Канадалық генерал Гай Гранвилл Саймондс: өмір және әскери жолы

Кіріспе

Канадалық генерал (1903–1974)

Генерал-лейтенант Гай Гранвилл Симондс (23 сәуір 1903 – 15 мамыр 1974) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өзгеше көзге түскен Канада армиясының жоғары шенді офицері. Көптеген әскери тарихшылар мен жоғары дәрежелі қолбасшылар, оның ішінде сэр Макс Гастингс және фельдмаршал сэр Бернард Монтгомери, оны соғыстың ең жақсы канадалық генералдарының бірі деп мойындады. Симондс Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы жылдарында негізінен штаб офицері болып қызмет еткеннен кейін, 1943 жылдың шілдесінен 1944 жылдың қаңтарына дейін Сицилия мен Италиядағы 1-ші канадалық жаяу әскер дивизиясына, ал 1944 жылдың маусымынан тамызына дейін Нормандия шайқасында II канада корпусына ерекше көзге түсетіндей басшылық етті. Содан кейін 1944 жылдан бастап Батыс Еуропадағы науқандарға қатысты, оның соңында 1945 жылдың мамырындағы Еуропа жеңіс күніне дейін Шелда шайқасы кезінде Бірінші канада армиясына уақытша қолбасшылық етті. Тарихшы Ж. Л. Гранаштейн Симондс туралы былай деді: «Екінші дүниежүзілік соғыста ешқандай канадалық қолбасшы одан жоғары да, жылдам да көтерілген жоқ, және ешкім де соғыста одан жақсы нәтижелерге жеткен жоқ. Симондс өзінің жетістіктерін өзінің және оның басшылығындағы адамдардың қабілеттері мен күш-жігеріне толығымен қарызды болды». Соғыс аяқталғаннан кейін ол Лондондағы Императорлық қорғаныс колледжіне (IDC) студент ретінде, кейін оқытушы болып барып, Канадаға оралғаннан кейін Канаданың Ұлттық қорғаныс колледжіне басшылық етті. 1951 жылы, бар болғаны 48 жасында, ол Бас штабтың бастығы (CGS) – Канада армиясының басшысы болып тағайындалды. Ол Корея соғысының ішінде, төрт жыл осы лауазымда болды, содан кейін 1955 жылы зейнетке шықты.

Отбасылық негіздер

Гай 1903 жылғы 24 сәуірде Англияның Суффолк графтығындағы Бьюри-Сент-Эдмундс қаласының жанындағы Иксвортта дүниеге келді. Симондс әскери отбасынан шыққан: оның арғы атасы Құрметті Шығыс Үндістан компаниясының әскерінде қызмет еткен, атасы Британдық Үндістан армиясында генерал-майор болған, ал әкесі Британ армиясының Корольдік артиллерия полкінің офицері болған. Симондтар отбасы Айвор Макс және Лорд Милнермен туысқандық байланыста болған. Анасының жағынан оның атасы Уильям Истон – бай Виргиниялық жылқы өсіруші, ол Англияға көшіп келіп, Иксворт аббаттығын жалға алған. Оның анасы Элеонора "Нелли" Истон бес қыздың бірі болды, олардың төртеуі әскери офицерлерге тұрмысқа шықты. Әкесі Сесил 1911 жылдың күзінде (Гай 8 жасқа толғанда) Британ армиясынан отставкаға келіп, отбасымен Британдық Колумбияға көшіп, теміржол үшін геодезист болып жұмыс істеді. Сесилдің жеке геодезиялық компания құру арманы жергілікті кәсіби емтиханды тапсыру қажеттілігінен қанағаттандырылмады. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Сесил қайтадан армияға қосылып, 1918 жылы жарақаттанды, ал 1919 жылы полковник шенімен демобилизацияланды. Соғыс жылдарын отбасы Виктория қаласында жалға алынған үйде өткізді. Гайдың анасы отбасының мүлкін сату арқылы күнкөрісін қамтамасыз етті. Гай 14 жасында отбасын қолдау үшін екі жылға мектепке баруын тоқтатуға мәжбүр болды. Грэм бұл әкесіз қалған кезең оны "жекеқұрлы" және өзіне сенетін адамға айналдырғанын болжайды. Симондстың үш бауырласы болды: Сисели, Питер және Эрик. Эрик (Bisley-де жүлделі орындар алған, керемет оқ атушы) сынақ ұшқышы болды, бірақ 1937 жылдың шілдесінде Англиядағы A&AEE қызметінде Феликсстоу маңындағы әуе апатында қаза тапты. Сисели соғыс кезінде Адмиралтействода хатшы болып жұмыс істеді. Ол және оның қызы 1944 жылдың маусымында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде V-1 (ұшатын бомба) шабуылынан қаза тапты.

