Хановар – Оңтүстік Африканың Солтүстік Кейп провинциясындағы шағын қала. 1854 ж. құрылған, негізінен қой шаруашылығымен айналысады. Мекемелер мен мектептер бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африканың Солтүстік Кейп провинциясындағы қала.
Town in Northern Cape, South Africa
Ханновер Оңтүстік Африканың Солтүстік Кейп провинциясындағы шағын қала. Германиядағы Ханновер қаласының атымен аталған, қала 1854 жылы құрылған. Аймақтағы шаруашылықтың көп бөлігі мерино қойы шаруашылығымен айналысады. Ханноверде жергілікті Spar дүкені, супермаркет және шағын дәмханалар бар. Ханноверде бастауыш мектеп (R – 7 сынып) және Факамисани атты орта мектеп (8 – 12 сынып) бар. Ханновер тұрғындары жұмыс табуда қиындыққа тап болып, азық-түлік алу үшін Де-Ар, Ричмонд және Кольсбергке барады. Ханновер екіге бөлінген: Клеринг аймағы және Квези.
Hanover is a small town in the Northern Cape Province of South Africa. Named after Hanover in Germany, the town was established in 1854. Much of the farming in the area is with Merino sheep. Hanover has a local Spar and a Supermarket and small tuck shops. Hanover also has a Primary school (Grade R 7) and a High School named Phakamisani High School (8 12). The Hanover citizens struggle to find jobs and go to De Aar, Richmond and Colesberg for grocery shopping. Hanover is split in two, namely Kleuring gebied and Kwezi.
Туристік жерлер
Қаладағы қуатты бұлақ күніне шамамен 205 000 литр су шығарады. Траппиескопқа дейін созылған жаяу жол аймақтың керемет панорамалық көрінісін ұсынады. Ханновер елдегі ең орталық орналасқан жер деп саналады. Ол Кейптаун мен Йоханнесбургтен бірдей қашықтықта орналасқан, сонымен қатар Кейптаун мен Дурбан, Порт-Элизабет пен Аппингтон арасында да орталықта жатыр. Бұл қала Ричмонд, Миддельбург және Колесберг қалалары құрайтын доғаның орталық нүктесі болып табылады. Олив Шрайнер, жазушы және әйелдер құқығын қорғаушы, сондай-ақ қатал мінезді пастор Томас Франсуа Бургерс сияқты тарихи тұлғалар мұнда өмірдің ортасында болды. Қала тұрғындарының арасында бай және ерекше адамдар да болған. Қаланың бас инспекторы Лорд Чарльз Сомерсеттің немересі, сот кеңсесінің клеркі Лландафф деканы Чарльз Джон Вонның ұлы, сол заманғы танымал дін қызметкері және рухани жазушы, ал жергілікті дәрігер Ямайканың бұрынғы бас прокурорының ұлы болған. Бүгінде Ханноверден шыққан белгілі тұлғалардың бірі – Оңтүстік Африка Кәсіби Одақтар Конгресінің бас хатшысы Звелинзима Вави. Елдегі алғашқы обсерватория бұрын Траппиескоптың ең биік нүктесінде орналасқан, бірақ ол көшіріліп, қазір Сазерленд обсерваториясының бөлігіне айналды. Бүгінде қарбалас Кару N1 тас жолы қала мен оның зираты арасындағы даладан өтеді. Алайда, өткен ғасырда барлық жолдар Ханноверге түйіскен, барлық саяхатшылар осы қаладан өтіп кеткен. Бұл қала алмаз өңдеушілерге жолаушы таситын дилижанстар үшін маңызды тоқтау орны болды, ал Бес штат поштасы пошта арбасымен жеткізілді. Күнделікті өмір үнемі қозғалыстағы адамдармен қайнап жатты. Бірақ 1884 жылы теміржолдың салынуы қаланың көптеген транзиттік жүктемесінен айырды және оның мінезі бірте-бірте өзгерді.
