Ромар Бирден: Американ суретшісі, жазушы және ән жазушысы

Кіріспе

Американдық суретші, автор және әнші-күйші (1911–1988)

Ромаре Бирдэн (2 қыркүйек 1911 – 12 наурыз 1988) – американдық суретші, автор және әнші-күйші. Ол мультфильмдер, майлы бояулар және коллаждар сияқты түрлі өнер салаларында жұмыс істеді. Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласында дүниеге келген Бирдэн Нью-Йорк және Пенсильвания штатының Питтсбург қалаларында өсті. 1935 жылы Нью-Йорк университетін бітірді. Ол Американың оңтүстігіне арналған суреттер салудан өнер жолын бастады. Кейіннен, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында Еуропа майданында болғаннан кейін әлемде кемшілік сезінген адамгершілікті бейнелеуге тырысты. 1950 жылы Парижге оралып, Сорбонна университетінде өнер тарихы мен философияны оқыды. Бирдэннің алғашқы туындылары афроамерикандық қоғамдағы бірлік пен ынтымақтастыққа арналған. 1950-жылдары абстрактілі суреттер салғаннан кейін, бұл тақырып 1960-жылдардағы коллаж жұмыстарында қайта жаңғырды. «The New York Times» газеті 1988 жылғы некрологында Бирдэнды «елдегі ең көрнекті коллаж шебері» деп сипаттады. Бирдэн Харлемдегі «Спираль» атты өнер тобының құрылтайшы мүшесі болды, ол азаматтық құқық қозғалысында афроамерикандық суретшінің міндеттерін талқылау үшін құрылған. Бирдэн бірнеше кітаптың авторы немесе тең авторы болды. Ол сонымен қатар «Sea Breeze» джаз классикасының авторы ретінде танымал, бұл әнді Билли Экстин мен Диззи Гиллеспи орындаған, олар Пибоди орта мектебіндегі бұрынғы сыныптастары болған. Бирдэн жас және дамып келе жатқан суретшілерді ұзақ жылдар бойы қолдады және әйелімен бірге осы жұмысты жалғастыру үшін, сондай-ақ жас ғалымдарға көмек көрсету үшін Бирдэн қорына негіз салды. 1987 жылы Бирдэн Ұлттық өнер медалімен марапатталды.

Ерте өмір және білім

Бирдэн 1911 жылдың 2 қыркүйегінде Шарлоттада дүниеге келген. Бирдэн отбасы Ұлы көші-қонның бір бөлігі ретінде Нью-Йорк қаласына көшіп келген. 1917 жылы Гарлемдегі 141-ші көше мен Эджкомб даңғылында орналасқан P.S. 5 мектебіне оқуға түскеннен кейін, ол P.S. 139 мектебіне, содан кейін ДеВитт Клинтон орта мектебіне оқуға түсті. 1927 жылы ол әжесі мен атасымен бірге Питтсбургтің Ист-Либерти қаласына көшіп келді. Оның әкесі Говард Бирдэн пианист болған. Ромаренің анасы Бесси Бирдэн Нью-Йорк қаласының білім беру кеңесінде белсенді рөл атқарды, сондай-ақ Түсті терілі әйелдердің демократиялық лигасының негізін қалаушысы және президенті болды. Ол Чикаго Дифендер газетінің Нью-Йорк корреспонденті болды, бұл афроамерикалық газет еді. Ромаренің шероки, итальян және африкалық түбі бар. "Вашингтон пост" газеті оны "афроамерикалық" деп сипаттады. Оның ақшыл терісі оған көптеген қара нәсілділерге қол жеткізе алмайтын шекаралардан өтуге мүмкіндік берді. Ол Нью-Йорк университетінде (NYU) оқуын жалғастырды, онда ол өнеріне көбірек назар аудара бастады және спортқа аз көңіл бөлді. Ол Нью-Йорк университетіндегі құпия Евклеан қоғамының ай сайынғы журналы "The Medley" журналының жетекші карикатурисі және көркем редакторы болды. Бирдэн 1935 жылы ғылым және білім саласындағы мамандығы бойынша өнер, білім, ғылым және математиканы оқып бітірді. Бирдэн 1936 және 1937 жылдары неміс суретшісі Джордж Гроспенің жетекшілігімен Өнер студенттері лигасының курстарында көркемдік білімін жетілдірді. Осы кезеңде ол өзін афроамерикалық газеттерде саяси карикатурашы болып жұмыс істеу арқылы асырады, соның ішінде "Baltimore Afro-American" газетінде 1935 жылдан 1937 жылға дейін апта сайын карикатураларын жариялады.

