаңтар айында Хуан Мануэль Сантос FARC EP 460 әскер қызметкерін өлтіріп, 2000-нан астам адамды жарақаттағанын мойындады. 2011 жылдың сәуір айында Колумбия конгресі FARC Колумбияның муниципалитеттерінің шамамен үштен бірінде "күшті өкілдікке" ие екенін және олардың шабуылдарының көбейгенін мәлімдеді. FARC-тың жалпы операциялары, қауіпсіздік күштеріне жасалған шабуылдар, адамдарды ұрлау және миналарды қолдану 2005 жылдан бері жыл сайын артып келеді. 2011 жылдың алғашқы алты айында FARC шамамен 1115 іс-қимыл жасады, бұл 2010 жылдың осы кезеңімен салыстырғанда 10%-ға көп. 2011 жылдың басында Колумбия билігі мен ақпарат құралдары FARC және оның жасырын серіктес топтары партизандық соғыстан "милиция соғысына" көшкенін хабарлады, яғни олар азаматтық киіммен жұмыс істеп, азаматтық халықтың арасында жасырынып жүрді. 2011 жылдың қаңтар айының басында Колумбия әскері FARC-та 18 000 мүше бар екенін, оның 9000-ы милиция құрамында екенін мәлімдеді. Әскер 2011 жылы FARC-тың Валле-дель-Каука және Каука аймақтарында осындай милицияның кем дегенде 1400 мүшесі анықталғанын хабарлады. 2011 жылдың маусым айында Колумбия штаб бастығы Эдгар Сели FARC "өз әрекеттерін урбанизациялауды" қалайтынын мәлімдеді, бұл Медельиндегі және әсіресе Калидегі партизандық белсенділіктің артуын түсіндіруге болады. Insight Crime ұйымының директоры Джереми Макдермоттың бағалауынша, 2011 жылы FARC-та 30 000-ға жуық "жартылай штатты жауынгерлер" болуы мүмкін, олар қарулы және қарусыз азаматтық жақтастардан құралған милиция желісін құрайды. Corporación Nuevo Arco Iris мәліметінше, FARC EP 2011 жылдың қаңтар және қазан айлары аралығында Колумбия үкіметінің қауіпсіздік күштерінің 429 өкілін өлтірді. Осы кезеңде бүлікшілер өздерінің 316 мүшесінен айырылды. 2011 жылы FARC-тың 2000-нан астам оқиғасы тіркелді, бұл 1998 жылдан бері тіркелген ең жоғары көрсеткіш. ҮЕҰ-ның мәлімдеуінше, осы оқиғалардың көпшілігі қорғаныс сипатында болды және бұрынғы жылдардағы ірі шабуылдарға ұқсамайды, бірақ FARC әрекеттері 2005 жылдан бері өсіп келеді және бүлікшілер Колумбияның әскерінің кішкентай және орташа бөлімдеріне қарсы осал аймақтарда қарқынды операциялар жүргізіп жатыр. Колумбия әскері 2011 жылдың 4 қарашасында Альфонсо Кано FARC жетекшісін атыс кезінде өлтірді. Каноның қауіпсіздігіне жауапты болған FARC-тың 6-шы фронты оның өлімінен кейін Суарес және Джамбалода екі полицейді өлтірді. 2011 жылдың 26 қарашасында FARC полиция капитаны Эдгар Йесид Дуарте Валероны, полиция лейтенанты Элкин Эрнандес Ривасты, әскер сардары Либио Хосе Мартинес Эстраданы және полиция интенданты Альваро Мореноны өлтірді, олар Какета департаментіндегі партизандық лагерьге жақындаған кезде ұсталған еді. Полиция сержанты Луис Альберто Эразо Майя тұтқыннан қашып құтылып, кейін құтқарылды. Колумбия әскері аймақта тұтқын болуы мүмкін екенін білгендіктен, 2011 жылдың қазан айында 56 адамдық арнайы күштер тобын қолданып, болашақ құтқару операциясын дайындау үшін бақылау жүргізді. Колумбия әскерінің мәлімдеуінше, осы топ 43 күн бойы аймақта болды, бірақ FARC лагеріне жолдарында кездейсоқ соқтығысқанша тұтқындарды таба алмады, нәтижесінде атыс болды. Тұтқындардың туыстары, бұрынғы құрбандар және азаматтық қоғамдық ұйымдар үкімет пен FARC-ты оқиғаның салдарынан айыптап, операцияны сынап, әскери құтқару операцияларын сынға түсті.