Білім және ерте әскери мансап

Симондс Викториядағы Коллегиат мектебінде оқыды, содан кейін 1919 жылдан бастап Оттавадағы Эшбери колледжінде білім алды. Колледждің асханасы оның құрметіне аталған. Ол 1921-1925 жылдары аралығында Онтарионың Кингстон қаласындағы Канада Корольдік әскери колледжінде оқыды, кадеттік нөмірі 1596. Симондстың курсы бүкіл ел бойынша өткен емтихан нәтижесінде іріктелген соңғы (Симондс екінші орын алған) және Бірінші дүниежүзілік соғысы аяқталғаннан кейін төрт жылдық оқуға қабылданған алғашқы курс болды. Бітірген кезде ол «Құрмет қылышымен» марапатталды, ең жақсы «толық дамыған түлек» деп танылды, академиялық көрсеткіштері бойынша екінші орын алды және жалпы курстағы ең шебер атты тебінген адам деп есептелді. Ол Канада милициясына қосылды және 1926 жылы Корольдік Канада атқыштар артиллериясына екінші лейтенант болып кірді, алдымен Кингстон қаласындағы B батареясында, содан кейін Виннипегтегі C батареясында қызмет етті. 1932 жылдың қыркүйегінде (үйленгеніне бірнеше апта болған соң) ол брифет-капитан шенімен Англиядағы Ұзын мерзімді артиллериялық курсына қатысты.

Ұлыбритания 1939-1943 жылдар

1939 жылдың 10 қыркүйегінде Канада нацистік Германияға соғыс жариялап, Екінші дүниежүзілік соғысқа ресми түрде қатысты. Симондс дереу Оттаваға баруға бұйрық алды, онда ол жаңадан құрылған 1-ші канадалық жаяу әскер дивизиясына 2-дәрежелі бас штаб офицері (GSO2) болып тағайындалды. Оның GSO2 ретіндегі алғашқы міндеттері дивизияның операцияларын және жаттығуларын, сондай-ақ оның ұйымдастырылуын және жабдықталуын бақылаудан өтті. 1939 жылдың желтоқсан айында Симондс дивизияның көп бөлігімен бірге Ұлыбританияға аттанды. Ол жердегі жұмысы алдағы апталар мен айларда оны толыққанды ұшқындырды, сондықтан ол әйелі Кейге сирек хат жазды. 1-ші дивизияның офицері полковник Эрнест Уильям Сансом әйелінен хабар алмағаны туралы Кейдің алаңдауын естіп, оған хат жазып, бұған таң қалмағанын айтты және Симондстың "қатты еңбек етіп, GSO II ретінде тамаша жұмыс істеп жатыр" деді. Симондстың қызметі оны 1-ші дивизияның бас офицері "Энди" Макнотонмен жиі байланысуға мүмкіндік берді. 1940 жылдың 16 мамырында, Франция шайқасы басталғанына алты күн өткен соң, Макнотонды императорлық бас штабтың британдық бастығы генерал сэр Эдмунд Айронсайд Франциядағы жағдай туралы конференцияға шақырды. Жағдай жақсы емес еді және тез нашарлап бара жатқандай көрінді. Брифтингте жағдайдың қиын, бірақ толығымен үмітсіз емес екені айтылды және командирлерге өз әскерлеріне күреске дайындық рухын сіңдіру үшін штыкпен күресуді үйретуге шақырылды. Сондай-ақ, неміс парашютистерін әскери тұтқынға алмау керектігі туралы ескерту жасалды. 1940 жылдың 20 шілдесінде подполковник болып тағайындалғаннан кейін, ол Корольдік канадалық артиллериясының 1-ші далалық полкінің командирі болды, бұл C батареясынан кеткеннен кейін оның алғашқы командирлік лауазымы болды. 1940 жылдың қараша айында ол Канаданың Жас әскери штабтық курсының (Камберли курсының бір жылдық бағдарламасын 14 аптаға сығып жинақталған қарқынды бағдарлама) коменданты болып тағайындалды, бұл дайын штаб офицерлерінің жетіспеушілігін жоюға бағытталған. Ол үш жарым жылдың ішінде Канада армиясының кез келген офицерінен жылдам генерал-майор болды. Жоғары лауазымды офицер Қорғаныс министрі полковник Джеймс Ралстонға Симондсты "өте көрнекті офицер, бірақ өзінің ізбасарларының адалдығын қамтамасыз ететін көшбасшы емес" деп сипаттады, бірақ ол "күмәнсіз қабілеті бар және өзінің дивизиясымен күреседі және көп қателіктер жасамайды" деді. Симондстың дивизиясы бұрынғы командирі генерал-майор Джон Гамильтон Робертс басшылығымен Диппеде ауыр зардап шекті және жоғалтулардан әлі де қалпына келмеген еді. Бірақ тоғыз күннен кейін ол күтпеген жерден 1-ші канадалық жаяу әскер дивизиясына GOC ретінде ауыстырылды, сол күні Девонширде ұшақ апатында қаза тапқан генерал-майор Салмонды алмастырды, ол Сицилияға одақтастардың басып кіруінің кодолық атауы - Хаски операциясын жоспарлап жатқан. Мортон Симондстың Сицилияда Монтгомериге "қабілетті майдан командирі" екенін дәлелдегенін атап өтті. Монтидің стандарттарына басқа канадалық ешкім толығымен сай келмеді". Агира мен Регальбутода Симондс Сицилияның таулы жерін өз пайдасына пайдаланған Вермахттан "құнды, қиын шайқастарда" жеңіске жетті. Жеңіс арзанға бармады, өйткені 1-дивизия Сицилияда 2310 адамнан зардап шекті, 562 адамы соғыста қаза тапты немесе жараларынан қайтыс болды, ал қалғандары жараланды немесе тұтқынға алынды.

