Америкалық мүсінші Эджмония Льюис: Өмір және шығармашылығы
Edmonia Lewis
Мэри Эдмония Льюис – американ сулушысы, афроамерикандық және үнді мұражайының өкілі. Оның туындылары неоклассикалық стильде салынған және халықтар тарихын көрсетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық мүсінші (1844–1907)
American sculptor (1844–1907)
Мэри Эдмония Льюис, сондай-ақ "Wildfire" (шамамен 4 шілде 1844 – 17 қыркүйек 1907) – американдық мүсінші. Нью-Йорк штатында афроамерикалық және түпкілікті американдық (Миссиссауга Оджибве) тегінің қосындысында дүниеге келген ол, мансабының көп бөлігін Италияның Рим қаласында өткізді. Ол ұлттық, кейін халықаралық деңгейде танымал болған алғашқы афроамерикалық және америкалық мүсінші болды. Азамат соғысы кезінде АҚШ-та танылуын бастады; 19 ғасырдың соңында американдық өнер саласында белгілі бір деңгейде танылған және қатысқан жалғыз қара нәсілді әйел суретші болып қала берді. Оның туындылары неоклассикалық стильдегі мүсіндерге қара нәсілділер мен Американың жергілікті халықтарына қатысты тақырыптарды енгізуімен ерекшеленеді.
Mary Edmonia Lewis, also known as "Wildfire" (c. July 4, 1844 – September 17, 1907), was an American sculptor. Born in Upstate New York of mixed African American and Native American (Mississauga Ojibwe) heritage, she worked for most of her career in Rome, Italy. She was the first African American and Native American sculptor to achieve national and then international prominence. She began to gain prominence in the United States during the Civil War; at the end of the 19th century, she remained the only Black woman artist who had participated in and been recognized to any extent by the American artistic mainstream. Her work is known for incorporating themes relating to Black people and indigenous peoples of the Americas into Neoclassical style sculpture.
Ерте өмір
Америка ұлттық өмірбаянына сәйкес, оның ерте өмірі туралы сенімді ақпарат шектеулі, ал Льюис «сұхбаттарында тіпті өзінің тегі туралы қарапайым фактілерге де қарама-қарсы айтушы еді, өзін анасының халқымен орманды аралап өткен экзотикалық балалық шақ өнімі ретінде көрсетуді ұнатты». Ол ресми құжаттарда туған жылы ретінде 1842, 1844 және 1854 жылдарын әртүрлі көрсеткен. Ол Нью-Йорк штатының Албани қаласының жанында дүниеге келген. Оның анасы Кэтрин Майк Льюис – Миссиссауга Оджибве және афроамерикалық тегінен шыққан. Ол өте шебер тоқымашы және қолөнерші болған. Әр түрлі дереккөздерде оның әкесі ретінде екі афроамерикалық ер адам аталған. Біріншісі – Сэмюэл Льюис, ал басқа дереккөздерде оның әкесі афроамерикалықтар туралы жазған Роберт Бенджамин Льюис екені айтылады. Оның жартылай ағасы Самуэль, Монтана тарихында кеңінен талқыланған, олардың әкесі «Батыс Үндістаннан шыққан француз», ал анасы «жартылай африкалық және жартылай Нью-Йорк штатының білімді Нарагансетт үндістерінің ұрпағы» болғанын мәлімдеді. (Нарагансет халқы бастапқыда Род-Айлендтен шыққан.) Льюис тоғыз жасқа келгенде екі ата-анасы да қайтыс болды; Сэмюэл Льюис 1847 жылы, ал Роберт Бенджамин Льюис 1853 жылы көз жұмды. Оның анасының екі қарындасы оны және үлкен ағасы Самуилді асырап алды. Ол жерде Льюис өнер саласындағы мансабы дамығанда, оған ақыл-кеңес беретін, демеушілік ететін және шығармаларының нысаны болатын көптеген белгілі белсенділермен танысты. Кейінгі сұхбатта Льюис мектепті үш жылдан кейін тастап кеткенін, себебі оны «жабайы» деп жариялағандарын айтты. Мен он екі жасқа дейін көшпенді өмір салдым, балық аулап, жүзіп, мокасин жасадым. Содан кейін үш жыл бойы [МакГроувилл] мектебінде оқыдым, бірақ мені жабайы деп жариялады – олар менен ештеңе істей алмады. Оның сабақтарына латын, француз, «грамматика», арифметика, сурет салу, композиция және декламация (қоғамдық сөйлеу) кірді.
