Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Оңтүстік Африкалық шенеуніктер тобы
British South African group of officials
Милнердің балабақшасы – екінші Бур соғысы мен 1910 жылы Оңтүстік Африка Одағының құрылуы арасында Оңтүстік Африканың жоғары комиссары Альфред, лорд Милнердің басшылығымен Оңтүстік Африка мемлекеттік қызметінде қызмет еткен британдықтардың бейресми атауы. Балабақша идеясы отаршылдық министр Жозеф Чемберленге тиесілі болуы мүмкін, өйткені оның күнделігінде 1901 жылдың 14 тамызында Чемберленнің көмекші хатшысы Джеффри Робинсон: «Кезекті ұзақ күнді негізінен Лорд Милнерге Оңтүстік Африкадан кандидаттардың тізімін (мемлекеттік) қызметтегі адамдардан жинаумен өткіздім» деп жазған. Олар Оңтүстік Африканы біріктіруді және, әрі қарай, Британ империясымен Императорлық федерация құруды қолдады. Милнер зейнетке шыққаннан кейін, көптегендері Милнердің ізбасары және Колониялық кеңседегі екінші тұлға болған лорд Селборн басшылығымен қызметін жалғастырды. Балабақша 12 адамнан құралды, олардың көпшілігі Оксфорд түлектері және ағылшын мемлекеттік қызметкерлері болатын. Олар 1901 жылы Оңтүстік Африкаға сапар шегіп, лорд Милнерге соғыстан қираған экономиканы қайта жаңғыртуға көмектесті. Олардың бірі жас және тәжірибесіз болғандықтан, Ф.С. Оливердің Александр Гамильтон туралы жазған өмірбаянын алып келді. Ол кітапты оқыды, ал Оңтүстік Африканың жаңа үкіметін қайта құру жоспары кітаптағы Гамильтонның федералистік философиясы мен қазыналық істер жөніндегі біліміне негізделді. «Милнердің балабақшасы» деген атауды алғаш рет сэр Уильям Такерри Мариотт еңкейтумен қолданғанмен, топ оны өз атауы ретінде қабылдады.
Milner's Kindergarten is the informal name of a group of Britons who served in the South African civil service under High Commissioner Alfred, Lord Milner, between the Second Boer War and the founding of the Union of South Africa in 1910. It is possible that the kindergarten was Colonial Secretary Joseph Chamberlain's idea, for in his diary dated 14 August 1901, Chamberlain's assistant secretary Geoffrey Robinson wrote, "Another long day occupied chiefly in getting together a list of South African candidates for Lord Milner from people already in the (Civil) Service". They were in favour of the unification of South Africa and, ultimately, an Imperial Federation with the British Empire itself. On Milner's retirement, most continued in the service under Lord Selborne, who was Milner's successor, and the number two man at the Colonial Office. The Kindergarten started off with 12 men, most of whom were Oxford graduates and English civil servants, who made the trip to South Africa in 1901 to help Lord Milner rebuild the war torn economy. Quite young and inexperienced, one of them brought with him a biography written by F. S. Oliver on Alexander Hamilton. He read the book, and the plan for rebuilding the new government of South Africa was based along the lines of the book, Hamilton's federalist philosophy, and his knowledge of treasury operations. The name, "Milner's Kindergarten", although first used derisively by Sir William Thackeray Marriott, was adopted by the group as its name.
Бура соғысы
1867 жылы Оңтүстік Африкадағы британдық колонияда орналасқан Трансваль мен Оранж еркін мемлекетінде алтынның табылуы екі халық арасында қақтығыс тудырды, себебі британдық қоныс аударушылар ("Уитландерлер") аймаққа көшіп келді. Бұл тұрғындарға азаматтық құқықтарды бермеуіне себеп болды, мүмкін британдықтардың күшін басып алуынан қорқып, бур үкіметтері оларға азаматтық беруден бас тартты. Келіссөздер нәтижесіз аяқталды және соңында қақтығыс басталды. 1895 жылдың соңында британдық колониялық әкімші Старр Джеймсон бастаған Трансваал үкіметін құлатуға жасалған рейд ағылшыздар үшін ұятқа әкелді. Джеймсон рейдінен кейін 1897 жылдың 15 ақпанында сенімді губернатор, сэр Альфред Милнер тағайындалды. Бірақ бурлармен келіссөздер аз нәтиже берді. Милнер бұған Трансваал және Оранж республикаларындағы бур президенті Пол Крюгердің консервативті және оқшауланған саясатын жабалап айыптады. "Крюгершілдікке" қарсы тұру үшін британдықтар Оңтүстік Африкадағы әскери күштерін арттыруға шешім қабылдады, бұл Крюгердің барлық әскерлерді елдеріне қайтару талабына әкелді. Британдықтар бас тартқаннан кейін бур республикалары соғыс жариялады. Олардың бастапқы әскери жетістіктері ақырында британдықтардың көптеген әскерінің артықшылығымен жеңілді. 1899 жылдың қазанынан 1902 жылдың мамырына дейін жалғасқан соғыс екі тарапқа да қымбатқа түсті. Ол қоршаулармен және бурлардың партизандық соғысымен, сондай-ақ британдықтардың жерді өртеу тактикасымен және бур отбасыларын орталықтандыру үшін концлагерьлермен ерекшеленді. Бурлардың әскерлік күші таусылғаннан кейін 1902 жылдың 31 мамырында бейбіт келісімге қол қойылды. Екі бур республикасы Британ империясына қосылды, оларға жеңіл шарттар, қайта құру және қаржылық көмек ұсырылды. Пол Крюгер Оңтүстік Африканы мүлдем тастап кетті, бурлардың басшылығын сенімді серіктері Луи Ботха мен Ян Сматсқа тапсырды.