On September 10, 1939 Canada declared war on Nazi Germany and officially entered the Second World War. Almost immediately Simonds received orders to report to Ottawa where he was appointed to the newly raised 1st Canadian Infantry Division, as its General Staff Officer Grade 2 (GSO2). His first duties as GSO2 were to supervise the operations and training of the division, as well as for its organization and equipment. Together with most of the rest of the division, Simonds went overseas to the United Kingdom in December 1939. There his job was to consume him in the weeks and months ahead, so much so that he scarcely wrote to his wife, Kay. Colonel Ernest William Sansom, a fellow officer in the 1st Division, had heard about Kay's misgivings about never hearing from her husband, wrote to his wife, stating that he was not surprised, and claimed that Simonds, "is working very hard and doing an excellent job as GSO II." Simonds's job brought him into frequent contact with the 1st Division's General Officer Commanding (GOC), "Andy" McNaughton, a fellow gunner officer who later became Chief of the General Staff (CGS). Simonds was with the GOC on 16 May 1940, six days after the Battle of France began, when McNaughton was summoned to a conference by General Sir Edmund Ironside, the British Chief of the Imperial General Staff (CIGS), about the situation in France, which was not good and seemed to be deteriorating rapidly. The briefing stated the situation as being critical but not completely hopeless, and urged commanders to teach bayonet fighting to instil in their men a fighting spirit. The briefing also urged that German paratroopers were not to be made prisoners of war. On 20 July 1940, after being promoted to lieutenant colonel, he went on to be commanding officer of the 1st Field Regiment, Royal Canadian Artillery, his first command since leaving C Battery. In November 1940 he was appointed commandant of the Canadian Junior War Staff Course (an intensive 14 week program that compressed one year of the Camberly course), intended to fill the shortage of trained staff officers. having risen from major to major general in three and a half years–faster than any other officer in the Canadian Army. A senior officer had described Simonds to Colonel James Ralston, the Defence Minister, as, "a most outstanding officer but not a leader of the type that will secure the devotion of his followers", although he, "has undoubted ability and will fight his Division and make few mistakes." Simonds's new division had sustained extremely heavy casualties the year before at Dieppe under its previous commander, Major General John Hamilton Roberts, and was still recovering from its losses. Just nine days later, however, he was suddenly transferred to the 1st Canadian Infantry Division as its GOC, replacing Major General Salmon, who had been killed in a plane crash earlier that day over Devonshire while planning for Operation Husky, codename for the Allied invasion of Sicily. Morton noted that Simonds had proven himself to Montgomery in Sicily as " an able field commander. No other Canadian would ever quite meet Monty's standards." At Agira and Regalbuto, Simonds won "costly, difficult battles" over the Wehrmacht who used the mountainous terrain of Sicily to their advantage. The victories were not cheap, as the 1st Division had suffered 2,310 casualties in Sicily, losing 562 men killed in action or dying of their wounds, with the rest being wounded or taken prisoner.