The Fountain, a powerful spring in town, releases about 205,000 litres of water per day. A footpath leads up to Trappieskop which offers panoramic views of the area. Hanover claims to be the country's most central place. It is equidistant from Cape Town and Johannesburg, centrally positioned between Cape Town and Durban as well as Port Elizabeth and Upington and it is the hub of an arc formed by Richmond, Middelburg and Colesberg. Historic figures were at the centre of life here, people like Olive Schreiner, author and women's rights champion, and the tempestuous Rev. Thomas Francois Burgers. Among its residents were the wealthy and eccentric. The town's chief constable was the grandson of Lord Charles Somerset, the magistrate's clerk a son of Charles John Vaughan, Dean of Llandaff, well known churchman and devotional writer of his day, and the local doctor was the son of a former Solicitor General of Jamaica. Well known people of today hailing from Hanover includes Zwelinzima Vavi, the General Secretary of the Congress of South African Trade Unions. The country's first observatory once stood proud at the top of Trappieskop, however it has been moved and is now part of the observatory at Sutherland. Today the busy Karoo N1 route cuts through the veld between the town and its cemetery. But during the last century all roads converged in Hanover and all travellers passed through the town. It was on an important stop for stage coaches carrying passengers to the Diamond Fields, and the Free State mail was carried through by post cart. Daily life bubbled with people ever on the move. But then in 1884, the advent of the railway deprived the town of much of its through traffic and its character slowly changed.
Олив Шрайнермен байланыс
Оңтүстік Африкалық жазушы және әйелдер құқығының алғашқы тұрғынұсшысы Олива Шрайнер және оның күйеуі Крон 1900 жылдан 1907 жылға дейін Ганноверде, "стоп" аянтшасы бар, қарапайым темір шатырлы шағын Кару коттеджінде тұрды. Шрайнер үйі Грейс және Нью көшелерінің қиылысында орналасқан. Олива Ганноверде өте қуанышты болды, себебі Кару ауасы оның астмасын басып жеңілдетті. Ол достарына былай деп жазды: "Бұл мен көрген ең әдемі ауыл".
South African author and women's rights pioneer, Olive Schreiner, and husband Cron lived in Hanover from 1900 to 1907 in a typical small iron roofed Karoo cottage with a "stoep". Schreiner House, on the corner of Grace and New street. Olive was very happy in Hanover where the Karoo air relieved her asthma. She wrote to friends saying, 'this is the prettiest village I have ever seen'.
Ерте тарих
Шаруалар біртіндеп солтүстікке қарай жылжумен, 18 ғасырда осы аймаққа қоныс аударды. Алғашқы фермалардың бірі Петрусваллей болды, ол уақыт өте Ханноверге айналды. Ферма 1841 жылдың қараша айында В. Л. Преториусқа берілді, бірақ ол жақсы нәтижелерге қол жеткізе алмады, ал келесі жылдың ақпан айында ол Ян Дж. Смукқа сатылды. Кейіннен Фредерик фон Малдиц және Пётр Ж. Бота мүлікті сатып алды. Ол оны Африкаға байлық іздеп келген неміс Стеррен Гауштың немересі Герт Йоханнес Вильгельм Гоусқа сатты. Петрусваллей Графф Рейнеттің шеткі ауданының бөлігі болды және Бо Зеекоэривиер (Жоғарғы Гиппопотам өзені) деп аталды. Шаруалар Graaff Reinet-ке шіркеу, қауымдастық немесе нагмаль қызметтеріне, некеге және крещение рәсімдеріне қатысу үшін ұзақ және қиын сапарлар жасауға мәжбүр болды. Бірақ уақыт өте, олар өздеріне діни, әкімшілік және білім беру орталығының қажеттігін сезініп, үкіметтен қала құру туралы өтініш жасады. 1854 жылдың 17 шілдесінде алты адамнан тұратын комиссия ферманы 33 333 рикс долларына сатып алды. Олардың мақсаты – жаңа қоныс және шіркеу фермасын құру еді. Гоус менеджер ретінде қалды, ал J. J. Swart қаржы мәселелеріне жауапты болды. Жерді зерттеу жұмыстары дер кезінде басталды, ал 1856 жылдың басында қырық учаске сатылды. Көп ұзамай Таулар тобының етегінде, "Шығанақ" деп аталатын табиғи қайнар көзінің жанында қала бой көтерді. Ол күніне 200 000 литрден астам таза су берді және осы күнгі күйінде де беріп келеді. 