According to the American National Biography, reliable information about her early life is limited, and Lewis "was often inconsistent in interviews even with basic facts about her origins, preferring to present herself as the exotic product of a childhood spent roaming the forests with her mother's people." On official documents she variously gave 1842, 1844, and 1854 as her birth year. She was born near Albany, New York. Her mother, Catherine Mike Lewis, was African Native American, of Mississauga Ojibwe and African American descent. She was an excellent weaver and craftswoman. Two different African American men are mentioned in different sources as being her father. The first is Samuel Lewis, Other sources say her father was the writer on African Americans, Robert Benjamin Lewis. Her half brother Samuel, who is treated at some length in a history of Montana, said that their father was "a West Indian Frenchman", and his mother "part African and partly a descendant of the educated Narragansett Indians of New York state." (The Narragansett people are originally from Rhode Island.) By the time Lewis reached the age of nine, both of her parents had died; Samuel Lewis died in 1847 and Robert Benjamin Lewis in 1853. Her two maternal aunts adopted her and her older half brother Samuel. There Lewis met many of the leading activists who would become mentors, patrons, and possible subjects for her work as her artistic career developed. In a later interview, Lewis said that she left the school after three years, having been "declared to be wild." Until I was twelve years old I led this wandering life, fishing and swimming and making moccasins. I was then sent to school for three years in [McGrawville], but was declared to be wild—they could do nothing with me.|Edmonia Lewis
Дегенмен, Орталық колледждегі (1856–1858 жылдың күзі) оқу тізімі оның бағалары, «мінез-құлқы» және қатысуы үлгілі болғанын көрсетеді. Оның сабақтарына латын, француз, «грамматика», арифметика, сурет салу, композиция және декламация (қоғамдық сөйлеу) кірді.
However, her academic record at Central College (1856–fall 1858) shows that her grades, "conduct", and attendance were all exemplary. Her classes included Latin, French, "grammar", arithmetic, drawing, composition, and declamation (public speaking).
Білім
1859 жылы Эдмония Льюис шамамен 15 жаста болғанда, оның ағасы Самуил мен аболиционистер оны Огайо штатының Оберлин қаласына жіберді. Ол Оберлин академиялық дайындық мектебінде үш жылдық толық курс оқыды, содан кейін Оберлин колледжіне (1866 жылдан бастап Оберлин колледжі) түсті – бұл әйелдерді және түрлі этникалық топ өкілдерін қабылдаған АҚШ-тағы алғашқы жоғары оқу орындарының бірі. Әйелдер бөлімі "жас қыздарға жан-жақты ақыл-ой дамыту мен оларды оқыту және олардың өмірлік міндеттеріне дайындауға қажетті арнайы білім беру үшін" құрылды. Ол өзінің атын Мэри Эдмония Льюис деп өзгертіп, өнерді оқуға кірісті. Льюис 1859 жылдан бастап 1863 жылы колледжден қуылғанға дейін пастор Джон Кип пен оның әйелімен бірге тұрды. Оберлинде мың студент оқығанда, Льюис – тек 30-ға жуық түрлі терілі студенттің бірі болды. 