Италия 1943-1944 жылдар

Сицилиядағы науқан тамыздың ортасында аяқталды, ал қысқа үзілістен кейін 1943 жылдың 3 қыркүйегінде Симондс пен 1-ші канадтық дивизия, қазір британдық 5-ші жаяу әскер дивизиясымен бірге британдық XIII корпусының құрамында, генерал-лейтенант Майлз Демпсидің (Симондс одан жоғары бағалайтын) қолбасшылығында Италия материгіне «Бейтаун» операциясы аясында, Италияға одақтас әскерлердің басқындығының бір бөлігі ретінде қонды. Жеңіл қарсылыққа тап болған дивизия бірінші күні тек тоғыз адамнан жарақаттанды. 22 қыркүйекте ауырғаннан кейін, 1-ші канадтық дивизияның командирі лауазымына бұрынғы 2-ші канадтық жаяу әскер бригадасының командирі, бригадир Кристофер Вокс тағайындалды. Кейіннен ол 1943 жылдың қараша айында Италия майданына келген жаңадан келген 5-ші канадтық (бронеленген) дивизияның GOC лауазымын майор-генерал Чарльз Штайннан алмастырды. Симондс мұны генерал-лейтенант Гарри Крейрар мен I канадтық корпусының келуімен бірге, CMHQ-ның ниеті болмаса да, деградация ретінде қарады. Монтгомери Симондстың танктерді басқару тәжірибесіне ие болуы үшін бронеленген дивизияға қолбасшылық етуін қалаған, бірақ Италияның таулы жері бұл үшін ең қолайлы орын емес еді. Симондс кемелерді үнемдеу үшін өзінің жаңа дивизиясының ескі жабдықтарды Батыс Шөлде «Desert Rats» деп танымал британдық 7-ші бронеленген дивизиясынан алуға мәжбүр боларын білгенде қатты ашуланды. Крейрар 5-ші канадтық бронеленген дивизияны жабдықтау үшін I корпустың штаб-пәтерінің 3350 жаңа көлігін пайдалану туралы ұсынысты қабылдамады. Дивизия 1944 жылдың қаңтар айының соңына дейін толық жабдықталмайтын еді. Оның Крейрармен алғашқы кездесуі жақсы өтпеді (мүмкін Симондстың ауруына байланысты), және қарым-қатынас одан әрі нашарлағанда Симондс Крейрар жіберген офицерді штабтың тіркемесін өлшеу үшін жібергенде, ол оны керүенінен шығарып жіберді. Крейрар Симондстың тіркемесіне қызығып, оны өлшеу үшін офицерді жіберді, бірақ ол Симондсқа хабарлаған жоқ, ол офицерді тіркемесінде тапқанда оны қуды. Крейрар Симондсқа қызғанды, ол 1-ші жаяу әскер дивизиясының бас офицері (GOC) ретінде және содан кейін Италиядағы 5-ші бронеленген дивизия ретінде майданнан сәттілік пен БАҚ назарына ие болды. Крейрар бұл мәселені Сегізінші армияның қолбасшысы генерал Монтгомериге жеткізді, бірақ аз қолдау тапты. 1943 жылдың 11 желтоқсанында Крейрар Монтгомериге «Симондстың жоғары лауазымға лайықтылығына күмән тудыруға жеткілікті себептер бар» деп мәлімдеген хат жіберді, Симондстың психикалық ауруға шалдыққандығына сенетінін, Симондстың «ауыр проблемаларға тап болғанда объективті емес, өзіне шолу жасауға бейім» екенін айтты. Монтгомери «Симондс туралы ең жоғары пікірдемін» деп жауап берді және Крейрардың психикалық ауруға шалдыққандығы туралы мәлімдемесін қабылдамады. Алайда, Крейрар оқиғаны армия психиатрларымен, Англиядағы канадтық бірінші армияның уақытша қолбасшысы генерал-лейтенант Кеннет Стюартпен талқылады және соғыстан кейін Чарльз Фолкстің Бас штабтың бастығы болып сайлануын талап етті. Симондстың 5-ші дивизияның қолбасшысы ретіндегі жалғыз шайқасы 1944 жылдың 17 қаңтарында Италияның орталық бөлігіндегі Ариелли өзенінің оңтүстік-шығысында орналасқан неміс 1-ші парашют дивизиясының нығайтылған бекеттеріне қарсы басталған «Ариелли көрсетілімі» деп аталды.

The campaign in Sicily was over by mid August and, after a brief rest, on September 3, 1943, Simonds and the 1st Canadian Division, now serving alongside the British 5th Infantry Division as part of British XIII Corps, commanded by Lieutenant General Miles Dempsey (whom Simonds was to form a high opinion of), landed on the mainland of Italy in Operation Baytown, part of the Allied invasion of Italy. Meeting light resistance, the division suffered only nine casualties on the first day. Falling ill on September 22, he was replaced as commander of the 1st Canadian Division by Brigadier Christopher Vokes, the former commander of the 2nd Canadian Infantry Brigade. Subsequently, he replaced Major General Charles Stein as GOC of the recently arrived 5th Canadian (Armoured) Division when it arrived on the Italian Front in November 1943. Simonds viewed this, along with the arrival of Lieutenant General Harry Crerar and I Canadian Corps, as something of a comedown, although this was not the intent of CMHQ. Montgomery had wanted Simonds to command an armoured division to give him experience with commanding tanks, though the mountainous terrain of Italy was hardly the best place. Simonds was furious when he learned that, to save shipping, his new division would have to take old equipment from the veteran British 7th Armoured Division (famous in the Western Desert as the Desert Rats). Crerar nixed an idea to use 3,350 brand new I Corps headquarters vehicles to equip the 5th Canadian Armoured Division. The division would not be fully equipped until the end of January 1944. His initial meeting with Crerar went poorly (possibly strained by Simonds' illness), and relations further deteriorated when Simonds ejected an officer sent by Crerar to measure his headquarters caravan. Crerar was fascinated by Simonds's caravan, and sent an officer to take its measurements without informing Simonds, who expelled the officer when he discovered him in his caravan. Crerar had become jealous of Simonds, who had enjoyed more battlefield success and media attention as the general officer commanding (GOC) of 1st Infantry Division and then as 5th Armored Division in Italy than he had. Crerar took the matter to General Montgomery, the Eighth Army commander, but found little support. On 11 December 1943 Crerar sent a memo to Montgomery declaring he had "serious cause to doubt the suitability of Simonds for higher command", going on to write that he believed that Simonds was mentally ill, saying that Simonds had "always been high strung with a tendency to be introspective rather than objective, when faced with acute problems". Montgomery wrote back that he had the "highest opinion of Simonds" and rejected Crerar's claims that he was mentally ill. However, Crerar discussed the event with army psychiatrists, the temporary commander of the Canadian First Army in England, Lieutenant General Kenneth Stuart, and post war pushed for Charles Foulkes to be selected as Chief of the General Staff (CGS) over Simonds. Simonds's only battle in command of 5th Division was the so called "Arielli Show", an offensive launched on 17 January 1944 against the German 1st Parachute Division's strong points southeast of the Arielli River in central Italy.

