Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Леонард Бернштейннің музыкасы мен Стивен Уодсворттың либреттосы бойынша опера.
Opera with music by Leonard Bernstein to a libretto by Stephen Wadsworth
«Тыныш орын» – 1983 жылғы Леонард Бернштейннің музыкасы мен Стивен Уодсворттың либреттосы бойынша американдық опера. Бұл Бернштейннің 1951 жылғы «Таитидегі қиындықтар» операсының жалғасы. Алғашқы нұсқасы бір актілі болған. Бернштейн оны төрт бөлімді Малерлік құрылымды опера деп атаған. 1983 жылдың 17 маусымында Хьюстон қаласында Джон ДеМэйн дирижерлік еткен премьера екі бөлімнен тұрды: «Таитидегі қиындықтар», антракт, «Тыныш орын». Үш актілі нұсқасында екінші актінің көп бөлігі естелік саяхаты түрінде «Таитидегі қиындықтар» операсынан құралды. Бұл нұсқа 1984 жылы пайда болды, Джон Маусери Милан мен Вашингтонда дирижерлік етті. 1986 жылы Венада жазылған, ал композитордың өзі дирижерлік еткен жаңа редакциясы жасалды.
A Quiet Place is a 1983 American opera with music by Leonard Bernstein and a libretto by Stephen Wadsworth. It is a sequel to Bernstein's 1951 opera Trouble in Tahiti. In its original form, A Quiet Place was in one act. Bernstein spoke of it as having a Mahlerian four section structure. The premiere, conducted in Houston by John DeMain on June 17, 1983, was a double bill: Trouble in Tahiti, intermission, A Quiet Place. In its three act form, act 2 largely consisted of Trouble in Tahiti in flashback. This form appeared in 1984, with John Mauceri conducting in Milan and Washington. It was refined in 1986 for Vienna, where a recording was made and the composer himself conducted.
Өнер тарихы
Бернштейн қатысқан алғашқы қойылым 1983 жылғы 17 маусымда Хьюстон Гранд Операсында болды. The Washington Post газетінен: Шығарма тағы да өңделді және кейіннен 1986 жылғы сәуір айында композитордың дирижерлік жетекшілігімен Вена мемлекеттік операсында, бірақ радио оркестрімен орындалды. Венди Уайт Дина рөлін орындады. Бұл қойылымдар Deutsche Grammophon компаниясымен коммерциялық таралымға жазылды.
The first performance, attended by Bernstein, was on 17 June 1983 at Houston Grand Opera. From The Washington Post, The work was revised again and subsequently performed at the Vienna State Opera, but with a broadcast orchestra, under the composer's baton in April 1986. Wendy White sang Dinah. These performances were recorded by Deutsche Grammophon for commercial release.
Кейінгі орындалуы
Ұлыбританиядағы тұңғыш көрсетілімі 1988 жылдың желтоқсанында Кембридждегі Corn Exchange театрында, композитордың өзі қатысқан күйінде өтті. 2010 жылдың қазан айында Нью-Йорк операсы Кристофер Алденнің қойылымымен операның Нью-Йорк премьерасын (кез келген нұсқада) ұсынды. Бұрынғы жауаптар ыстық емес болғанмен, Алденнің қойылымы сыншылар мен көрермендерден жоғары баға алды.
The UK premiere was in December 1988 at the Corn Exchange Theatre, Cambridge, with the composer in attendance. In October 2010 New York City Opera presented the New York premiere of the opera (in any version) in a production by Christopher Alden. In contrast to earlier responses, which had been lukewarm, Alden's production drew high praise from both critics and audiences.
Алдын ала сөз
Хор "Жүрегім саған бақша болсын", "Торттар мен достарды сақтап таңдаймыз", және "Кеткен уақыт қайта келмейді" сияқты шашыраңқы музыкалық фразаларды орындайды. Операның барысында осы тақырыптардың кейбіреулері қайталанады. Ал осы уақытта, көлік апатына байланысты дауыстар естіледі. Құрбан болған Дина, әйел және екі баланың анасы.