The discovery of gold in the Boer republics of the Transvaal and the Orange Free State, located within the British colony of South Africa in 1867, led to conflict between the two peoples due to the migration of British settlers ("Uitlanders") into the region. Perhaps out of fear of eventual domination from the British, the Boer governments refused to grant citizenship rights to the settlers. Negotiations failed to achieve results, and conflict eventually erupted. An attempt to overthrow the Transvaal Government in late 1895, in a raid led by British Colonial Administrator Starr Jameson, led to embarrassment for the English. The Jameson Raid led to the appointment of a trustworthy Governor, Sir Alfred Milner, on 15 February 1897. Still, negotiations with the Boers achieved little. Milner blamed this on the conservative, isolationist policies of Boer President Paul Kruger in the Transvaal and Orange Republics. To stand up to "Krugerism", the British decided to increase their military presence in South Africa, which led to a demand by Kruger that all the soldiers return home. When the British refused, the Boer Republics declared war. Their initial military successes were eventually overcome by superior British manpower. The war, which lasted from October 1899 to May 1902, was costly to both sides. It was highlighted by sieges and guerrilla warfare on the part of the Boers, and scorched earth tactics and concentration camps (to relocate Boer families) by the British. With Boer manpower eventually exhausted, a peace treaty was signed on 31 May 1902. The two Boer republics were then absorbed into the British Empire, in exchange for lenient treatment, rebuilding and financial help. Paul Kruger left South Africa for good, leaving the leadership of the Boers in the hands of trustworthy subordinates Louis Botha and Jan Smuts.
Неге Милнер?
Джеймсон шабуылына жауап ретінде британдықтар мен бурлар арасындағы келіссөздер қиын жағдайға түсті. Крюгер үкіметі алғаш рет британдықтарға ашық қарсылық көрсетті және Германиядан көп бөлігі импортталатын қару-жарақ пен оқ-дәрінің көлемін арттырды. Британдықтар тарапынан, шабуылға қатысқан жоғары комиссары Лорд Росмидті алмастыруға және оның қатал келіссөз жүргізу тактикасын жұмсартуға тырысты. Алты ай іздеуден кейін және премьер-министр Солсберидің мақұлдауымен, Отарлар жөніндегі хатшы Джозеф Чемберлен сэр Альфред Милнерді таңдады. Милнердің кандидатурасын Чемберленге Колониялық кеңседегі екінші тұлға, Милнердің досы Лорд Селборн ұсынды. Чемберлен 1889 жылы Мысырға саяхат жасағанда Милнермен танысқан, ал Милнер кейіннен «Мысырдағы Англия» атты кітап жазды, оны Чемберлен оқып, жоғары бағалаған. 1897 жылдың 8 қаңтарында премьер-министрге шешімі туралы хат жазғаннан кейін, Солсбери: «Сіздің Мысқа Милнерді тағайындауыңыз, менің ойымша, табысқа жетеді» деп жауап берді. Автор Нимокс Милнердің колонияларға қатысты көзқарасы үкіметтегі ең жақсы саясаткерлердің көзқарасына ұқсас болғанын айтады, сондықтан оны осы қызметке таңдаған болуы мүмкін. Бұл шешім туралы жұртшылыққа 1897 жылдың 15 ақпанында хабарланды. Милнер 17 сәуірде Оңтүстік Африкаға аттанды. Ол кетер алдында Чемберлен оған: «Өзіміздің құқығымызды қорғап, жағдайдың қалай дамитынын күте тұрыңыз» деді. Оңтүстік Африкадағы жағдайды бір жыл зерттегеннен кейін Милнер басшысына хат жазып, былай деді: «Екі толығымен қарама-қарсы жүйе – ортағасырлық нәсілдік олигархия және заманауи индустриалды мемлекет, түрлі ақ нәсілдер арасында мәртебелік айырмашылықты мойындамай, ақыры бір елде тұрақты өмір сүре алмайды. Нәсілдік олигархияны жою керек, мен оның өздігінен тарап кететін белгілерін көрмеймін». Шындығында, он жеті айдан кейін соғыс басталды.