Солтүстік-Батыс Еуропа 1944-1945

1944 жылдың қаңтарында ол Ұлыбританияға қайта шақырылды және 6 қаңтарда генерал-лейтенант болып тағайындалғаннан кейін, 1944 жылдың ақпан айында офицерлеріне берген нұсқауларында Симондс Вермахттың қорғаныс шайқастарын әрқашан бірдей жүргізетінін атап өтті: аз санды бекеттер тізбегі, олардың артында пулемет пен минометтен ұстап тұруға болатын, нығайтылған қазбалар. Симондс Вермахттың одақтастардың шабуылына қарсы әрқашан агрессивті қарсы шабуылдар жасайтынын да атап өтті: «Шабуылдық шайқастың сәттілігі неміс қарсы шабуылдарын жеңуге байланысты, ал жаудың күші сарқылғанда жаңа кезеңді бастау үшін жеткілікті резервтерді қолдануға дайын болу керек. Осы қарсы шабуылдарды жеңу бастапқы шабуыл жоспарының бір бөлігі болуы керек, онда артиллериялық қолдау және мақсатқа қарай инфрақұрылымды қолдайтын жаяу әскердің алға жылжуы, соның ішінде танктер де кіруі тиіс». Алайда, Симондс бүкіл соғыс бойындағы ең талантты канадалық генерал деп есептеген Бернард Ло Монтгомеридің сүйіктісі болды, және Монтгомери Крераның Симондсты Канадаға қайтару әрекетіне кедергі келтірді. II корпус жұмыс істегеннен кейін, Симондс Нормандия шайқасында бес апта ішінде төрт ірі шабуылға басшылық етті: «Атлантика» операциясы (Гудвуд операциясының канадалық бөлігі), «Спринг», «Тотализ» және «Трактабл». «Спринг» операциясынан кейін Симондс Фолксті 2-ші канадалық дивизияның командирі лауазымынан босатуға тырысты, оның «2-ші дивизияны басқаруға қажетті қасиеттерінің жоқ екенін» жазып, бірақ Крерар бұғаттады, Фолксті Симондсты мазалау үшін қызметте қалдырды. Симондс «Тотализ» операциясы үшін жол ашу үшін ауыр бомбалаушыларға сүйенгені үшін жиі сынға ұшырады, бірақ канадалық тарихшы Джоди Перрун Шерман танктерінің неміс танктеріне қарағанда нашарлығы Симондстың басқа таңдауы болмағанын, ал Пантера мен Тигрлер Шерманнан гөрі күшті қарулары мен ауыр бронясы болғандықтан, теңдестіру үшін әуе күшін пайдалануға мәжбүр болғанын айтты. Перрун көптеген тарихшылар 12-ші SS Panzer дивизиясының командирі Курт «Панцер» Мейердің Симондстың басқаруына қатысты кемсітуші пікірлерін сөзсіз қабылдады деп айыптады, ол Шерман танктері Тайгер мен Пантера танктеріне тең болғандай сөйледі, ал канадалықтар броньдық операцияларда жеткілікті агрессивті емес және әуе қолдауына тым тәуелді болды. Симондс үшін басты мәселе - оның танк экипаждары Пантера мен Тайгерлерге ашық жерде қарсы тұрудан тартынды, өйткені олардың қарулары өте жақын аралықтан басқа ешқандай танкты бұзуға шамасы келмеді, ал Пантера мен Тайгерлердің қарулары Шерманды алыстан бұзуға қабілетті болды. Перрун Мейердің Симондстың агрессиясының жетіспеуі туралы мәлімдемелері Шерман танктерінің әлсіз жақтарын ескермегенін, ал Симондс өзінің операцияларын Шерманның кемшіліктерін жою мақсатында әуе және артиллериялық қолдауды қамтамасыз ету арқылы жоспарлағанын айтты. 7 тамыз 1944 ж. басталған «Тотализ» операциясы, түнгі шабуылды қамтыды, көптеген навигациялық құралдар және ауыр бомбалаушылардың қолдауы жасалды. «Спринг» операциясынан сабақ алған Симондс «Кенгуру» атты ертедегі броньды жеке құрам тасымалдаушыны операциялық емес броньды көліктерден («дін қызметкерлерінен») түрлендірді. Гранаштейн бұл жоспарды «керемет, бірақ тым күрделі» деп сипаттады, өйткені ол әскерлердің тәжірибесіздігін ескермеді. Шабуылға басшылық етуді тапсырған бронетанктік дивизиялардың екі командирі Джордж Китчинг пен Станислав Мачек екеуі де Симондстың тар майдандарға «темір жұдырықпен» шабуыл жасау жоспарына қарсы болды, өйткені бұл немістерге қарсы шабуыл жасау үшін күштерін шоғырландыруға мүмкіндік береді, бірақ Симондс американдық бомбалаушылардың жоспарланған ауыр бомбалау шабуылы немістерді дезориентацияға түсіріп, прорывқа жол ашады деп ойлады. Мачектың ағылшын тілі нашар болғандықтан және Симондс поляк тілінде сөйлемегендіктен, екі генерал француз тілінде сөйлесті, онда Мачек еркін сөйледі. Симондс француз