President Juan Manuel Santos began his term with a suspected FARC bomb blast in Bogotá. This followed the resolution of the 2010 Colombia–Venezuela diplomatic crisis which erupted over outgoing President Álvaro Uribe's allegations of active Venezuelan support for FARC. In early September 2010, FARC EP attacks in the Nariño Department and Putumayo Department in southern Colombia killed some fifty policemen and soldiers in hit and run assaults. According to a December report by the Corporación Nuevo Arco Iris NGO, 473 FARC EP guerrillas and 357 members of the Colombian security forces died in combat between January and September 2010. An additional 1,382 government soldiers or policemen were wounded during the same period, with the report estimating that the total number of casualties could reach 2,500 by the end of the year. Nuevo Arco Iris head León Valencia considered that FARC guerrillas have reacted to a series of successful military blows against them by splitting up their forces into smaller groups and intensifying the offensive use of anti personnel land mines, leading to what he called a further "degradation" of the conflict. Valencia also added that both coca crops and the drug trade have "doubled" in areas with FARC EP presence. Researcher Claudia López considered that the Colombian government is winning the strategic and aerial side of the war but not the infantry front, where both the FARC EP and ELN continue to maintain an offensive capacity. The International Crisis Group claimed that the military offensives carried out under former President Álvaro Uribe and President Juan Manuel Santos had led to the number of FARC EC combatants being reduced to around 7,000, less than half the 20,000 combatants estimated to have been employed by the FARC EC in the early 2000s. The same organisation also stated that the military offensive had been able to reduce FARC territorial control and push guerillas to more remote and sparsely populated regions, often close to territorial or internal borders. Colombian authorities announced the death of Víctor Julio Suárez Rojas, also known as Mono Jojoy, on 23 September 2010. President Juan Manuel Santos stated that the FARC commander was killed in an operation that began in the early hours of 21 September in the department of Meta, 200 mile (322 km) south of the capital Bogotá. According to Santos, he was "the impersonation of terror and a symbol of violence". After this event, the FARC EP released a statement saying that defeating the group would not bring peace to Colombia and called for a negotiated solution, not surrender, to the social and political conflict. In January 2011 Juan Manuel Santos admitted that FARC EP had killed 460 government soldiers and wounded over 2,000 in 2010. In April 2011 the Colombian congress issued a statement saying that FARC has a "strong presence" in roughly one third of the municipalities in Colombia, while their attacks have increased. Overall FARC operations, including attacks against security forces as well as kidnappings and the use of land mines, have increased every year since 2005. In the first six months of 2011 the FARC carried out an estimated 1,115 actions, which constitutes a 10% increase over the same period in 2010. By early 2011 Colombian authorities and news media reported that the FARC and the clandestine sister groups had partly shifted strategy from guerrilla warfare to "a war of militias", meaning that they were increasingly operating in civilian clothes while hiding amongst sympathizers in the civilian population. In early January 2011 the Colombian army said that the FARC has some 18,000 members, with 9,000 of those forming part of the militias. The army says it has identified at least 1,400 such militia members in the FARC strongholds of Valle del Cauca and Cauca in 2011. In June 2011 Colombian chief of staff Edgar Cely claimed that the FARC wants to "urbanize their actions", which could partly explain the increased guerrilla activity in Medellín and particularly Cali. Jeremy McDermott, co director of Insight Crime, estimates that FARC may have some 30,000 'part time fighters' in 2011, consisting of both armed and unarmed civilian supporters making up the rebel militia network, instead of full time fighters wearing uniforms. According to Corporación Nuevo Arco Iris, FARC EP killed 429 members of the Colombian government's security forces between January and October 2011. During this same period, the rebel group lost 316 of its own members. The year 2011 saw over 2,000 incidents of FARC activity, which was the highest figure recorded since 1998. The NGO has stated that while most of these incidents remain defensive in nature and were not like the large offensives from years past, FARC actions grew since 2005, and the rebel group was carrying out intense operations against small and medium sized Colombian military units in vulnerable areas. Colombian troops killed FARC leader Alfonso Cano in a firefight on 4 November 2011. The 6th Front of the FARC, which was in charge of Cano's security at the time of his death, retaliated by killing two policemen in Suarez and Jambaló some 24 hours after the death of Cano. On 26 November 2011, the FARC killed Police Captain Edgar Yesid Duarte Valero, Police Lieutenant Elkin Hernández Rivas, Army Corporal Libio José Martínez Estrada, and Police Intendant Álvaro Moreno after government troops approached the guerrilla camp where they were held in an area of the Caqueta department. Police Sergeant Luis Alberto Erazo Maya managed to escape his captors and was later rescued. The Colombian military had information indicating that there could be captives in the area and initiated Operation Jupiter in October 2011, using a 56 men Special Forces unit to carry out surveillance for preparing a future rescue mission that would involve additional troops and air support. According to the Colombian military, this same unit remained in the area for 43 days and did not find the captives until they accidentally ran into the FARC camp on the way back, which led to a shootout. Relatives of the captives, former victims and civil society groups blamed both the government and FARC for the outcome, questioning the operation as well as criticizing military rescues.
