Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шіркеу басқаруының иерархиялық түрі – шіркеу басқаруының бір формасы.
Hierarchical form of church governance
the form of church governance
Епископтық басқару – бұл шіркеу басқаруының иерархиялық түрі ("егеркістік саясат"), онда басты жергілікті билік өкілдері епископтар деп аталады. "Епископ" сөзі британдық және вульгарлық латын тілдеріндегі *ebiscopus/*biscopus терминінен, ал одан бұрынғы көне грек тіліндегі ἐπίσκοπος (epískopos) сөзінен шыққан, ол "қадағалаушы" деген мағынаны білдіреді. Бұл құрылымды көптеген ірі христиан шіркеулері мен конфессиялары қолданады, мысалы, католик, шығыс православие, шығыс православие, шығыс шіркеуі, англикан, лютеран және методист шіркеулері немесе конфессиялары, сондай-ақ осылардан тәуелсіз құрылған басқа шіркеулер де осы құрылымды қолданады.
An episcopal polity is a hierarchical form of church governance ("ecclesiastical polity") in which the chief local authorities are called bishops. The word "bishop" here is derived via the British Latin and Vulgar Latin term *ebiscopus/*biscopus, from the Ancient Greek ἐπίσκοπος epískopos meaning "overseer". It is the structure used by many of the major Christian Churches and denominations, such as the Catholic, Eastern Orthodox, Oriental Orthodox, Church of the East, Anglican, Lutheran and Methodist churches or denominations, and other churches founded independently from these lineages.
Тарих
Епископтық басқару құрылымы бар шіркеулерді епископтар басқарады, олар өз биліктерін діни округтерде (епархияларда) және конференцияларда немесе синодтарда іске асырады. Олардың басшылығы қасиетті және конституциялық сипатта болады; дін қызметкерлерін тағайындау, бекіту және киялау рәсімдерін орындаумен қатар, епископ жергілікті құзырет аясындағы дін қызметкерлерін қадағалайды және ол әлемдік құрылымдарда да, шіркеу иерархиясында да өкілдік етеді. Епископтар өз билігін Иса Мәсіхтің он екі апостолынан бастау алатын, үзіліссіз, жеке апостолдық мұрагерлік арқылы алады деп саналады. Мұндай билікке ие болған епископтар тарихи епископтық немесе ежелгі епископтықтың өкілдері деп есептеледі. Осындай басқару жүйесіндегі шіркеулер, әдетте, Жаңа Өсиетте сипатталғандай, шіркеуге епископтық басқару қажет деп санайды (1 Тімотеге 3 және 2 Тімотеге 1 қараңыз). Кейбір жүйелерде епископтар жоғары лауазымдағы епископтарға белгілі бір шектеулермен бағынышты болуы мүмкін (дәстүрге байланысты архиепископтар, митрополиттер немесе патриархтар деп аталады). Олар сондай-ақ кеңестерде немесе синодтарда жиналады. Жоғары дәрежелі епископтардың төрағалығымен өткізілетін бұл жиналыстар әдетте маңызды шешімдер қабылдайды, бірақ синод немесе кеңес тек кеңес беру мақсатында да құрылуы мүмкін. Христиан институтының жазба тарихының көп бөлігінде епископтық басқару – шіркеу ұйымдастыруының жалғыз белгілі түрі болды. Бұл Реформация кезінде өзгерді. Көптеген протестант шіркеулері қазір конгрегациялық немесе пресвитериандық басқару құрылымымен ұйымдастырылған, екеуі де Джон Кальвиннің еңбектерінен тараған, ол протестант реформаторы, Мартин Лютердің «Тоқсан бес тезисінен» кейін Католик шіркеуінен бөлініп, тәуелсіз жұмыс істеді және жазды. Дегенмен, кейбір адамдар Реформациядан бұрын-ақ епископтық басқаруға қарсы болған, мысалы, 4-ғасырдағы Себастский Аэрий.
