Итальяндық «Дуилио» линкор кемесінің тарихы

Кіріспе

Италия Корольдік флотының «Дредноут» линкоры

«Дуилио» (көбінесе «Кайо Дуилио» деп аталады) – Италияның «Регия Маринасында» Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде қызмет еткен линкор. Ол римдік флот қолбасшысы Гай Дуйлийдің құрметіне аталған. «Дуилио» кемесінің құрылысы 1912 жылдың ақпанында басталды, 1913 жылдың сәуірінде суға түсірілді және 1916 жылдың мамырында аяқталды. Бастапқыда ол он үш зеңбірекпен жабдықталған негізгі артиллерияға ие болды, бірақ 1930 жылдардың соңында өткізілген ауқымды қайта жаңарту кезінде олардың орнына он зеңбірек қойылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Дуилио» Аустрия-Мажарстан флотының соғыс барысында белсенділік танытпауына байланысты ешқандай әрекетке қатыспады. 1920 жылдары Жерорта теңізінде теңіз саяхаты жасады және 1923 жылы Корфу оқиғасына қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Жерорта теңізіне көптеген патрульдік және шабуылдық миссияларға қатысты, соның ішінде Италия конвояларын Солтүстік Африкаға сүйемелдеу және британдық Жерорта теңізі флотын ұстауға тырысу да болды. 1940 жылдың қарашасында британдықтар Тарантоға әуе шабуылын жасады; «Дуилио» Fairey Swordfish торпедалық бомбалаушысынан ұшырылған бір торпедадан зардап шекті, бұл оған елеулі зиян келтірді. Жөндеу жұмыстары шамамен бес айға созылды, содан кейін кеме конвойды сүйемелдеу міндетін қайтадан атқара бастады. 1942 жылы отын тапшылығы итальяндық су үсті флотының көп бөлігін қозғалмай қалдырды, ал «Дуилио» 1943 жылдың қыркүйегінде Италия капитуляциясына дейін қызметтен тыс қалды. Содан кейін ол 1944 жылға дейін Мальтада интернировкада болды, содан кейін одақтастар оған Италия суларына оралуға рұқсат берді. Ол соғыстан аман қалды және соғыстан кейінгі итальяндық әскери-теңіз күштерінде, негізінен оқу кемесі ретінде қызметін жалғастырды. «Дуилио» 1953 жылы соңғы рет резервке жіберілді; ол тағы үш жыл итальяндық әскери-теңіз күштерінің тізімінде болды. 1956 жылдың соңында ол тізімнен алынып, келесі жылы металл тескісіне сатылды.

Дизайн

"Дюилио" кемесінің жалпы ұзындығы және ені , ал сусымасы болды. Толық жауынгерлік жүктемемен ол дейін суырып тастады. Оның құрамында 35 офицер және 1198 сарбаз болды. Кеме төрт Парсонс бу турбинасымен жабдықталған, бу сегіз мұнаймен және он екі көмір-мұнай отынымен жұмыс істейтін Яроу қазандықтары арқылы өндірілді. Қазандықтар екі үлкен түтікке біріктірілген. Қозғалтқыштардың қуаты болды, бұл кеменің ең жоғары жылдамдығына мүмкіндік берді. Круиздік радиусы болды.

Кемеде үш үштік және екі екілік мұнарада орналасқан 46 калибрлі он үш зеңбіректерден тұратын негізгі батарея болды. Екіншілік батарея алдыңғы және артқы басты батарея мұнараларының айналасына орналасқан казематтарда орнатылған 45 калибрлі он алты зеңбіректерден құралды. "Дюилио" сондай-ақ он үш 50 калибрлі зеңбірек және алты 76 мм зениттік пулеметпен қаруланды. Сол кездегі капиталдық кемелерге тән болғандай, ол үш суасты торпеда түтігімен жабдықталған. Ол U.S. Steel компаниясы өндірген Krupp цементтелген болатпен қорғалған. Белдеулік бронясы қалыңдығы болды, ал негізгі палубасы қалыңдығы болды. Бақылау мұнарасы мен басты батарея мұнаралары броньмен қорғалған.