Колумбия Конгресінің мүшесі
2019 жылдың 20 шілдесінде FARC-тың бұрынғы он мүшесі, оның ішінде бұрынғы жоғары лауазымды жетекшісі Пабло Кататумбо Колумбия Конгресінің мүшелері ретінде ант берді. Бұл бұрынғы көтерілісшілердің барлығы "Жалпылама балама революциялық күштер" саяси партиясының мүшелері. Бұл жағдайды FARC-тың бұрынғы басшысы Родриго Лондоньо сынға алды, ол өз партиясының бейбіт келісімдерге адал екенін және "[ФАРК-тың бұрынғы партизандарының 90 пайызынан астамы бейбіт процеске адал]" екенін мәлімдеді. Дуке сонымен қатар Венесуэла президенті Николас Мадуроны FARC-қа көмек көрсетіп, Венесуэладағы жауынгерлерге қауіпсіз баспана ұсынуда айыптады.
On 20 July 2019, ten former FARC members, including former senior leader Pablo Catatumbo, were sworn in as members of the Congress of Colombia. All of these ex rebels are members of the Common Alternative Revolutionary Force political party. This position was criticized by former FARC supreme leader Rodrigo Londoño, who assured that his party remains committed to peace agreements and that "[m]ore than 90 percent of former FARC guerrillas remain committed to the peace process". Duque also accused Venezuelan president Nicolás Maduro of assisting FARC and providing a safe haven for militants in Venezuela.
2020-2021 жылдар
Генерал Луис Фернандо Наварро 2021 жылдың 5 қаңтарында FARC 2020 жылы 1500 мүшесінен айырылды деді. Бұл санға қаза тапқандар, тұтқынға алынғандар және дезертирлер кіреді. Оның сөзіне қарағанда, FARC-та әлі де 2500 қарулы мүше бар.
General Luis Fernando Navarro asserted on January 5, 2021 that FARC lost 1,500 members in 2020. The number includes deaths, capture, and desertions. He said the FARC still had 2,500 armed members.
Қаржыландыру
FARC қаржысының басым бөлігі – жылына шамамен 300 миллион АҚШ долларына бағаланған – заңсыз есірткі саудасы және басқа да қызметтерден түскен салықтар, кешіріп беру үшін адамдарды ұрлау, банк тонау және ірі жер иелерінен, көпұлтты компаниялардан және агробизнес өкілдерінен зорлықпен ақша алу арқылы түсті. Заңсыз есірткілер мен басқа да экономикалық қызметтен түскен салықтардан FARC жылына 60-100 миллион АҚШ доллары көлемінде қаржы алған деп есептеледі.
FARC received most of its funding—which was estimated to average some US$300 million per year—from taxation of the illegal drug trade and other activities, ransom kidnappings, bank robberies, and extortion of large landholders, multinational corporations, and agribusiness. From taxation of illegal drugs and other economic activity, FARC was estimated to receive US$60–100 million per year.