A chorus sings scattered musical phrases such as "My Heart Shall Be Thy Garden", "Cakes and Friends We Choose With Care", and "Lost Time is Never Found". Some of these themes are repeated throughout the opera. Meanwhile, voices are heard in reaction to a car accident. The victim is Dinah, a wife and mother of two.
1-ші акті
Діннің жерлеу рәсіміне туыстары мен достары жиналады. Қонақтардың арасында Динаның ағасы (Билл), оның ең жақсы досы (Сюзи), оның психоаналитигі, отбасылық дәрігері мен оның әйелі (Док және миссис Док), соңында оның балалары (Диде мен Джуниор) бар. Динаның жесір күйеуі Сэм бір бұрышта тұрып, қозғалмай, оңаша қалады. Адамдар өз ойларына шұғылданғандықтан, жақсы қарым-қатынас жасамайды. Ұзынды-қысқа әңгімелер арқылы олар Динаның қайтыс болу себебін (прологтағы жол апаты), оның қазасын жоқтап, жылдар бойы оның отбасына не болғанын талқылайды. Деде мен Джуниор Квебекте француз канадасы Франсуамен бірге тұрады, ол бұрын Джуниормен романтикалық қарым-қатынаста болған, ал қазір Дедеге үйленген. Джуниор, психикалық ауру тарихына ие болғандықтан, шамамен 20 жылдан бері әкесімен кездеспеген, ал Сэм күйеу баласымен ешқашан таныспаған. Барлығы Джуниордан басқа келген соң, жерлеу рәсімін өткізуші адам оқылымдар мен естеліктерден тұратын рәсімді жариялайды. Док Нақыл сөздерден, миссис Док Элизабет Баррет Браунингтен (Сэм таңдаған жолдар) оқиды; Билл мен Сюзи Дина туралы құлшыныспен естеліктер айтады; Деде Халил Гибраннан оқиды – көзіне жас келгенде, Франсуа оның орнына оқуға мәжбүр болады. Джуниордың ойсырап кіруі рәсімді үзеді, ешкім оны қарсы алмайды. Оқылымдар аяқталған соң, қонақтар Динаның табытының басынан өтіп, кетеді, Сэм, Джуниор, Деде және Франсуа алғаш рет бетпе-бет келеді. Сэмнің алғашқы сөздері Джуниорға арналған, бірақ ол 30 жылдық ашу, кек және шатасқан қайғы-қасіреттің жарылысына жол береді, бұл жарылыс үш жасқа да бағытталған. Сэм жылап, қиналған күйі тұрады, бірақ ешкім оған көмектеспейді. Джуниор, Деде және Франсуа үштік естелікте, бұрынғыда әкелерімен жақын болғандарын, жартылай есінде қалған үйге жазылған хаттар арқылы еске алады. Джуниор естелікке берілгендігін күрт тоқтатады және әкесіне зорлық-зомбылық көрсетіп шабуыл жасайды. Ол өлеңдей бастайды – оның психозының белгісі – және импровизацияланған блюзбен Сэмді қысымға алады. Олар төбелес бастайды, соққыдан табыттың қақпағы жабылады. Сэм ашуланып шығып кетеді, содан кейін Деде мен Франсуа. Жалғыз қалған Джуниор өзінің шатасуын сезінеді және нәзікпен анасының табытына қолын тигізеді.
