Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Онтарио провинциясының мұз үстіндегі хоккей командасы, Канада. 1907 жылы Стэнли кубогын жеңген «Кенора Тистлз» командасы.
Ice hockey team of Ontario, Canada
the Kenora Thistles team that won the Stanley Cup in 1907
«Кенора Тистлз» – ресми түрде «Тистлз хоккей клубы» – Канаданың Онтарио провинциясындағы Кенора қаласындағы мұз үстіндегі хоккей командасы болды. 1894 жылы құрылған бұл команда бастапқыда «Рат Портаж Тистлз» деп аталды. Команда 1903 және 1907 жылдар аралығында Канаданың хоккей чемпионаты – Стэнли кубогы үшін бес рет жарысты. «Тистлз» 1907 жылдың қаңтарында кубокты жеңіп алды және оны бір рет қорғағаннан кейін наурыз айында өткен сынақ сериясында жоғалтты. Команданың құрамында негізінен жергілікті ойыншылар болды және Стэнли кубогын жеңіп алған ең сирек қоныстанған қаладан шыққан команда болып тарихта қалды. Тоғыз ойыншы – олардың төртеуі отандық тәрбиелі – Хоккей Даңқы залына енгізілді, ал Стэнли кубогының чемпионы командасы Солтүстік-Батыс Онтарио спорт Даңқы залына қосылды. Кенора Онтарио провинциясында орналасқан болса да, қаланың Манитоба провинциясына жақындығына байланысты «Тистлз» командасы өмір бойы Манитоба лигаларында өнер көрсетті. Команда 1902 жылы Манитоба хоккей қауымдастығына (MHA) қосылып, алты маусымның үшеуінде лига чемпионы атанды. Олар «Рат Портаж көшелерінде бірге ойнаған туған жердің жігіттерінен құралған команда» ретінде беделді болды. «Тистлз» 1900 жылдардың басында мұз үстіндегі хоккейдегі кәсібиліктің өркендеуіне төтеп бере алмады. 1907 жылғы экономикалық дағдарыспен және табыстарын сақтап қалудағы қиындықтармен күрескен команда 1908 жылы таратылды. «Тистлз» атауы кейіннен бірнеше аға, кіші және жасөспірім Кенора командалары үшін қолданылды.
The Kenora Thistles, officially the Thistles Hockey Club, were a Canadian ice hockey team based in Kenora, Ontario. Founded in 1894, they were originally known as the Rat Portage Thistles. The team competed for the Stanley Cup, the ice hockey championship of Canada, five times between 1903 and 1907. The Thistles won the Cup in January 1907 and defended it once before losing it that March in a challenge series. Composed almost entirely of local players, the team comes from the least populated city to have won the Stanley Cup. Nine players—four of them homegrown—have been inducted into the Hockey Hall of Fame, and the Stanley Cup champion team was inducted into the Northwestern Ontario Sports Hall of Fame. Though Kenora is in Ontario, the Thistles competed in Manitoba based leagues throughout their existence, owing to the city's proximity to that province. The team joined the Manitoba Hockey Association (MHA) in 1902, winning the league championship in three of their six seasons. They were idealized "as a team of hometown boys who used to play shinny together on the streets of Rat Portage". The Thistles were unable to cope with the advent of professionalism in ice hockey during the early 1900s. This combined with an economic downturn in 1907, and being unable to sustain their success, the team disbanded in 1908. The name "Thistles" has been used since for several senior, minor, and junior Kenora teams.
Қалалық даму
1836 жылы Гудзон шығанағы компаниясы қазіргі Кенора қаласының солтүстігінде фабрика (сауда бекеті) құрды. Олар оны «Шыртқыш Портаж» деп атады, бұл аймақтың оджибве тіліндегі атауының аудармасы: Васуш Онигум, сөзбе-сөз «көңіс еліне баратын жол» дегенді білдіреді. 1850 жылдары аймақта алтын табылды, ал Канадалық Тынық мұхит темір жолы 1877 жылы осы жерге жетті. 1880 жылы ағаш кесетін зауыт салынды. Қала 1882 жылы құрылды, бастапқыда Манитоба провинциясының құрамында болды. Виннипегке және Манитобаның басқа аймақтарына жақындығы Рат Портаждың Онтарионың қалған бөлігіне қарағанда батысқа жақын болуын қамтамасыз етті, ондағы ең жақын қала Порт-Артур (қазіргі Тандр-Бей) еді. 1886 жылы «Принцесса» деп аталған мұз айдыны салынды. 1897 жылы ол 1000 орынға және үлкен мұз бетіне ие болған «Виктория» мұз айдынымен ауыстырылды. Қаланың атауы 1905 жылғы 11 мамырда Кенора деп өзгертілді, ол көршілес үш муниципалитеттің бас әріптерінен – Киуэтин, Норман және Рат Портаждың – құралған. Бұл өзгеріс қалада жаңа ұн диірмені ашылуына байланысты болды; спорт тарихшысы Джон Вонг жергілікті кәсіпкерлердің «Шыртқыш Портаж» атауы ұн сатуға ыңғайсыз болады деп ойлағанын айтты.