In response to the Jameson Raid, negotiations between the British and Boer sides came to loggerheads. For the first time, the Kruger Government openly defied the British, and it stepped up its importation of guns and ammunition, much of it from Germany. For their part, the British sought to replace Lord Rosmead, its high commissioner, who was complicit in the raid, and to soften his tough negotiating hand. After six months of searching, and with the approval of Prime Minister Salisbury, Colonial Secretary Joseph Chamberlain chose Sir Alfred Milner. Milner’s name was suggested to Chamberlain by Lord Selborne, the number two man at the Colonial Office, who was a friend of Milner’s. Chamberlain had met Milner in 1889 while travelling in Egypt, and Milner subsequently wrote a book, England in Egypt, which Chamberlain is said to have read and praised. After writing to the Prime Minister of his decision on 8 January 1897, Salisbury answered, “Your choice of Milner for the Cape, will, I think, be a success”. It is said by author Nimocks that Milner’s attitude toward the colonies paralleled that of the best politicians in government, so that may have been why he was picked. The public was informed of the decision on 15 February 1897. Milner sailed for South Africa on 17 April. Before he left, Chamberlain told him, “to stand upon our rights and wait events”. After a year of studying the situation in South Africa, Milner wrote back to his boss and said, “Two wholly antagonistic systems a mediaeval race oligarchy, and a modern industrial state, recognizing no difference of status between various white races cannot permanently live side by side in what is after all one country. The race oligarchy has got to go, and I see no signs of it removing itself." In fact, war did break out seventeen months later.
Лорд Милнердің ықпалы
Оңтүстік Африка соғысының нәтижесінде қайта құру жұмыстары Лорд Милнердің жауапкершілігіне жүктелді. Жауаптылықты сенімді адамдарға тапсыру қажеттілігі оны Оксфорд университетінен және отарлық кеңседен жас жігіттер тобын жинауға мәжбүр етті. Кромер графының ұсынысымен ол былай деді:
As a result of the South African War, reconstruction efforts were Lord Milner's responsibility. The necessity to delegate responsibility into trustworthy hands prompted him to gather together a group of young men from Oxford University and the Colonial Office. At the suggestion of the Earl of Cromer, he said:
"Мен жас жігіттерді алғым келеді. Бұл жерде қызу пікірталас болады, жігіттер, Оксфорд және жұмыс туралы көп сөз болады. Бірақ мен тәжірибеден гөрі акыл-ойы мен мінез-құлқына баға беремін. Бірінші сыныпты тәжірибелі адамдарды табу мүмкін емес. Оларды қазіргі қызметтерінен айыруға ешқандай ұсыныс жете алмайды. Жоқ! Мен ұзаққа қалмаймын, бірақ кеткенде артымда көп жұмыс істей алатын жастарды қалдырамын."
" I mean to have young men. There will be a regular rumpus and a lot of talk about boys and Oxford and jobs and all that Well I value brains and character more than experience. First class men of experience are not to be got. Nothing one could offer would tempt them to give up what they have No! I shall not be here for very long but when I go I mean to leave behind me young men with plenty of work in them "
Лорд Милнердің шәкірттерінің көпшілігі қайта құруға ең көп қажеттілік болған Трансвальда жұмыс істеді. Олар 1905 жылғы 2 сәуірде Англияға кеткеннен кейін де өз қызметтерін жалғастырды, 1907 жылы жауапты үкімет құрылғанға дейін Лорд Селборнның басшылығымен қызмет етті. "Балалар бағы" деп аталған бұл топ бір-бірімен жақын қарым-қатынас орнатты және өмірінің соңына дейін дос болып қалды.
Most of Lord Milner's proteges worked in the Transvaal, where reconstruction was needed the most. They continued in their positions after his departure for England on 2 April 1905, serving under Lord Selborne until responsible government was formed in 1907. The Kindergarten formed close relationships with one another, and all remained friends until the day they died.
