Француз генералы Анри Наварр және Индоқытай соғысы

Кіріспе

Француз армиясының генералы Франция королі Анри Эжен Наварр (31 шілде 1898 – 26 қыркүйек 1983) – француз армиясының генералы. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс, Екінші дүниежүзілік соғыста шайқасты және Бірінші Индокитай соғысы кезінде Француз Қиыр Шығыс экспедициялық корпусының жетінші және соңғы қолбасшысы болды. Наварр Дьенбьенфу шайқасындағы француз әскерінің жеңілісіне жалпы басшылық етті.

Өмірбаян

Навар 1916 жылы Сент-Сирдің арнайы әскери мектебіне түсіп, 1917 жылдың мамырында 2-ші гусарлар полкінің жеңіл атқыштар бөлімімен майданға жіберілді. 1917 жылдың 15 тамызында ол взвод командирі болды. 1918 жылдың 21 сәуірінде лейтенант қызметіне жоғарылатылды. 1918 жылдың 28 қыркүйегі мен 4 қазаны аралығында үлгілі қызметі үшін қола жұлдызды «Круа-де-Гер» орденімен марапатталды. 1919 жылдың наурыз айында Сирияға, ал 1922 жылы Германияға оккупациялық күштермен бірге жіберілді. 1927 жылы ол «École supérieure de guerre» – Соғыс колледжіне жіберілді. 1930-1934 жылдары Атлас пен Марокконың оңтүстігін бағындыруға қатысты. 1934 жылдан 1936 жылға дейін 11-ші жеңіл атқыштар полкінде капитан болды. 1938 жылдан 1940 жылға дейін Бас штабтың барлау қызметінің неміс бөлімінде қызмет етті. Ол онда «Десперадо» кодолық атымен Гитлерді өлтіру жоспарын ұсынды. Жоба жоғары тұрған полковнигі Луи Риветтен аз қолдау тапты және премьер-министр Эдуард Даладие оны қабылдамады. 1940 жылдың 22 маусымындағы қарулы келісімнен кейін Наварр генерал Максим Вейгандтың Алжирдегі барлау және қарсы тыңдау бюросының басшысы болып тағайындалды. 1942 жылы немісге қарсы әрекеттері үшін шақырылғаннан кейін, ол жасырын өмірге өтіп, қарсылық қозғалысына қосылып, ОРА басшысы болды. Францияны азат ету шайқасында 1-ші армияның броньды полкіне басшылық етті. 1945 жылы генерал-бригадир болып тағайындалды және Германияға жіберілді, онда ол әр түрлі лауазымдарда болды, соның ішінде 5-ші броньды дивизия командирі және маршал Альфонс Жуиннің штаб бастығы. Ол 1953 жылдың мамырына дейін Германияда қалды, тек 1948-1949 жылдары Алжирде дивизия командирі ретінде қысқа мерзімге тағайындалды. Наварр 1952 жылы генерал-лейтенант деңгейіндегі генерал-де-кор-д'армэ болып тағайындалды. 1953 жылдың 27 мамырында Наварр Рауль Саланды Индокитайдағы француз күштерінің қолбасшысы етіп алмастырды, сол кезде Вьетминьмен соғыс нашар жүріп жатқан кезде. Француз үкіметі жағдайды тұрақтандыруды қалады, содан кейін бейбіт келіссөздерді қолайлы шарттармен бастауға болады; әскери жеңіс енді мақсат емес еді. Наваррдың міндеті – оның бағынындағы әскерлердің қауіпсіздігін қамтамасыз ету болды. Оның орнына 1953 жылдың 20 қарашасында «Кастор» операциясын