Есірткі саудасы
FARC бастапқыда 1980 жылдарға дейін немесе сол жылдары есірткі өсіру, сату немесе тасымалдаумен тікелей айналыспады. Керісінше, олар бақылаған аумақтардағы өндіріске салық салу жүйесін сақтады, өсірушілерді қорғау және өздерінің ережелері мен нормаларын енгізу арқылы осы аймақтарда заңдылық пен тәртіпті орнату үшін осы шаралармен алмастырды. Оңшыл жарымәскери топтар да табыстарының көп бөлігін есірткі айналымы мен өндірісінен алады. Сонымен қатар, ФАРК пен есірткі сатушылар арасындағы қарым-қатынасты "бір уақытта ынтымақтастық пен шиеленіспен сипатталатын" қарым-қатынас деп сипаттап, "Колумбиядағы есірткі өнеркәсібі партизандарға қарсы шабуылдар нәтижесінде қысқа мерзімде айтарлықтай бұзылмайды деп ойламаймыз" деп қорытындылады. Шын мәнінде, көптеген есірткі саудагерлері көтерілісшілерге қарсы күшейтілген операцияларды қуана қарсы алады, тіпті оларға көмектеседі. 1994 жылы Есірткіге қарсы күрес басқармасы (DEA) үш ұқсас қорытындыға келді. Біріншіден, есірткі сату ұйымдары мен колумбиялық көтерілісшілер арасындағы кез келген байланыс "ыңғайлы одақтастықтар" сипатында болды. Екіншіден, "Колумбиядағы есірткі өндірісіне, тасымалдау мен таратуға көтерілісшілердің тәуелсіз қатысуы шектеулі – FARC немесе ELN ұлттық басшылығы өз ұйымдарының тікелей тәуелсіз заңсыз есірткі өндіру, тасымалдау немесе таратумен айналысуын саясаты ретінде бұйырғандығына ешқандай дәлел жоқ". FARC бақылауындағы кока өсіретін аумақтарда оны әдетте шаруалар шағын жер учаскелерінде өсіреді; жарымәскери немесе үкімет бақылауындағы аймақтарда кока әдетте үлкен плантацияларда өсіріледі. FARC EP кока өсіруші шаруаларға жарымәскерилер беретін пайдадан әлдеқайда көп үлесті алуды қамтамасыз етті және трафикерлерден жұмысшыларға лайықты жалақы төлеуді талап етті. 2001 жылдың 21 сәуірінде Бразилиялық есірткі сатушысы Луис Фернандо да Коста (Фернандинхо Бейра Мар) Колумбияда тұтқындалғаннан кейін Колумбия мен Бразилия билігі оны кокаинге қару алмасу арқылы FARC EP-мен ынтымақтастық жасады деп айыптады. Олар сондай-ақ, оны партизандар тобы қарулы түрде қорғаған деп мәлімдеді. 2002 жылдың 18 наурызында АҚШ Бас прокуроры Джон Эшкрофт FARC басшыларына есірткі айналымы бойынша 18 айлық тергеуден кейін айыптау тақты. FARC-тың 16-шы майданының командирі Томас Молина Каракас 16-шы майданның есірткі айналымын Карлос Боласпен және Оскар Эль Негро деп танылатын бүлікшімен бірге басқарды. 1994 және 2001 жылдар аралығында Молина және басқа 16-шы майдан мүшелері Барранко Минасты басқарып, онда олар басқа FARC майдандарынан кокаин жинап, оны халықаралық есірткі саудагерлеріне ақша, қару және жабдықпен төлеу үшін сатты. 2006 жылдың 22 наурызында Бас прокурор Альберто Гонсалес АҚШ пен басқа елдерге 25 миллиард доллардан астам кокаин экспорттағаны үшін FARC-тың елу басшысына айыптау жариялады. FARC басшыларының бірнешесі Әділет министрлігінің ең қауіпті халықаралық есірткі саудасы ұйымдарын анықтайтын басымдылық берілген ұйымдар тізіміне енді. Көбейген пайданы мойындаған FARC кокаин пастасына төленетін бағаны белгілеп, оны FARC бақылауындағы орман зертханаларына тасымалдау арқылы кокаин өндіруге және таратуға тікелей араласуға кірісті. Қылмыстық істе айыптау алған FARC басшылары FARC емес сатып алушыларға паста сатқан колумбиялық фермерлерді өлтіруді және АҚШ-тың дезинфекциялық ұшақтарын атуды бұйырды. 2012 жылдың 11 қазанында Жамал Юсеф, басқаша аталуы: Ливанның тумасы "Талал Хасан Ганту" Колумбияның Революциялық қарулы күштеріне (FARC) бір тоннадан астам кокаинмен алмасу үшін әскери қару-жарақпен қамтамасыз ету үшін 12 жылға бас бостандығынан айырылды. 2012 жылдың мамыр айында Юсеф FARC-қа материалдық қолдау көрсетуде кінәлі екенін мойындады.