In 1836 the Hudson's Bay Company established a factory (trading post) north of the current city of Kenora. They named it Rat Portage, a translation of the Ojibwe language name for the region: Waszush Onigum, which literally means "the road to the country of the muskrat". Around 1850 gold was discovered in the region, and the Canadian Pacific Railway reached it in 1877. A sawmill was established in 1880. The town was incorporated in 1882, originally within the province of Manitoba. Its closer proximity to Winnipeg, away, and the rest of Manitoba, meant Rat Portage had closer ties with the west than with the rest of Ontario, where the closest city was Port Arthur (now Thunder Bay), away. An ice rink called the Princess Rink was built in 1886. It was replaced in 1897 by the Victoria Rink which had more seats (1,000) and a larger ice surface. The town's name was changed on May 11, 1905, to Kenora, which was derived from the first letters of the three neighbouring municipalities: Keewatin, Norman, and Rat Portage. The change occurred due to the establishment of a new flour mill in town; sports historian John Wong has suggested that local businessmen felt the name Rat Portage would not encourage sales of flour.
Қамыстылардың пайда болуы
Rat Portage-де алғашқы мұз хоккей ойыны 1893 жылдың 17 ақпанында Хардисти ағайындары ұйымдастырды, олар аймақтағы шағын алтын асыруға қатысу үшін Виннипегтен жаңа ғана көшіп келген еді. Қаланың ең бай адамдарының бірі Джордж Дьюи командаға бастапқы қаржыны сыйлады. Ол құрмет ретінде клубтың құрметті президенті болып тағайындалды. Көптеген ойыншылар бай отбасылардан шыққан немесе дербес байлар еді. Олардың жұмыстан уақыт алуға және мұз хокеейімен байланысты қыруар шығындарды жабуға мүмкіндіктері болды. Клубтың иесі немесе қаржылай демеушісі болған жоқ, және Дьюидің бастапқы қайырымдылығынан басқа, жергілікті кәсіпорындар оны қаржылық тұрғыдан қолдамады. Бұл – қоғамдық күш-жігер, клуб үшін шешімдер қабылдау үшін сайланған лауазым иелері болды. Нәтижесінде клубтың қаржылық жағдайы нашарлап, барлық өмірі бойы қиындыққа тап болды. 1894 жылдың наурыз айында олар қаржы жинау үшін қайырымдылық концерт өткізді. Келесі жылы жасалған ұқсас әрекет көп ақша әкелмесе де, концерттер 1903 жылға дейін жыл сайын өткізілді. Онтариода орналасқан болғанымен, «Thistles» командасы географиялық жағынан лига командаларына жақын болғандықтан Манитоба лигасына қосылды. Жас ойыншылардың көпшілігі аға команданың ойыншыларымен туысқандық байланыста болды, олар үлкендермен бәсекелесе алатындарын сезінді және одан кейін жеңіске жетіп, қарсыластарын оңай жеңді. 1953 жылғы газет мақаласында бұл матчқа қатысқан Лоури Джонстон: «Олар бізден тым жылдам болды», – деді. Аңыз бойынша, аға команда осы матчтан кейін хоккейден бас тартып, жас ойыншыларға Манитоба лигасында өз орнын алуға мүмкіндік берді. Бұл дерек шындыққа сәйкеспесе де, жасөспірімдер командасының көптеген ойыншылары көп ұзамай аға командаға қосылып, «Thistles» командасында маңызды рөлдер атқарды. Олар 1900–01 маусымында лигада бірінші орынды бөлісті; бір матчты жеңгеннен кейін чемпион атанды, тоғыз жеңіс және екі жеңіліс тіркеді. Маусым ішінде олар қарсыластарын 67:32 есебімен басып өтті, ал екі жеңіліс те бір голмен аяқталды. Команда 1901–02 маусымын 12:0 есебімен жеңіспен бастаған кезде клуб басшылары алаңдады. Олар ойын тартымды болмаса, адамдар көруге келмейтінін және кіріс азаятынын сезді. Бәсекеге қабілетті екендерін дәлелдеу үшін «Thistles» командасы Канаданың ең жақсы командаларының бірі – «Victorias» командасына қарсы көрсету матчын өткізді, сондай-ақ Канададағы мұз хокеейінің чемпиондық кубогы Стэнли кубогының бұрынғы жеңімпазы болды. «Thistles» командасы матчта жақсы өнер көрсетті, бірақ екі Виннипег командасы «Thistles» командасы маусым соңына жақын өтініш бергенін айтып, лигаға қосылуға рұқсат бермеді. Орташа лигаға оралған «Thistles» командасы бірнеше ойыншының жарақаттануынан әлсіреп, жалпы екінші орынды бөлісті.