Churches with an episcopal polity are governed by bishops, practising their authorities in the dioceses and conferences or synods. Their leadership is both sacramental and constitutional; as well as performing ordinations, confirmations, and consecrations, the bishop supervises the clergy within a local jurisdiction and is the representative both to secular structures and within the hierarchy of the church. Bishops are considered to derive their authority from an unbroken, personal apostolic succession from the Twelve Apostles of Jesus. Bishops with such authority are said to represent the historical episcopate or historic episcopate. Churches with this type of government usually believe that the Church requires episcopal government as described in the New Testament (see 1 Timothy 3 and 2 Timothy 1). In some systems, bishops may be subject in limited ways to bishops holding a higher office (variously called archbishops, metropolitans, or patriarchs, depending upon the tradition). They also meet in councils or synods. These gatherings, subject to presidency by higher ranking bishops, usually make important decisions, though the synod or council may also be purely advisory. For much of the written history of institutional Christianity, episcopal government was the only known form of church organization. This changed at the Reformation. Many Protestant churches are now organized by either congregational or presbyterian church polities, both descended from the writings of John Calvin, a Protestant reformer working and writing independently following the break with the Catholic Church precipitated by The Ninety Five Theses of Martin Luther. However, some people have disputed the episcopal polity before the reformation, such as Aerius of Sebaste in the 4th century.
Құрылу
Елші Пауыл Філіпіліктерге жазған хатында, Римдік Климент және Дидахе шіркеу басқару жүйесі туралы сөйлескенде, "епископтар мен дьякондарды" еске алады, ал "пресвитер" сөзін айтпайды. Кейбір ғалымдар бұл бірінші ғасырда пресвитер мен епископ арасында ешқандай айырмашылық болмағанын көрсетеді деп санайды. Антиохиялық Игнатий, екінші ғасырдың басында жазған хаттарында епископтар мен пресвитерлерді нақтырақ ажыратады, яғни оның жазбалары оның заманында епископтық жүйе қалыптасқан екенін көрсетеді. Алайда Барт Эрман, Игнатийдің Римдіктерге жазған хатында Рим епископы туралы ештеңе айтпағанын маңызды деп есептейді. Кейін Тертуллиан да пресвитерлер мен епископтарды бөлек қызметтер ретінде анық ажыратады, ал Ириней епископтардың тізбесін жасады. Бірақ ерте шіркеу әкелері жасаған епископтар тізімдері өте қайшылы. Екінші ғасырға қарай епископтық жүйе христиандардың басым бөлігінің жалпы қабылдаған көзқарасына айналған сияқты.
The Apostle Paul in the letter to Philippians, Clement of Rome and the Didache when talking about the church system of governance, mention "bishops and deacons", omitting the word "presbyter", which has been argued by some to show that there was no presbyter bishop distinction yet in the first century. Ignatius of Antioch writing in already the early second century makes a clear distinction of bishops and presbyters, meaning that his letters show that an episcopal system was already existing by his time. However Bart Erhman sees it as significant that Ignatius in his letter to the Romans never mentioned a bishop in Rome. Later also Tertullian very clearly distinguishes the presbyters and bishops as a separate office, Irenaeus made lists of the succession of bishops, though bishop succession lists made by early church fathers are highly contradictory. By the second century it appears that the episcopal system had become the majority, universal view among Christians.]]
Католик шіркеуі
Католик шіркеуінде епископтық бар, оның басында Рим епискобы – Папа тұр. Католик шіркеуі шіркеудің құқықтық бақылауы адамдардан емес, Мәсіхтің он екі апостолына берілген билігінен туындайды деп есептейді. Рим тақтысы, апостолдық биліктің үздіксіз тізбегі ретінде, қасиетті Петірден ("апостолдардың князі және басшысы") бастау алады және епископтардың алқасымен, сондай-ақ әлемдегі жергілікті шіркеулердің арасындағы бірлік белгісі және құралы болып табылады. Әлемдік епископтар алқасымен байланыста, Папа бүкіл шіркеуге қатысты барлық заңды құқықтық және оқу билігіне ие. Бұл билік Мәсіхтің Петірге және апостолдарға бергені, Киелі Рухтың күшімен бір буыннан екінші буынға апостолдардан епископтарға қол қою арқылы үздіксіз беріліп келеді.