1856 жылдың 13 қазанында осы жаңа қаланың істері шіркеу кеңесіне тапсырылды. Густың өтініші бойынша ауылды Ганновер деп атауға келісті, өйткені оның атасы осы қаладан Германиядан келген еді. Муниципалитет құрылды және П. Уотермейер мэр болып сайланды. Ол 1888 жылға дейін қаланың парламент мүшесі болып қызмет етті. Аудан шекаралары 1859 жылдың қаңтарында бекітілді, сол жылы алғашқы шіркеу, қарапайым крест тәрізді кішкентай сабан шатыры бар ғимарат аяқталды. Алғашқы учаскелер сатылып болғаннан кейін, болашақ тұрғындарға жолдың жиегіне қарай және оған параллель үй салу, ал арт жағында бақтар жасау тапсырылды. Кейінірек, верандалар сәнге енген кезде, осы құрылымдарға тротуарға жақындауға рұқсат берілді. Бұл құқық үшін үй иелері жылына бір шиллинг салық төлейтін. Олар осы құқық үшін әлі де төлейді, бірақ 1994 жылы төлем мөлшері 10 долларға дейін көтерілді. Суару арналары немесе лейвоорджилер "Шығанақтан" суды ауылдың көкөніс бақшаларына жеткізу үшін салынды. Бұл жүйе 1870 жылы жұмыс істей бастады және ешқандай өзгеріске ұшырамады, су арналарда күндіз-түні ағып тұрады. Барлық бастапқы учаскелер әлі де 1870 жылы жасалған суару кестесіне сәйкес аптасына екі рет суаруға ие. 1876 жылдың 13 қарашасында Ганновер магистралдық аудан деп жарияланды және Чарльз Ричард Биер магистра болып тағайындалды. Алдын ала көрегендік танытқан Биер тұрғындарға өз ұрпақтарының көлеңкеде болуы үшін ағаштар отырғызуды талап етті. Ол тұтқындардың көмегімен қазір Траппиескоп деп аталатын төбенің басына жеңілдей өрлеуге болатын, сатылап жасалған жол салды. Биер қонақтардың төбеден тамаша көріністерді көрулерін қалады. Ол Каруды жақсы көретін және көбінесе Траппиескоп тауының басында күннің шығысын немесе батуын тамашалап отыратын. Ол 1881 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның есіне және қаланың дамуына қосқан үлесіне құрмет көрсету үшін төбесіне тас пирамида орнатылды. Ганновер тез өсті. 1881 жылы түрме салынды, бірақ сот ғимараты тек 1897 жылы пайда болды. Қалада пошта және телеграф кеңсесі, банк, бірнеше жалпы сауда орындары, қонақ үй және мектеп болды. Оның саудагерлерінің тізіміне тас шебер, балқытушы, суретші, диірменші, бөгет салушы, кірпіш жасаушы, қабыршақ инспекторы, ағаш ұстасы, вагон жасаушы, қасапшы, пошташы және 18 км қашықтықтағы темір жол станциясына тасымалдаушылар кірді. Алғашқы ферма бүгінде ұлттық ескерткіш болып табылады. Мұнда шағын мәдени тарих мұражайы орналасқан, онда ескі бөтелкелер, киімдер, шыны ыдыстар, ас үй ыдыстары мен құрал-жабдықтар қойылған. Сондай-ақ, голландиялық реформация шіркеуінің қызықты макеті де бар.
Farmers moved gradually northwards and settled in this area in the 18th century. One of the early farms was Petrusvallei which in time became Hanover. The farm was originally granted to W. L. Pretorius in November 1841, but things did not go all that well with him and by February the following year he sold to Jan J. Smook. Frederick von Malditz later acquired the property and later still Petrus J. Botha, who sold it to Gert Johannes Wilhelm Gouws, the grandson of Sterren Gauche, a German who had come to Africa in search of his fortune. Petrusvallei was part of an outlying district of Graaff Reinet and simply known as Bo Zeekoeirivier (Upper Hippopotamus River). Farmers had to undertake long and arduous journeys to Graaff Reinet for church, communion or nagmaal services, marriages and baptisms. But in time they felt the need for a religious, administrative and educational centre of their own, so they petitioned the Government for a town. On 17 July 1854, a six man committee bought the farm for the sum of 33 333 Rixdollars. Their intention was to start a settlement and church farm. Gouws was retained as manager and J. J. Swart was in charge of finances. Survey work started almost immediately, and early in 1856 forty plots were sold. Soon a town mushroomed at the foot of a cluster of hills near a strong natural spring called The Fountain. It delivered over 200,000 litres of fresh water a day, and still does. By 13 October 1856, the affairs of this fledgling town were placed in the hands of a church council. At Gous's request it was agreed to name the village Hanover as his grandfather had come from that city in Germany. A municipality was established and P. Watermeyer elected mayor. He also served the town as Member of Parliament until 1888. District boundaries were firmly established by January 1859, the same year the first church, a typical tiny cruciform thatched roofed building, was completed. When the first erven were sold, prospective residents were instructed to build