Кіріспе

Иглесиас () - Италиядағы Оңтүстік Сардиния провинциясындағы коммуна және қала. Бұл қала Карбониямен бірге Карбония-Иглесиас провинциясының ортақ астанасы болды және провинцияның екінші ірі қауымы еді. Испания билігінде Иглесиас Сардиниядағы ең маңызды патшалық қалалардың біріне айналды және Рим-католик шіркеуінің Иглесиас диоцезінің орталығы болып табылады. Оңтүстік-батыс Сардиния төбелерінде, теңіз деңгейінен метр биіктікте орналасқан, Иглесиас қорғасын, мырыш және күміс өндірілген кен өндіру ауданының орталығы болды. Сонымен қатар, Иглесиас күкірт қышқылын тазарту орталығы да болды.

Тарихқа дейінгі және ежелгі тарих

Қазіргі Иглесиас аймағында тарихқа дейінгі дәуірде адамдар қоныстанған, ал ең көне адам қоныстарының іздері неолит кезеңіне дейін жетеді. Сан-Бенедетто таулы аймағында б.з.д. төртінші мыңжылдыққа жататын, Озиери мәдениетіне тиесілі domus de Janas қазбалары табылды. Жақын маңдағы үңгірлерде Монте-Кларо, Белл Бикер және Боннанаро мәдениеттеріне жататын нурагикке дейінгі басқа да археологиялық жәдірелер анықталды, содан кейін нурагик, пуний және римдік үстемдік дәуірінің іздері кездесті. Ежелгі римдік дереккөздерде Металла деп аталатын қала туралы мәлімет бар, ол, мүмкін, Иглесиас пен Флуминимадьоре шекарасында орналасқан.

Ортағасырлық тарих

Тоғызыншы ғасырда, адамдар кеткеннен кейін, Византия шіркеуі (Сан-Сальваторе шіркеуі) бар шағын қала пайда болды. Византияның ықпалы Сардиниядан кеткен соң, аралдың оңтүстік бөлігі Кальяри Юдикатының билігінде болды. 1258 жылы Юдикат құлағаннан кейін, оңтүстік-батыс Сардиния (Cixerri және Sulcis аймақтары) Делла Гхерардеска әулетіне берілді; Cixerri аймағын Уголино делла Гхерардеска басқарды. Граф аймақтың күміс қорын пайдаланып, қала салды: латынша: Villa Ecclesiae (Churchville), ескі ғимараттарды жаңартып, жаңаларын тұрғызды. Делла Гхерардеска әулеті ортағасырлық Сальватерра қамалын, қорғаныс қабырғаларын, аурухананы және су құбырын салдырды. 1289 жылы наурызда Уголиноның Пизаның Муда мұнарасында қайтыс болуы (1288 жылдың жазында бүлік пен сатқындық үшін түрмеге қамаудан кейін) оның Cixerri аймағындағы Сардиния иеліктерін ұлы Гвельфо делла Гхерардескаға қалдырды; 1288 жылы Пизадан қашып, ол Вилла ди Кьезаға қоныстанды. Пиза үкіметіне қарсы болған Гвельфо, Герардо делла Гхерардесканың мұрагерлеріне тиесілі Кальяри Юдикатының (Sulcis) бұрынғы жерінің алтыдан бір бөлігін басып алуға тырысты және Вилламасаргияның Гиоиза Гвардия қамалын басып алды. Пизаның жауабы жылдам болды; 1295 жылы республикалық әскерлер, Арбореяның Мариан II күштерінің қолдауымен, Вилла ди Кьезаға шабуыл жасады. Гвельфо Домусновас маңында жараланды; Сассариге қашып құтылуға тырысқаннан кейін, ол Siete Fuentes ауруханасында жұқпалы аурудан қайтыс болды. 1301 және 1302 жылдар аралығында Арбореяның қысқа мерзімді басқаруымен, Вилла ди Кьеза Пизаның бақылауына өтті. Пиза билігі кезінде Вилла ди Кьеза, қорғасын және күміс қорының арқасында Сардиниядағы ең маңызды және халыққа толы қалалардың бірі болды. XIV ғасырдың басында оның кен орындарынан Еуропадағы айналымдағы күмістің шамамен 10 пайызы өндірілді. Қаланың көп бөлігін сардиниялықтар мен пизалықтар құрады, сонымен қатар Тоскана мен Италия түбегінен, Корсикадан және Германиядан келген басқа да қауымдар да тұрды. Қала Breve di Villa di Chiesa заң кодексімен басқарылды, оның 1327 жылғы нұсқасы қалалық мұрағатта сақталған. Қалада монета соғу орталығы құрылды. 1324 жылдың 7 ақпанында, жеті айдан астам қоршаудан кейін, Арагондықтар басып алған Вилла ди Кьеза Иберияға түскен алғашқы Сардиния қаласы болды және 1327 жылдың маусымында жаңа Сардиния Корольдігінің алғашқы қаласы ретінде патшалық қала ретінде танылды. Арагон кезеңінде қаланың атауы Вилла ди Кьезадан Иглесиасқа өзгерді. Пизадан Арагон билігіне өту кезінде Вилла ди Кьезада 6000-7000 адам тұрды; алайда, 1348 жылғы Қара өлім көптеген адамдардың өмірін қиды. 1353 жылдың соңында Арагон үкіметіне қарсы көтеріліс басталды, ол Арбореяның Мариан IV-імен (Арагон Тажына қарсы соғыс ашқан) бірікті. 1355 жылғы Санлури бейбіт шартынан кейін қала Арагонға қайта оралды; 1365 жылы Арборея Юдикаты мен Сардиния Корольдігі арасындағы қақтығыс қайта басталғанда, Вилла ди Кьеза Арбореяның Мариан IV-імен қайта басып алынды. Қала 1388 жылға дейін Арборея қолында болды, содан кейін Элеонора Арборея мен Арагонның Иоанн I арасындағы келісімнен кейін арагондықтарға қайтарылды. 1391 жылы қала тағы да арагондықтарға қарсы көтеріліп, Бранкалеоне Дориа басқарған судья әскерін қарсы алды. 1409 жылдың жазында Ибериялықтар оны басып алды. 1436 жылы Арагонның Альфонсо V қаланы Элеонора Каррозға 5000 алтын флоринге берді; алайда, құн төленгеннен кейін Вилла ди Кьеза 1450 жылы патшалық қала мәртебесін қайта алды.