The Catholic Church has an episcopate, with the Pope, who is the Bishop of Rome, at the top. The Catholic Church considers that juridical oversight over the Church is not a power that derives from human beings, but strictly from the authority of Christ, which was given to his twelve apostles. The See of Rome, as the unbroken line of apostolic authority descending from St. Peter (the "prince and head of the apostles"), is a visible sign and instrument of communion among the college of bishops and therefore also of the local churches around the world. In communion with the worldwide college of bishops, the Pope has all legitimate juridical and teaching authority over the whole Church. This authority given by Christ to St. Peter and the apostles is transmitted from one generation to the next by the power of the Holy Spirit, through the laying on of hands from the Apostles to the bishops, in unbroken succession.
Шығыс православие шіркеуі
Епископтық басқарудың консилиарлық идеясы Шығыс Православ шіркеуінде жалғасуда. Шығыс православиесінде барлық автокефальды митрополиттер Мәсіхтің айналасында бірігіп, ал басқа архиепископтар мен епископтар олардың айналасында бірігеді, және т.б. Римдегі Папаға ұқсас, бірегей және шексіз билігі бар митрополит жоқ. Дегенмен, Константинополь (қазіргі Стамбул) Патриархы Шығыс православиесінің автокефальды шіркеулерінің арасындағы "біріншілердің бірі" – primus inter pares ретінде қарастырылады.
The conciliar idea of episcopal government continues in the Eastern Orthodox Church. In Eastern Orthodoxy, all autocephalous primates are seen as collectively gathering around Christ, with other archbishops and bishops gathering around them, and so forth. There is no single primate with exclusive authority comparable to the Pope in Rome. However, the Patriarch of Constantinople (now Istanbul) is seen as the primus inter pares, the "first among equals" of the autocephalous churches of Eastern Orthodoxy.
Шығыс православие шіркеулері
Шығыс православие шіркеулері елшілік ізбасарлық және епископтық басқару идеяларын бекітеді. Әр ұлттық шіркеуде епископтар қасиетті синодты құрайды, тіпті патриарх та оған бағынады. Сирия православие шіркеуі өз елшілік ізбасарлығын Әулие Петірге дейін жегізеді және Антиохияны Әулие Петірдің алғашқы тақтысы деп мойындайды. Армян апостол шіркеуі өз тегін елші Бартоломейге байланыстырады. Үндістан православие шіркеуі өз тегін елші Томаға дейін жегізеді. Эфиопия православие шіркеуі өзінің ізбасарлық желісін (Фруменций) бесінші ғасырда копт православие шіркеуі арқылы алды. Грек және копт православие шіркеулері әрқайсысы өздерінің Александрия Папасын мойындайды (Александрия және бүкіл Африканың Папасы және Патриархы, және Александрияның копт православие шіркеуінің Папасы), екеуі де өздерінің елшілік ізбасарлығын евангелист Маркқа дейін жегізеді. Соңғы кезде осы ежелгі айырылысты емдеу үшін ресми, үздіксіз күш-жігер жұмсалып жатыр. Қазірдің өзінде екеуі де бір-бірінің крещениесін, миропомазанын және некелерін мойындайды, бұл әралас некелерді оңайлатуда.
The Oriental Orthodox Churches affirm the ideas of apostolic succession and episcopal government. Within each national Church, the bishops form a holy synod to which even the Patriarch is subject. The Syriac Orthodox Church traces its apostolic succession to St. Peter and recognises Antioch as the original See of St. Peter. The Armenian Apostolic Church traces its lineage to the Apostle Bartholomew. The Indian Orthodox Church traces its lineage to the Apostle Thomas. The Ethiopian Orthodox Church received its lines of succession (Frumentius) through the Coptic Orthodox Church in the fifth century. Both the Greek and Coptic Orthodox Churches each recognise their own Pope of Alexandria (Pope and Patriarch of Alexandria and All Africa, and Pope of the Coptic Orthodox Church of Alexandria respectively), both of whom trace their apostolic succession back to the figure Mark the Evangelist. There are official, ongoing efforts in recent times to heal this ancient breach. Already, the two recognize each other's baptisms, chrismations, and marriages, making intermarriage much easier.
Шығыс шіркеуі
Тарихи тұрғыдан алғанда, Шығыс шіркеуі өзінің епископтық тізбегін елші Томаға дейін жетеді. Қазіргі уақытта Ассириялық Шығыс шіркеуінің епископтары осы апостолдық мұрагерлікті сақтап келеді.