The first recorded ice hockey game played in Rat Portage was on February 17, 1893, organized by the Hardisty brothers, who had recently moved from Winnipeg to take part in a minor gold rush in the region. George Dewey, one of the wealthiest people in the town, donated the initial funds for the team. In recognition he was named the club's honorary president. Most of the players were from wealthy families or independently wealthy. They had the means both to take time off work and to cover the considerable expenses associated with ice hockey. The club had no owner or financial backer and, apart from Dewey's initial donation, local businesses never supported it financially. It was a community effort, with officers elected to make decisions for the club. As a result, the club was strained financially and would be throughout their existence. In March 1894 they successfully hosted a benefit concert to raise funds. Though a similar attempt the following year did not bring in as much money, concerts were held yearly until 1903. Though based in Ontario, the Thistles joined the Manitoba league because they were geographically closer to its teams. The junior players, many of whom were related to players on the senior team, felt they could compete with the older team, and subsequently won, easily defeating their opponents. In a 1953 newspaper article on the match Lowry Johnston, who was on the senior team, explained, "They were just too fast for us." A legend developed that the senior team quit hockey after that match, letting the junior players take their place in the Manitoba league. While this may not have happened as quickly as suggested, many of the players from the junior team soon joined the senior team and would hold major roles on the Thistles. They finished tied for first in the league in 1900–01; after winning a one game tiebreaker they were declared champions, finishing with a record of nine wins and two losses. During the season they outscored their opponents 67 to 32, and their two losses had been by one goal each. When the team started the 1901–02 season with a lopsided 12–0 victory, the club's executives became concerned. They felt if the games were not competitive people would not come to watch them, resulting in less revenue. To prove they could compete, the Thistles played an exhibition match against the Victorias, one of the best teams in Canada, and a previous winner of the Stanley Cup, the championship trophy of ice hockey in Canada. The Thistles fared well in the match, but the two Winnipeg teams decided against allowing them to join the league, arguing the Thistles applied too late in the season. Returning to the intermediate league, the Thistles, weakened by injuries to several players, finished in a tie for second overall.
Лига ойындары, 1902-1905 жылдар
1902–03 маусымға дейін «Тислз» командасы «Брэндон Уайт Сити» және «Портаж-ла-Прейри Плейнс» командаларымен бірге жоғары лигаға қабылданды. Кенора лигада сегіз жеңіс және төрт жеңіліспен екінші орынды иеленді. «Брэндон» лига чемпионы атанды және «Оттаваға» қарсы Кубок үшін күресуге мүмкіндік алды, «Оттава» серияны жеңіп, оны өздерінде қалдырды. «Тислз» командасының қатарына Томми Филлипс (өзінің ауыр сырқат әкесіне көңіл көтеру үшін келген) және қақпашы Эдди Жиру қосылды, ол «Рэт Портаж» қаласынан емес, командадағы жалғыз ойыншы еді. Жиру Торонтодан ағаш өңдеу саласында жұмыс табу және мұзды хоккей ойнау мүмкіндігіне ие болу үшін көшіп келді. «Тислз» жеті жеңіс және бір жеңіліс көрсетіп, оңай жеңісмен лига чемпионы атанды және Стэнли кубогы үшін тағы да «Оттаваға» қарсы шықты.
