Кейт Калдер Нортон: Канадалық саяхатшы және қоғам қайраткерінің өмірі мен қызметі
Keith Norton
Кейт Калдер Нортон: Канада саяхатшысы, Онтарио заң шығару жиналысының депутаты (1975-1985), Онтарио Адам құқықтары комиссиясының бас комиссары. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер
Canadian politician
Кит Кальдер Нортон (26 қаңтар 1941 – 31 қаңтар 2010) – канадалық саясаткер және мемлекеттік қызметкер. Ол 1975 жылдан 1985 жылға дейін Онтарио заңнамалық жиналысының прогрессивті консервативті депутаты болды және 2005 жылға дейін Онтарионың адам құқықтары комиссиясының бас комиссары қызметін атқарды.
Keith Calder Norton (January 26, 1941 – January 31, 2010) was a Canadian politician and public servant. He served as a Progressive Conservative member of the Legislative Assembly of Ontario from 1975 to 1985, and was until 2005 the chief commissioner of the Ontario Human Rights Commission.
Өмірбаян
Нортон Кингстон қаласындағы Квинс университетінде білім алды және бітірген соң заңгер болып жұмыс істеді.
Norton was educated at Queen's University in Kingston, and worked as a lawyer after his graduation.
Саясат
Ол 1972 жылы Кингстонда кеңесші болып сайланды және 1974 жылы қаланың вице-мэрі болды. Келесі екі жыл бойы Билл Дэвис үкіметін тыңғылықты қолдады және 1977 жылғы сайлауда үлкен артықшылықпен қайта сайланды. Нортон 1977 жылдың 3 ақпанында Қоғамдық және әлеуметтік қызметтер министрі болып тағайындалды және осы портфельді келесі парламент бойы сақтап қалды. 1981 жылғы провинциялық сайлауда қиындықсыз қайта сайланғаннан кейін, 1981 жылдың 10 сәуірінде Қоршаған орта министрі болып тағайындалды. Қоршаған орта министрі ретінде ол АҚШ Сенаты комитеті алдында сөз сөйлеген алғашқы канадалық саясаткер атанды. Нортон 1983 жылдың 6 шілдесінде Денсаулық сақтау министрлігіне ауыстырылды және Дэвис 1985 жылдың басында премьер-министрліктен кеткенге дейін бұл лауазымды атқарды. Ол 1985 жылдың қаңтарында Деннис Тимбреллдің Прогрессивті консервативтік партиясының төрағасы болуға жасаған сәтсіз әрекетін қолдады. Франк Миллер 1985 жылдың 8 ақпанында Дэвистің орнына Онтарио премьері болғанда, Нортонды Білім министрі және Колледждер мен университеттер министрі етіп тағайындады. 1985 жылғы провинциялық сайлауда прогрессивті консерваторлар үкіметтен айырылып, Нортон Кингстон және аралдар сайлау округінде 2000-нан астам дауыспен Кейске жеңіліп қалды.
He was elected as an alderman in Kingston in 1972, and became the city's deputy mayor in 1974. He served as a backbench supporter of Bill Davis's government for the next two years, and was re elected with an increased majority in the 1977 election. Norton was appointed to cabinet on February 3, 1977, as Minister of Community and Social Services and held this portfolio throughout the parliament that followed. Re elected without difficulty in the 1981 provincial election, he was appointed as Minister of the Environment on April 10, 1981. As environment minister, he became the first Canadian politician to speak before a committee of the United States Senate. Norton was transferred to the Ministry of Health on July 6, 1983, and held this position until Davis resigned as Premier in early 1985. He supported Dennis Timbrell's unsuccessful bid to succeed Davis as Progressive Conservative Party leader in January 1985. When Frank Miller succeeded Davis as Premier of Ontario on February 8, 1985, he appointed Norton as Minister of Education and Minister of Colleges and Universities. The Progressive Conservatives lost government following the 1985 provincial election, and Norton was personally defeated in the Kingston and the Islands riding, losing to Keyes by more than 2,000 votes.
Кейінгі өмірі
1985 жылы саясаттан кеткеннен кейін Нортон кәсіпкер және консультант болып, су тазарту саласында жұмыс істеді. 1990 жылғы сайлауда ол саясатқа оралуға тырысып, Торонтода либералдық бас прокурор Иэн Скоттқа қарсы өміржаңғырығын бақты. Осы кезде Нортон өзін ашық түрде қабылдады және Сент-Джордж—Сент-Дэвид округінде, оның ішінде Торонтоның Чирк және Уэлсли ауданында, Канаданың ең ірі гей ауылында ашық гей саясаткер ретінде сайлауға түсті. Скотт өзінің жеке өмірі туралы ашық айтпағаны үшін сынға ұшыраса, Нортон көптеген гей тұрғындары бар округте сайлауға түсуге шешім қабылдағаннан кейін ғана өзін ашық гей деп жариялағаны үшін мүмкіндікшілдікпен айыпталды. Нортон Скотт пен ЖХП үміткерінен кейін үшінші орын алды.
After leaving politics in 1985, Norton became a businessman and consultant, working in the field of water purification. He attempted to return to politics in the 1990 election, running in Toronto against Liberal Attorney General Ian Scott. Norton had come out of the closet by this point, and ran as an openly gay politician in the riding of St. George—St. David, which includes Toronto's Church and Wellesley neighbourhood, Canada's largest gay village. While Scott was criticized for not being open about his sexuality, Norton was derided for opportunism, declaring himself openly gay only after he'd decided to run in a riding with a large gay population. Norton finished third, behind Scott and the NDP candidate.
Адам құқықтары жөніндегі уәкіл
1992 жылы Нортон Канаданың адам құқықтары трибуналына тағайындалды және 1992 жылдан 1995 жылға дейін оның президенті қызметін атқарды. 1996 жылдың 18 шілдесінде Нортон Онтарионың адам құқықтары жөніндегі комиссиясының бас комиссары болып тағайындалды. 1996 жылдан 2004 жылға дейін ол мүгедектерді қорғау деңгейін көтеруге ұмтылды және Онтариода міндетті зейнеткерлікті жою процесін бастады. 2004 жылдың соңында ол нәсілдік белгілеу Онтариода әлі де маңызды мәселе болып табылатынын айтты. Нортон сондай-ақ гомосексуалдардың құқықтарын ілгерілетуде де белсенділік танытты. Нортонның бас комиссар ретіндегі үшінші мерзімі 2005 жылдың қараша айында аяқталды. Оның орнына бұрынғы Торонто қаласының мэрі Барбара Холл келді.
In 1992, Norton was appointed to the Canadian Human Rights Tribunal, and served as its president from 1992 until 1995. On July 18, 1996, Norton was appointed chief commissioner of the Ontario Human Rights Commission by Premier Mike Harris. From 1996 to 2004, he pushed for higher standards of protection for people with disabilities, and jump started the move to abolish mandatory retirement in Ontario. In late 2004, he argued that racial profiling was still a serious problem in Ontario. Norton has also been active in promoting gay rights. Norton's third term as Chief Commissioner ended in November 2005. He was succeeded by former Toronto Mayor Barbara Hall.
Соңғы жылдар
OHRC-тен кеткеннен кейін Нортон соттан тыс дауларды шешуге мамандандырылған компанияда делдала/арбитр болып жұмыс істеді. Нортон 2010 жылдың 31 қаңтарында қатерлі ісіктен көз жұмды.
After leaving the OHRC, Norton went to work as a mediator/arbitrator for a company that specializes in settling disputes between parties outside of court. Norton died on January 31, 2010, of cancer.