Қазіргі тарих

1720 жылы арагондық испан үкімшілігінің шамамен 400 жылы өткен соң, қала Сардинияның қалған бөлігімен бірге Савой үйіне өтті. 19-шы ғасырдың ортасынан бастап, жақын жердегі кендердің қайта ашылуының арқасында Иглесиас экономикалық, әлеуметтік және мәдени жаңару кезеңін бастан өткерді. Сардинияның және Солтүстік Италияның басқа аймақтарынан келген көптеген шахтерлер, жұмысшылар мен техникалық мамандар қалаға қоныстанды, нәтижесінде 1850 жылдары халық саны 5000-нан 6000-ға дейін, ал 20-шы ғасырдың басында шамамен 20000-ға жетті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Сардинияның кен өнеркәсібі дағдарысқа ұшырады, бұл Иглесиенте кендері мен Иглесиас қаласына әсер етті.

Демография

2015 жылдың 31 желтоқсанында Иглесиас қаласында 418 шетелдік тұрды. Ең ірі иммигранттар тобы Румыния, Сенегал және Қытайдан келген. Қала халқының көп бөлігі Рим-католик дінін ұстанады.

Экономика

Иглесиас экономикасы дамып, құлдырады, себебі ол көбінесе минералды ресурстарға негізделген. XXI ғасырда, тау-кен қызметінің қалдықтары азайған кезде, қала ортағасырлық туризмді ортағасырлық шерумен, мергендер турнирімен және тірі шахмат ойынымен дамытуға тырысты.

Сальватерра қамалы

Сальватерра қамалы 1258 жылдан кейін Уголино делла Герадеска басшылығымен қала құрылысының бір бөлігі ретінде салынған болуы мүмкін. Ол қала мен оның төңірегін, соның ішінде күміс кендерін бақылау үшін бекініс ретінде салынды. 1297 жылы Сардиния мен Корсика Папа Бонифаций VIII-нің Арагон тәжіне бағынышты болды, бірақ 1324 жылға дейін олардың иелігіне берілмеді. Сан-Гуантино қамалы атын Сальватерраға өзгертіп, мәртебесі де өзгерді; 1325 жылғы тас тақташа оны "castris regalis", яғни патшалық қамал деп атайды. Төртбұрышты қамалдың солтүстік және шығыс қабырғалары, тас пен кірпіш қатарластырылып салынған, бастапқы ортағасырлық жоспарға сәйкес келіп, нығайтуға көмектеседі. Онда алғаш Сан-Гуантиноға, кейін Барселоналық Еулалияға арналған шағын шіркеу болды. Қамалдың ішкі ауласындағы құдық жаңадан салынды.