FARC was not initially involved in direct drug cultivation, trafficking, or trans shipment prior to or during the 1980s. Instead, it maintained a system of taxation on the production that took place in the territories that they controlled, in exchange for protecting the growers and establishing law and order in these regions by implementing its own rules and regulations. Right wing paramilitary groups also receive a large portion of their income from drug trafficking and production operations. but also described the relationship between the FARC and the drug traffickers as one "characterized by both cooperation and friction" and concluded that "we do not believe that the drug industry [in Colombia] would be substantially disrupted in the short term by attacks against guerrillas. Indeed, many traffickers would probably welcome, and even assist, increased operations against insurgents." In 1994, the Drug Enforcement Administration (DEA) came to three similar conclusions. First, that any connections between drug trafficking organizations and Colombian insurgents were "ad hoc 'alliances of convenience'". Second, that "the independent involvement of insurgents in Colombia's domestic drug productions, transportation, and distribution is limited there is no evidence that the national leadership of either the FARC or the ELN has directed, as a matter of policy, that their respective organizations directly engage in independent illicit drug production, transportation, or distribution." In those FARC controlled territories that do produce coca, it is generally grown by peasants on small plots; in paramilitary or government controlled areas, coca is generally grown on large plantations. The FARC EP generally made sure that peasant coca growers receive a much larger share of profits than the paramilitaries would give them, and demanded that traffickers pay a decent wage to their workers. After 21 April 2001 capture of Brazilian drug lord Luiz Fernando da Costa (a. k. a. Fernandinho Beira Mar) in Colombia, Colombian and Brazilian authorities accused him of cooperating with FARC EP through the exchange of weapons for cocaine. They also claimed that he received armed protection from the guerrilla group. On 18 March 2002 the Attorney General of the United States John Ashcroft indicted leaders of the FARC after an 18 month investigation into their narcotics trafficking. Tomás Molina Caracas, the commander of the FARC's 16th Front, led the 16th Front's drug trafficking activities together with Carlos Bolas and a rebel known as Oscar El Negro. Between 1994 and 2001, Molina and other 16th Front members controlled Barranco Minas, where they collected cocaine from other FARC fronts to sell it to international drug traffickers for payment in currency, weapons and equipment. On 22 March 2006 the Attorney General Alberto Gonzales announced the indictment of fifty leaders of FARC for exporting more than $25 billion worth of cocaine to the United States and other countries. Several of the FARC leaders appeared on the Justice Department's Consolidated Priority Organization target list, which identifies the most dangerous international drug trafficking organizations. Recognizing the increased profits, the FARC moved to become directly involved in the manufacture and distribution of cocaine by setting the price paid for cocaine paste and transporting it to jungle laboratories under FARC control. The charged FARC leaders ordered that Colombian farmers who sold paste to non FARC buyers would be murdered and that U. S. fumigation planes should be shot down. On 11 October 2012 Jamal Yousef, a. k. a. "Talal Hassan Ghantou", a native of Lebanon, was sentenced to 12 years in prison for conspiring to provide military grade weapons to the Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (the FARC), in exchange for over a ton of cocaine. Yousef pleaded guilty in May 2012 to one count of providing material support to the FARC.