1862 жылдың қысында, АҚШ Азамат соғысы басталғалы бірнеше ай өткен соң, Льюис пен оның Оберлиндегі екі сыныптасы – Мария Майлс пен Кристина Эннес арасында оқиға болды. Үш қыз Киптің үйінде тұрып, сол күні жігіттермен шана тебуді жоспарлаған. Шана тебуге барар алдында Льюис достарына хош иісті шарап берді. Біраз уақыттан кейін Майлс пен Эннес ауыр сырқаттанды. Дәрігерлер оларды қарап, екеуінің де денесінде у бар екенін анықтады, шамамен кантаридин – күшті құмар тудыратын зат. Бір кезде олардың өміріне қауіп төнді. Бірнеше күннен кейін екеуінің де жазылатыны белгілі болды. Билік бастапқыда ешқандай әрекет етпеді. Оқиға туралы жаңалық Огайо штаты бойынша жылдам таралып, Оберлин қаласының барлық тұрғындарына жетті, бірақ қала тұрғындары колледж студенттері сияқты прогрессивті болған жоқ. Бір күні кешке Льюис үйіне жалғыз келе жатқанда, белгісіз біреулер оны далаға сүйреп алып, қатты ұрып, өлі қалдырды. Оқиғадан кейін жергілікті билік Льюисті тұтқындап, достарын улағандықтан айыптады. Джон Мерсер Лэнгстон, Оберлин колледжінің түлегі және Огайодағы алғашқы афроамерикандық адвокат, сотта Льюистің қорғауын өзі жүргізді. Көптеген куәгерлер оған қарсы куәлік бергенімен, ол өзі куәлік бермеді, бірақ Чэпман айыптауларды жоюға қол жеткізді: құрбандардың асқазан мазмұны сараланбаған, сондықтан улануға ешқандай дәлел болған жоқ, қылмыстың құралы да табылған жоқ. 2022 жылы Оберлин колледжі оған өлімнен кейін диплом берді.
In 1859, when Edmonia Lewis was about 15 years old, her brother Samuel and abolitionists sent her to Oberlin, Ohio, where she attended the secondary Oberlin Academy Preparatory School for the full, three year course, before entering Oberlin Collegiate Institute (since 1866, Oberlin College), one of the first U. S. higher learning institutions to admit women and people of differing ethnicities. The Ladies' Department was designed "to give Young Ladies facilities for the thorough mental discipline, and the special training which will qualify them for teaching and other duties of their sphere." She changed her name to Mary Edmonia Lewis and began to study art. Lewis boarded with Reverend John Keep and his wife from 1859 until she was forced from the college in 1863. At Oberlin, with a student population of one thousand, Lewis was one of only 30 students of color. During the winter of 1862, several months after the start of the US Civil War, an incident occurred between Lewis and two Oberlin classmates, Maria Miles and Christina Ennes. The three women, all boarding in Keep's home, planned to go sleigh riding with some young men later that day. Before the sleighing, Lewis served her friends a drink of spiced wine. Shortly after, Miles and Ennes fell severely ill. Doctors examined them and concluded that the two women had some sort of poison in their system, supposedly cantharides, a reputed aphrodisiac. For a time it was not certain that they would survive. Days later, it became apparent that the two women would recover from the incident. Authorities initially took no action. News of the controversial incident spread rapidly throughout Ohio and was universally known in the town of Oberlin, where the general population was not as progressive as that of the college. While Lewis was walking home alone one night she was dragged into an open field by unknown assailants, badly beaten, and left for dead. After the attack, local authorities arrested Lewis, charging her with poisoning her friends. John Mercer Langston, an Oberlin College alumnus and the first African American lawyer in Ohio, represented Lewis during her trial. Although most witnesses spoke against her and she did not testify, Chapman moved successfully to have the charges dismissed: the contents of the victims' stomachs had not been analyzed and there was, therefore, no evidence of poisoning, no corpus delicti. Oberlin College awarded her a degree posthumously in 2022.