Бір қадам артқа
Бейбітшілік шарты бойынша келіссөздер жүргізілген кезде генерал Герберт Киченер қатал позициядағы Жан Смутсты алдағы британ сайлауларында либерал премьер-министр сайланатынын, ал ол сайланған жағдайда буарларға толық өзін-өзі басқару құқығы берілетінін айтып, оны ықпалына алды. Бұл ақпаратты білген буарлар шартыны 54 дауысқа 6 қарсы қолдады. 1905 жылғы 5 желтоқсанда либерал Генри Кэмпбелл Баннерман сайланғаннан кейін буарлар еркін сайлауға және көпшілік билікке қайта оралды. Шындығында, Уинстон Черчилль Оңтүстік Африканы буарларға қайтару мақсатымен колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары болып тағайындалды. «Балабақша» институтының реформаларының бір бөлігі, бірақ барлығы емес, кері қайтарылды, ал Луи Бота мен Ян Смутс жаңа Оңтүстік Африканың жетекшілері болды. Дегенмен, ел монархқа адал болды және екеуі де Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания үшін маңызды рөл атқарды. «Балабақшаның» ықпалын бағалау қиын. Оның кезінде жергілікті деңгейде заманауи демократиялық өкілдік енгізілді. Қаржы да британдықтардың қатаң бақылауында болды. Буарлар алтын өнеркәсібінен жинаған 5% салық 10%-ға дейін өсірілді, ал жаңа Оңтүстік Африка мемлекетіне қайта құруға 9,5 миллиард фунт стерлинг көлемінде гранттар берілді. Осы арада лорд Милнер қолдаған және 1905 жылғы 31 наурызда заң күшіне енген Литтелтон конституциясы Кэмпбелл Баннерман үкіметі тарапынан жойылды, ал буарлар бұрынғы аумақтарында толық өзін-өзі басқару құқығын алды. 1906-1907 жылдары Кёртис, Керр және Робинсон басқарып, Оңтүстік Африканы британдық басқаруда ұстап тұруға бағытталған күш-жігерге қарамастан, 1907 жылы Трансвааль және Оранж-Ривер колониясындағы халық сайлаудан кейін 400 британдық мемлекеттік қызметкер жұмыстан босатылды. «Балабақшаның» Оңтүстік Африканың төрт колониясы үшін американдық үлгідегі федеративтік республика құруға деген ұмтылысы 1909 жылы барлық билік жоғарыда шоғырланған біртұтас үкімет пайдасына жеңіліске ұшырады. Алайда «Балабақша» федералистік принциптерді «Round Table Journal» журналында қолдануын жалғастырды, федеративтік үкімет формасы Ұлыбританиядағыдан жақсырақ деп сенді.
When negotiating the peace treaty, General Herbert Kitchener won over hardliner Jan Smuts by telling him that the upcoming British elections would probably result in the election of a Liberal Prime Minister, and with his election, he would likely allow the Boers complete self government. With this knowledge, the Boers voted in favour of the treaty, 54 to 6. Upon the election of Liberal Henry Campbell Bannerman on 5 December 1905, the Boers went back to free elections and majority rule. In fact, Winston Churchill was appointed Under Secretary of State for the Colonies for the purpose of returning South Africa to the Boers. Some, but not all of the reforms instituted by the Kindergarten were overturned, and both Louis Botha and Jan Smuts rose as leaders in the new South Africa. However, the country remained loyal to the Crown, and both men played important roles for Great Britain during the First World War. The influence of the Kindergarten is hard to measure. During its time, modern democratic representation was introduced at the local level. Finances too, were under strict British control during the transition to British rule. The 5% tax levied by the Boers on the gold industry was increased to 10%, and in return, the new South African State received £9.5 billion in grants to rebuild. Meanwhile, the Lyttelton Constitution, which Lord Milner favoured, and which became law on 31 March 1905, was nullified by the Campbell Bannerman Government, and the Boers were given complete self government in their former territories. Despite an orchestrated effort in 1906 07 to keep South Africa British, led by Curtis, Kerr, and Robinson, after popular elections in the Transvaal and Orange River Colony in 1907, 400 British civil service workers were dismissed. Although the Kindergarten's desire for an American style federal republic for the four South African colonies was defeated in favor of a unitary government (all power at the top) in 1909, the Kindergarten continued to apply federalist principals in the Round Table Journal, in the belief that a federalist form of government was better than that existing in Great Britain.