тілінің жақсы емес екенін айтты, сондықтан Китчинг оны аударды. Шабуыл американдық «достық атыстан» бұзылған кезде, агрессивті Мейер тынығуды пайдаланып, Санкт-Айньяндағы 1-ші поляк бронетанкті дивизиясының және Ланганеридегі 4-ші канадалық бронетанкті дивизиясының алға жылжуын тоқтатты. Симондс «Тотализ» жоспарында канадалық және поляк танктерінің алға жылжуына қолдау көрсету үшін канадалық ауыр және орта артиллерияны пайдалануды көздеген, бірақ канадалық артиллерияға жасалған американдық бомбалау одақтас бронетехникасын күтілген оттық қолдаудан айырды. Симондс Шерман танктерінің нашар бронясы мен қаруының нашарлығын білгендіктен, оның артиллериясы Мейердің Тайгерлерін және Пантераларын жоюды жоспарлаған, ал немістердің бірден қарсы шабуыл жасауын күткен. Келесі күні Симондс Уортингтон жасағын, Британдық Колумбия және Алгонкин полктерінен құралған топты жіберді, бірақ олар қате жолға бұрылып, Мейердің Тайгер және Пантера танктерімен жойылды. 14 тамыздағы «Трактабл» операциясы неміс танкқа қарсы қарулардан бронетехниканы қорғау үшін түтін экранын пайдаланды. Канадалық тарихшы Десмонд Мортон «Трактабл» операциясы апатқа ұшырауы керек еді, өйткені Вермахт алдыңғы күні канадалық операциялық жоспардың көшірмесін қолға түсірген, бірақ осыған қарамастан, II корпустың түтін жамылғысымен жасаған шабуылы канадалықтардың 16 тамыз 1944 ж. Фалезді басып алуымен аяқталды. Соңынан Симондс 1-ші поляк бронетанкті дивизиясымен, генерал-майор Станислав Мачек басшылығымен «Фалез аңғарының» жабылуына қатысты, поляктар «Мачуга» (Соққы) деп атаған 262-ші биіктіктегі қаһармандық шайқасқа қатысты, өйткені неміс армиясы Нормандиядан қашуға тырысты. Крерар Бірінші армияға қайтадан басшылық еткен кезде, Симондс Солтүстік-Батыс Еуропаны азат ету үшін II канадалық корпусына басшылық етуді жалғастырды. 1946 ж. ол Лондонға барды, онда Империялық қорғаныс колледжіне (IDC) қатысты. «IDC-дегі жұмыс оның еңкейген зиясын қоздырды. Ол Батыс Одағының жетекші саясаткерлерімен, өнеркәсіпшілерімен және әскери қызметкерлерімен кездесіп, сөйлесті». 1946 жылдан 1949 жылға дейін ол онда Бас инструктор болып жұмыс істеді, «канадалық үшін құрметті белгі». 1949 ж. ол Канадаға оралып, Канада армиясының Командалық және штаб колледжінің және Канада Ұлттық қорғаныс колледжінің басшысы болып тағайындалды. 1951 ж. ол Бас штаб бастығы болып тағайындалды. Қытай 1950 жылдың қазанында Корея соғысына қатысқан кезде, әлем үшінші дүниелік соғыстың алдында тұр деп есептелді, ал 1951 жылдың 16 қаңтарында НАТО Жоғарғы бас қолбасшысы, генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр Канададан көмек сұрау үшін Оттаваға келді. Симондс сол кезде екі дивизияны Еуропаға жеткізуге мүмкіндік болмағандықтан, канадалықтар үшінші дүниелік соғыс басталмас бұрын олардың орнында болуы керек екенін жазды. Симондс басты штаб төрағасы Фолкспен канадалықтарды Батыс Германияда қайда орналастыру керек деген мәселеде келіспеді. Канаданы АҚШ-қа жақындатуды қалаған континенталист Фолкс канадалықтардың Оңтүстік Батыс Германиядағы АҚШ армиясымен бірге қызмет етуін қалады. Симондс керісінше, тарихи себептерге байланысты канадалықтардың Солтүстік Батыс Германиядағы британдық күштерімен бірге қызмет етуі керек екенін айтты, егер Кеңес армиясы Батыс Германияға басып кірсе, олар олармен жақсырақ шайқасады. Симондс канадалықтардың Бур соғысында, Бірінші дүниелік соғыста, Екінші дүниелік соғыста және Корея соғысында британдықтармен қатарынан шайқасқанын, сонымен қатар Канада армиясы британдық армияға ұқсас, тіпті британдық үлгідегі формалар мен шендерге және бірдей полк құрылымына ие екенін айтты; осы себептерге байланысты Симондс канадалықтарды Солтүстік Батыс Германиядағы британдықтармен бірге орналастырудың жақсырақ болатынын сезінді. Канадалық шешім қабылдаушылар «кореялық американдықтардың өнерінен қорқып қалғандықтан», ал британдық күштер Кореяда шайқасқандықтан, Симондс Фолкспен келісімге келді.