Before the 1902–03 season the Thistles were admitted to the senior league, along with Brandon Wheat City and the Portage la Prairie Plains. Kenora finished second in the league with eight wins and four losses. Brandon won the league championship, and earned the chance to compete for the Cup against Ottawa, who won the series and retained it. The Thistles were bolstered by the presence of Tommy Phillips (who had returned to visit his dying father) and goaltender Eddie Giroux, the only player not from Rat Portage. Giroux moved from Toronto with the promise of a job in the lumber industry and for a chance to play ice hockey. The Thistles easily won the league championship, finishing with a record of seven wins and one loss, and again challenged Ottawa for the Stanley Cup.
1903 жылғы Стэнли кубогының сынағы
1892 жылы Канаданың генерал-губернаторы Престон лорды Стэнли сыйлаған Стэнли кубогы бастапқыда Канаданың ең үздік әуесқой командасына берілді, олар кейін басқа лигалардың жеңімпаздарынан шақыруларды қабылдады. Кубок 1912 жылға дейін Монреаль, Виннипег және Оттава командаларының арасында ауысып тұрды. 1903 жылы Оттава Кубокты жеңіп алды, маусымды Монреаль Викториасымен бірдей ұпай санымен аяқтады. Олар лига чемпионаты үшін екі ойындық, жалпы голдар есебімен серия өткізді. Кубок иегері Монреаль хоккей клубы лигада үшінші орынға ие болғандықтан, оны сақтап қалу құқығын жоғалтты. «Тислз» командасы екі ойындық серияға Оттаваға сапар шекті, жеңімпаз жалпы голдар есебімен анықталды. Манитоба және Батыс Онтариодан тыс жерлерде көп танылмағандықтан, серия басталғанға дейін команда туралы баспасөзде аз мәлімет болды. Ойындарға қатысушылардың саны төмен болды, себебі серия сол кезде әлеуметтік оқиға болған Канада Парламентінің ашылу сессиясымен бір уақытта өтті. Оттава мен Монреаль арасындағы матчтар бірнеше күн бұрын 3000-ға жуық көрерменді тартқан, ал «Тислз» командасының ойындарын 1500, содан кейін 1000 көрермен тамашалады. Оттава алғашқы ойынды 6:2 есебімен жеңді, бұқаралық ақпарат құралдары «Тислз» командасының Оттаваның шебер ойынына дайын емес екенін және шаршағанын көрсетті. Оттава екінші матчты 4:2 есебімен жеңіп, Кубокты сақтап қалды. Баспасөз «Тислз» командасының жақсарғанын мойындады, бірақ команданың жалпы алғанда «ойынның нақты тұстарын» жетілдіруі керек екенін айтты. Команда капитаны Том Хупер олардың «әлдеқайда тәжірибесіз және осылайша аздап шаршаған» болғанын, бірақ олар «ешқандай көңіл көншітпегенін» және келесі жылы «шайбаны қуалауға келгенде оларды ойнауға жақсырақ дайындалуды» жоспарлағанын айтты. Серияға қатысушылардың саны көп болды; ойындар 3500 мен 4000 аралығында көрермендерді тартты, ал жүздеген адам кіру үшін сыртта күтіп тұрды. Сондай-ақ, газет кеңселерi мен басқа да орындарда ойындар туралы тiкелей телеграф хабарларын асыға күткен мыңдаған адамдар Канада бойынша болды. Газеттер команданың жергілікті дамығандығын атап өтті, өйткені олардың кейбіреулері кәсіби ойыншыларды пайдалана бастады. «Тислз» командасы жаңа ойын стилін қолданып, алғашқы матчты 9:3 есебімен жеңіп алды. Мұз үстіндегі хоккейде алға пастауға тыйым салынғандықтан, дәстүрлі стратегия командалардың шайбаны қарсы жаққа атып, содан кейін оны қууын (осылайша шайбадан айырылуын) қарастырды. Оның орнына, алға жылжу барысында «Тислз» командасы конькимен сырғанауға және шайбаны бір-біріне беруге баса назар аударды, осылайша оны бақылауда ұстады. «Тислз» командасы шақырудан жеңіліп қалғанмен, олар мақталды, газеттер ойыншылардың жылдамдығын атап өтті. The Montreal Star «Тислз» командасының Кубок үшін күрескен батыстан келген ең жылдам команда ғана емес, сонымен қатар «мұз үстінде кез келген жерде көрілген» ең жылдам команда екенін мәлімдеді. Бұл Кенораға 1907 жылдың қаңтарына жоспарланған Кубокқа тағы бір шақыру жіберуге мүмкіндік берді. Осыны жоққа шығаруға қарамастан, лигада ақы төленген ойыншылар болған болуы мүмкін. Спорт тарихшысы Р. С. Лаппаж бұл кезде «шығыстағы командалардың көпшілігі өз ойыншыларына ақы төлеп жүргенін және МХЛ командалары өздерінің жұлдызды ойыншыларын қызметте ұстау үшін ақы төлеуі керек деп күту орынды болар еді» деп атап өтті. Лига қазір ашық түрде кәсіби болғанымен, «Тислз» командасы маусым алдындағы ахуалдың күрделі жөндеуіне қарамастан, жергілікті команда болып қала берді. Қаңтар айында команданың бір айға жуық уақытқа кеткен «Уондерерс» командасына қарсы сынағын өткізу үшін тұрақты маусым кестесіне өзгертулер енгізуге тура келді. «Тислз» командасы танымал болғандықтан және көп адам жиналатындықтан, басқа командалар екі рет турнирлік форматта – екі үйде, екі командаға қарсы екі ойынды ойнағылары келді. «Тислз» командасы бұған қарсы болды және басқаларға қарсы бір үйде және бір саяхат ойындарын ойнағысы келді, өйткені олар Кубокқа қарсы күресте бір айға жуық уақытқа кетеді. Ақырында келісімге қол жеткізілді. «Тислз» командасы бір үйде және қонақта ойнайды, ал қалған үш команда екі үйде және екі қонақта ойнайды. Бұл теңгерімсіз кестеге әкелетіндіктен («Тислз» командасы алты ойын ойнаған болса, басқа командалар он ойын ойнаған), «Тислз» командасын қоспаған ойындардағы ұпайлар лиганың рейтингісі үшін біріктіріледі, сондықтан барлық командалар алты ойын ойнаған болып есептеледі.