Жартылай кәсіби бейсбол карьерасы

Бала кезінде Бирдэн көршілес аудандағы бос алаңдарда бейсбол ойнады. Ол спортты ұнататын, мектептегі жеңіл атлетика командасында диск лақтыратын және футболға қатысатын. Анасы "Чикаго Дифендер" газетінің Нью-Йорк редакторы болғаннан кейін, ол газетке жазды, соның ішінде бейсбол туралы бірнеше мақала жазды. Бірақ Бирдэн Линкольн университетінен Бостон университетіне ауысқаннан кейін, ол мектептің футбол командасының бастапқы шабуылшысына айналды (1931 ж.) және кейін бірінші курс командасы үшін, ал ақырында мектептің бейсбол командасы үшін ойнай бастады. Ол BU-дегі ойыны үшін марапатталды, оны өмірі бойы келесі үйлерінде мақтанышпен іліп қойды. Бостон университетінде ол Роксбери ауданындағы қара команда "Бостон Тайгерс" үшін жартылай кәсіби ойнады. Ол BU бейсбол маусымы аяқталғаннан кейін олармен ойнайтын және негро лигасының және ақ бейсбол командаларының иконалық ойыншыларымен ойнау мүмкіндігіне ие болды. Мысалы, ол Питтсбург Кроуфордс үшін ойнап жүргенде Сатчел Пейджге қарсы тастады және "Дэвид үйі" және "Канзас-Сити Монархтары" сияқты командалармен көрсету ойындарын ойнады. "Атлетика" 1929 және 1930 жылдары Әлем сериясын және 1931 жылы Америка лигасының жеңімпазы болғанына қарамастан, Бирдэн өзінің кім екенін жасырмауды шешті және "Атлетика" үшін ойнамауды таңдады. Әскерде қызметтен кейін Бирдэн Нью-Йорктегі авангардтық өнерді ұсынатын "Самуэль Куц" галереясына қосылды. Ол сол кезде "экспрессионистік, сызықтық, жартылай абстрактілі стильде" суреттер жасады. Оның туындылары "Сэмюэл М. Куц" галереясында абстрактілі емес деп танылғанға дейін көрмеге қойылды. Алайда, галереядағы жетістіктері кезінде ол "Голгофа" суретін жасады, ол оның Исаның құмарлығы сериясынан алынған туынды (1-суретті қараңыз). "Голгофа" - айқышқа малып тасталғанның абстрактілі бейнесі. Көрерменнің көзі алдымен Бейарден Мәсіхтің денесін бейнелеген суреттің орталық бөлігіне тартылады. Дененің бөліктері абстрактілі геометриялық пішіндерге стильденген, бірақ әлі де нақты абстрактілі болу үшін тым реалистік; бұл жұмыста ерте кубизмнің сезімі бар. Дене орталықта орналасқан және көпшілікке қарастырылып, қараңғы түске боялған. Адамдар сол және оң жақта орналасқан және қызғылт және индиго түсті үлкен шарлардың ішінде көрсетілген. Суреттің фоны жеңіл зергерлік түстермен және қара сызықтық бояумен бөлінген. Бирдэн осы түстер мен қарама-қайшылықтарды сол кездегі абстрактілі әсерінен, сондай-ақ олардың мағыналары үшін қолданды. Бирдэн айқышқа малып тасталғанға жиналған көпшіліктің сезімдері мен әрекеттерін зерттеуді мақсат етті. Ол "адамның жалпы құндылықтары мен реакцияларын жеткізу үшін аңыздарды бейнелеуге" көп күш жұмсады. Бирдэннің айтуынша, Мәсіхтің өмірі, өлімі және қайта тірілуі - адамның гуманизмінің ең үлкен көрінісі, өйткені ол басқа адамдар арқылы жалғасты. Сондықтан Бирдэн аңыз идеясын бейнелеу үшін алдымен Мәсіхтің денесіне назар аударады, содан кейін бұл идеяның адамдарға қалай беріліп жатқанын көрсету үшін көпшілікке назар аударады. Бирдэн рухани мақсатқа назар аударды. Ол көзбен көруге болмайтын, бірақ "ақылмен сезінетін" гуманизм мен ой-пікірлер идеясын көрсеткісі келді. Бұл оның заманымен сәйкес келеді, оның ішінде басқа белгілі суретшілер тарихи маңызды оқиғалардың абстрактілі бейнелерін жасады, мысалы Роберт Матервеллдің Испаниядағы Азамат соғысын еске алуы, Джексон Поллоктың Солтүстік-Батыс жағалаудағы үнді өнерін зерттеуі, Марк Ротко мен Барнетт Ньюменнің Киелі кітап оқиғаларын түсіндіруі және т.б. Бирдэн соғыс кезінде адамзатты көрмегенін сезінгеннен кейін абстрактілі экспрессионизм арқылы бейнеледі. 1950 жылдардың аяғында Бирдэннің туындылары абстрактілірек болды. Ол майлы бояудың қабаттарын пайдаланып, жасырын әсерлер жасады. 1956 жылы Бирдэн қытайлық каллиграфпен бірге оқыды, ол оны сурет салуда кеңістік және композиция туралы жаңа идеялармен таныстырды. Сондай-ақ ол еуропалық атақты суреттерді, әсіресе голландиялық суретшілер Иоганн Вермеер, Питер де Хук және Рембрандт суреттерін зерттеуге көп уақыт жұмсады. 1960 жылы ол қайтадан көрме өткізе бастады. Осы уақыт аралығында ол әйелімен Кариб теңізіндегі Сент-Мартен аралына көшті. 1961 жылы Бирдэн Нью-Йорктегі Кордье және Экстром галереясына қосылды, ол оны мансабының соңына дейін өкілдік етті. Бірінші кездесу 1963 жылдың 5 шілдесінде Бирдэннің студиясында өтті, оған Бирдэн, Хейл Вудрафф, Чарльз Алстон, Норман Льюис, Джеймс Йерганс, Фелрат Хайнс, Ричард Мэйхью және Уильям Притчард қатысты. Вудрафф бұл топты "спираль" деп атауға жауапты болды, Архимед спиралінің жоғары қарай өрлеуі прогрестің символы ретінде ұсынды. Уақыт өте келе топқа Мертон Симпсон, Эмма Амос, Реджинальд Гэммон, Алвин Холлингсуорт, Калвин Дуглас, Перри Фергюсон, Уильям Мейджорс және Эрл Миллер де қосылды. Стильдік тұрғыдан топ абстрактілі экспрессионистерден әлеуметтік наразылық суретшілеріне дейін ауқымды болды. Ол 2003 жылы өткен Бирдэннің ұлттық галереясының ретроспективасына қосылды, ол Сан-Францисконың заманауи өнер музейіне, Даллас өнер музейіне және Америка өнерінің Уитни музейіне сапарлады. Осы турдан кейін ол қалалық әкімшілік ғимарат сейсмикалық жөндеуден өтуін күтіп тұрғандықтан және қалалық кеңес басқа жерде кездескендіктен сақтауға қойылды. Муралдың бір бөлігі қазіргі қала логотипіне әсер етті. 1970 жылдары ол Кингстон, Нью-Йорк қаласында баспагер Бенджамин Лерой Вигфалл басқарған қоғамдық өнер кеңістігі "Коммуникациялар ауылына" қатысты. Эндрюс Вигфаллдан баспа өнерін үйренген баспагерлердің көмегімен гравюра жасады және онда көрме өткізді.