Санта-Кьара соборы

Санта-Кьяра соборының құрылысы Доноратико делла Герардеска отбасының демографиялық және қалалық дамуға бағытталған бастамасы болды. Собор әртүрлі сәулет стилінде салынған. Ғасырлар бойы ол бірнеше рет кезекті билеушілердің немесе қайта жаңарту жұмыстарының нәтижесінде өзгертілді, әсіресе 19 ғасырда. Собордың қасбеті, еңкейген шатыры бар, кіреберіс есігінің үстіндегі арка деңгейіндегі көлденең, өрнекті жиекпен екі бөлікке бөлінген. Онда үлкен негізгі зал, алты бүйірлік шапель және оюлы капительдері бар бағаналарға тірелген айқас күмбезді шатыр бар. Собордың қоңырау мұнарасында 1337 жылғы Андреа Пизаноның қола қоңырауы орналасқан; мұнара 1862 жылы жабылып, шпилі қосылды. Діни өнер мұражайы собордың криптасында орналасқан. 20 ғасырдың соңында шіркеу 2013 жылға дейін жалғасатын қайта жаңарту жұмыстарын жүргізу үшін жабылды. Қайта жаңарту барысында ақ мәрмәрден жасалған еден плиткалары мен 19 ғасырға жататын алтарь алынып тасталды.

Сан-Франческо шіркеуі

Сан-Франческо шіркеуінің үшбұрышты қабырғасы тегіс таспен қапталған; ортасындағы есіктің үстінде роза тәрізді терезе орналасқан және екі жағында дөңгелек терезелер (окули) бар. Ағаш төбелі негізгі зал жеті бөлікке бөлінген, әр жағынан жеті шағын шіркеу орналасқан; шағын шіркеулер мен ғибадатхана 16 ғасырда салынған. Барлық шағын шіркеулерде қарапайым крест тәрізді жоба (ортасынан төмен салбыраған әшекеймен) бар, бірақ Крест шағын шіркеуінен басқа. Тас хор 20 ғасырдың басында бұзылған ескі ағаш хордың орнына қойылды. Шіркеуде мәрмәр су шашу құралы және шағын шіркеулердегі суреттер, соның ішінде Антиоко Майнас салған ретабло бар. Сан-Франческо монастыры мен монастырь галереясы 16 ғасырда шіркеуге қосылды.

Санта-Мария ди Вальверде шіркеуі

Санта-Мария ди Вальверде шіркеуі қала қабырғаларының сыртында орналасқан және собормен дерлік бір уақытта салынған, олардың стильдері мен құрылыстары ұқсас. Собор сияқты, бұл шіркеу де готикалық элементтері бар, классикалық роман стилінде салынған. Шіркеудің қасбеті ХХ ғасырға дейін консервацияланып, қалпына келтірілді. Қызғылт трахит тастан қаланған, ол көлденең, өрнекті карнизбен екі бөлікке бөлінген. Негізгі бөлігі бастапқыда төменгі, ағаш жабындыға ие болған, ал соңында төрт аспалы тірегі бар, крест тәрізді күмбезделген үлкен, шаршы пресвитерий орналасқан. Орталық аспалы тірегінде Мадонна мен баланың бейнесі бейнеленген.

Ортағасырлық бекіністер

Пизан қабырғалары қаланың тарихи орталығын қоршап, оның бейретсіз сыртқы шекарасын және Салватерра қамалымен бірге еңістігін ұстанды. Қаланың кеңеюі салдарынан қабырғаның бір бөлігі жеке үйлерге енгізілгенімен, қалған бөліктері ортағасырлық әскери бекіністердің ерекшеліктерін сақтайды: шабуылға қарсы тұру үшін көлденең қатарлармен жиналған әртүрлі тастардан тұратын, тегіс емес массивті қасбеттер. 23 мұнарасы бар қабырғалар арқылы төрт қақпадан өтуге болады: Порта Маэстра, Порта Кастелло, Порта Сант-Антонио және Порта Нуова.

Қалалық әкімдік

Қала әкімдігі ортағасырлық қабырғаларға қатысты тарихи қала орталығының төрінде орналасқан. Азаматтық инженер Антонио Као Пиннаның жобалары бойынша, оны 1871 және 1872 жылдар аралығында Винченцо Сульцис компаниясы салды. Жанартау тасының құрылтай тастарынан тұрғызылған қасбеті, көлденең бағаналы ендіктермен бөлінген. Кеңес отырыс залы 1920 жылдары сардиниялық мүсінші Франческо Цюза және суретші-суретші Ремо Бранканың жобасымен әсемделген. Суретші Кармело Флорис артқы қабырғаларды безендіретін панельдік суреттерден тұратын триптих жасады.