Donated in 1892 by Lord Stanley of Preston, the Governor General of Canada, the Stanley Cup was originally awarded to the top amateur team in Canada, who would then accept challenges from the winners of other leagues. From its inception until 1912, the Cup was nearly always won by teams from Montreal, Winnipeg, and Ottawa. In 1903 Ottawa won the Cup, after finishing the season tied for first in the Canadian Amateur Hockey League with the Montreal Victorias. They played a two game, total goal series for the league championship. The Montreal Hockey Club, who had held the Cup, finished third in the league and therefore lost the right to keep it. The Thistles travelled to Ottawa for a two game series to be decided on total goals scored. Relatively unknown outside Manitoba and Western Ontario, there was little press coverage of the team before the start of the series. Attendance at the games was rather low as the series coincided with an opening session of the Canadian Parliament, which was a social affair at the time. While the matches between Ottawa and Montreal, held just days earlier, attracted around 3,000 spectators, the Thistles' games saw 1,500 and then 1,000 viewers. Ottawa won the first game 6–2, media summaries suggesting the Thistles were nervous and unprepared for Ottawa's skilled play. Ottawa won the second match 4–2 and retained the Cup. Though the press credited the Thistles for being vastly improved, they felt that overall the team lacked "the finer points of the game". Team captain Tom Hooper said that while they "were comparatively inexperienced, and consequently a little nervous", they were "not in the least discouraged" and planned to "be better qualified to play them when [they] come after the puck next year". Attendance for the series was considerable; the games attracted between 3,500 and 4,000 spectators, and hundreds more waiting outside for entry. There were also thousands across Canada who eagerly waited in newspaper offices and other venues for live telegraph reports on the games. Newspaper reports made a point of mentioning the home grown nature of the team as some of them had begun to use professionals. The Thistles won the first match 9–3, using a new style of play. With forward passing forbidden in ice hockey, conventional strategy was for teams to shoot the puck into the opposing end and skate after it (thereby losing possession of the puck). Instead, as they moved forward, the Thistles emphasised skating and passing the puck back and forth keeping control of it. Though the Thistles lost the challenge, they were praised, newspapers noting the players' speed in particular. The Montreal Star claimed the Thistles were not only the fastest team from the west to challenge for the Cup, but the fastest "ever seen anywhere on ice". This allowed Kenora to issue another challenge for the Cup, scheduled for January 1907. Despite these denials, it is quite likely there were paid players in the league. Sports historian R. S. Lappage has noted that by this point "it was generally recognized that most eastern teams were paying their players, and it would be reasonable to expect that teams of the M. H. L had to pay their star players to retain their services". Though the league was now openly professional, the Thistles continued to remain a homegrown team, despite rumours before the season there would be a major overhaul of the roster. To accommodate the Thistles' challenge against the Wanderers in January, which saw the team gone for nearly a month, modifications to the regular season schedule had to be made. As the Thistles were a popular team and likely to draw large crowds, the other teams wanted a double round robin format—two home games, two away games against each team. The Thistles were against this, and wanted to play only one home and one away game against the others, as they would be gone for nearly a month for their Cup challenge. Ultimately a compromise was reached. The Thistles would play one home and away game, while the other three teams would play two home and two away. Since this would lead to an unbalanced schedule (the Thistles would have played six games while the other teams had played ten), scores in the games not including the Thistles would be combined for the purposes of the league standings, so all teams would be credited with six games played.
