Кіріспе

Католицизмде шарапты қабылдай алмайтын адам – итальяндық жазушы.

Абстемий (көпше түрі – абстемийлер) – шарап ішкен кезде құсу қаупі бар адам. Католик дінінде миссадағы қасиеттеу рәсімі нан мен шарап екі түрде жүргізілуі тиіс болғандықтан, абстемий осыған байланысты діни талаптарға сай келмейді.

Каноникалық құқық

Альфонс Лигуори Суарестің пікіріне сүйене отырып, мұндай бұрыс ереже de jure divino (лат. "құдай заңымен") болып табылады дейді; сондықтан, Папа Рим одан босатуға құқылы емес. Бұл термин шарапты қатты жек көретін, бірақ шағын мөлшерде іше алатын адамға да қатысты қолданылады. Мұндай жек көру бұрыс ереже емес, бірақ Триденттік әдет бойынша Құрбандықтың соңында тостағанды тазарту және дін қызметкерінің саусақтарын жуу үшін шарапты пайдаланудан босату үшін паптық рұқсат қажет. Бұл жағдайларда шарапты пайдалану – шіркеудің осы талаптан босатуға құқығы бар канондық заң. Иманды тарату жөніндегі қасиетті конгрегацияның 1665 жылғы 13 қаңтардағы жарлығы Қытайдағы миссионерлерге шараптың тапшылығына байланысты осы мағынада рұқсат береді; осыған ұқсас әртүрлі шешімдер Діни рәсімдер жөніндегі қасиетті конгрегацияның жарлықтарының жинағында табылады.

Католик емес көзқарастар

Әр түрлі христиан секталары шарап ішуден бас тартуды кейде міндетті деп жариялаған. Бұл 2-ғасырдағы гностицизмнің негізгі қағидаларының бірі болды. Тatian, Encratites деп белгілі сектаның негізін қалаушы, шарапты пайдалануға тыйым салды, ал оның ізбасарлары тіпті ғибадатта да оны пайдаланудан бас тартты; оның орнына су қолданды. Бұл секталар туралы Киелі Ириней (Adversus haereses, I, xxx) еңбектерінде айтылған. Олар Гидропарасттар, Аквариандар және Энкратиттер деп аталды. Біраз уақыттан кейін, мүлдем бас тартушылар пайда болды, олар стимуляторларды пайдаланудың өзі күнә екенін жақтады және Мәсіх пен оның шәкірттері Соңғы кешкі ас кезінде қолданған шараптың ашымаған екеніне сенді. Сондықтан олар ашымаған "жүзім шырынымен" қатысады.

Екі түрдің қабылдануы туралы дау

Реформация басталған кезде шіркеуге қарсы айтылған наразылықтардың бірі – адалдарға екі түрде қатысуға рұқсат бермегендігі еді. "Біз шіркеуді кешіреміз", – делінген Аугсбургтік мойындамасында, – "ол екі түрлі қабылдау мүмкін болмағандықтан, тек бір түрлі ғана қабылдауға мәжбүр болды; бірақ осы әділетсіздікті жасағандарды кешіре алмаймыз, олар толық Құрбанды тыйым салудың дұрыс екенін айтады". Ал шарапты қабылдай алмайтындар Құдайдың дастарқанына қалай кіруі мүмкін? 1560 жылы Пуатье синодының қаулысында былай делінген: "Шарапты іше алмайтындар, олар жек көру ниетімен ішпейтіндіктерін білдірген жағдайда, Құдайдың кешкі асын қабылдай алады". Басқа протестант синодтары да шарапты қабылдай алмайтын адамдардың, шарап құйылған тостағанға еріндерімен тиіп, Құдайдың дастарқанына кіруі керек деген ережені бекітті; ал Jurieu, Мәсіхтің Евхаристияның мәнін екі түрде құрғандығынан шығып, ішпейтін адамдар Құрбанды қабылдамайды, себебі ол екі бөліктен тұрады, ал олар тек біреуін ғана қабылдайды деп санайтын. Осы мәселе бойынша протестанттардың арасында үлкен дау туды. Боссуэ екі түрде қатысудың Құдайдан талап ете алмайтынын айтты, өйткені көптеген адамдар табиғи әлсіздікке байланысты Құрбаннан айырылып қалуы мүмкін.