Рим
Мен өнер мен мәдениет мүмкіндіктерін алу және өзімнің түсімді үнемі еске түсірмейтін әлеуметтік ортаны табу үшін Римге баруға мәжбүр болдым. Еркіндік елінде қара түсті мүсіншіге орын болмады. Бостонда жасаған жұмыстарының табысы мен танымалдылығы (әсіресе Шоу бюстінің көшірмелері) Льюиске 1866 жылы Римге сапар жасауға мүмкіндік берді. Оның 1865 жылғы паспортында: «М. Эдмония Льюис – скульптор ретінде үлкен дарынымен көзге түскен Италияға жазылым арқылы жіберілген қарашаң қыз» деп жазылған. Танымал мүсінші Хайрам Пауэрс оған өз студиясында жұмыс істеуге орын берді. Ол эмигрант суретшілер тобына қосылып, 18 ғасырлық итальян мүсіншісі Антонио Канованың Пьяцца Барбериниге жақын орналасқан бұрынғы студиясында өз жұмыс орнын құрды. Льюис өмірінің көп бөлігін Римде өткізді, онда Италияның нәсілшілдігінің нашарлығы қара нәсілді суретшіге көбірек мүмкіндіктер берді. Ол Америкадағыдан гөрі әлдеқайда көп әлеуметтік, рухани және көркемдік еркіндікке ие болды. Ол католик болғандықтан, Рим оған рухани және физикалық жағынан да сеніміне жақын болуға мүмкіндік берді. Америкада Льюиске аболиционистердің демеушілігіне тәуелді болуға тура келер еді, бірақ Италия оған халықаралық өнер әлемінде өзінің орнын табуға мүмкіндік берді. Классикалық әлемнің атмосферасы оған үлкен шабыт берді және оның жұмысына әсер етті, ол классикалық өнер стилін қайта жаратты – мысалы, мүсіндеріндегі адамдарды заманауи киімдердің орнына жамылғымен көрсетті. Ол студиясында қызыл бас киім киеді, ол өте әдемі және әсерлі; оның беті ақылды, зерек және көркем. Оның мінез-құлқы балаша, қарапайым және өте тартымды. Адам табиғатында батыл және ерлік рухтағы адамды құрметтеуге мәжбүр ететін бір нәрсе бар; және егер адамдар әрдайым күресіп жатқан талантқа көмектесуге дайын болмаса, олардың күресі сәттілікпен аяқталғанда қол соғуға құштар. Эдмония Льюиске алғыс айту уақыты келді. Льюис шетелде мүсіншілікке ерекше көзқарас танытты. Ол өз қыш және балауыз үлгілерін мраморға өзі аударғысы келді, бұл үшін итальян мүсіншілерін жалдаудың қажеті болмады – сол кездегі әдеттегі практика. Еркек мүсіншілер әйел мүсіншілердің талантына күмәнмен қарады және оларды өз жұмыстарын өзі жасамайды деп жиі айыптады. Оның сораттығы Харриет Хосмер да осылай жасады. Льюиске тапсырыс алмай тұрып мүсіндер жасауы және Бостон демеушілеріне материалдар мен тасымалдау үшін ақша жинауды сұрап, сұралмаған жұмыстарды жіберуі де мәлім болды. Льюис танымал бола бастаған кезде көптеген маңызды көрмелерге қатысты, оның ішінде 1870 жылы Чикагода және 1871 жылы Римде өткен көрмелер бар.
