Алессандро Ахиллини: Болоньялық философ және дәрігердің өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Италиялық философ және дәрігер Алессандро Ахиллини (латынша Александр Ахиллинус; 20 немесе 29

Өмірбаян

Ахиллини Болоньяда дүниеге келді және өмірінің көп бөлігін сонда өткізді. Ол Болоньяның ескі әулетінің мүшесі Клаудио Ахиллинидің ұлы болды. Болонья мен Падуада медицина және философия салаларында лекция оқып, зор даңққа ие болды және «екінші Аристотель» деп аталды. Ол өте қарапайым мінезді болған. Мақтауға және екі жүзділікке бейім емес еді, сондықтан ең өткір және бейбақ студенттері оны күлкіге қалдырып, тіпті ұстазы ретінде құрметтегенімен, мазақ еткен. Сонымен қатар, ол өте жандара және көңілді болды. Бір әріптесінің айтуынша, ол сұлу, бойы биік, бірақ дене бітімі дұрыс, көңілді, бақытты, жиі күлімсіреп, әдепті болған. Ахиллини ешқашан үйленбеген. Әріптестері арасында оның беделі жоғары және оны жоғары бағалаған. Ахиллини жақсы білімді және пікірталаста шебер болғанымен, лекцияларында біршама қатал және кермеу болды. Оның қазасынан кейін көптеген адамдар қатты қайғыға батты. Оның философиялық еңбектері 1508 жылы Венецияда бір томдық фолио түрінде басылып, 1545, 1551 және 1568 жылдары маңызды қосымшалармен қайта басылды. Падуа университетінің ережесіне сәйкес, профессор тағайындалған күні лекция оқымаса немесе жеткілікті студент болмаса, бұл құжаттастырылып, одан кейін әрбір жағдай үшін жалақысы кешірілетін. 1506 жылдың желтоқсан-наурыз айларында Ахиллини лекция оқу талабын орындамады, нәтижесінде оған 351 Болонья лирасы айыппұл салынды. 1507 жылдың тамызы мен қыркүйегінде Ахиллини Болонья коммунасынан екі қатаң хат алды, онда оның қатысусыздығы рұқсат етілмегені және ол жалғаса берсе, қатаң жазаға тартылатыны (бірінші ретте 500 алтын дукат) ескертілді. Ахиллини кандидаттарды тексеру және бекіту үшін көптеген докторлық комиссиялардың құрамына мүше болып қатысты. Оның осындай іс-шараларға кем дегенде тоқсан рет қатысқандығы туралы жазбалар сақталған. Бұл іс-шаралар докторлық емтихан немесе Коллегиат дәрігерлер алқасына жаңа мүшелерді сайлау болды. Сонымен қатар, Ахиллини теологияны жақсы білген. Оның бастапқы жоспарлары дін қызметкері болуға ниеттенгенін көрсетеді. Ол 1476 жылға дейін семинариялық оқуларын бастаған болуы мүмкін; ол Болонья соборында tonsure рәсімінен өткен жыл. Кейіннен ол академиялық салаға көшкенімен, өмір бойы белсенді теолог болып қалды және францискан орденінің екі жалпы конгресіне қатысты; бірі 1494 жылы Болоньяда, екіншісі 1505 және 1506 жылдар аралығында Римде өтті. Болоньяда тұрған кезінде Ахиллини Уильям Окхэмға қызығушылықты арттыруда маңызды рөл атқарды. Ахиллинидің қолдауының деңгейін анықтау қиын, бірақ ол және оның университеттегі замандастары студенттерінің кейінгі еңбектерінде көрініс тапқан қысқа мерзімді Окхэмистік қайта жаңғыруды бастады деп есептеледі. Ол сонымен қатар анатомия саласында да танымал болды, оның жазбалары арасында «De humani corporis anatomia» (Венеция, 1516–1524) және «Annotationes anatomicae» (Болонья, 1520) кіретін еді. Ахиллинидің «Анатомикалық белгілері» атты еңбегін алғаш рет оның інісі Джованни Филотео 1520 жылдың 24 қыркүйегінде жариялаған. Ол он сегіз парақтан тұратын кішкентай форматта, алты және екі жолдан тұратын өлеңдермен бірге жарық көрді.

Achillini was born in Bologna and lived the majority of his life there. He was the son of Claudio Achillini, member of an old family of Bologna. He was celebrated as a lecturer both in medicine and in philosophy at Bologna and Padua, and was styled the second Aristotle. He was of a very simplistic nature. He was unskilled in the arts of adulation and double dealing to such a degree that his most witty and imprudent students often regarded him as an object of ridicule, even though they honored him as a teacher. He also possessed quite a lively disposition. According to a colleague's description, he was handsome, tall but well proportioned, cheerful, happy, often smiling, and affable. Achillini never married. His reputation among his colleagues was admirable and he was highly respected. And although Achillini was well read and formidable in debate, he was said to be somewhat rigid and stiff in his lecturing. After his death, many people were extremely devastated. His philosophical works were printed in one volume folio, at Venice, in 1508, and reprinted with considerable additions in 1545, 1551 and 1568. The University of Padua had a statute, that if a professor failed to read on any assigned day, or failed to have a certain number students it would be documented and then later there would be a diminution of salary per occurrence. During the months of December–March 1506 – 1507 Achillini did not meet the requirement for reading, to which he was penalized 351 Bolognese Lire. Achillini also received two strongly worded letters in August and September 1507 from the Commune of Bologna stating that his absence was unauthorized, and if it continued he would be penalized severely (500 ducats of gold for the first offense). Achillini attended many doctoral committees as a member for the examination and approval of candidates. There are records of him attending at least ninety times to these proceedings. The proceedings are doctoral examinations or elections of new members to the Company of Collegiate Doctors. In addition, Achillini's was well versed in theology. His initial designs indicate an interest in entering the priesthood. He appears to have begun his seminar studies prior to 1476; the year he entered the tonsure at the Cathedral of Bologna. And though he later shifted his focus to academia, he remained an active theologian throughout his life and contributed to two General Congresses of the Franciscan Order; one in Bologna in 1494 and another held in Rome between 1505 and 1506. While in residence at Bologna, Achillini is credited as being instrumental in generating interest in William of Ockham. The extent of Achillini's endorsement is difficult to discern, but it is believed he and his contemporaries at the university instigated a brief Ockhamistic revival as reflected by his students' later works. He was also distinguished as an anatomist, among his writings being De humani corporis anatomia (Venice, 1516–1524), and Annotationes anatomicae (Bologna, 1520). Achillini's Annotationes Anatomicae was first published by his brother, Giovanni Filoteo, on 24 September 1520. It was published in a small format of eighteen folios with a pair of poems of six and two lines each.