Оңтүстік Африка почтасы
1909 жылдың шілдесінде Оңтүстік Африкадағы істерінің көп бөлігі аяқталған соң, Лорд Селборн және «Балабақша» тобының көптеген мүшелері Англияға оралды. Олар тәжірибе жинап, Лорд Милнердің басшылығымен, өз елдеріне оралғаннан кейін, топтарын «Дөңгелек үстел» деп атады. «Дөңгелек үстел» қатарына Уильям Палмер, 2-ші Селборн графы (Колониялық кеңседегі хатшы), Вальдорф Астор, 2-ші виконт Астор және Ф. С. Оливер (кәсіпкер және Александр Гамильтон туралы кітап авторы) қосылды. Оңтүстік Африкамен және Англияның көп бөлігінде даулы болған колониализммен байланысына қарамастан, «топ саяси партиялармен қандай да бір байланысқа түсуден бас тартты». Сол кезде Англиядағы басты саяси күштер – Юнионисттік үкімет пен Либералдық партия еді. Халыққа ұнамайтын соғыс Артур Балфурдың консервативтік үкіметін 1905 жылдың 4 желтоқсанында ерте тоқтатып, 1895 жылдан бері сақталып келген консервативтік басшылықтың билігін де аяқтады. Лорд Милнер өзін таныстырған императорлық басшылардың ұрпағы (Балфур, Чемберлен, Солсбери және Гошен) шеттетілгендіктен, ол ұзақ мерзімді демалысқа шықты. Осы уақытта «Дөңгелек үстел» мүшелері бірігіп, әріптестік қарым-қатынас жасай бастады. Филип Керр Вальдорф Астормен жақын дос болды, Р. Х. Брэнд Астор отбасымен туыс болды, және өмір бойы сақталатын тағы да басқа достықтар құрылды. Топ Оливердің ауылдық үйінде, Лорд Солсберидің резиденциясында, Лорд Лотианның және Вальдорф Астордың Кливедендегі сарайында жиналатын. Олар Империя туралы хабарды жұртшылыққа және билік органдарына жеткізуді шешті. Бастапқыда Лайонель Кертис Доминиондардың әрқайсысына арналған «Журнал» атты журналды құру туралы идеяны ұсынды. Бұл идея Лорд Милнерге ұнады. Алайда, логистикалық және практикалық себептерге байланысты Милнер жазушыларды қайдан табуға болатынын және кім қаржыландыратынын білмеді. Нәтижесінде, бір журнал жарық көрді, ол «Дөңгелек үстел» деп аталды – Британ империясы саясатының тоқсандық шолуы. Оның қаржысының көп бөлігі Оңтүстік Африканың кен байлықтарын иеленген Эб Бейлиден, ал қалғаны Родс отбасының қорынан түсті. Оның алғашқы саны 1910 жылдың қараша айында жарық көрді. 1966 жылы атауы өзгергенімен, ол бүгінге дейін «Дөңгелек үстел: Халықаралық істер жөніндегі Ұлттар Достастығы журналы» деген атпен жарияланып келеді.
In July 1909, with most of their business done in South Africa, Lord Selborne and many members of the Kindergarten returned to England. With experience under their belt, with Lord Milner as their guide, and back in their home country, they renamed their group the Round Table. The Roundtablers attracted additions of William Palmer, 2nd Earl of Selborne (Undersecretary at the Colonial Office), Waldorf Astor, 2nd Viscount Astor and F. S. Oliver (businessman and writer of a book on Alexander Hamilton). Despite their affiliation with South Africa and colonialism, which was a polarizing matter in much of England, "the group scorned any connection with political parties". The dominant political factions of the day in England were the Unionist government and the Liberal Party. The unpopular war forced an early end to the conservative government of Arthur Balfour on December 4, 1905, and to the reign of conservative leadership (in place since 1895). With the generation of imperial leadership that Lord Milner identified with (Balfour, Chamberlain, Salisbury & Goschen) sidelined, he found himself on extended furlough. Meanwhile, the Round Table members drew closer together as a collegial group. Philip Kerr became good friends with Waldorf Astor, R. H. Brand intermarried with the Astor family, and other lifelong friendships developed. The group met at Oliver's country home, at Lord Salisbury's residence, at Lord Lothian's, and at Waldorf Astor's estate at Cliveden. They decided to get their message of the Empire out to the public and to authorities. Initially, Lionel Curtis came up with the idea of a journal called Magazine, specific to each of the Dominions. This idea was liked by Lord Milner. However, for logistical and practical reasons, Milner did not know where all the writers would come from, or who would pay for it. Ultimately, one magazine was published, called The Round Table, a Quarterly Review of the Politics of the British Empire, with most of the funding coming from South African mining magnate Abe Bailey, and the rest from the Rhodes Family Trust. The first issue was published in November 1910. Although its name was changed in 1966, it is still published today as The Round Table: The Commonwealth Journal of International Affairs.