directly on and parallel to the edge of the road with gardens at the back. In later years when verandahs came into fashion, these structures were allowed to encroach on the pavement. For this privilege home owners paid a special tax of one shilling a year. They still pay for the privilege, but in 1994 the fee was raised to R10. The irrigation furrows, or leivoortjies, were built from The Fountain to take water to village vegetable gardens. The system started working in 1870, and has never changed, water flowing in the furrows day and night. All the original plots still get two irrigation turns a week, strictly according to the distribution chart drawn up in 1870. Hanover was declared a magisterial district on 13 November 1876, and Charles Richard Beere was appointed magistrate. A man of foresight, Beere insisted residents plant trees so their descendants would have shade. With the help of prisoners he built an easy to climb, stepped footpath to the summit of the hill now called Trappieskop. Beere wanted visitors to share the superb views from its summit. He loved the Karoo and could often be found on the summit of Trappieskop watching the sun rise or set. When he died in 1881, a stone pyramid was erected on its summit to his memory and to honour his contribution to the development of the town. Hanover grew rapidly. By 1881 a jail was built, but a courthouse only came in 1897. The town had a post and telegraph office, a bank, several general dealers, a hotel and a school. Its list of tradesmen included a mason, a farrier and groom, painter, miller, dam builder, brick maker, scab inspector, carpenter, wagon maker, butcher, a post rider and carriers to the railway station 18 km away. The original farmstead is today a national monument. It houses a small cultural history museum, and on display are old bottles, clothes, glassware, kitchen utensils and implements. There is also an intriguing model of the Dutch Reformed Church.
Бур соғысындағы өлім жазалары
Қала сыртындағы зиратта Англия-Бур соғысында атқыланған үш жас жігіттің қабірін көрсететін тас пирамидасы тұр. Бұл оқиға Ганновер халқын терең қынжырды. Қаладан 20 шақырым қашықтықтағы Тааибошта пойыз бұзылып, тоналды. Содан кейін жақын маңдағы шаруа қожалығының сыртқы бөлмелерінде ұйықтап жатқан бірнеше жас жігіт тұтқынға алынды. Олар "бур күштеріне қасақана көмектесу", "тоналды және жолаушылардың өліміне қатысты" деген айыптармен айыпталды. Де-Ардағы әскери соттың шартты өкілеттігімен сотталған үш жігіт – Сарел Ниенабер, Дж. П. Ниенабер және Дж. А. Ниувудт атылды. Олар өліміне дейін кінәсіз екендерін айтты. Х. Ж. С. Питерсенің генерал Уайнанд Маланның Бур соғысындағы тәжірибелері туралы кітабында генерал оның жасағының пойызды бұзуға жауапты екенін мәлімдейді. Генералдың сөзіне қарағанда, жас жігіттердің бұл оқиғаға қатысы болмаған. Шындығында, британдықтар оларды аттарға шөп жинау үшін шаруа қожалығына жіберген. Соғыстан кейін генерал Малан Олив және Крон Шрайнерге қосылып, үш жігіттің атын ақтап алу үшін ұзақ күрес жүргізді. Олардың қабірінің үстіндегі тас пирамидасында: "Қарашын Мен аламын, Мен жазалаймын, - дейді Раббы" деген жазу бар.
In the cemetery on the outskirts of town a pyramid of stone marks the grave of three young men executed during the Anglo Boer War. The people of Hanover were deeply touched by this event. A train had been derailed and plundered at Taaibosch, 20 km from town. Shortly afterwards several young men sleeping in the outside rooms of a nearby farm were taken into custody. They were charged with 'maliciously assisting Boer forces,’ robbery and the deaths of passengers. Tried on somewhat dubious authority by a military court at De Aar, three, Sarel Nienaber, J. P. Nienaber and J. A. Nieuwoudt, were shot. They protested their innocence to the end. In H. J. C. Pieterse's book on General Wynand Malan's Boer War experiences, the general states that his commando was responsible for the derailment. The general says the young men were not involved at all. The British, in fact, had sent them to the farm to collect fodder for horses. After the war General Malan joined Olive and Cron Schreiner in a lengthy campaign to have the names of the three cleared. The pyramid of stone over their grave bears this inscription: 'Vengeance is mine; I will repay, saith the Lord'.