Historically, the Church of the East has traced its episcopal succession to St. Thomas the Apostle. Currently the bishops of the Assyrian Church of the East continue to maintain its apostolic succession.
Англикандық Қауымдастық
Англикандық – Рим католик және православиелік қауымдармен салыстыруға болатын, апостолдық мұрагерлік арқылы тарихи епископтыққа иелік етуді мақтан тұтатын Реформация дәстүрлерінің ең бастысы. Англикандықтар Англия шіркеуіндегі епископтық тізбектің бірінші ғасырғы Британия провинциясы мен Кентерберийдің Августиніне дейін үздірілмей жалғасқанын айтады. Уитби синодында кейбір кельт христиандық амалдар өзгертілгенімен, Британ аралдарындағы шіркеу ерте заманнан бері Рим Папасының билігінде болды. Генрих VIII-нің Англия шіркеуін Римнен тәуелсіздікке жеткізген заңдары оның конституциялық және пастырлық құрылымын өзгертпеді. Патшалық билік шіркеудің заңды құрылымдары арқылы жүзеге асырылды, оның басшылары епископтар болды. Осылайша, епископтық Реформацияланған Англия шіркеуінің негізгі қағидасы саналды және институттың ежелгі және апостолдық заңдылығына сілтеме жасауының негізі болды. Алайда, епископтар енді патшаның рухани үкіметімен азаматтарын басқаруға жауапты министрлері ретінде қарастырылды. Ричард Хукердің ықпалы осы түсініктің эволюциясына үлкен үлес қосты, нәтижесінде епископтар мұрагерлік билікті пресвитерлерге жүктеуші, пасторларға кеңес беруші және шіркеудің ілімдеріне қатысты белгілі бір оқытушылық қызметін атқарушы адамдар ретінде қарастырылды. Англикандық пікірлер епископтық үкіметтің құдайлық құқықпен (Патшалардың құдайлық құқығы) сәйкес келуі туралы әртүрлі болды. Бір жағынан, XVII ғасырдың дін танушысы Джон Козин епископтық биліктің құдайлық құқық екенін, бірақ ол «апостолдық тәжірибеден және шіркеудің дәстүрлерінен туындағанын, Мәсіхтің немесе Оның елшілерінің бұл туралы берген тікелей бұйрығынан емес» (Хукер де осы пікірді ұстанды) деп есептеді. Ал Ланселот Эндрюс және басқалар епископтық биліктің Мәсіхтен елшілер арқылы келгенін айтты. Қалай болғанда да, екі тарап та епископтықтың шіркеуді басқаруға қатысты, тағайындау билігімен байланысты және одан туындайтын бақылаудың апостолдық функциясын атқаратынын мойындады. Апостолдық мұрагерлік шіркеудің миссиясының заңдылығын қамтамасыз етеді және жергілікті шіркеутің жалпы шіркеумен бірлігін, ортақтығын және сабақтастығын орнатады. Бұл тұжырымдама, өз кезегінде, азаматтық қоғамнан ерекшеленетін «қасиетті қоғам» ретінде шіркеудің тәуелсіздігіне негіз салды, бұл Англиядан тыс жергілікті шіркеулердің құрылуына және Англиядағы католиктік қайта жандану мен мемлекеттік шіркеуді таратуға ықпал етті. Функционалдық тұрғыдан алғанда, англикандық епископтық билік синодтық түрде жүзеге асырылады, бірақ жекелеген провинциялар өздерінің билеушілеріне тәуелсіз әрекет етуге көбінесе шектеулі немесе кең өкілеттік бере алады. Олар «синодтар», «соборлар» немесе «конгрестер» деп аталады және епископтардың төрағалығымен өткізіледі. Көптеген юрисдикцияларда қабылданған соборлық қаулылар күшіне енуі үшін епископтардың келісімі қажет. Осы тұрғыдан алғанда, англикандықтар жиі «синодтағы епископты» епископтық басқарудың күші мен билігі ретінде сипаттайды. Мұндай