1907 жылғы қаңтарда Стэнли кубогының сынағы
1906 жылы Манитоба лигасының чемпионы ретінде Кенора, Монреаль Уондерерс клубының иеленгеніндегі Стэнли кубогына таласу құқығын алды, бірақ маусым сол жылы серия өткізуге тым кеш аяқталды. Ол лиганың қалыпты маусымдық ойындары кезінде 1907 жылғы қаңтарға дейін кейінге шегерілді. «Тислз» командасы 1907 жылдың 12 қаңтарында Монреальге және Кубок таласына аттанды. Лиганың жаңа кәсіби деңгейін пайдаланып, клуб Арт Росс пен Брэндоннан Джо Холлды шақырды, олар Манитоба лигасының ең үздік ойыншылары саналды. Серия үшін оларға қанша төленгені белгісіз, бірақ мұз хоккейі тарихшысы Эрик Цвейг соманың айтарлықтай болғанын болжады (дегенмен Холл «Тислз» үшін ешқандай ойын өткізбеді). Бұл «Тислз» командасының ойыншыларына алғаш рет ақы төлегені және олардың кәсіби клуб екенін растады. Соған қарамастан, «Тислз» командасы Кубокты жеңіп алуға фаворит саналды. Екі ойындық, жалпы голдар есебімен өткізілетін серияның алғашқы матчы 17 қаңтарда Монреальде өтті. Томми Филлипс 4:2 есебімен жеңіске жеткен кезде Кенораның барлық төрт голын соқты. Дәстүр бойынша, «Тислз» командасының аты Кубокқа жазылды. Бұрынғы жеңімпаздардан айырмашылығы, ойыншылар кубоктың қабырғасына есімдерін жазған, ал «Тислз» командасы ішкі жағына «Кенораның 12 адамы 8 / Монреаль 17 және 21 қаңтар 1907» деген жазуды салғызды. Қаңтар айының соңында Кенораға оралған «Тислз» командасы жылы қарсы алынды. Опера үйінде өткен қабылдау кезінде қала әр ойыншыға естелік кубок пен басқа да сыйлықтар тапсырды. Брэндон мен «Тислз» командасы бірінші орынды бөлісіп, лига чемпионатын анықтау үшін екі ойындық, жалпы голдар есебімен өткізілетін серия ойналды. Кенора екі ойынды да 8:6 және 4:1 есебімен жеңді. Бұл серия Кубок үшін «Уондерерс» клубымен кім ойнайтынын анықтаса да, бастапқыда бұл сын сериясы ретінде қарастырылмады және кейін ғана Кубок сенімділері оны растады. «Тислз» командасы үш жаңа ойыншыны шақырды, себебі лига маусымы мен Кубок таласы кезінде Хупер, Билли МакГимси және Филлипс жарақат алғандықтан тұрақты ойыншылар алаңға шыға алмады. Питерборо, Онтариода ойнаған Фред Уиткрофт қалған маусымға 700 долларға келісімшартқа отырды. Кубок таласына команданы күшейту үшін «Тислз» Оттава хоккей клубынан Альф Смит пен Гарри «Күс» Уэствикті шақырды. Әр ойыншы лиганың соңғы маусымдық ойынында дебют жасады және Брэндонға қарсы серияда ойнады. Смит пен Уэствиктің келісімшартқа қол қоюы «Уондерерс» клубының наразылығын тудырды. Олар бүкіл маусымды Оттавада ECAHA-да өткізгендіктен, Кенора үшін ойнауға құқылы емес екенін мәлімдеді, өйткені ойыншылардың барлық маусымды өз командасымен ойнауы керек еді. «Тислз» командасы «Уондерерс» клубы қаңтар айында Ход Стюарт пен Райли Херн ойыншыларын шақырғанын айтып қарсылық білдірді. Форан Стюартқа рұқсат беруді қорғады, қаңтарда наразылық болмағанын атап өтті және