In January 1944 he was recalled to the United Kingdom and, after being promoted to lieutenant general on 6 January, In his instructions to his officers in February 1944, Simonds noted that the Wehrmacht always fought its defensive battles the same way; namely a thinly manned series of outposts, behind which were a series of strongly held dug in positions that could bring down interlocking machine gun and mortar fire. Simonds further noted the Wehrmacht would always launch aggressive counter attacks in face of an Allied attack, stating: <blockquote> success of the offensive battle hinges on the defeat of the German counter attacks, with sufficient of our own reserves in hand to launch a new phase as soon as the enemy strength has spent itself. The defeat of these counter attacks must form part of the original plan of attack which must include arrangements for artillery support and forward moves of infantry supporting weapons—including tanks—on the objective. However, Simonds was a favorite of Bernard Law Montgomery, who viewed Simonds as the most talented Canadian general in the entire war, and Montgomery blocked Crerar's attempts to send Simonds back to Canada. Once II Corps was activated, Simonds would direct four major attacks during the Battle of Normandy in five weeks: Operations Atlantic (the Canadian part of Operation Goodwood), Spring, Totalize and Tractable. After Operation Spring, Simonds tried to sack Foulkes as commander of 2nd Canadian Division, writing that Foulkes "did not [show] the right qualities to command 2nd Division", but was blocked by Crerar, who kept Foulkes on to nettle Simonds. Simonds has often been criticized for his reliance on heavy bombers to "blast" open a way for Operation Totalize, but the Canadian historian Jody Perrun argued that the marked inferiority of the Sherman tanks to the Panther and Tiger tanks of the Germans meant that Simonds had no other choice, but to use air power to even the odds given that both the Panthers and Tigers had more powerful guns and heavier armor than the Shermans. Perrun has charged too many historians have taken at face value the disparaging remarks about Simonds's command by SS Brigadeführer Kurt "Panzer" Meyer, the commander of the 12th SS Panzer Division Hitlerjugend, who spoke as if the Sherman tanks were the equal of the Tiger and Panther tanks, and charged that the Canadians were insufficiently aggressive in armored operations and too reliant upon air support. A principal problem for Simonds was that his tank crews were loath to face the Panthers and Tigers on open ground given their guns could not knock either type of tank except at very close range while the guns of the Panthers and Tigers could knock a Sherman at long range. Perrun argued that Meyer's claims that Simonds lacked aggression failed to take into account the weaknesses of the Sherman tanks, and Simonds designed his operations with the aim of counter acting the flaws of the Shermans by providing for air and artillery support to even the odds. For Totalize (beginning August 7, 1944), which involved a night attack, numerous navigation aids were devised, along with heavy bomber support. Having learned from Operation Spring, Simonds devised the "Kangaroo", an early armoured personnel carrier converted from non operational armoured vehicles "defrocked Priests". Granatstein characterizes the plan as "brilliant if too complicated", in that it did not account for the inexperience of the troops. The two commanders of the armored divisions tasked with leading the assault, George Kitching and Stanisław Maczek both objected to Simonds's plans for a "mailed fist" assault on narrow fronts as allowing the Germans to concentrate their forces for counter attack, but Simonds argued the planned heavy bombing attack by American bombers would disorganize the Germans enough to allow a breakthrough. As Maczek's English was very poor and Simonds spoke no Polish, the two generals spoke in French, in which Maczek was fluent. Simonds insisted that his French was not that good and so Kitching translated for him. While the offensive was derailed by the American "friendly fire", the aggressive Meyer took advantage of the pause to stop the advances of both the 1st Polish Armored Division at St. Aignan and the 4th Canadian Armored Division at Langannerie. Simonds's plan for Totalize had called for Canadian heavy and medium artillery to support the Canadian and Polish tanks as they advanced, but the accidental American bombing of the Canadian artillery had robbed the Allied armor of the expected fire support. Simonds, knowing of the weakness of the Sherman tanks, which were both under armored and under gunned, had planned for his artillery to knock out Meyer's Tigers and Panthers, and expected the Germans to counter attack at once with their armor. The next day, Simonds sent the Worthington Force, comprising a battlegroup of the British Columbia regiment and the Algonquin regiment, which however took a wrong turn, and was annihilated by Meyer who sent his Tiger and Panther tanks against the Shermans. Tractable, on August 14, used a smoke screen in an attempt to shield armour from German anti tank weaponry. The Canadian historian Desmond Morton wrote that Operation Tractable should have been a disaster as the Wehrmacht had captured a copy of the Canadian operations plan the night before, but despite this, the assault by the II corps under the cover of smoke ended with the Canadians taking Falaise on 16 August 1944. Afterwards, Simonds had the task of closing the "Falaise Gap" with the 1st Polish Armored Division under Major General Stanisław Maczek leading the way and engaging in desperate fighting at the Maczuga (Mace) as the Poles called Hill 262 as the German Army Group B sought to escape from Normandy. When Crerar resumed command with the First Army, Simonds resumed his command of II Canadian Corps for the liberation of North Western Europe. In 1946 he went to London where he attended the Imperial Defence College (IDC). He "found that work at the IDC engaged his alert intelligence. He met and talked to leading politicians, industrialists, and servicemen of the Western Alliance." From 1946 to 1949 he was Chief Instructor there, "a signal honour for a Canadian". He returned to Canada in 1949 to take a role as Commandant of the Canadian Army Command and Staff College and the National Defence College, Canada. In 1951 he was appointed Chief of the General Staff. When China entered the Korean War in October 1950, it was believed the world was on the brink of World War III, and on 16 January 1951, the NATO Supreme Allied Commander, General Dwight D. Eisenhower, visited Ottawa to ask Canada for help. Simonds wrote at the time that, since the shipping was not available to move two divisions to Europe, the Canadians best be there before World War III started. Simonds clashed with Foulkes, the chairman of the Chiefs of Staff Committee about where to station the Canadians in West Germany. The continentalist Foulkes, who wanted to move Canada closer to the United States, wanted the Canadians to serve with the U. S. Army forces in southern West Germany. Simonds by contrast argued that for historical reasons the Canadians should serve with the British forces in northern West Germany, arguing that the Canadians would fight better with them if the Red Army should invade West Germany. Simonds stated that the Canadians had fought alongside the British successively in the Boer War, the First World War, the Second World War, and the Korean War, and moreover the Canadian Army was closely modelled after the British Army right down to having British style uniforms and ranks and the same regimental structure; for all these reasons, Simonds felt that placing the Canadians with the British in northern West Germany would be a better fit. As the Canadian decision makers had been "shocked by the American performance in Korea" while the British forces fighting in Korea had fought well, Simonds won the debate and it was agreed that the Canadians would serve as part of the British Army of the Rhine (BAOR), though Foulkes was able to ensure the Royal Canadian Air Force (RCAF) units would serve with the U. S Air Force (USAF) instead of the Royal Air Force (RAF). From 1950 to 1953, the military went from having 47,000 service personnel to 104,000. Besides the Royal 22e Régiment and the 8th Canadian Hussars, the Canadian Army in the 1950s made little acknowledgement of the "French fact", but the Army was more open to French Canadians than either the Royal Canadian Air Force or the Royal Canadian Navy, where the language of command was English. Simonds wrote at the time that each service required a distinctive leadership style for officers; stating that for a pilot alone in his jet decided by himself to fight or flee when faced with an enemy; for a naval officer holding the equivalent rank as the pilot, the decision to fight or flee was made by the captain of his ship; and for an army officer holding the equivalent ranks as the air force and naval officers had to decide for himself to fight or flee and motivate the men under his command to do the same. Simonds concluded that the plans of the Defence Minister Paul Hellyer to unify the services would never work as it was based on the assumption there was really no difference between war on land, at sea and in the air and a common service could handle all three. Simonds was honorary colonel of the Royal Regiment of Canada at the time of the regiment's 100th anniversary in October 1962. He was offered an honorary degree from RMC which he declined, as he had opposed the degree program, fearing the long tenure of civilian instructors would unduly influence the curriculum. On October 29, 1971, he was made a Companion of the Order of Canada. Diagnosed with lung cancer, he died in Toronto on May 15, 1974. He was buried in Toronto's Mount Pleasant Cemetery after a service at Grace Church on the Hill.