соборлық билік ілім, тәртіп және құлшылық салаларын қамтиды, бірақ Англияның билік шектері туралы дәстүрмен шектеледі. Бұл шектеулер 1571 жылы ратификацияланған 39 баптың XXI бабында айтылған (Трент соборы аяқталып жатқан кезде), онда «Жалпы соборлар қателесуі мүмкін, және кейде қателескен, сондықтан олар құтқарылуға қажет деп тағайындаған нәрселер күшті де, билігі жоқ, егер олар Киелі кітаптан алынғанын жарияламаса» делінген. Сондықтан, англикандық юрисдикциялар дәстүрлі түрде жаңашыл ілімдерді дамытуға немесе шіркеудің іс-әрекеттерін ілім ретінде қарастыруға консервативті көзқарас танытады (lex orandi, lex credendi қараңыз). Англикандық синодикалық басқару, әртүрлі формада болса да, өкілдік принципіне негізделген. Англикандық қауымның провинциялары, олардың шіркеулік провинциялары мен епархиялары епископтардан ғана емес, сонымен қатар пресвитерлер мен мирян өкілдерінен тұратын кеңестермен басқарылады. Англикандықта халықаралық құқықтық билік жоқ, бірақ дәстүрдің жалпы епископтық тәжірибесі, Кентерберий архиепископымен тарихи байланысы және ортақ, күрделі литургиялық дәстүр бірлікке үлес қосады. Бұл 1867 жылы алғашқы рет өткен Англикандық қауым епископтарының Лэмбет конференцияларымен нығайтылды. Бұл конференциялар ұсыныстар жасап, қаулылар қабылдаса да, олар кеңес беру сипатында ғана болып табылады және қаулылардың мақсаты – Англикандық юрисдикцияларға бағыт беру, нұсқау емес. Конференциялар шіркеудің әмбебап және католиктік сипатын көрсететін епископтықтың функциясын да білдіреді. Шотландиялық епископтық шіркеудің тарихы Шотландиядағы христиандықтың пайда болуына дейін жетеді. 1560 жылғы Шотландия реформациясынан кейін Шотландия шіркеуі бастапқыда Басқарушылармен басқарылды, 1572 жылы епископтық басқару қайта орнатылды, бірақ епископализм Шотландия шіркеуінің пресвитериандық басқарумен алмасып тұрды, 1711 жылғы Акт Шотландиялық епископтық шіркеуінің тәуелсіздігін қамтамасыз етті. Құдайсыздықтардың жарылуы британ үкіметін шіркеуге қарсы жаза шараларын қабылдауға мәжбүр етті. 1784 жылы Шотландия шіркеуі Сэмюэл Сибуриді американдық епископтық шіркеудің бірінші епископы етіп тағайындады, осылайша бүкіл әлемдік Англикандық қауым құрылды, ал 1792 жылы жаза шаралары жойылды. Шіркеу 1804 жылы Англия шіркеуінің баптарын қабылдады. Өкілдік басқарудың демократиялық формаларының таралуының бастауы 1780 жылдардағы американдық епископтық шіркеуінің алғашқы Бас жиналыстарын құру кезінде болды, ол «Епископтар үйін» және «Депутаттар үйін» құрды. Көптеген юрисдикцияларда үшінші, діни үй де бар. Қаулылар жеке-жеке немесе әр үйдің дауысымен бекітілуі мүмкін, соңғы жағдайда кеңеспен бекітілу үшін барлық үйлерде қабылдануы керек. Англикандық қауымға мүше шіркеулердің құрылымы епископтық болып табылады, ал кейбіреулері «Епископтық» деп аталады. Алайда, өздерін англикандық деп жариялаған кейбір шіркеулер Англикандық қауымға жатпайды, және барлық епископтық басқарылатын шіркеулер англикандық емес. Рим католик шіркеуі, Ескі католик шіркеулері (Англикандық қауыммен толық ортақтастықта, бірақ оның мүшесі емес) және Шығыс православиелік шіркеулері англикандықтар тарапынан мойындалады, сонымен қатар олардың епископтары да мойындалады.