Стюарт пен Херн маусымды «Уондерерс» командасында өткізгендіктен, олардың ойнауға құқығы бар екенін айтты. Тағы бір мәселе туындады, Форан «Тислз» командасына Виннипегтегі үлкен арена билет сатудан көбірек кіріс әкелетінін, сондықтан серия Кенорада емес, Виннипегте өтетінін айтқанда. Ол «Тислз» командасы Брэндонмен ойынды аяқтағаннан кейін басталады және үш ойынның ең жақсысы сериясы болады. «Тислз» командасы ашуланды. Олар серияны өткізуді, оған дейін үш күндік үзіліс жасап, екі ойындық, жалпы голдар есебімен өткізілетін серия ойнауды қалаған. Серияның егжей-тегжейі шешілгеннен кейін, алғашқы ойын 23 наурызда өтті, оны «Уондерерс» клубы 7:2 есебімен жеңіп алды. «Тислз» командасы екінші ойында, 25 наурызда, 6:5 есебімен жеңіске жетті, бірақ серияны 12:8 есебімен жоғалтты. Бұқаралық ақпарат құралдарында «Тислз» командасы туралы жарияланған материалдарда команданың үш импорттық ойыншыға қаншалықты тәуелді екені және оларды енді отандық команда ретінде бейнелеуге болмайтыны айтылды. «Тислз» командасының Стэнли кубогының чемпионы болған уақыты екі айдан кейін аяқталды. Командада жиырмаға толмаған төрт жас ойыншы болды, олардың команданың бұрынғы нұсқалары сияқты бәсекеге қабілетті болатыны күтпеді. Бұл маусымның алғашқы ойынында «Тислз» командасы 16:1 есебімен жеңілді. «Тислз» командасы мұз хокеінің өсіп келе жатқан кәсіби деңгейіне сай келе алмады. Шағын қалада орналасқан олар жеткілікті үлкен алаң жасай алмады, тіпті оны толтырып, кіріс табуға мүмкіндік бермеді. Стенли кубогының жеңімпазы болғаннан кейін ұсынылған үлкен аренаның уәдесі орындалмады, өйткені оны сату үшін бүкіл қала ойынға қатысуы керек еді. Нәтижесінде спорт тарихшысы Джон Вонг «Тислз» командасының ірі қалалардағы клубтармен үздік ойыншылар үшін бәсекеге түсіп, қаржылық тұрақтылықты сақтай алмайтынын айтты. Төрт отандық «Тислз» - Си Гриффис, Том Хупер, Билли МакГимси және Томми Филлипс кейін Хоккей даңқ залына енгізілді. 1907 жылғы Кубокқа қатысқан бес ойыншы - Арт Росс және Джо Холл (қаңтарда), Альф Смит, Гарри Уэствик және Фред Уиткрофт та даңқ залына енгізілді. 1907 жылғы қаңтарда Стэнли кубогын жеңіп алған команда 1982 жылы Солтүстік-Батыс Онтарио спорт даңқына енгізілді. Лаппаж «Тислз» командасының өмір сүрген кезеңінде баспасөзде «Рат Портедж көшелерінде бірге ойын ойнаған жергілікті жігіттердің командасы» ретінде романтикаландырғанын атап өтті. Команданың табысына қаладан шыққан ойыншылардың үлкен үлесі бар екені құрметтелді. 1907 жылдың соңында команда таратылғаннан бері «Тислз» деген ат Кенорадағы көптеген мұз хоккей клубтары үшін қолданылып келеді, соның ішінде қаланың әуесқой, жасөспірім және ересектер деңгейіндегі ерлер командалары. 1960 жылдың 24 тамызында қала Кубок жеңісін еске алу үшін тақта ашты. Команданың үш тірі мүшесінен (МакГимси және жаттықтырушы Джеймс Линк) екеуі қатысты, ал Росс қатыса алмады.