Ұстаздық
FARC EP Колумбияда тәуекел ақысы және саяси мақсатта адам ұрлауды жүзеге асырды және елдегі мұндай адам ұрлаудың басым бөлігіне жауапты болды. Алғашқыда партизандар есірткі сатушыларының отбасыларын, байлардың жоғарғы топтарын және шетелдіктерді нысанаға алды, бірақ кейіннен топ өздерінің адам ұрлау және қорқыту операцияларын орта тапқа дейін кеңейтті. 1984 жылғы бейбіт келіссөздер кезінде FARC адам ұрлауды тоқтатуға уәде берді және осы амалға қарсы шықты. Дегенмен, FARC-тың кепілге алу көрсеткіштері осы мәлімдемеден кейінгі жылдары артты. 1997 жылғы сұхбатта FARC EP командирі Альфонсо Кано, басшылықтың тыйым салғанына қарамастан, кейбір партизандық бөлімшелердің «саяси және экономикалық себептермен» осы амалды жалғастырғанын мәлімдеді. 2000 жылы FARC EP «002 заң» деп аталатын директива шығарды, ол кемінде 1 миллион АҚШ долларына бағалы активтері бар барлық жеке тұлғалар мен компаниялардан «салық» талап етті, төлемегендердің ұсталатыны туралы ескертті. 2002 жылы Amnesty International FARC EP командирі Мануэль Маруландаға хат жолдап, адам ұрлау мен кепілге алуды айыптады, сондай-ақ муниципалитет немесе сот қызметкерлері мен олардың отбасыларына жасалған қауіп-қорқытуларды қабылдамады, олар жаулық әрекеттерге қатыспаған жағдайда халықаралық гуманитарлық құқықпен қорғалатын азаматтар екенін атап өтті. Amnesty International мәліметінше, қақтығыстың соңғы жылдары адам ұрлау көрсеткіштері төмендеді, бірақ құқық қорғау ұйымы FARC және ELN партизандарының қарусыздануға дейін жүздеген жағдайдың артында тұрғанын болжады. Fundación País Libre анти-ұрлау үкіметтік емес ұйымының мәліметінше, 1997-2007 жылдар аралығында FARC 6778 адамды ұрлаған. 2009 жылы мемлекеттік анти-ұрлау агенттігі Fondelibertad 3307 ресми шешілмеген істі қарап, бұрын шешілген немесе жеткілікті ақпарат жоқ істерді алып тастады. Агенттіктің қорытындысы бойынша, елінің барлық аймақтарында 125 кепіл қалды, олардың 66-сы FARC-EP ұстауында. Үкіметтің жаңа көрсеткіштері Fundación País Libre тарапынан «нақтысынан әлдеқайда төмен» деп бағаланды, ол өзінің архиві бойынша 2000-2008 жылдар аралығында ұсталған 1617 адамның әлі де ұстаушыларының қолында екенін, оның ішінде FARC ұстаған жүздеген адам бар екенін мәлімдеді. Кубаның бұрынғы президенті Фидель Кастро да партизандардың кепілге алуды «объективті түрде қатыгездік» деп сынап, топтың барлық тұтқындар мен кепілдерді босатуын ұсынды. 2012 жылдың ақпан айында FARC күзетіндегі соңғы «саяси тұтқындар» деп сипатталған қауіпсіздік күштерінің он мүшесін босататынын жариялады. Сонымен қатар, ол 002 заңын жойғанын хабарлады, бұл тәуекел ақысы үшін адам ұрлауды қолдауын тоқтатты. Алайда, FARC мәлімдемесінен оның әлі де ұстап отырған бейбіт тұрғындарының тағдыры белгісіз болды. Колумбия президенті Хуан Мануэль Сантос Twitter-де бұл қадамды «қажетті, болмаса жеткіліксіз, дұрыс бағыттағы қадам» деп атады.
The FARC EP carried out both ransom and politically motivated kidnappings in Colombia and was responsible for the majority of such kidnappings carried out in the country. The guerrillas initially targeted the families of drug traffickers, the wealthy upper class and foreigners but the group later expanded its kidnapping and extortion operations to include the middle class. During the 1984 peace negotiations, FARC pledged to stop kidnapping and condemned the practice. However, hostage taking by FARC increased in the years following this declaration. In a 1997 interview, FARC EP Commander Alfonso Cano argued that some guerrilla units continued to do so for "political and economic reasons" in spite of the prohibition issued by the leadership. In 2000, the FARC EP issued a directive called "Law 002" which demanded a "tax" from all individuals and corporations with assets worth at least US$1 million, warning that those who failed to pay would be detained by the group. In 2002, Amnesty International sent a letter to FARC EP Commander Manuel Marulanda condemning kidnapping and hostage taking as well as rejecting the threats directed at municipal or judicial officials and their families, arguing that they are civilians who are protected by international humanitarian law as long as they do not participate in hostilities. According to Amnesty International, the number of kidnappings decreased in the last years of the conflict, but the human rights organization estimated that FARC and ELN guerrillas continued to be behind hundreds of cases until their disarming. According to the Fundación País Libre anti kidnapping NGO, an estimated total of 6,778 people were kidnapped by FARC between 1997 and 2007. In 2009, the state's anti kidnapping agency Fondelibertad reviewed 3,307 officially unsettled cases and removed those that had already been resolved or for which there was insufficient information. The agency concluded that 125 hostages remained in captivity nationwide of whom 66 were being held by the FARC–EP. The government's revised figures were considered "absurdly low" by Fundación País Libre, which has argued that its own archives suggest an estimated 1,617 people taken hostage between 2000 and 2008 remain in the hands of their captors, including hundreds seized by FARC. Former President Fidel Castro of Cuba also criticized the use of hostage taking by the guerrillas as "objectively cruel" and suggested that the group free all of its prisoners and hostages. In February 2012, FARC announced that it would release ten members of the security forces, who it described as political prisoners, representing the last such captives in its custody. It further announced the repeal of Law 002, bringing to an end its support for the practice of kidnapping for ransom. However, it was not clear from the FARC statement what would happen to the civilians it still held in captivity. Colombian president Juan Manuel Santos used Twitter to welcome the move as a "necessary, if insufficient, step in the right direction".