Anglicanism is the most prominent of the Reformation traditions to lay claim to the historic episcopate through apostolic succession in terms comparable to the various Roman Catholic and Orthodox Communions. Anglicans assert unbroken episcopal succession in and through the Church of England back to St. Augustine of Canterbury and to the first century Roman province of Britannia. While some Celtic Christian practices were changed at the Synod of Whitby, the church in the British Isles was under papal authority from earliest times. The legislation of Henry VIII effectively establishing the independence of the Church of England from Rome did not alter its constitutional or pastoral structures. Royal supremacy was exercised through the extant legal structures of the church, whose leaders were bishops. Episcopacy was thus seen as a given of the Reformed Ecclesia Anglicana, and a foundation in the institution's appeal to ancient and apostolic legitimacy. What did change was that bishops were now seen to be ministers of the Crown for the spiritual government of its subjects. The influence of Richard Hooker was crucial to an evolution in this understanding in which bishops came to be seen in their more traditional role as ones who delegate to the presbyterate inherited powers, act as pastors to presbyters, and holding a particular teaching office with respect to the wider church. Anglican opinion has differed as to the way in which episcopal government is de jure divino (by the Divine Right of Kings). On the one hand, the seventeenth century divine, John Cosin, held that episcopal authority is jure divino, but that it stemmed from "apostolic practice and the customs of the Church [not] absolute precept that either Christ or His Apostles gave about it" (a view maintained also by Hooker). In contrast, Lancelot Andrewes and others held that episcopal government is derived from Christ via the apostles. Regardless, both parties viewed the episcopacy as bearing the apostolic function of oversight which both includes, and derives from, the power of ordination, and is normative for the governance of the church. The practice of apostolic succession both ensures the legitimacy of the church's mission and establishes the unity, communion, and continuity of the local church with the universal church. This formulation, in turn, laid the groundwork for an independent view of the church as a "sacred society" distinct from civil society, which was so crucial for the development of local churches as non established entities outside England, and gave direct rise to the Catholic Revival and disestablishmentarianism within England. Functionally, Anglican episcopal authority is expressed synodically, although individual provinces may accord their primate with more or less authority to act independently. Called variously "synods", "councils", or "conventions", they meet under episcopal chairmanship. In many jurisdictions, conciliar resolutions that have been passed require episcopal assent or consent to take force. Seen in this way, Anglicans often speak of "the bishop in synod" as the force and authority of episcopal governance. Such conciliar authority extends to the standard areas of doctrine, discipline, and worship, but in these regards is limited by Anglicanism's tradition of the limits of authority. Those limits are expressed in Article XXI of the Thirty Nine Articles of Religion, ratified in 1571 (significantly, just as the Council of Trent was drawing to a close), which held that "General Councils may err, and sometimes have erred wherefore things ordained by them as necessary to salvation have neither strength nor authority, unless it may be declared that they be taken out of holy Scripture." Hence, Anglican jurisdictions have traditionally been conservative in their approach to either innovative doctrinal development or in encompassing actions of the church as doctrinal (see lex orandi, lex credendi). Anglican synodical government, though varied in expression, is characteristically representative. Provinces of the Anglican Communion, their ecclesiastical provinces and dioceses are governed by councils consisting not only of bishops, but also representatives of the presbyterate and laity. There is no international juridical authority in Anglicanism, although the tradition's common experience of episcopacy, symbolised by the historical link with the See of Canterbury, along with a common and complex liturgical tradition, has provided a measure of unity. This has been reinforced by the Lambeth Conferences of Anglican Communion bishops, which first met in 1867. These conferences, though they propose and pass resolutions, are strictly consultative, and the intent of the resolutions is to provide guideposts for Anglican jurisdictions—not direction. The Conferences also express the function of the episcopate to demonstrate the ecumenical and catholic nature of the church. The Scottish Episcopal Church traces its history back to the origins of Christianity in Scotland. Following the 1560 Scottish Reformation the Church of Scotland was initially run by Superintendents, episcopal governance was restored in 1572, but episcopalianism alternated with periods when the Kirk was under presbyterian control until the 1711 Act allowed formation of the independent non established Scottish Episcopal Church. The Nonjuring schism led to the British Government imposing penal laws against the church. In 1784 the Scottish church appointed Samuel Seabury as first bishop of the American Episcopal Church, beginning the worldwide Anglican Communion of churches, and in 1792 the penal laws were abolished. The church accepted the articles of the Church of England in 1804. The spread of increasingly democratic forms of representative governance has its origin in the formation of the first General Conventions of the American Episcopal Church in the 1780s, which established a "House of Bishops" and a "House of Deputies". In many jurisdictions, there is also a third, clerical House. Resolutions may be voted on jointly or by each House, in the latter case requiring passage in all Houses to be adopted by the particular council. Churches that are members of the Anglican Communion are episcopal churches in polity, and some are named "Episcopal". However, some churches that self identify as Anglican do not belong to the Anglican Communion, and not all episcopally governed churches are Anglican. The Roman Catholic Church, the Old Catholic Churches (in full communion with, but not members of, the Anglican Communion), and the Eastern Orthodox churches are recognized, and also their bishops, by Anglicans.