As the 1906 champions of the Manitoba league, Kenora earned the right to challenge for the Stanley Cup, which was held by the Montreal Wanderers, but the season ended too late for the series to be held that year. It was postponed until January 1907, during the league's regular season play. The Thistles left for Montreal and the Cup challenge on January 12, 1907. Taking advantage of the new professionalism of their league, the club hired Art Ross, and Joe Hall from Brandon, considered two of the best players in the Manitoba league. It is unclear how much they were paid for the series, but ice hockey historian Eric Zweig has speculated the amount was substantial (though Hall did not play any games for the Thistles). This marked the first time the Thistles had paid players on the team and confirmed their status as a professional club. Even so, the consensus was that the Thistles were the favourites to win the Cup. The first game of the two game, total goal series was held on January 17 in Montreal. Tommy Phillips scored all four Kenora goals in a 4–2 victory. Following tradition, the Thistles had their name engraved on the Cup. Unlike previous winners who wrote on the side of the bowl, the Thistles had "Thistles of Kenora 12 Wanderers8 / Montreal Jan 17th & 21st 1907" engraved inside it. On their return to Kenora later in January, the Thistles were warmly received; a reception at the Opera House saw each player given a commemorative cup by the city, among other gifts. Brandon and the Thistles finished in a tie for first, so a two game total goal series was played to decide the league championship; Kenora won both games, 8–6 and 4–1. Though this series determined who would play the Wanderers for the Cup, it was not initially regarded as a challenge series and only later confirmed as such by Cup trustees. The Thistles signed three new players, as the league season and Cup challenge had seen regular players—Hooper, Billy McGimsie, and Phillips—sidelined by injuries. Fred Whitcroft, who had played in Peterborough, Ontario, was signed for the rest of the season for a reported $700. To further bolster the team for the Cup challenge, the Thistles signed Alf Smith and Harry "Rat" Westwick, both from the Ottawa Hockey Club; each player made their debut in the league's final season game and played in the series against Brandon. Smith and Westwick's signings drew protests from the Wanderers. They argued that since they spent the entire season with Ottawa in the ECAHA they should not be eligible to play for Kenora, as players had to play the full season with their team. The Thistles countered by arguing that the Wanderers brought in Hod Stuart and Riley Hern back in January. Foran defended the choice to allow Stuart, noting there had been no protest in January, and said that since Stuart and Hern spent the season with the Wanderers they were eligible. A further issue arose when Foran told the Thistles that owing to the larger arena in Winnipeg, providing greater revenue from ticket sales, the series would be played in Winnipeg, not Kenora. It would begin the day after the Thistles finished their series with Brandon and would be a best of three game series. The Thistles were irate. They wanted to host the series, have a three day break before it, and play a two game, total goal series. With the details of the series settled, the first game was held on March 23, which the Wanderers won 7–2. The Thistles won the second match, on March 25, 6–5, but lost the series 12–8. Reports on the Thistles in the media noted how reliant the team was on their three imported players and that they could no longer be portrayed as a homegrown team. The Thistles' time as Stanley Cup champions ended after two months. The team brought up four junior players, all under twenty years old, and were not expected to be as competitive as earlier versions of the team. This was apparent after the first game of the season, which the Thistles lost 16–1. The Thistles were unable to compete with the rising professionalism that was developing in ice hockey. Located in a small town, they were unable to build a large enough rink, let alone attract the crowds to fill it and raise revenue. The promise of a larger arena, suggested in the wake of the club's Stanley Cup championship, would have been impossible to realize since it would have required the entire town to attend games to sell it out. As a result, sports historian John Wong has suggested it was unlikely that the Thistles could compete for top rated players with clubs in larger cities and remain secure financially. Four homegrown Thistles—Si Griffis, Tom Hooper, Billy McGimsie, and Tommy Phillips—were later inducted into the Hockey Hall of Fame. The five players signed for their 1907 Cup challenges—Art Ross and Joe Hall from January; Alf Smith, Harry Westwick, and Fred Whitcroft—would also be inducted. The January 1907 Stanley Cup champion team were themselves elected to the Northwestern Ontario Sports Hall of Fame in 1982. Lappage has noted that during their existence, the Thistles were romanticized in the press "as a team of hometown boys who used to play shinny together on the streets of Rat Portage". That players from the town were responsible for most of the team's success was respected. Since the original team's demise in late 1907, the nickname "Thistles" has been used for many ice hockey clubs in Kenora, including the town's amateur, junior, and senior level men's teams. A plaque was unveiled by the city on August 24, 1960 commemorating the Cup win; two of the three living people from that team (McGimsie and trainer James Link) were in attendance, while Ross was unable to join.