жүргізді. Бес француз батальоны 20 км ұзындығы, 6 км ені бар Мун Тхан аңғарындағы Дьен Бьен Фуға парашютпен түсті, төңіректеп төбелермен қоршалған. Наварр Вьетминді шайқасқа тартуды және оларды жеңіске жетуді көздеді. Франция билігі операция басталғаннан кейін алты сағат өткен соң ғана осы туралы білді. Дереу жағдай нашарлады. Француз позициясы төңіректегі төбелерден күтпеген артиллериялық оққа түсті. Әскерлер аңғардың түбінен тыс жерде ешқандай тапсырмаларды орындай алмады, бұл әрекеттерді қарауылдар мен жергілікті қарсы шабуылдармен шектеді. Әуе арқылы жабдықтау немесе әуе көмегін көрсету қиынға соқты. 1953 жылдың 3 желтоқсанындағы барлау мәліметтері бойынша Дьен Бьен Фуға қарсы төрт жау дивизиясы жақындап келе жатқаны анықталды, содан кейін Наварр шайқасқа дайындық беру және Дьен Бьен Фуды кез келген бағамен ұстап тұру туралы бұйрық берді. 1954 жылдың қаңтарында ол әскерді кері қайтару жоспарларын қарастыра бастады. Көп ұзамай ол кез келген қашу әрекеті өзін-өзі өлтіруге тепе-тең екенін түсінді. Қашуға елеулі әрекет жасалмады. Жағдайды одан әрі қиындата отырып, Наварр 1953 жылдың 12 желтоқсанында екінші шабуыл операциясын бастады, Дьен Бьен Фудан 400 мильден астам қашықтықта орналасқан Оңтүстік-Орталық Вьетнамдағы «Атлант» операциясына екі есе көп әскерді жұмсады. Наварр «Атлант» операциясын өзінің негізгі күш-жігері ретінде қарастырды; ол Дьен Бьен Фу шешуші операция болады деп сенбеді. Ол тіпті Дьен Бьен Фуды жоғалту стратегиялық тұрғыдан қабылданатынын болжады. Наварр жеңілістің армияның моральға тигізетін апатты әсерін және соғысқа саяси қолдаудың жоғалуын ескермеді. 1954 жылдың 13 наурызында Дьен Бьен Фуға шабуыл басталды. Француз гарнизонының саны шамамен 13 000 болды; Вьетминь 50 000-нан астам адамды жинады. Алғашқы сәттіліктерінен кейін «Атлант» операциясы Вьетминьнің француз конвойына шабуыл жасауына ұласты. Француздар «Атлант» операциясын нақты жетістіктерсіз аяқтады, ал Дьен Бьен Фу 54 күндік қоршаудан кейін 1954 жылдың 7 мамырында жоғалды. Келесі күні таңертең Женевада бейбітшілік келіссөздері басталды. Француз үкіметі күткен кез келген келіссөз артықшылығы Наваррдың қате есептеулері салдарынан жоғалып кетті. Бірінші Индокитай соғысы аяқталды. Жоғалту үшін жауапты деп саналған Наваррдың орнын 1954 жылдың 3 маусымында генерал Поль Эли басқарды. Ол әскерде қызметін жалғастырып, 1956 жылы зейнетке шықты. Сол жылы ол «Agonie de l'Indochine» атты еңбегін жариялады, онда Индокитайдағы жеңілістің кінәсін француз саяси жүйесінің, зиялылардың, саясаткерлердің, журналистердің және коммунистердің табиғатына жатқызды. Кітап француз Төртінші Республикасын ауыстыру үшін әскер төңкерілісінің қажеттілігі туралы ескерту жасады. Ол 1983 жылы Парижде қайтыс болды.

