Пико-да-Педра, Азор аралдарындағы Рибейра-Гранде муниципалитетінің рухани орталығы. 2909 халқы, тарихы 16 ғасырға дейін жетеді, жанартаулық тепе-төбесі бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пико да Педра — Португалияның Азор аралдарындағы Рибейра-Гранде муниципалитетіне қарасты азаматтық округ. 2011 жылғы халық санауы бойынша, округтің халқы 2 909 адамды құрайды, ал ауданы 6,58 км²-ге тең.
Pico da Pedra ([[pyramidal peak) is a civil parish in the municipality of Ribeira Grande in the Portuguese archipelago of the Azores. The population in 2011 was 2,909, in an area of 6.58 km2.
Тарих
Бұл аймақта қоныстану 16 ғасырдың басында басталды. Оның аты қоныстанған жердің оңтүстігінде орналасқан төбеден шыққан, 16 ғасырда аралды зерттеу кезінде алғаш рет кездескен жанартаулық конус (және оның айналасына базальт лавасы шашыраған). Қауым атын алған төбе қазір эвкалипт (Eucalyptus globulus) ағаштарымен жабылған, ал оның үстінде екі үлкен араукария ағашы өседі. Елді мекеннің дамуы судың жетіспеушілігімен байланысты болды. 19 ғасырға қарай қауымда 900 адам тұрды, нәтижесінде (1802 және 1807 жылдар аралығында) Nossa Senhora dos Prazeres ("Қуаныш Анасы") атты шіркеу салынды. Quinta de Nossa Senhora dos Prazeres ("Қуаныш Анасының шаруашылығы") – сол аттас шіркеудің орналасқан жері және Гаспар Фрутуозоның "Saudades da Terra" атты еңбегінде алғашқыда айтылған жерлердің бірі. Оның иесі Адо мен Мария Монис болды, ал олардың ұлы Мануэль Монис мұрагерлікке ие болды.
The settlement of the area began at the beginning of the 16th century. The origin of its name derives from the hilltop that was situated south of the settlement, a volcanic cone that first encountered during exploration of the island in the 16th century (and which scattered basaltic lava in its surroundings). The hilltop that the parish takes its name is today covered in Eucalyptus (Eucalyptus globulus) while its top is occupied by to large Araucaria trees. The development of the settlement was conditioned by a lack of water. By the 19th century, there 900 inhabitants in the parish, resulting in the construction (between 1802 and 1807) of the parochial church dedicated to Nossa Senhora dos Prazeres ("Our Lady of Pleasures"). Quinta de Nossa Senhora dos Prazeres ("Manor of Our Lady of Pleasures") location of the hermitage of the same name, and one of the first locations mentioned by Gaspar Frutuoso in his treasties Saudades da Terra. It was owned by Adão and Maria Moniz, and inherited by their son Manuel Moniz.
Діни
Igreja de Nossa Senhora dos Prazeres ("Біздің қуаныш анамыздың шіркеуі") жергілікті және көрші тұрғындардың қаржылық көмегімен салынды, негізі 1802 жылдың 2 ақпанында қаланды және 1807 жылы құрылысы аяқталды, 3 қыркүйекте киеленді. Ermida de Nossa Senhora dos Prazeres ("Біздің қуаныш анамыздың шағын ғибадатханасы") Мануэль Мониспен салынды, ол 19 ғасырда жергілікті жамағаттан көп болып, сол аттас шіркеумен ауыстырылды.
Igreja de Nossa Senhora dos Prazeres ("Church of Our Lady of Pleasures") supported from contributions from local and neighboring residents, the cornerstone was laid on 2 February 1802, and completed in 1807, being blessed on 3 September 1807. Ermida de Nossa Senhora dos Prazeres ("Hermitage of Our Lady of Pleasures") ordered constructed by Manuel Moniz, it outgrew is local worshipers in the 19th century and was substituted by the Church of the same name.`