Қызмет тарихы

Дюлио 1912 жылғы 24 ақпанда Regio Cantieri di Castellammare di Stabia кемешілігінде салынды. 1913 жылғы 24 сәуірде суға түсіріліп, 1916 жылғы 10 мамырда құрастырылуы аяқталды. Оның орнына Ревел Адриатика теңізінің оңтүстік бөлігінде, салыстырмалы түрде қауіпсіздікке ие, соғыс флотымен блокада ұйымдастыруды шешті, ал MAS катерлері сияқты кішкентай кемелер Австро-Мажар кемелері мен нысандарына шабуылдар жасады. Осы аралықта Ревелдің соғыс кемелері Австро-Мажар флотымен кездесуге дайын күйде сақталды. Нәтижесінде, Duilio соғыс кезінде тек төрт рет теңізге шықты және барлығы 70 сағат бойы жұмыс істеді. 1918 жылдың қарашасынан 1919 жылдың сәуіріне дейін Тарантода орналасқан, бірақ сол уақытта Корфуға, 1918 жылдың 10 қарашасынан 1919 жылдың 26 қаңтарына дейін жіберілді. 1919 жылғы 26 сәуірде Duilio Смирнаға ауданның иелігін анықтау үшін жіберілді. Ол жерде грек броненосцы Георгиос Аверофпен қақтығысқа түсті, бірақ грек әскері Смирнаны басып алғаннан кейін бұл оқиға реттелді. 9 маусымда ол дредноутқа дейінгі итальяндық "Рома" жауынгерлік кемесімен алмастырылды. Түркияға барған кезінде Duilio 23 маусымнан 13 шілдеге дейін Ресей азамат соғысында Ақ гвардияшыларға көмек көрсету үшін Қара теңізге кірді. Осы кезеңде ол Италия теңіз күштерінің Левант эскадрильясына қосылды. Қара теңізден қайтқаннан кейін Смирнаға оралды және 9 қыркүйекке дейін сол жерде болды, содан кейін итальяндық "Джулио Чезаре" жауынгерлік кемесімен алмастырылды. 12 қыркүйекте Тарантоға оралды. 1920 жылы қайта қызметке кіріскен Duilio 30 маусымда Албанияға, елді басып алған итальяндық армияға қолдау көрсету үшін барды және 5 қыркүйекте олардың шығуына қатысты. Келесі жылы ол Додеканез эскадрильясына тағайындалды және Жерорта теңізінің шығысында теңіз саяхаты жасады. 1921 жылғы 27 шілдеден 10 қарашаға дейін одақтас флотының құрамында Константинопольге оралды. 1923 жылы Грекиямен болған Корфу оқиғасы кезінде Италия теңіз күштері, соның ішінде Duilio, Энрико Теллини және тағы төрт адамның қазасынан кейін Корфу аралын басып алуға жіберілді. Сол жылы ол Италияның "Данте Алигиери" жауынгерлік кемесімен бірге Испанияға мемлекеттік сапар жасады. 1925 жылғы 8 сәуірде болған оқ-дәрі қоймасының жарылысы No. 3 мұнараның барбетінің көтергішін қиратты. Кеме Ла Специяда жөндеу жұмыстары аяқталғанша, 1928 жылдың сәуір айына дейін резервке жіберілді. 1930 жылғы 18 наурыздан 15 маусымға дейін Тарантода қайта жөндеуден өтті. 1932 жылғы 11 тамыздан 1933 жылға дейін резервке жіберілді. 1937 жылғы 19 наурызынан бастап ол Генуяға жеткізілді, онда Катьери-дель-Тиррено кеме жасау зауытында кең ауқымды қайта құру жұмыстары басталды. Жұмыс 1940 жылғы 15 шілдеде аяқталды, содан кейін ол Тарантода орналасқан 1-ші эскадрильяның 5-ші дивизиясына қайта тағайындалды. Торпеда Duilio кемесінің оң жағына тиді, корпуста тесік жасап, алдыңғы негізгі артиллериялық қоймаларын су басты. Су тасығыш кеме мен бірнеше кішкентай кемелер соғыс кемесін батып кетуіне жол бермеу үшін оны жағаға сүйреп әкелді. Уақытша жөндеу жұмыстары жүргізілді, ал 1941 жылдың қаңтар айында ол қайтадан суға шығарылып, 26 қаңтарда басталған тұрақты жөндеулер үшін Генуяға жіберілді. Шабуыл кезінде Duilio-ның зениттік батареясы британдық бақылаушы ұшағына 8000-ге жуық оқ атқан. Жөндеу жұмыстары мамыр айында аяқталды, ал 16 мамырда ол 1-ші эскадрильяның құрамында Тарантоға оралды. 21-ші күні ол К7 конвойын Мессина мен Корфудан Тарантоға дейін сүйемелдеді. 1942 жылдың осы кезенінде итальяндық флот отын тапшылығына ұшырады, бұл оның операцияларын шектеді. Жағдай соншалықты нашар болды, сондықтан Duilio резервке жіберілді және эскорт кемелерін жұмыс істеу үшін отыны алынды. Италия 1943 жылғы қыркүйекте одақтастарға берілген кезде ол Тарантода болды, ал 9 қыркүйекте Мальтаға жеткізіліп, итальяндық флоттың қалған бөлігімен бірге интернатталды.