Америка методистік шіркеулері
Англикандықтардың бір тармағы ретінде методистік шіркеулер тарихи және практикалық себептермен, бірақ шектеулі қолданыспен епископтық басқару жүйесін жиі қолданады. Методистер "эпископтық" терминімен қатар "байланыстық" немесе "байланыстық басқару жүйесі" терминін де жиі қолданады. Дегенмен, методист епископтарының билігі дәстүрлі епископтық басқару жүйесінің түсініктерімен салыстырғанда салыстырмалы түрде күшті және кең ауқымды болуы мүмкін. Мысалы, Біріккен методистік шіркеуде епископтар өмір бойына сайланады, белгілі бір конференцияда екі мерзімге дейін (арнайы рұқсат болса – үш мерзімге) қызмет ете алады, пасторлық қызмет атқаратын дін қызметкерлерін тағайындауға және қызметке жіберуге жауапты, көптеген әкімшілік міндеттерді орындайды, аймақтық конференциялардың жылдық отырыстарын және дүниежүзілік Бас конференцияның төрт жылдық мәжілісін жүргізеді, әлеуметтік және діни маңызы бар мәселелер бойынша шіркеуді оқытуға және басқаруға құқылы, сондай-ақ экуменикалық жиналыстарда конфессияны ұсынуға қызмет етеді. Америка Құрама Штаттарындағы Біріккен методист епископтары тағайындалған конференцияларында қызмет етеді, 8 (немесе 12) жылдан кейін жаңа "Епископтық аймаққа" ауыстырылады және алпыс алты жасқа толғаннан кейінгі төрт жылдық мерзімнің соңында міндетті түрде зейнеткерлікке шығады. Британдық методизмінің пікірінше, барлық тағайындалған дін қызметкерлері рухани тұрғыдан тең. Алайда, практикалық басқару үшін Конференция төрағасы, Аудан төрағасы, Басқарушы пастор, Пастор лауазымдары белгіленеді. Бірақ олардың барлығы да дін қызметкерлері.
As an offshoot of Anglicanism, Methodist churches often use episcopal polity for historical as well as practical reasons, albeit to limited use. Methodists often use the term connexionalism or connexional polity in addition to "episcopal". Nevertheless, the powers of the Methodist episcopacy can be relatively strong and wide reaching compared to traditional conceptions of episcopal polity. For example, in the United Methodist Church, bishops are elected for life, can serve up to two terms in a specific conference (three if special permission is given), are responsible for ordaining and appointing clergy to pastor churches, perform many administrative duties, preside at the annual sessions of the regional Conferences and at the quadrennial meeting of the worldwide General Conference, have authority for teaching and leading the church on matters of social and doctrinal import, and serve to represent the denomination in ecumenical gatherings. United Methodist bishops in the United States serve in their appointed conferences, being moved to a new "Episcopal Area" after 8 (or 12) years, until their mandated retirement at the end of the quadrennium following their sixty sixth birthday. British Methodism holds that all ordained ministers are equal in terms of spirituality. However, for practical management lines are drawn into President of Conference, Chair of District, Superintendent Minister, Minister. However, all are ministers.