Friends and family gather at Dinah's funeral. Among the guests are Dinah's brother (Bill), her best friend (Susie), her psychoanalyst, her family doctor and his wife (Doc and Mrs. Doc), and eventually her children (Dede and Junior). Sam, Dinah's widowed husband, stands immobile and isolated in a corner. People are absorbed in their own thoughts and aren't communicating well. In a series of fragmented conversations, they discuss the circumstances of Dinah's death (the car accident from the prologue), mourn her loss and reveal some of what has happened to her family over the years. Dede and Junior live in Quebec with a French Canadian, François, who had been romantically involved with Junior, and is now married to Dede. Junior, who has a history of mental illness, has not seen his father in nearly 20 years, and Sam has never met his son in law. When everyone except Junior has arrived, the funeral director announces a ceremony of readings and reminiscences. Doc reads from Proverbs, Mrs. Doc from Elizabeth Barrett Browning (lines chosen by Sam); Bill and Susie offer spirited reminiscences of Dinah; Dede reads from Kahlil Gibran – until she breaks down in tears and François must read for her. Junior's unruly entrance interrupts the ceremony, and no one greets him. At the conclusion of the readings the guests file past Dinah's coffin and depart, leaving Sam, Junior, Dede, and François facing one another for the first time. Sam's first words are to Junior, but give way to an explosion of 30 years' anger, reprisal, and confused grief directed at all three young people. Sam breaks down crying, but no one goes to him. In a trio of reminiscence, Junior, Dede, and François recall – via half remembered letters home – a long ago time when they were close with their fathers. Junior breaks the spell of remembering with a snap and accosts his father violently. He starts to rhyme – a symptom of his psychosis – and goads Sam with an improvised strip blues. They come to blows, and the coffin lid is knocked shut with a crash. Sam exits furiously, then Dede and François. Junior, alone, becomes aware of his disarray and tenderly runs his hand across his mother's coffin.
1-ші көрініс
Сол күні кешке Сэм үйдегі басты бөлмеде жалғыз қалды. Динаның ескі күнделіктерін оқығанда ол ашуланады, бірақ Динаға деген махаббатын сезінеді және оны қатты сағынатынын түсінеді. Күнделік 30 жыл бұрынғы бір оқиғаны есіне түсіреді.
At home later that evening, Sam is alone in the master bedroom. Reading Dinah's old diaries makes him angry, but he also feels love for Dinah and realizes that he misses her. The diary evokes a memory of 30 years ago
2-ші көрініс
Көрініс 1950 жылдардағы "АҚШ-тың маңындағы қалашықтағы идеалды отбасылық өмірдің сүйкімділігін жарнамалайтын" скет әнімен джаз триосының өнерімен басталады. Уэлсли-Хиллс, Шейкер-Хайтс, Хайленд-Парк және Беверли-Хиллс сияқты Американың гүлденген қала маңындағы аудандары аталады. "Ақ үйінде" жас Сэм мен Дина таңғы ас дастарқаны басында дауласады. Ол жұмыстағы хатшысымен байланыста болғаны үшін оны айыптайды. Олардың некелеріне он жыл болған соң, әр күн бір-біріне ұқсайды. Олар бір-біріне мейірімді болуды қалайды, бірақ араларында шынайы байланыс жоқ. Офисінде жас Сэм әдеттегі шеберлігімен келісімге келеді, бизнес-несие алады. Джаз триосы оның кәсіби білігі мен мейірімді жүрегін мақтайды. Психиатрының тақтайшасында Дина түсін айтады: өліп бара жатқан бақтан шығуға тырысқанда, дауыс оны шақырып, махаббат оны "тыныш жерге" жеткізерін уәделейді. Жас Сэм (көрінбейтін) хатшысын кеңсесіне шақырып, оған ешқашан зорлық көрсеткені туралы сұрайды және оның тартымсыз қарсылығын оқиғаның өзінің түсінігімен келісім деп қабылдайды. Түскі астың уақытында жас Сэм мен Дина көшеде, жаңбыр астында кездейсоқ кездеседі. Екеуі де басқа жерде түскі ас ішетінін айтады, содан кейін неге жалған айтқанын ойлайды. Олар бір-біріне: "Олардың махаббатына не жетті?" - деп сұрайды. Олар бастаған бақшаға қайта орала алмай ма?
The scene opens with a scat singing jazz trio which advertises the charms of ideal family life in "Suburbia, U. S. A." of the 1950s. Various prosperous American suburbs are mentioned by name, including Wellesley Hills, Shaker Heights, Highland Park, and Beverly Hills. In their "little white house", Young Sam and Dinah quarrel at breakfast. Among other issues, she accuses him of having an affair with his secretary at work. After ten years of marriage, every day is the same. They wish they could be kind to each other, but there is no real communication between them. In his office Young Sam clinches a deal, making a business loan with his customary élan. The jazz trio extols his business acumen and big heart. On her psychiatrist's couch Dinah relates a dream; as she struggled to find her way out of a dying garden, a voice beckoned to her, promising that love would lead her to "a quiet place". Young Sam summons his (unseen) secretary to his office, pointedly asks if he has ever made any passes at her, and takes her quiet demurrals as acquiescence to his version of what happened. At lunchtime, Young Sam and Dinah have a chance meeting on the street, in the rain. They both pretend to have lunch dates elsewhere, then wonder to themselves why they lied. What has happened, they ask themselves, to dull their love? Can't they find their way back to the garden where they began?
