Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Қосық ойыны" – Элизабет Тейлордың 1951 жылғы романы. "Қосық ойыны" 1986 жылы Virago Press және Penguin Books баспаларында Елизавета Джейн Ховардтың кіріспесімен қайта басылды. 2012 жылы NYRB Classics Калеб Крейннің кіріспесімен романның қайта басылымын жариялады. Роман Англияда, соғыс аралық кезең мен 1945 жылдан кейінгі бейбіт уақыт аралығында өтеді және Гарриет Кларидж мен Весси Макмиллан есімді балалық шақта танысқан, бірақ қарым-қатынасын жалғастыра алмаған екі адамның ондаған жылдар бойы мазалаған өткеніне ден қояды. Роман олардың қарым-қатынасын, оның айналасындағы адамдарға тигізген әсерін және 25 жылдан астам уақыт бойы бір-бірінің махаббатын іздеуін зерттейді.
A Game of Hide and Seek is a 1951 novel by Elizabeth Taylor. A Game of Hide and Seek was published again in 1986 by Virago Press and Penguin Books, with an introduction by Elizabeth Jane Howard. In 2012 NYRB Classics issued a reprint of the novel with an introduction by Caleb Crain. The novel is set in England, with a time frame divided between the inter war years and the peace after 1945, and is focused on the characters of Harriet Claridge and Vesey Macmillan, childhood acquaintances whose missed connection haunts them over decades. The novel explores their relationship, its effect on those around them, as they seek each other's love for more than 25 years.
Сюжет
Харриет Кларидж пен Весси Макмиллан - Харриеттің анасы Лилиан мен Вессидің әпкесі Кэролайн сияқты жас суфражистер ретінде танысқан жақын достар. 18 жасқа толған жылы жазғы уақытта Весси Оксфордқа жіберілмей тұрып, әпкесімен бірге ауылға кетеді. Харриет Кэролайнмен жиі болып, Вессидің жас туыстарына сабақ береді. Харриет Вессиге ғашық болады, ол оның сезімдерін тек кездейсоқ қайтарады. Вейси өзінің ұлы болатынын және жазушы болуды армандайды деп санайды. Отбасы ерекше емес деп санайтын Харриеттің Вессимен бірге болудан басқа арманы жоқ. Харриеттің жағында қандай терең сүйіспеншілік бар екенін сезінген Вессидің әпкесі оның әпкесіне Вессидің үйге ерте оралуын сұрайды. Вези кеткеннен кейін және жаз аяқталғаннан кейін, Харриет киім дүкенінде көмекші болып жұмыс істей бастайды және Чарльз Джефкоттпен кездесе бастайды, ол бұрын құрбандық үстелінде тасталған және басқа әйелге қайтадан беріле алмайтын көрші. Рождествода Весси тез сапармен оралады. Харриеттің оған деген сезімі қайтадан жанданып, Чарльз оған ұсыныс жасағанда, ол оны қабылдамайды. Көп ұзамай анасы қайтыс болып, жетім қалады, ал сол арада Чарльз оған қамқорлық жасауды жалғастырады. 20 жылдан кейін Весси мен Харриет қайтадан кездеседі, бұл кезде Весси қалада "Гамлет" ролімен өнер көрсетіп жатыр. Қазір Весси - қарапайым театр труппасының ортақ актері, ал Харриет - орта таптағы үй шаруасындағы әйел, Чарльзге үйленген, Бетси есімді жасөспірім қыздың анасы. Харриеттің әлі де Весзиге деген сезімі бар және ол оған жаңа және күшті тартылуды сезінеді. Вейси оны қалада болған кезде олардың қарым-қатынасы болуы керек деп сендіруге тырысады. Чарльз, Харриеттің Весзиге деген ертеректегі қызығушылығын біледі және өте қызғаныш адам, Харриетті Весзиді олардың арасында ештеңе жоқ екеніне сендіру үшін шақыруға мәжбүрлейді. Керісінше, кездесу кері әсер етеді және тек Чарльздың қызғанышын арттырады, сонымен қатар Харриеттің Весзиге деген сезімін оятады. Весси Лондонға оралады, бірақ Харриетпен эмоционалды қарым-қатынасын жалғастырады, ол оған бара бастайды. Екі адам ақыр соңында өздерінің қарым-қатынастарын толықтай жүзеге асыра алмайды, себебі Харриет Чарльзға сатқындық жасағандығы үшін үлкен кінәлі. Олардың беймәлімдігін тоқтату үшін Весси ақыры Харриетке Оңтүстік Африкаға көшіп бара жатқанын және әкесінің бизнесін жалғастыратынын айтуды шешеді. Харриет Чарльзға қайтып келіп, Весзимен кездесіп жүргенін мойындайды. Оның мойындауына таңғалған ол оны кешіруге шешім қабылдайды және екеуі некелерін қайтадан жалғастырады. Оңтүстік Африка сапары өтірік, өйткені Весси әкесімен алыстаған және науқастанып, анасымен бірге қайта тұруды жоспарлап отыр. Ол Хариетпен қоныс аудармай тұрып, соңғы рет көріседі.