As a child, Bearden played baseball in empty lots in his neighborhood. He enjoyed sports, throwing discus for his high school track team and trying out for football. After his mother became the New York editor for the Chicago Defender, he did some writing for the paper, including some stories about baseball. But once Bearden transferred from Lincoln University to Boston University, he became the starting fullback for the school football team (1931 2) and then began pitching first for the freshman team and eventually for the school's varsity baseball team. He was awarded a certificate of merit for his pitching at BU, which he hung with pride in subsequent homes throughout his life. While at Boston University he played for the Boston Tigers, a semi professional, all Black team based in the neighborhood of Roxbury. He tended to play with them during the BU baseball off season and had opportunities to play both iconic Negro League and white baseball teams. For example, he pitched against Satchel Paige while playing for the Pittsburgh Crawfords for a summer, and played exhibition games against teams such as the House of David and the Kansas City Monarchs. Despite the Athletics winning the World Series in 1929 and 1930, and the American League pennant in 1931, Bearden decided he did not want to hide his identity and chose not to play for the Athletics. After serving in the army, Bearden joined the Samuel Kootz Gallery, a commercial gallery in New York that featured avant garde art. He produced paintings at this time in "an expressionistic, linear, semi abstract style." His works were exhibited at the Samuel M. Kootz gallery until it was deemed not abstract enough. During Bearden's success in the gallery, however, he produced Golgotha, a painting from his series of the Passion of Jesus (see Figure 1). Golgotha is an abstract representation of the Crucifixion. The eye of the viewer is drawn to the middle of the image first, where Bearden has rendered Christ's body. The body parts are stylized into abstract geometric shapes, yet are still too realistic to be concretely abstract; this work has a feel of early Cubism. The body is in a central position and darkly contrasted with the highlighted crowds. The crowds of people are on the left and right, and are encapsulated within large spheres of bright colors of purple and indigo. The background of the painting is depicted in lighter jewel tones dissected with linear black ink. Bearden used these colors and contrasts because of the abstract influence of the time, but also for their meanings. Bearden wanted to explore the emotions and actions of the crowds gathered around the Crucifixion. He worked hard to "depict myths in an attempt to convey universal human values and reactions." According to Bearden, Christ's life, death, and resurrection are the greatest expressions of man's humanism, because of the idea of him that lived on through other men. It is why Bearden focuses on Christ's body first, to portray the idea of the myth, and then highlights the crowd, to show how the idea is passed on to men. Bearden was focusing on the spiritual intent. He wanted to show ideas of humanism and thought that cannot be seen by the eye, but "must be digested by the mind". This is in accordance with his times, during which other noted artists created abstract representations of historically significant events, such as Robert Motherwell's commemoration of the Spanish Civil War, Jackson Pollock's investigation of Northwest Coast Indian art, Mark Rothko's and Barnett Newman's interpretations of Biblical stories, etc. Bearden depicted humanity through abstract expressionism after feeling he did not see it during the war. In the late 1950s, Bearden's work became more abstract. He used layers of oil paint to produce muted, hidden effects. In 1956, Bearden began studying with a Chinese calligrapher, whom he credits with introducing him to new ideas about space and composition which he used in painting. He also spent much time studying famous European paintings he admired, particularly the work of the Dutch artists Johannes Vermeer, Pieter de Hooch, and Rembrandt. He began exhibiting again in 1960. About this time he and his wife established a second home on the Caribbean island of St. Maarten. In 1961, Bearden joined the Cordier and Ekstrom Gallery in New York City, which would represent him for the rest of his career. The first meeting was held in Bearden's studio on July 5, 1963, and was attended by Bearden, Hale Woodruff, Charles Alston, Norman Lewis, James Yeargans, Felrath Hines, Richard Mayhew, and William Pritchard. Woodruff was responsible for naming the group Spiral, suggesting the way in which the Archimedean spiral ascends upward as a symbol of progress. Over time the group expanded to include Merton Simpson, Emma Amos, Reginald Gammon, Alvin Hollingsworth, Calvin Douglas, Perry Ferguson, William Majors and Earle Miller. Stylistically the group ranged from Abstract Expressionists to social protest painters. It was taken down and loaned to a National Gallery of Art Bearden retrospective in 2003 that traveled to the San Francisco Museum of Modern Art, the Dallas Museum of Art, and the Whitney Museum of American Art. Following that tour it has been in storage while the City Hall building has awaited a seismic retrofit and the city council has been meeting elsewhere. A portion of the mural inspired the city's current logo. During the 1970s, he participated in a community art space called Communications Village operated by printmaker Benjamin Leroy Wigfall in Kingston, NY. Andrews made prints with the help of printer assistants who had been taught printmaking by Wigfall, and he exhibited there.