I was practically driven to Rome in order to obtain the opportunities for art culture, and to find a social atmosphere where I was not constantly reminded of my color. The land of liberty had no room for a colored sculptor. The success and popularity of the works she created in Boston (particularly the reproductions of her bust of Shaw) allowed Lewis to bear the cost of a trip to Rome in 1866. On her 1865 passport is written, "M. Edmonia Lewis is a Black girl sent by subscription to Italy having displayed great talents as a sculptor". The established sculptor Hiram Powers gave her space to work in his studio. She entered a circle of expatriate artists and established her own space within the former studio of 18th century Italian sculptor Antonio Canova, just off the Piazza Barberini. Lewis spent most of her adult career in Rome, where Italy's less pronounced racism allowed increased opportunity to a black artist. There Lewis enjoyed more social, spiritual, and artistic freedom than she had had in the United States. She was Catholic and Rome allowed her both spiritual and physical closeness to her faith. In America, Lewis would have had to continue relying on abolitionist patronage; but Italy allowed her to make her own in the international art world. The surroundings of the classical world greatly inspired her and influenced her work, in which she recreated the classical art style—such as presenting people in her sculptures as draped in robes rather than in contemporary clothing. She wears a red cap in her studio, which is very picturesque and effective; her face is a bright, intelligent, and expressive one. Her manners are child like, simple and most winning and pleasing There is something in human nature which makes everyone admire a brave and heroic spirit; and if people are not always ready to lend a helping hand to struggling genius, they are all eager to applaud when those struggles are crowned with success. The hour of applause has come to Edmonia Lewis. Lewis was unique in the way she approached sculpting abroad. She insisted on enlarging her clay and wax models in marble herself, rather than hire native Italian sculptors to do it for her – the common practice at the time. Male sculptors were largely skeptical of the talent of female sculptors, and often accused them of not doing their own work. Harriet Hosmer, a fellow sculptor and expatriate, also did this. Lewis also was known to make sculptures before receiving commissions for them, or sent unsolicited works to Boston patrons requesting that they raise funds for materials and shipping. Lewis had many major exhibitions during her rise to fame, including one in Chicago, Illinois, in 1870, and in Rome in 1871.
Клеопатраның өлімі
Оның мансабындағы маңызды жетістік – 1876 жылғы Филадельфияда өткен жүз жылдық көрмеге қатысуы болды. Ол үшін ол 3015 фунт салмақты мармардан жасалған «Клеопатраның өлімі» атты монументалды мүсінді жасады. Бұл оның ең ірі және ең маңызды туындысы еді. Бұл мүсінде Шекспирдің «Антоний мен Клеопатра» трагедиясында кең таралған, Клеопатраның тәжін жоғалтқаннан кейін уытты аспид шағуымен өлімі бейнеленген. Дж. С. Инграхам осы туынды туралы «Клеопатра – көрменің американдық бөліміндегі ең таңғажайып мүсін» деп жазған. Көптеген көрермендер Льюистің өлімді ашық бейнелеуіне таң қалды, бірақ мүсінге мыңдаған адам келді. Клеопатра – сезімтал сұлулық пен құдіретті күшке ие әйел ретінде танымал болды, ал оның өзін-өзі құртуы өнер, әдебиет және кинода көптеген рет бейнеленді. «Клеопатраның өлімі» мүсінінде Эдмония Льюис египет патшайымын салғылы, әдепсіз күйде бейнелеу арқылы жаңашылдық енгізді, бұл өлімді бейнелеудегі викториандық дәуірдің қалыпты, ұстамды көзқарасынан айырмашылықты білдірді. Льюистің «Мәңгілік бостандық» туындысындағы азаттық бейнелеріне деген қызығушылығын ескере отырып, Льюистің Клеопатраның әдеттегі серіктері – адал құлдарын туындысынан шығарып тастауы таңқаларлық емес. Льюистің «Клеопатраның өлімі» мүсіні – АҚШ-тың жүз жылдығын тойлауға арналған көрменің мәдениетіне жауап болуы мүмкін. Бұл көрме АҚШ-тың құрылғанына жүз жыл толуын, құлдыққа қарамастан бірлікке қол жеткізуді, соңғы Азаматтық соғысты және жаңарудың сәтсіз әрекеттерін атап өтті. Centennial-дің афроамерикандықтардың күшін мойындауынан қашықтау үшін Льюистің мүсіні Эмансипация тақырыбын тікелей көтермейтін болды. Мүсін сақтау орнына орналастырылғаннан кейін 1878 жылы Чикагодағы штаттар аралық көрмеге көшірілді, бірақ онда сатылмады. Кейін мүсінді «Көр соқыр Джон» Кондон есімді құмар ойыншы сатып алды, ол Кларк көшесіндегі салоннан «Клеопатра» атты жарыс жылқысының қабірін белгілеу үшін сатып алған. Қабір Чикагоның Форст Парк маңындағы Харлем жарыс жобағының трибунасының алдында орналасқан, онда мүсін АҚШ пошта қызметі жерді сатып алғанға дейін және мүсінді Иллинойс штатының Цицеро қаласындағы құрылыс алаңына көшіргенге дейін шамамен бір ғасыр бойы тұрды. Смитсониялық американдық өнер мұражайының бұрынғы кураторы Гурнидің мәлімдемесіне сәйкес, мүсін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Иллинойс штатының Форест Парк қаласындағы жарыс жобағында болған. Ақырында мүсін 1994 жылы Смитсоновтың американдық өнер мұражайына сыйға берілген Forest Park тарихи қоғамының меншігіне өтті. Ол сондай-ақ 1895 жылы Атланта көрмесіне Массачусетс штатының азаттыққа қарсы болған сенаторы Чарльз Самнердің бюстін жасады. 