Адам құқықтары
FARC көптеген ұйымдар, оның ішінде Human Rights Watch, Amnesty International, Біріккен Ұлттар Ұйымы, сондай-ақ Колумбия, АҚШ және Еуропалық Одақ үкіметтері тарапынан адам құқықтарын бұзуда айыпталды. Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі жоғарғы комиссарының 2005 жылғы ақпан айындағы есебінде 2004 жылы "ФАРК ЕП қорғалатын тұлғаларды өлтіру, азаптау және кешіру сияқты [адам құқықтарының] өте ауыр бұзушылықтарын жасауын жалғастырды, бұл көптеген азаматтарға, соның ішінде ер адамдарға, әйелдерге, оралғандарға, ұлдар мен қыздарға және этникалық топтарға әсер етті" делінген.
FARC was accused of committing violations of human rights by numerous groups, including Human Rights Watch, Amnesty International, the United Nations as well as by the Colombian, U. S. and European Union governments. A February 2005 report from the United Nations' High Commissioner for Human Rights mentioned that, during 2004, "FARC EP continued to commit grave breaches [of human rights] such as murders of protected persons, torture and hostage taking, which affected many civilians, including men, women, returnees, boys and girls, and ethnic groups."
Аумақтық операциялар
FARC-EP партизандарының ең ірі шоғырлану орындары Колумбияның оңтүстік-шығысындағы жаңғақты ормандарда және Анд тауларының етегіндегі жазықтарда болды. Дегенмен, FARC және ELN өздерінің көптеген аумақтарын, әсіресе қалалық аймақтарды бақылаудан шығарып, оларды ормандар мен таулардың шалғай аймақтарына көшуге мәжбүр етті. FARC EP пен жергілікті халық арасындағы қарым-қатынас әр аймақтың тарихы мен ерекшеліктеріне қарай өте әртүрлі. Партизандар бірнеше ондаған жылдар бойы тұрақты түрде қатысып отырған ауылдық жерлерде FARC пен шаруалар арасында берік байланыс жиі кездеседі. Мұндай байланыстарға ортақ ұрпақ мүшелігі және Ла Виоленсия дәуірінен бастау алған тарихи күрес кіреді. Бұл аймақтар дәстүрлі түрде Какета, Мета, Гуавиар және Путумайо департаменттерінде, сондай-ақ шамалы дәрежеде Уила, Толима және Нариньоның кейбір бөліктерінде орналасқан. FARC бақылауындағы және мемлекеттік билік көбінесе жоқ болмайтын шалғай жерлерде, бұл топ революциялық жетекші күш ретінде әрекет ете алады және сыбайлас жемқорлыққа қарсы күрес пен ұсақ қылмысты азайтуға бағытталған іс-шараларды жүзеге асыру арқылы де-факто заң үстемдігін орнатады. FARC бақылауындағы аймақтарда өскен шаруалар оларды жергілікті билік деп қабылдауға үйреніп алған болуы мүмкін.
The largest concentrations of FARC–EP guerrillas were located in the southeastern parts of Colombia's of jungle and in the plains at the base of the Andean mountains. However, the FARC and the ELN lost control of much of their territory, especially in urban areas, forcing them to relocate to remote areas in the jungle and the mountains. Relations between the FARC EP and local populations vary greatly depending on the history and specific characteristics of each region. In rural areas where the guerrillas have maintained a continuous presence for several decades, there are often organic links between the FARC and peasant communities. Such ties include shared generational membership and historical struggles dating back to the period of La Violencia. These areas have traditionally been located in the departments of Caquetá, Meta, Guaviare and Putumayo, and – to a lesser extent – portions of Huila, Tolima and Nariño. Within remote locations under FARC control and where the national government is generally absent, the group can function as a revolutionary vanguard and institutes its de facto rule of law by carrying out activities that aim to combat corruption and reduce small scale crime. Peasants who have grown up in areas under historical FARC control may become accustomed to accepting them as the local authority.
