Джерси штатындағы Довер мен Рокауэй темір жолының тарихы: 1881 ж. салынған, жүк және жол тасымалын қамтамасыз еткен маңызды кезең. Қазір де қолданыста!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Джерси штатындағы темір жол. Довер және Роккауэй темір жолы – 1881 жылы Довер (Нью-Джерси) және Роккауэй (Нью-Джерси) қалаларын байланыстыратын темір жолдың құрылысы аяқталған бөлігі. Бұл АҚШ-тың дамитын теміржол жүйесінде маңызды буын болды, жүк тасымалы үшін негізгі магистральдарды Нью-Йорк портына қосып, сондай-ақ Нью-Джерсидің орталық және оңтүстік аймақтарына жолаушылар тасымалын жүзеге асырды. Желінің көп бөлігі бүгінгі күнге дейін қолданылып келеді және жергілікті тұтынушыларға қызмет көрсету үшін Довер және Роккауэй өзені темір жолымен басқарылады.
Rail line in New Jersey
The Dover and Rockaway Railroad was a section of railroad track completed in 1881 connecting Dover, NJ and Rockaway, New Jersey. It formed an important link in the developing U. S. railroad system, connecting major trunks to the New York harbor for freight and provided passenger service to central and southern New Jersey. Much of the line is still active and is operated by the Dover and Rockaway River Railroad to serve local customers.
Жасау
1870 жылдары Довер кәсіпкері Джордж Ричардс темір жол салуды жоспарлады. Бұл темір жол Нью-Джерси штатының Гиберния кен орындарынан темір рудасын Пенсильвания штатындағы Лихай аңғарындағы және Хай-Бриджтегі қорыту пештеріне тасымалдауға арналған, олар Пенсильвания рудасын пайдалану үшін қажет болды. Ричардс алғашқыда Делавэр, Лаккавана және Батыс темір жолының президенті Сэм Слоунға DL&W компаниясы Роккавей өзенінің солтүстік жағынан Довер қаласы арқылы Гиберния кен орындарына дейін қосымша жол салмаққа ұсыныс жасады. Слоан бұл идеяны қабылдамады. Сондықтан Ричардс өзінің «Гиберния кен орыны темір жолынан» Нью-Джерсидің Орталық темір жолының басқаруындағы Лонгвуд аңғары темір жолына дейін өз темір жол байланысын салуға шешім қабылдады. Довердегі әріптестері Колумбус Бич және Генри Макфарланмен бірге ол 1880 жылы «Довер және Роккавей темір жолын» құрды. Бұл темір жол Нью-Джерси, Пенсильвания және Массачусетс штаттарынан келген, аймақтағы темір кен орындарына қызығушылық танытқан басқа да адамдармен салынды. Ричардс жер иелерімен келіссөздер жүргізіп, темір жол үшін өткізу құқығын алды. Жолды салу үшін екі маңызды жұмыс қажет болды: Довердің шығысында Роккавей жолының астынан туннель жасау және Довердің батысында, Милл тоғанының үстінде, Клинтон көшесіне жақын жердегі қатты тасты кесіп өту. Жол 1881 жылы ашылды. 1880 жылдың 22 желтоқсанында мэр Ричардс Доверден Гибернияға алғашқы сапарды жасаған топты жетекшілік етті. 1881 жылдың 7 сәуірінде жолдың барлық бөлігінде тексеру жүргізілді, ал «Довер және Роккавей темір жолы» көп ұзамай Нью-Джерсидің Орталық темір жолына жалға берілді, бұл Хай-Бриджтен Гибернияға дейінгі маршрутты аяқтады. Довер желісі құнды қосымша болып шықты, өйткені ол Нью-Йорк портына жететін барлық басқа магистральдық желілермен байланысып, жылдам жүк тасымалын қамтамасыз етті. Жолаушылар тасымалы Нью-Джерсидің орталық және оңтүстік бөліктеріне тікелей байланыс ұсынды. Бұл жоба, мүмкін, Довердің «қорыту қазандығына» үлес қосты; кесудің шығыс жағында шамамен 50 швед иммигранты жұмыс істеді, ал батыс жағында ирланд иммигранттары жұмысқа алынды. Осы уақытта итальяндық иммигранттар тобы Шығыс Довердің «жазықтарында» рельстер төсеумен айналысты. Швед жұмыс күші жобаның барлық кезеңінде Солтүстік Суссекс көшесіндегі пәтерлер мен қонақүйлерде орналастырылды. Бұл байланыс аяқталғаннан кейін Солтүстік Суссекс көшесіндегі ескі шаруа үйі 50 жылдан астам уақыт бойы жұмыс істеген алғашқы Довер терминалы болу үшін теміржол станциясына айналдырылды. High Bridge желісі аяқталғаннан кейін ғимарат Лонг-Вэлли, Фландрия, Бартли және Калифон қалаларының, сондай-ақ Роккавей, Уортон және Гиберния сияқты жақын маңдағы аудандардың тұрғындары үшін кеңінен пайдаланылатын кетіп-келу және келген станция болып табылды.
In the 1870s, Dover businessman George Richards sought the construction of a railroad to carry iron ore from New Jersey's Hibernia mines to the furnaces at High Bridge and in the Lehigh Valley in Pennsylvania for use with the Pennsylvania ores. Richards first suggested to Sam Sloan, the president of the Delaware, Lackawanna & Western Railroad, that the DL&W build a spur to along the north side of the Rockaway River through Dover to the Hibernia mines. Sloan turned down the idea. So Richards decided instead to build his own rail connection from his' Hibernia Mine Railroad the Longwood Valley Railroad, which was controlled by the Central Railroad of New Jersey. Along with fellow Dover businessmen Columbus Beach and Henry McFarlan, he incorporated the Dover and Rockaway Railroad in 1880. The Railroad was also built by other men from New Jersey, Pennsylvania, and Massachusetts who were interested in the iron mines in the vicinity. Richards negotiated with landowners to acquire right of way for his railroad. The line required two major pieces of work :a tunnel under the Rockaway Road east of Dover and cut through solid rock in west Dover above the Mill Pond, next to Clinton Street. The line opened in 1881. On December 22, 1880, Mayor Richards headed a group that made the first trip from Dover to Hibernia. On April 7, 1881, an inspection run was made over the entire line. and the Dover and Rockaway Railroad was soon leased to the Central Railroad of New Jersey, completing a route from High Bridge to Hibernia. The Dover line proved to be a valuable addition since it now formed a fast freight service by connecting with every other trunk line reaching the New York harbor. Passenger service provided direct connection to points in central and southern New Jersey. This project perhaps contributed to Dover's "Melting Pot"; about 50 Swedish immigrants were employed at the eastern end of the cut and Irish immigrants were hired to work the western end. In the meantime, a group of Italian immigrants worked laying track in the East Dover "meadows". The Swedish labor force was housed in the apartments and hotel buildings on North Sussex Street for the duration of the project. After this link was completed the old farmhouse on North Sussex Street was converted into a train station to become the first Dover terminal, which operated there for over 50 years. Once the line was completed to High Bridge, the building was widely used as a departure and arrival station by the people of such towns as Long Valley, Flanders, Bartley, and Califon as well as nearby communities such as Rockaway, Wharton, and Hibernia.