Harriet Claridge and Vesey Macmillan are loose acquaintances of the same age who meet as Harriet's mother, Lilian, and Vesey's aunt, Caroline, are close friends who met as young suffragettes. The summer they are 18 Vesey is sent to spend time in the countryside with his aunt before he is sent to Oxford. Harriet is frequently with Caroline as she tutors Vesey's young cousins. Harriet develops a crush on Vesey who only casually returns her feelings. Vesey assumes he will naturally become great and dreams of becoming a writer. Harriet, who is considered by her family to be unexceptional, has no dreams aside from being with Vesey. Sensing how deep the attachment is on Harriet's side, Vesey's aunt writes to her sister to request Vesey return home early. With Vesey gone and the summer over, Harriet manages to get a job working as an assistant in a clothing shop and begins to date Charles Jephcott, her much older next door neighbour who had previously been jilted at the altar and is reluctant to recommit to another woman. Over Christmas Vesey returns for a quick visit. Harriet's feelings for him are renewed enough that she rejects Charles when he proposes to her. Her mother dies shortly after, leaving her an orphan, and in the meantime Charles continues to care for her. Nearly 20 years later Vesey and Harriet meet again when Vesey happens to be in town performing in Hamlet. Vesey is now a mediocre actor in an unremarkable theatre troupe while Harriet is a middle class housewife, married to Charles, and mother to a teenage girl named Betsy. Harriet still has feelings for Vesey and he feels a renewed and stronger attraction to her. Vesey tries to persuade her that while he is in town they should have an affair. Charles, who is aware of Harriet's earlier attraction to Vesey and is a deeply jealous man, forces Harriet to invite Vesey over in order to reassure him that nothing is going on between them. Instead the meeting has the opposite effect and only furthers Charles' jealousy while continuing to stoke Harriet's feelings for Vesey. Vesey returns to London but continues to have an emotional affair with Harriet who begins to visit him. The two are ultimately unable to consummate their affair due to Harriet's deep guilt over betraying Charles. In order to end their limbo, Vesey finally decides to tell Harriet he is moving to South Africa to take over his estranged father's business. Harriet returns to Charles and confesses that she has been seeing Vesey. Surprised by her confession he decides to forgive her and the two recommit to their marriage. The South African trip is a lie as Vesey remains estranged from his father and is beginning to fall ill and plans to move back in with his mother. He and Harriet see each other a final time before he moves away.
Қабылдау
1951 жылы "Kirkus Reviews" журналындағы кітап шолуында былай делінген: "Бір-бірімен нағыз байланыс немесе көңіл көтеру таба алмайтын, жалғыз өмірлердің көлеңкелі, әдемі суреттемесі. Мұндағы ойлар өте терең, ал қорытындылары сөзсіз. Ол өзінің таңдаулы оқырмандары үшін жазылған". 2009 жылғы қайта басылымына шолу жасай отырып, "The Guardian" газетінің Элизабет Дейі: "Тейлордың қаламгер ретіндегі басты қабілеті – өткір байқауы және оның қарапайым әдебиетінің керемет дәлдігі. Оның шеберлігі осы, оның бесінші романында ерекше көзге түседі, оқиға орта тапқа жататын, үйленген жұбайлардың өмірінен өрбиді. Олардың қанағатсыз өмірлері айтылмаған шиеленіс пен басылған құштарлыққа толы". Ол сондай-ақ: "Тейлорды ұлы романист ететін көптеген нәрселерді көрсетеді: терең түсінік, өткір зия және кейіпкерлеріне деген шынайы сезім" деп атап өтті. "The New Republic" журналында жазған Бритт Петерсон: "Тейлордың ең керемет, ешқашан жарылмаған, мінсіз көпіршік сияқты екіұшты соңы – бұл оқиғаны құрайтын кемшіліктері бар, бірақ жақсы ниетті адамдар туралы соңғы үкім шығарудан бас тарту болып табылады".
In a 1951 book review in Kirkus Reviews the review summarized; "A shaded, subtle recording of lonely lives which find no real contact—or comfort—with each other the insights here are finedrawn, the conclusions inescapable. For her audience—which is established if selective." In reviewing the 2009 reissue, Elizabeth Day of the Guardian wrote "Taylor's forte as an author is acute observation and the devastating precision of her understated prose. Her brilliance is particularly evident in this, her fifth novel, set in her familiar milieu of middle class married couples whose unfulfilled lives are crisscrossed with unspoken tension and stifled ardour." She further observed it "showcases much of what makes Taylor a great novelist: piercing insight, a keen wit and a genuine sense of feeling for her characters." Writing for The New Republic, Britt Peterson wrote "The ambiguous ending, Taylor’s best, like a perfect bubble that never bursts, is a moving refusal to render final judgment on any of the imperfect, well meaning bumblers who make up the story."