Duilio was laid down at the Regio Cantieri di Castellammare di Stabia on 24 February 1912. She was launched on 24 April 1913, and completed on 10 May 1916. Instead, Revel decided to implement blockade at the relatively safer southern end of the Adriatic with the battle fleet, while smaller vessels, such as the MAS boats, conducted raids on Austro Hungarian ships and installations. Meanwhile, Revel's battleships would be preserved to confront the Austro Hungarian battle fleet in the event that it sought a decisive engagement. As a result, Duilio only went on four patrols during the war, and was operational for a total of 70 hours. She was based at Taranto starting in November 1918 to April 1919, but during that time, she deployed to Corfu, from 10 November 1918 to 26 January 1919. On 26 April 1919, Duilio was sent to Smyrna to help mediate a dispute over ownership of the area. While there, she had a confrontation with the Greek armored cruiser Greek cruiser Georgios Averof, but this was defused when the Greeks landed troops to occupy Smyrna. On 9 June, she was relieved by the old pre dreadnought battleship Italian battleship Roma, allowing her to move to Constantinople. During her deployment to Turkey, Duilio entered the Black Sea to support the White Russians in the Russian Civil War, from 23 June to 13 July. During this period, she was transferred to the Levant Squadron of the Italian Navy. She returned to Smyrna after completing her deployment to the Black Sea, and remained there until 9 September, when she was relieved by the battleship Italian battleship Giulio Cesare. She returned to Taranto on 12 September, and was placed in reserve. Placed back into service in 1920, Duilio went to Albania on 30 June to support the Italian Army contingent occupying the country, and participated in their withdrawal on 5 September. The following year, she was assigned to the Dodecanese Squadron and cruised in the eastern Mediterranean. She returned to Constantinople as part of an Allied fleet from 27 July to 10 November 1921. During the 1923 Corfu incident with Greece, the Italian Navy, including Duilio, was deployed to occupy the island of Corfu following the murder of Enrico Tellini and four others. Later that year, she escorted the battleship Italian battleship Dante Alighieri on a state visit to Spain. A magazine explosion on 8 April 1925 wrecked the No. 3 turret's barbette hoist. The ship went into reserve while repairs were effected in La Spezia, which lasted until April 1928. She underwent refitting at Taranto from 18 March to 15 June 1930. She again went into reserve on 11 August 1932 until 11 August 1933, when she was made the flagship of the Commanding Officer, Reserve Fleet. Starting on 19 March 1937, she was taken to Genoa where an extensive reconstruction began at the Cantieri del Tirreno shipyard. The work was completed on 15 July 1940, at which point she was recommissioned into the 5th Division of the 1st Squadron, based in Taranto. The torpedo hit Duilio on her starboard side; it tore an hole in the hull and flooded the forward main battery magazines. A water tanker and several smaller craft pushed the battleship aground in shallow water to prevent her from sinking in the harbor. Temporary repairs were effected, and in January 1941, she was refloated and sent to Genoa for permanent repairs, which began on 26 January. During the attack, Duilios anti aircraft battery fired some 8,000 rounds at the British spotter aircraft. Repair work was completed by May, and on 16 May she was back in Taranto in the 1st Squadron. On the 21st, she escorted the convoy K7 from Messina and Corfu to Taranto. By this point in 1942, the Italian fleet began to suffer a severe shortage of fuel, which curtailed its operations. The situation was so bad that Duilio had to be placed in reserve and drained of fuel, in order to keep the escort craft operational. She was at Taranto when Italy surrendered to the Allies in September 1943, and on 9 September she was taken to Malta, where she was interned with the rest of the Italian fleet.