Басқа конфессиялардағы епископтық басқару
Венгрияның реформацияланған шіркеуі және континенттік Еуропадағы лютеран шіркеулері кейде «эпископтық» деп аталуы мүмкін. Бұл соңғы жағдайларда үкімет формасы пресвитериандық формадан түбегейлі өзгеше емес, тек олардың епископтар кеңесі жергілікті басқарушы органдарға көбірек деңгейде иерархиялық билік жүргізеді, көптеген пресвитериандық және басқа реформацияланған шіркеулердегіден гөрі. Жоғарыда айтылғандай, Швеция мен Финляндиядағы лютеран шіркеулері ерекшелік құрайды, өйткені олар Англикан шіркеулері сияқты үлгіде апостолдық ізбасарлыққа таластайды. Әйтпесе, лютеран шіркеулерінде басқару формалары міндетті емес, себебі олар доктриналық маңызы бар деп саналмайды. Тарихи себептерге байланысты, Ескі әлем лютерандығы епископтық биліктің Эрастиандық теорияларын қабылдауға бейім (сонда шіркеу билігі белгілі бір шекте зайырлы үкіметпен бекітіледі). АҚШ-та лютеран шіркеулері қауымдарға көбірек тәуелсіздік беретін, бірақ соңында епископтық құрылымды сақтайтын басқару формасын қабылдауға бейім. Епископальдық баптистердің шағын тобы бар. Қарапайым киім дәстүріндегі анабаптист шіркеулерінің көпшілігі, кемінде, атау бойынша епископтық жүйені ұстанады. Қауымдық басқаруға ерекше мән беріледі, әр қауым өз пасторын сайлайды. Епископтар қауымдар арасындағы бірлікті сақтайды және дәстүрлі нормалардан бұзған пасторларды тәртіпке келтіруі мүмкін. Бұл терминді ешқашан қолданбаса да, Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуі (LDS Church) пресвитериандық немесе қауымдық емес, епископтық болып табылады, себебі оларда жергілікті епископтан/ филиал президентінен бастап, жеке Иса Мәсіхтің өкілеттігімен және басшылығымен бекітілген деп саналатын жалғыз пайғамбар/президентке дейін басшылықтың қатаң иерархиясы бар. Жергілікті қауымдардың (филиалдар, бөлімдер және қасиетті орындар) мүшелері заң жүзінде бөлінген шекаралары бар, ал мүшелік тізімдері орталықтандырылған. Бұл жүйе, прагматикалық және доктриналық себептерге байланысты, көбірек пресвитериандық басқарудан (Жозеф Смиттің 1830 жылғы бастапқы лауазымы «Бірінші ақсақал» болған) біртіндеп дамыды және Наувоо кезеңінде (1839–1846) толыққанды епископтыққа жетті.
The Reformed Church of Hungary and the Lutheran churches in continental Europe may sometimes be called "episcopal". In these latter cases, the form of government is not radically different from the presbyterian form, except that their councils of bishops have hierarchical jurisdiction over the local ruling bodies to a greater extent than in most Presbyterian and other Reformed churches. As mentioned, the Lutheran Church in Sweden and Finland are exceptions, claiming apostolic succession in a pattern somewhat like the Anglican churches. Otherwise, forms of polity are not mandated in the Lutheran churches, as it is not regarded as having doctrinal significance. Old World Lutheranism, for historical reasons, has tended to adopt Erastian theories of episcopal authority (by which church authority is to a limited extent sanctioned by secular government). In the United States, the Lutheran churches tend to adopt a form of government that grants congregations more independence, but ultimately has an episcopal structure. A small minority of Episcopal Baptists exists. Most Anabaptist churches of the plain dress tradition follow an episcopal system, at least in name. Congregational governance is strongly emphasized, and each congregation elects its pastor. Bishops enforce inter congregational unity and may discipline pastors for breaking from traditional norms. Although it never uses the term, The Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church) is episcopal, rather than presbyterian or congregational, in the sense that it has a strict hierarchy of leadership from the local bishop/branch president up to a single prophet/president, believed to be personally authorized and guided by Jesus Christ. Local congregations (branches, wards, and stakes) have de jure boundaries by which members are allocated, and membership records are centralized. This system developed gradually from a more presbyterian polity (Joseph Smith's original title in 1830 was "First Elder") for pragmatic and doctrinal reasons, reaching a full episcopacy during the Nauvoo period (1839–1846).