3-ші көрініс
Ескі Сэмнің арманы Деде онымен кездесуге ұялып келгенде үзіледі. Олар Динаның шкафындағы қораптар мен киімдерді қарап, бір-біріне қол соза бастайды. Жақын маңдағы бөлмеде Франсуа Жоңғарға өзінің жерлеу салтындағы мінез-құлқымен бетпе-бет келеді. Франсуаның ашуы психоздық фазаны тудырады, ол Джуниорды кейбір ауыр ассоциациялардан өткізіп, маңызды аянға әкеледі - ол әкесіне сүйеді және оған қажет. Осы арада Деде Сэмге жас Динаны еске түсіретін көйлек киіп көрді. Әке мен қыз құшақтасып, Джуниор Франсуаның қолына құлайды. Деде мен Франсуа коридорда кездеседі. Ол қуанып, ол шаршап жатыр. Франсуа оның қолында күйіп қалады, күннің ауыртпалығынан жеңіледі, ал Деде оны жұбатады. Ол қыздың күш-қуатына таңғалып, қызды құшақтап алады. Олар кеткен соң, Сэм Жюниордың бөлмесіне кіреді. Ол ұйықтап жатқан ұлын сүйгенге тырысады, бірақ әлі де мүмкін емес: ол әлі де тым қақтығысты. Ол сөреде спорттық кубок табады, ол оның есін оятады
Old Sam's reverie is interrupted when Dede comes shyly to visit him. As they go through cartons and clothes in Dinah's closet, they start to reach out to each other. Next door in Junior's room, François confronts Junior with his behavior at the funeral parlor. François' anger provokes a psychotic phase that takes Junior through some painful associations to an important revelation – that he loves and needs his father. Meanwhile, Dede has tried on a dress which vividly recalls to Sam the young Dinah. Father and daughter embrace, Junior collapses in François' arms. Dede and François meet in the hallway – she is elated, he is exhausted. François breaks down in her arms, overcome by the strain of the day, and Dede comforts him. He is moved by her strength and embraces her passionately. When they leave, Sam goes into Junior's room. He tries to kiss his sleeping son but can't yet: he's still too conflicted. He finds a sports trophy on a shelf, which reawakens his memory
4-ші көрініс
Сцена джаз триосы американдық қала маңындағы арманға арналған әнін қайталап бастағанда ашылады. Сол алыс есте қалған күні, Жүнірдің мектептегі қойылымына бармай, жас Сэм қолшар ойнап, жүлде жеңіп алған. Ол душ қабылдап тұрғанда, өзі сияқты жеңіске туылған адамдар бар екенін және "ешқашан жеңіске жете алмайтын" адамдар бар екенін жариялайды. Дина да Жүнірдің қойылымынан жаңылғандықтан, "Таитидегі қиындықтар" деп аталатын қарапайым Техниколор мюзикліне барады. Ол оны қорқынышты деп табады және көрініс-көрініспен сипаттайды, бірақ көңіл көтеруге арналған сюжетке, әсіресе "Аралық сиқыр" атты эскапистік музыкалық номерге көбірек ден қояды. Кенеттен ол шындыққа оралып, үйге кешкі ас дайындауға асығады. Жас Сэм сол түні жүлдесімен үйінің есігіне жақындасады, бірақ үрейленеді – тіпті жеңімпаздар да "құнына жетеді". Жас Сэм мен Дина кешкі ас ішкеннен кейін сөйлесуге тырысады, бірақ ешқандай прогресске жете алмайды. Жас Сэм шаршап, Таити туралы жаңа мюзиклге киноға баруды ұсынады. Дина өкінішпен келіседі. Араларындағы жоғалған сиқырға күйініп, олар күміс экранның "ақшаға сатып алынған" сиқырын іздейді. Ескі Сэм есіне алады.