Жеке өмір және өлім

1954 жылы 42 жасында Бирдэн Нью-Йорк штатының Статен аралынан шыққан 27 жасар биші Нанет Роханға үйленді. Кейін ол суретші және сыншы болды. Екеуі де жас суретшілерге көмектесу үшін «Бирдэн» қорын құрды. Бирдэн 1988 жылдың 12 наурызында Нью-Йоркте сүйек қатерлі ісігінің асқынуынан қайтыс болды. «The New York Times» газетінің некрологында Бирдэн «Американың ең көрнекті суретшілерінің бірі» және «ұлттың ең көрнекті коллаж шебері» деп сипатталды. Бирдэн: «Негр суретшілері [ ] сахнаны машина ретінде бейнелеуге қанағаттанбауы керек. Ол өзінің ниетін шын жүректен жеткізуге толыққанды кірісуі керек». Мақалада «соғыс кезіндегі нәсілдік кемсітудің әлеуметтік және қаржылық салдары қарастырылып, американдық жұмыс орындарында толық интеграция қолдау тапты». «Фабрика жұмысшылары» және оның серігі «Халық музыканттары» Мексикалық монументалистердің Беарденнің ерте туындыларына тигізген әсерінің жарқын мысалы болып табылады. Бұл ХХ ғасырдың ортасындағы «абстракцияны зерттеумен» қақтығысқа түсті. Оның абстракцияға деген наразылығы жеңіске жетті, өйткені ол өзінің суреттерінің мағынасын платоға жету ретінде сипаттады. Содан кейін Бирдэн ел үшін маңызды кезеңде мүлдем басқа ортаға бет бұрды. Азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде Бирдэн қайтадан тәжірибе жасауға кірісті, бұл жолы коллаж түрлерін қолданды. Азаматтық құқықтарды қолдау үшін суретшілер тобын құруға көмектескеннен кейін, Бирдэн өзінің туындыларында бейнелеу және әлеуметтік саналы аспектілерді көрсетті. Ол журналдардан алынған кескіндерді пайдаланды, бұл өзіндік жаңа құрал болды, себебі жылтыр журналдар сол кезде жаңа пайда болған еді. Ол осы жылтыр сынықтарды өзінің туындыларына заманауилықты енгізу үшін қолданды, афроамерикалықтардың құқықтары алға жылжуда екенін көрсетуге тырысты, оның әлеуметтік саналы өнері де солай болды. 1964 жылы ол «Проекциялар» атты көрме ұйымдастырды, онда өзінің жаңа коллаж стилін таныстырды. Бұл туындылар жақсы қабылданып, әдетте оның ең жақсы туындылары саналады. Бирдэннің сол кезден бері көптеген музейлік көрмелері болды, соның ішінде 1971 жылы Музейде өткен «Ритуалдың үстемдігі», оның соңғы он бес жыл өмірінің туындыларын көрсеткен «Графикалық саяхат» көрмесі; және 2005 жылғы Ұлттық өнер галереясының ретроспективі «Ромаре Бирдэннің өнері». 2011 жылы Майкл Розенфельд галереясы суретшінің екінші көрмесін ұйымдастырды: «Ромаре Биарден (1911–1988): Коллаж, жүз жылдық мерейтой», 1964 жыл мен 1983 жыл аралығында жасалған 21 коллаждың шағын жиынтығы. Оның ең танымал серияларының бірі – «Ритуалдың үстемдігі» көбінесе оңтүстік африкалық американдық өмірге шоғырланған. Ол осы коллаждарды Хармон қорының (Нью-Йорк қаласының өнер ұйымы) афроамерикалықтар өз мәдениеттерін өнерінде қайта жаңғыртуы керек деген идеяға баса назар аударғандығын көрсету үшін пайдаланды. Бирдэн бұл тәсілді африкалық суретшілерге ауыртпалық ретінде қарастырды, өйткені ол бұл идеяны әлемде бар нәрсені қайта жаңғыртуға баса назар аудару ретінде қарастырды. Ол осы жаңа серияны қара нәсілді суретшілерге қатысты шектеулерге қарсы сөйлеу үшін және заманауи өнерді атап өту үшін пайдаланды. Бұл сериядағы бір туынды «Шомылу» деп аталады. Бирдэн Франсиско де Зурбаранның ықпалына ие болды және «Шомылуды» Зурбаранның «Картузиандардың