1880-ші жылдардың соңында неоклассицизмнің және Льюистің туындыларының танымалдылығы төмендеді. Ол мармардан мүсін жасауды жалғастырды, католиктердің тапсырысымен алтарь және басқа да туындыларды жасады. 1870 жылы Римдегі студиясында жасалған Мәсіхтің бюсті 2015 жылы Шотландияда қайта табылды. Оның соңғы жылдарындағы өмірі туралы мәліметтер белгісіз. Оның өлім куәлігінде өлімінің себебі – созылмалы бүйрек жетіспеушілігі (Брайт ауруы) деп көрсетілген. Бұрынғы теориялар бойынша, Льюис 1907 жылы Римде қайтыс болды немесе ол Калифорнияның Марин округінде қайтыс болып, Сан-Францискодағы белгісіз қабірге қойылды. 2017 жылы Нью-Йорк штатының Шығыс Гринбуш қаласының тарихшысы Бобби Реноның GoFundMe акциясы сәтті аяқталды және Эдмония Льюистің қабірі қалпына келтірілді. Бұл жұмысты Лондондағы E M Lander Co. компаниясы жүзеге асырды.
A major coup in her career was participating in the 1876 Centennial Exposition in Philadelphia. For this, she created a monumental 3,015 pound marble sculpture, The Death of Cleopatra, portraying the queen in the throes of death, which was her largest and most significant sculpture. This piece depicts the moment popularized by Shakespeare in Antony and Cleopatra, in which Cleopatra had allowed herself to be bitten by a poisonous asp following the loss of her crown. Of the piece, J. S. Ingraham wrote that Cleopatra was "the most remarkable piece of sculpture in the American section" of the Exposition. Much of the viewing public was shocked by Lewis's frank portrayal of death, but the statue drew thousands of viewers nonetheless. Cleopatra was considered a woman of both sensuous beauty and demonic power, and her self annihilation has been repeatedly portrayed in art, literature and cinema. In Death of Cleopatra, Edmonia Lewis added an innovative flair by portraying the Egyptian queen in a disheveled, inelegant manner, a departure from the refined, composed Victorian approach to representing death. Considering Lewis's interest in emancipation imagery as seen in her work Forever Free, it is not surprising that Lewis eliminated Cleopatra's usual companion figures of loyal slaves from her work. Lewis's The Death of Cleopatra may have been a response to the culture of the Centennial Exposition, which celebrated one hundred years of the United States being built around the principles of liberty and freedom, a celebration of unity despite centuries of slavery, the recent Civil War, and the failing attempts and efforts of Reconstruction. To avoid any acknowledgment of black empowerment by the Centennial, Lewis's sculpture could not have directly addressed the subject of Emancipation. After being placed in storage, the statue was moved to the 1878 Chicago Interstate Exposition, where it remained unsold. Then the sculpture was acquired by a gambler by the name of "Blind John" Condon, who purchased it from a saloon on Clark Street to mark the grave of a racehorse named "Cleopatra". The grave was in front of the grandstand of his Harlem race track in the Chicago suburb of Forest Park, where the sculpture remained for nearly a century until the land was bought by the U. S. Postal Service and the sculpture was moved to a construction storage yard in Cicero, Illinois. According to Gurney, Curator Emeritus at the Smithsonian American Art Museum, the sculpture was in a race track in Forest Park, Illinois, during World War II. Finally, the sculpture came under the purview of the Forest Park Historical Society, which donated it to Smithsonian American Art Museum in 1994. She also contributed a bust of Massachusetts abolitionist senator Charles Sumner to the 1895 Atlanta Exposition. In the late 1880s, neoclassicism declined in popularity, as did the popularity of Lewis's artwork. She continued sculpting in marble, increasingly creating altarpieces and other works for Catholic patrons. A bust of Christ, created in her Rome studio in 1870, was rediscovered in Scotland in 2015. The events of her later years are not known. According to her death certificate, the cause of her death was chronic kidney failure (Bright's disease). There were earlier theories that Lewis died in Rome in 1907 or, alternatively, that she had died in Marin County, California, and was buried in an unmarked grave in San Francisco. In 2017, a GoFundMe by East Greenbush, New York, town historian Bobbie Reno was successful, and Edmonia Lewis's grave was restored. The work was done by the E M Lander Co. in London.