The scene opens as the jazz trio reprises its paean to the American suburban dream. In that distantly remembered afternoon, rather than going to Junior's school play, Young Sam has competed for a handball trophy and won. As he showers, he proclaims that there are some men, like himself, who are just born winners and some men "who will never, ever win". Also avoiding Junior's play, Dinah goes to a movie – a trite Technicolor musical called Trouble in Tahiti. She finds it awful and describes it scene by scene, but is increasingly caught up in replaying the cornball plot, especially the big escapist musical number "Island Magic". Suddenly she returns to reality and rushes home to make dinner. Young Sam approaches his front door that night with his trophy, but with dread – even winners "must pay through the nose". As the jazz trio sings of evening shadows and loved ones together, Young Sam and Dinah try to have a talk after dinner, but they cannot make any headway. Young Sam wearily suggests going to the movies – some new musical about Tahiti. Dinah ruefully agrees. Mourning the lost magic between them, they seek out the "bought and paid for" magic of the silver screen. Old Sam remembers
3-ші акт
Деде келесі күні таңертең ерте тұрып, анасының бір кездері көркейген, қазір шұбарланған бағында шөп шабады. Ол Динаның көрінбейтін жанының бар екенін сезіп, онымен сөйлеседі, екеуінің жақын болған шағын еске алады. Джуниор көңілді күйде таңғы ас әкеліп келеді. Аға мен апа бала кезінен есте қалған ойындар ойнайды, ата-аналарының таңғы астағы дауларын қайталайды. Франсуа оларға "құса" ойыны ойнап жатқанда қосылады, тағы бір естелік сапарда – уақыт тоқтағандай – Деде мен Франсуаның 10 жыл бұрынғы алғашқы кездесуін қайта басып өтеді. Сосын Самат бақшаға келіп, ойын қайта басталады. Ойын Сэм Франсуадан құсып алудың орнына, оған құшағын ашып, отбасына қабылдағанда аяқталады. Сэм Динаның күнделігінен үзінділер оқиды. Оқыған соңғы жазбаның бәрін күлдіріп, қайғыларын ортақ күлкімен жеңілдетеді. Балалар Саматқа бірнеше күн қалғылары келгенін айтады, төртеуі де бірге болудың бақытын елестетеді – аздаған пікір келіспеушілік қатыгез дауға ұласқанға дейін. Соңында Джуниор Динаның күнделігін ауаға лақтырады, жаназадағы оқиғадан кейін қол жеткізген барлықтары құлай бастайды. Ашулары басылғанда тоқтап, жерге шашыраған күнделік беттерін қарап тұрады. Дина мен оның сөздерін ойлап, бірінен соң бірі қарым-қатынас жасауға үйренуге болатынын түсінеді, бұл олар үшін қаншалықты қиын болса да. Олар қайтадан бір-біріне қол созады.
Dede is up early the next morning, weeding in her mother's once splendid, now overgrown garden. She senses Dinah's unseen presence and speaks to her, remembering when they were close. Junior, in high spirits, appears with breakfast. Brother and sister play games remembered from childhood and reenact their parents' quarrelsome breakfasts. François joins them in the midst of a tag game, and in another trio of remembrance – for which time stands still – they relive the first meeting of Dede and François some 10 years before. Now Old Sam appears in the garden and the game of tag resumes. It ends when Sam decides that rather than be tagged by François, he will open his arms to him and welcome him to the family. Sam reads aloud from Dinah's diary. The last entry he reads starts everyone giggling, and they release some of their sadness in shared laughter. The kids tell Sam they are thinking of staying on a few days, and all four euphorically imagine the joys of being together – until a little disagreement becomes a vicious argument. At its climax Junior hurls Dinah's diary into the air, and everything they have achieved since the debacle at the funeral parlor falls down around them. They stop, their anger spent, and look at the pages of the diary scattered on the ground. Thinking of Dinah and of her words, they recognize, one by one, that they can learn to communicate – indeed, that they must – as difficult as it will be for them. They reach out once again to one another.