Navarre entered l'École spéciale militaire de Saint Cyr in 1916 and in May 1917 was sent to the front with a cavalry unit, 2e régiment de hussards. By 15 August 1917 he earned command of a platoon. He was given a field promotion to lieutenant 21 April 1918. He was awarded the Croix de Guerre with bronze star for his exemplary service between 28 September 1918 and 4 October 1918. In March 1919, he was transferred to Syria, then in 1922 to Germany with the Occupation Force. In 1927 he was sent to École supérieure de guerre, the War College. He participated in the pacification of the Atlas and southern Morocco from 1930 to 1934. From 1934 to 1936 he was a captain in the 11e régiment de cuirassiers. From 1938 to 1940 he was assigned to the German section of the Intelligence Service of the General Staff. While there, he submitted a proposal code named "Desperado", outlining a plan to assassinate Hitler. The project drew little support from his superior, Colonel Louis Rivet, and was ultimately rejected by Prime Minister Édouard Daladier. After the Armistice of 22 June 1940, Navarre was appointed head of the intelligence and counter espionage bureau of General Maxime Weygand in Algiers. When he was recalled in 1942 for his anti German activities, he went underground, joining the Resistance as head of the ORA. He commanded an armored regiment of the 1st Army in the liberation of France. He was promoted to brigadier general in 1945 and posted to Germany, where he held various positions including that of commander of 5e division blindée (5th Armored Division) and chief of staff of Marshal Alphonse Juin. He remained in Germany until May 1953, except for a brief assignment as a division commander in Algeria from 1948 to 1949. Navarre was appointed général de corps d'armée, equivalent of lieutenant general, in 1952. On 27 May 1953, Navarre replaced Raoul Salan as commander of French forces in Indochina, in the midst of a war with the Viet Minh that was going badly. The French government wanted to stabilize the situation so that they could begin peace negotiations on favorable terms; military victory was no longer an objective. Navarre's instructions were to insure the safety of the troops under his command. Instead, he undertook Operation Castor on 20 November 1953. Five French battalions parachuted into Điện Biên Phủ in the Mường Thanh Valley, a 20 km long, 6 km wide basin surrounded by hills. Navarre hoped to draw the Viet Minh into a pitched battle where he hoped to defeat them. Authorities in France did not learn of the operation until six hours after it started. Things went wrong almost immediately. The French position came under heavy, unanticipated artillery fire from the surrounding hills. Troops were unable to execute any missions beyond the valley floor, limiting actions to patrols and local counterattacks. It became increasingly difficult to bring in supplies by air, or to provide air support. After intelligence reports on 3 December 1953 showed four enemy divisions closing on Điện Biên Phủ, Navarre issued instructions accepting battle and calling for Điện Biên Phủ to be held at all costs. By January 1954 he started exploring plans for withdrawal. He soon realized any breakout attempt would be suicidal. No significant attempt to break out was ever made. Complicating the situation, Navarre initiated a second offensive operation on 12 December 1953, committing nearly twice as many troops to Operation Atlante in south central Vietnam, over 400 miles from Điện Biên Phủ. Navarre saw Operation Atlante as his main effort; he did not believe that Điện Biên Phủ would be a decisive operation. He even speculated that the loss of Điện Biên Phủ Dien was strategically acceptable. Navarre failed to consider the devastating effect the loss would have on Army morale, and the resulting loss of political support for the war at home. By 13 March 1954 the attack on Điện Biên Phủ had begun. The French garrison numbered about 13,000; the Viet Minh massed more than 50,000 men. After some initial success, Operation Atlante quickly bogged down into a series of Viet Minh ambushes on French convoys. The French eventually terminated Operation Atlante with no tangible gains while Điện Biên Phủ was lost on 7 May 1954, after a siege of 54 days. Peace talks began in Geneva the next morning. Any negotiating advantage the French government had expected had been lost by Navarre's miscalculations. The First Indochina War was over. Considered responsible for the loss, Navarre was replaced 3 June 1954 by General Paul Ély. He remained in the Army, retiring in 1956. In the same year he published Agonie de l'Indochine, a work which blamed the Indochina defeat on the nature of the French political system, intellectuals, politicians, journalists, and communists. The book warned of the possible necessity for an army coup to replace the French Fourth Republic. He died in Paris in 1983.