Ажар (1875)
Льюис тарихи тұрғыдан күшті әйелдерді бейнелеуге бейімді болды, бұл Хажар ғана емес, сонымен қатар Льюистің Клеопатра туындысында да көрінді. Льюис сондай-ақ, қарапайым әйелдерді қиын жағдайларда бейнелеп, олардың күш-қуатын ерекше атап көрсетті. Бұл туралы 2016 жылы жарық көрген Тьехимба Джесс жазған өлеңдер жинағы "Олио" кітабында жазылған. Бұл кітап 2017 жылы Пулитцер сыйлығына ие болды. 2017 жылдың 1 ақпанында Google Doodle арқылы құрмет көрсетілді. Жанин Аткинстің "Stone Mirrors: The Sculpture and Silence of Edmonia Lewis" (2017) кітабы – өлеңмен жазылған, жасөспірімдерге арналған тарихи роман. 2018 жылы "Еске алынбағандар" рубрикасы аясында The New York Times газетінде оның кешіккен некрологы жарияланды. Сомалиялық Игияба Счелгоның (Флоренция: Giunti, 2020) "La linea del colori: Il Grand Tour di Lafanu Brown" атты ең көп сатылған романы италия тілінде Эдмония Льюис пен Сара Паркер Ремонд кейіпкерлерін біріктіріп, Рим мен осы екі тұлғаға арналған. Ол Civilization VI видео ойынында "Ұлы суретші" ретінде бейнеленеді. Льюис – Барри М. Путт, кішінің 2021 жылы Филадельфиядағы Beacon Theatre Productions ұсынған "Edmonia" атты сахналық қойылымының тақырыбы. "Эдмония" қойылымы. Льюис құрметіне 2022 жылдың 26 қаңтарында АҚШ пошта маркасы таныстырылды.
Lewis had a tendency to sculpt historically strong women, as demonstrated not just in Hagar but also in Lewis's Cleopatra piece. Lewis also depicted ordinary women in extreme situations, emphasizing their strength. Written about in Olio, which is a book of poetry written by Tyehimba Jess that was released in 2016. That book won the 2017 Pulitzer Prize for Poetry. Honored with a Google Doodle on February 1, 2017. Stone Mirrors: The Sculpture and Silence of Edmonia Lewis, by Jeannine Atkins (2017), is a juvenile biographical novel in verse. A belated obituary was published in The New York Times in 2018 as part of their Overlooked series. The best selling novel, La linea del colori: Il Grand Tour di Lafanu Brown, by Somalian Igiaba Scelgo (Florence: Giunti, 2020), in Italian, combines the characters of Edmonia Lewis and Sarah Parker Remond and is dedicated to Rome and to these two figures. She features as a "Great Artist" in the video game Civilization VI. Lewis is the subject of a stage play entitled "Edmonia" by Barry M. Putt, Jr., presented by Beacon Theatre Productions in Philadelphia, PA in 2021. "Edmonia" stage play. Lewis had a U. S. postal stamp unveiled in her honor on January 26, 2022.