FARC-тың диссиденттері
FARC диссиденттері – бұрынғы Колумбияның Революциялық қарулы күштерінің құрамына кірген топ, олар FARC үкіметімен 2016 жылы күшіне енген бейбіт келісімнен кейін қаруларын тастаудан бас тартты. Диссиденттердің саны шамамен 1200 қарулы жауынгерді құрайды, оларға белгісіз саны бейбіт тұрғындар қолдау көрсетуде. FARC диссиденттері Колумбия қарулы күштері үшін "күшейе түсудегі қиындыққа" айналды, себебі олар бір уақытта олармен, EPL, ELN және Clan del Golfo-мен күресуге мәжбүр. FARC-тың 1-ші фронтының диссиденттері Колумбияның шығыс жазығында орналасқан. Джон 40 және олардың 43-ші фронты Венесуэланың батысындағы Амазонас штатына көшіп барды. Венесуэла көптеген FARC диссиденттері үшін негізгі орналасқан жер болды (2021 жылға дейін). Канада, Чили (2010 жылдан бері), Жаңа Зеландия және (2016 жылға дейін) Еуропалық Одақ олардың қатарында болды; ал Венесуэла үкіметі (Мадуро басқаратын үкімет), Бразилия, Аргентина, Эквадор және Никарагуа оларды мойындамады. 2008 жылы Венесуэла президенті Уго Чавес FARC–EP-ті толыққанды армия ретінде таныды. Президент Чавес сондай-ақ Колумбия үкіметі мен оның одақтастарын FARC-ты соғысушы күш ретінде тануға шақырды, мұндай саяси тану FARC-ты азамат соғысының құралы ретінде адам ұрлау мен терроризмнен бас тартуға және Женева конвенциясын сақтауға міндеттейтінін айтты. Хуан Мануэль Сантос 2011 жылы Колумбияда "қарулы қақтығыс" бар екенін мойындап, орташа жол таңдады, бірақ оның алдыңғы президенті Альваро Урибе бұған қарсы болды. FARC 1990 және 2000 жылдар аралығында, 2011 жылы құлатылғанға дейін Ливиядағы Каддафи үкіметімен тығыз қарым-қатынас орнатты. 2000 жылы FARC Триполиден 100 миллион доллар көлемінде қарыз сұрады, FARC командирлері Ливияда қонаққа шақырылды және FARC сарбаздары Бірінші Ливия азамат соғысында Каддафи үшін шайқасқан деген күдік туды.
The FARC dissidents refers to a group formerly part of the Revolutionary Armed Forces of Colombia, who have refused to lay down their arms after the FARC government peace treaty came into effect in 2016. The dissidents number some 1,200 armed combatants with an unknown number of civilian militia supporting them. The FARC dissidents have become "an increasing headache" for the Colombian armed forces, as they have to fight them, the EPL, ELN and Clan del Golfo at the same time. Dissidents of FARC's 1st Front are located in the eastern plains of Colombia. John 40 and their dissident 43rd Front moved into the Amazonas state of western Venezuela. Venezuela has served as the primary location for many FARC dissidents. (until 2021), Canada, Chile, (since 2010) New Zealand, and (until 2016) the European Union; whereas the governments of Venezuela (Maduro led government), Brazil, Argentina, Ecuador, and Nicaragua do not. In 2008, Venezuelan President Hugo Chávez recognized the FARC–EP as a proper army. President Chávez also asked the Colombian government and their allies to recognize the FARC as a belligerent force, arguing that such political recognition would oblige the FARC to forgo kidnapping and terrorism as methods of civil war and to abide by the Geneva Convention. Juan Manuel Santos followed a middle path by recognizing in 2011 that there is an "armed conflict" in Colombia although his predecessor, Álvaro Uribe, strongly disagreed. The FARC built a deep relationship with the Gaddafi government in Libya, throughout the 1990s and 2000s until the latter's overthrow in 2011. The FARC in 2000 requested a $100 million loan from Tripoli, FARC commanders were hosted in Libya and FARC soldiers were allegedly seen fighting for Gaddafi in the First Libyan Civil War.