қорғаушысы» картинасына негіздеді. Бирдэн шомылдыру рәсімінен өтетін адамға құйылатын судың әрдайым қозғалып тұрғанын көрсету арқылы бүкіл коллажға уақыт ағынының сезімін сыйлауды қалады. Ол афроамерикалықтардың құқықтары үнемі өзгеріп отыратынын, ал қоғамның өзі уақыт ағынында өзгеріп жатқанын білдіргісі келді. Бирдэн ешнәрсе тұрақты емес екенін көрсетуді қалады және бұл идеяны бүкіл суретте білдірді: суретшінің үстінен су құйылуы ғана емес, сонымен қатар суға батыруы керек. Коллаждың әрбір аспектісі қозғалыста болып, ол ешқашан бір рет қайталанбайтын болады, бұл сол кездегі қоғамға сәйкес келеді. «Ромаре Бирдэннің өнері» еңбегінде Рут Файн оның тақырыптарын «әмбебап» деп сипаттады. «Көп оқыған, достары басқа суретшілер, жазушылар, ақындар мен джаз музыканттары болған Бирдэн зерттеу үшін тақырыптарды олардың әлемінен де, өзінің әлемінен де алды. Ол өзінің бейнелерін оңтүстіктегі африкалық американдық ауыл өмірінің күнделікті рәсімдерінен және солтүстіктегі қалалық өмірден алып, сол американдық тәжірибені өзінің жеке тәжірибесімен және классикалық әдебиет, дін, миф, музыка және күнделікті адамдық рәсімдер тақырыптарымен біріктірді». 2008 жылы Питтсбургтегі Gateway Center метро станциясындағы Ромаре Бирдэннің 1984 жылғы қабырғалық суреті 15 миллион долларға бағаланды, бұл қаржылық қиындыққа тап болған көлік агенттігі күткеннен әлдеқайда көп болды. Бұл станция бұзылатын алдында оны қалай күту керектігі туралы сұрақтар тудырды. Өмірінің соңында Бирдэн коллаж фрагменттері оған өткенді қазіргіге жеткізуге көмектесетінін айтты: «Мен осы естеліктерді шақырғанда, олар мен үшін қазіргі уақытта болады, өйткені, әсіресе, суретші – уақыттағы сиқыршы». Арт институтында сақталатын оның коллаж туындыларының бірі – «Одиссейдің оралуы» Бирдэннің афроамерикалықтардың құқықтарын коллаж түрінде бейнелеуге жасаған тыранысын көрсетеді. Бұл коллаж Гомердің «Одиссея» дастанының бір көрінісін бейнелейді, онда батыр Одиссей ұзақ саяхатынан кейін үйіне оралады. Көрерменнің назары алдымен жұмыстың ортасында орналасқан және әйеліне қолын созған Одиссейге түседі. Барлық кейіпкерлер қара түсті, бұл грек аңызының контексін кеңейтеді. Бұл Бирдэннің афроамерикалықтардың құқықтарын бейнелеу жолдарының бірі; ақ кейіпкерлерді қаралармен алмастыру арқылы ол тарихи рөлдер мен стереотиптердің қаталдығын жеңіп, қаралардың мүмкіндіктерін ашуға тырысады. «Бирдэн Одиссейді өз қиындықтары мен кері қайтарымдарын бастан өткерген афроамерикалық қауымдастығы үшін күшті рухани модель ретінде қараған болуы мүмкін». Одиссейді қара түсті етіп көрсету арқылы Бирдэн қара аудиториясының көңіліне тигізу мүмкіндігін арттырады. Бирдэн коллажды қолданғанын себебін былай түсіндірді: «Африкалық американдықтардың өмірін бейнелейтін өнер жеке тұлғаға толық құндылық бермейді деп ойлады. [ ] Осылайша ол абстрактілі өнерді нақты бейнелермен біріктіре алды, соның арқасында әртүрлі мәдениеттердің өкілдері афроамерикалық мәдениетінің мәнін түсіне алды: адамдар. Сондықтан оның тақырыбы әрдайым түрлі-түсті адамдарды бейнеледі». Сонымен қатар, ол коллаждың бірнеше бөлікті жинап, біртұтас туынды жасау техникасы «дәстүр мен қауымдастықтардың бірігуін символдайды» деді. Оның таңдаулы туындыларын 2003 жылы шыққан «Ромаре Бирдэн ашылды» альбомында Брафорд Марсалис квартеті орындады.