Некелік өмір

1932 жылы 17 тамызда ол Виннипег кәсіпкерінің қызы Кэтрин "К" Локхарт Тейлорға үйленді. К – көкке самғауды үйренген, мотор механикасы курсын бітірген, тіпті Гайға машина жүргізуді де үйреткен жас жігіт. Симондс кіші офицер болғандықтан, үйлену үшін ерекше рұқсат алуға тиіс болды. Олардың қызы Рут 1933 жылғы маусымда Англияда, ал ұлы Чарльз 1934 жылы Кингстонда дүниеге келді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Симондс шетелде болғанда, К 1946 жылы Англияда болғанда оның басқа біреумен қарым-қатынасы бар екенін білді. Олар осыдан кейін көп ұзамай ажырасып кетті. Зейнетке шығуға аздай қалғанда Симондс Дороти "До" Синклермен (Джордж Грэм "Гас" Синклердің жесірі) танысып, 1960 жылғы 16 қаңтарда оған үйленді.

Бағалау

Рэндалл Уэйклем: "Канадалық өмірбаяндықтар мен естеліктер екі тақырыпты қамтиды: жаңашыл және қатал басшы; салқын және шабыттандырмайтын көшбасшы". Симондстың соғыстың соңғы екі жылының көп бөлігінде досы және жоғары офицері болған генерал сэр Майлз Демпси Нормандиядағы Симондсты "менің корпусымның ең жақсы командирі" деп есептейді. Виктор Брукс өзінің "Нормандия кампаниясы" атты кітабында Симондсты Нормандиядағы одақтас күштердің ең тиімді корпус деңгейіндегі командирі деп атады. Ол былай деп жазды: 21-ші армия тобының құрамындағы бөлімдердің арасында Нормандия кампаниясына ең үлкен жеке үлес қосқан корпус командирі генерал-лейтенант Гай Симондс болды. II Канада корпусының бұл жоғары шенді офицері Каеннен Фалаизға қарай жасалған шабуыл кезінде жоғары деңгейдегі импровизация арқылы одақтас күштердегі ең тиімді танк пен жаяу әскерінен құралған топтардың бірін құрды. Бұл генерал жан-жақты және шығармашыл болды, бірақ Фалаиз алшақтығын ертерек толық жабуға қажетті серпілісті тудыра алмады. Осы кемшілікке қарамастан, Симондс тиімді басқаруы үшін мақтауға лайық. Сэр Макс Хейстингс: "Еуропадағы одақтас корпусының көрнекті командирлерінің бірі, ол өзінің барлық операциялық жоспарларында ерекше қиялды қолданған қатал, тікелей офицер болды", - деді.