In 1954, at age 42, Bearden married Nanette Rohan, a 27 year old dancer from Staten Island, New York. She later became an artist and critic. The couple eventually created the Bearden Foundation to assist young artists. Bearden died in New York City on March 12, 1988, due to complications from bone cancer. The New York Times described Bearden in its obituary as "one of America's pre eminent artists" and "the nation's foremost collagist." Bearden said, "the Negro artists [ ] must not be content with merely recording a scene as a machine. He must enter wholeheartedly into the situation he wishes to convey." The article "examined the social and financial costs of racial discrimination during wartime and advocated for full integration of the American workplace." Factory Workers and its companion piece Folk Musicians serve as prime examples of the influence that Mexican muralists played in Bearden's early work. which was at combat with the mid twentieth century "exploration of abstraction". His frustration with abstraction won over, as he himself described his paintings' focus as coming to a plateau. Bearden then turned to a completely different medium at a very important time for the country. During the civil rights movement, Bearden started to experiment again, this time with forms of collage. After helping to found an artists group in support of civil rights, Bearden expressed representational and more overtly socially conscious aspects in his work. He used clippings from magazines, which in and of itself was a new medium, as glossy magazines were fairly new. He used these glossy scraps to incorporate modernity in his works, trying to show how African American rights were moving forward, and so was his socially conscious art. In 1964, he held an exhibition he called Projections, where he introduced his new collage style. These works were very well received and are generally considered to be his best work. Bearden had numerous museum shows of his work since then, including a 1971 show at the Museum of Modern Art entitled Prevalence of Ritual, an exhibition of his prints, entitled A Graphic Odyssey showing the work of the last fifteen years of his life; and the 2005 National Gallery of Art retrospective entitled The Art of Romare Bearden. In 2011, Michael Rosenfeld Gallery exhibited its second show of the artist's work, Romare Bearden (1911–1988): Collage, A Centennial Celebration, an intimate grouping of 21 collages produced between 1964 and 1983. One of his most famous series, Prevalence of Ritual, concentrates mostly on southern African American life. He used these collages to show his rejection of the Harmon Foundation's (a New York City arts organization) emphasis on the idea that African Americans must reproduce their culture in their art. Bearden found this approach to be a burden on African artists, because he saw the idea as creating an emphasis on reproduction of something that already exists in the world. He used this new series to speak out against this limitation on Black artists, and to emphasize modern art. In this series, one of the pieces is entitled Baptism. Bearden was influenced by Francisco de Zurbarán, and based Baptism on Zurbarán's painting The Virgin Protectress of the Carthusians. Bearden wanted to show how the water that is about to be poured on the subject being baptized is always moving, giving the whole collage a feel and sense of temporal flux. He wanted to express how African Americans' rights were always changing, and society itself was in a temporal flux at the time. Bearden wanted to show that nothing is fixed, and expressed this idea throughout the image: not only is the subject about to have water poured from the top, but the subject is also to be submerged in water. Every aspect of the collage is moving and will never be the same more than once, which was congruent with society at the time. In "The Art of Romare Bearden", Ruth Fine describes his themes as "universal". "A well read man whose friends were other artists, writers, poets and jazz musicians, Bearden mined their worlds as well as his own for topics to explore. He took his imagery from both the everyday rituals of African American rural life in the south and urban life in the north, melding those American experiences with his personal experiences and with the themes of classical literature, religion, myth, music and daily human ritual." In 2008 a 1984 mural by Romare Bearden in the Gateway Center subway station in Pittsburgh was estimated as worth $15 million, more than the cash strapped transit agency expected. It raised questions about how it should be cared for once it is removed before the station is demolished. Before his death, Bearden claimed the collage fragments aided him to usher the past into the present: "When I conjure these memories, they are of the present to me, because after all, the artist is a kind of enchanter in time." The Return of Odysseus, one of his collage works held by the Art Institute of Chicago, exemplifies Bearden's effort to represent African American rights in a form of collage. This collage describes one of the scenes in Homer's epic Odyssey, in which the hero Odysseus is returning home from his long journey. The viewer's eye is first captured by the main figure, Odysseus, situated at the center of the work and reaching his hand to his wife. All the figures are black, enlarging the context of the Greek legend. This is one of the ways in which Bearden works to represent African American rights; by replacing white characters with blacks, he attempts to defeat the rigidity of historical roles and stereotypes and open up the possibilities and potential of blacks. "Bearden may have seen Odysseus as a strong mental model for the African American community, which had endured its own adversities and setbacks." By portraying Odysseus as black, Bearden maximizes the potential for empathy by black audiences. Bearden said that he used collage because "he felt that art portraying the lives of African Americans did not give full value to the individual. [ ] In doing so he was able to combine abstract art with real images so that people of different cultures could grasp the subject matter of the African American culture: The people. This is why his theme always exemplified people of color." In addition, he said that collage's technique of gathering several pieces together to create one assembled work "symbolizes the coming together of tradition and communities." A selection of them can be heard on the 2003 album Romare Bearden Revealed, created by the Branford Marsalis Quartet.

Мұра

Ромаре Бирден қоры оның өлімінен екі жыл өткен соң құрылды. Бұл коммерциялық емес ұйым Бирдэннің ресми мұрагері ғана емес, сонымен қатар "осы көрнекті американдық суретшінің мұрасын сақтап, мәңгілікке жалғастыруға" көмектеседі. 2015 жылдан бастап ол балаларға, жас (көтеріліп келе жатқан) суретшілерге және ғалымдарға қаржы бөлу мен қолдау көрсетуді мақсат ететін грант беру бағдарламаларын әзірлеп келеді. Шарлотта қаласында, қаланың батыс жағында Батыс бульварымен қиылысатын көшеге Бирдэннің есімі берілді. Ромаре Бирдэн Драйвтің бойында Батыс бульварының қоғамдық кітапханасы мен қатарласап орналасқан үйлер бар. Шарлотта Мекленбург негізгі кітапханасының ішінде (310 N. Tryon Street) Бирдэннің "Таң алдында" мозаикасы орналасқан. Бирдэн қайтыс болғаннан кейін оның жесірі Нанет Рохан оның "жаңа" кітапхананың салтанатты қайта ашылуына (18 маусым 1989 ж.) Италияның Спилимберго қаласында Crovatto Mosaics компаниясы smalti (шыны плиткалар) арқылы қайта жасайтын коллажын таңдады. Ол осы еңбегі үшін марапатталды. Бұл суреттің биіктігі 3 метр, ені 4 метр. Шарлоттадағы Ромаре Бирдэн паркіне 2011 жылдың 2 қыркүйегінде іргеқалап, аяқталған паркті 2013 жылдың тамызында ашты. Ол Үшінші округте Чирк және Минт көшелерінің арасында орналасқан. Бирдэн бала кезінде жаңа саябаққа жақын жерде, қазіргі МЛК бульвары мен Грэм көшесінің қиылысында тұрған. Парк дизайны қоғамдық суретші Нори Сатоның жұмысына негізделген. Оның тұжырымдамалары оның мультимедиалық коллаждарынан туындады. Парк кіші лига бейсбол стадионы BB&T Charlotte Knights Ballpark-қа кіретін есік қызметін атқарады. Нью-Йорктегі Харлемдегі Бирдэннің үйі тарихи ескерткіштерді сақтау орны болып табылады. DC Moore галереясы қазіргі уақытта Ромаре Бирдэннің мұрасын өкілдік етеді. Галереяда оның алғашқы көрмесі 2008 жылдың қыркүйегінде өтті. 2014 жылы Колумбия университеті Смитсондан институтының ірі саяхат көрмесін және Бирдэннің шығармашылығына арналған лекциялар, оқулар, қойылымдар және басқа да іс-шаралар сериясын өткізді. Колумбияның Морнингсайд кампусындағы Мириам және Айра Д. Уоллах галереясында, сондай-ақ Колумбияның Париж мен Стамбулдағы Global Centers-те көрсетілген Romare Bearden: A Black Odyssey, Бирдэннің 1977 жылы Гомердің эпостық поэмасы "Одиссея" негізінде аяқтаған коллаждар мен акварельдер циклына назар аударды. 2005 жылы АҚШ азаматтық құқық қозғалысының он маңызды кезеңін еске алуға арналған пошта маркасының парағына Бирдэннің 1984 жылғы "Лампа" литографиясы 1954 жылғы Браун мен Білім беру кеңесінің Жоғарғы сотының шешімін бейнелеу үшін таңдалды. 2011 жылы АҚШ пошта қызметі Шомбургтің қара мәдениетті зерттеу орталығында өткен алғашқы күні Бирдэннің төрт суреті бейнеленген "Мәңгілік" маркаларын шығарды. 2017 жылы Ричмондтегі Вирджиния көркемсурет мұражайы Ромаре Бирдэннің "Үш халық музыканты" коллажын мұражайдың тұрақты коллекциясына қосып алғанын жариялады. Екі гитарашы мен банджошы бейнеленген бұл коллаж өнер тарихы кітаптарында жиі еске алынады. Ол алғаш рет 2017 жылдың ақпан айында VMFA-да ХХ ғасырдың ортасы мен соңына арналған галереяларда көрсетілді.

The Romare Bearden Foundation was founded two years after his death. The non profit organization is not only Bearden's official estate; it helps "to preserve and perpetuate the legacy of this preeminent American artist." As of 2015 it has been developing grant giving programs aimed at funding and supporting children, young (emerging) artists, and scholars. In Charlotte, a street was named after Bearden, intersecting West Boulevard on the west side of the city. Romare Bearden Drive is lined by the West Boulevard Public Library and rows of townhouses. Inside the Charlotte Mecklenburg Main Library (310 N. Tryon Street) is Bearden's mosaic, Before Dawn. After Bearden's death Nanette Rohan, his widow, selected a collage of his to be recreated in smalti (glass tiles) by Crovatto Mosaics in Spilimbergo, Italy for the grand reopening gala (June 18, 1989) of the "new" library. She was honored at the ceremony for her contribution. The reinterpreted work is 9 feet (3 m) tall and 13.5 feet (4 m) wide. The ground breaking for Romare Bearden Park in Charlotte was on September 2, 2011 and the completed park opened in late August 2013. It is situated on a parcel which is located in Third Ward between Church and Mint streets. Bearden lived near the new park for a time as a child, at the corner of what is now MLK Boulevard and Graham Street. The park design is based on work of public artist Norie Sato. Her concepts were inspired by his multimedia collages. Fittingly, the park serves as an entryway to a minor league baseball stadium, BB&T Charlotte Knights Ballpark. Bearden's home in Harlem, New York is a Historic Landmark Preservation site. DC Moore Gallery currently represents the estate of Romare Bearden. The first exhibition of his works at the gallery was in September 2008. In 2014 15, Columbia University hosted a major Smithsonian Institution travelling exhibition of Bearden's work and an accompanying series of lectures, readings, performances, and other events celebrating the artist. On display at the Miriam and Ira D. Wallach Gallery on Columbia's Morningside campus, and also at Columbia's Global Centers in Paris and Istanbul, Romare Bearden: A Black Odyssey focused on the cycle of collages and watercolors Bearden completed in 1977 based on Homer's epic poem, The Odyssey. For a 2005 U. S. postal stamp sheet commemorating ten important milestones of the Civil Rights Movement, Beardon's 1984 lithograph "The Lamp" was selected to illustrate the 1954 Brown v. Board of Education Supreme Court decision. In 2011, the U. S. Postal Service released a set of Forever stamps featuring four of Bearden's paintings during a first day of issuance ceremony at the Schomburg Center for Research in Black Culture. In 2017, the Virginia Museum of Fine Arts in Richmond announced acquisition of Romare Bearden's collage, Three Folk Musicians, as part of the museum's permanent collection. The collage, which shows two guitar players and a banjo player, is often cited in art history books. It was shown at the VMFA for the first time in February 2017 in the museum's mid to late 20th century galleries.

Пайдаланылған әдебиеттер

Беарден, Ромаре, Джеральд Л. Мелберг және Альберт Мюррей. Ромаре Бирдэн, 1970–1980: Көрме. Шарлотта, Н. К.: Монет музеі, 1980. Витковский, Мэтью С. 1989. "Тәжірибе мен теория: Ромаре Бирдэн және абстрактті экспрессионизм". Қара американдық әдебиет форумы, 23-том, 2-номер, Fiction Issue, 257–282 беттер. [Анасы Бесси Джей Бирдэннің өмірбаяны келтірілген].