Мадонна делле Грацидің киелі үйі

Мадонна делле Грацидің қасиетті орны 12-13 ғасырларда салынған және бастапқыда Кальяри шейіті Сан-Сатурноға арналған. Ғимаратты өзгертіп келген қауымдастықтардың іздері оның фасадында көрінеді. Ең ежелгі бөлігі орталық жерде орналасқан. Шіркеудің негізгі бөлігі тік трахит аркаларымен алты бөлікке бөлінген, бұл аркалар ашық сәулелермен жабдықталған ағаш күмбезді ұстап тұрады. Қалың сыртқы қабырғаларда шағын бөлмелерге ұқсас терезелер бар. Пресвитериумның екі жағында екі шағын шіркеу орналасқан: біреу Исаның қасиетті жүрегіне, екіншісі – әулие Францискоға арналған.

Тау-кен өнерінің мұражайы

Мұражай 1998 жылы өздерінің тарихы ұмытылмасын деп, өздерінің бастауларын еске түсіретін нақты бір нысанын қалаған кеншілер тобының идеясымен құрылды. Георгио Аспрони тау-кен институтының жертөлесінде орналасқан мұражайда масштабты модельдер, кендегі өмір туралы газет мақалалары және фотосуреттер жинағы қойылған. Сондай-ақ, мұражайда қазба жұмыстарына, бұрғылауға және тасымалдауға арналған түрлі машиналар мен заманауи жабдықтармен жабдықталған механикалық шеберхананың реконструкциясы бар. Ғимараттың астындағы туннельдерге теміржол бойындағы пандус арқылы түсуге болады, оның бойында кендегі жұмыстың кейбір элементтері қайта жаңғыртылған.

Мұрағат

Мұрағат Каталониялық-Арагондық, испандық және Савой кезеңдеріндегі Вилла-ди-Киеза тарихын сақтайды. Құжаттар 1327 жылға дейінгі заңдар жинағы – «Вилла-ди-Киеза жарлығымен» басталады. Мүмкін, қой терісінен жасалған пергаментке жазылған, онда тек бірнеше беті ғана жоғалған. Оның мәтіні готикалық шрифтпен, пизан диалектісінде жазылған. Бұл кітап Доноратико билігі кезінде басталып, Арагон үстемдігімен аяқталған заңнамалық дайындау процесінің нәтижесі болды. Төрт кітаптан тұратын түпкілікті нұсқасы Пизаның тікелей билігі тұсында жазылған.

Порто Флавия

Кемежай Сардиния кен құрылысындағы инновациялар мен технологиялардың маңызды орталығы болып табылады. Бельгиялық Vieille Montagne компаниясы 1922-1924 жылдар аралығында инженер Чезаре Вечеллиді кен орнынан портына тасымалдау құнын төмендету мақсатында жоспарлау зерттеуін жүргізуге тағайындады. Тау ішіндегі туннель теңіз үстінде ашылады. Ашылуы "Порто Флавия" деген жазудың астындағы үлкен аркасы бар және екі жағынан мұнаралармен шектеледі. Жұмысқа таудың ішінде тоғыз резервуарды кен үшін қазу кірді, бұл үшін табиғи үңгірлер кеңейтілді. Тоғыз үлкен бөлме екі қабатта орналасқан туннельге ашылады, олар Pan di Zucchero (Қантты нан) деп аталатын аралдың қарамағында жатыр.

Монтепони кеніші

Өңірдегі тау-кен қызметі қашан басталғаны белгісіз, бірақ "Монте-Паоне" 1324 жылы Берто да Сан-Миниатоның (Пиза қаласынан келген саудагер) өсиетінен табылды. 1850 жылға дейін тиімсіз тау-кен операциялары үкімет пен жеке компаниялар арасында алмасып отырды, содан кейін лигуриялық Паоло Антонио Николай басқаратын инвесторлар қолданыстағы құрылымдарды пайдаланып, 30 жылдық тау-кен жобасы ретінде "Монтепони" компаниясын құрды. Төрт деңгейлі елді мекен – жұмысшылар ауылы. 2008 жылы Герцог және де Мерон архитекторлары индустриялық аймақты туризм және мәдениет мақсатында қайта жаңарту жобасын жасады.

Сент-Микель шіркеуі

Арагон дәуіріне дейін салынған бұл шіркеу, Санто Монтедегі Киелі Мария Архибратствосымен байланысты. Фасадты әдеттегі ғимараттан ерекшелейтін жалғыз белгі – оның люксі мен өрнекті, қабатты доғасы. Ішкі кеңістігі кішкентай зал мен нефтен тұрады, олар үшкір доғамен екі бөлікке бөлінген. Пресвитерияның ортасындағы тас үстел Соңғы Тоқсан рельефімен әсемделген, ал оның артында Әзіл Михаилдың мүсіні орналасқан ниша бар. 1727 жылы Мистерияларға арналған капелла Исаның құдайлық азаптарын еске алу үшін процессиялық мүсіндерге ие. Төрт балық бейнесі салынған тас қазан 16-шы немесе 17-ші ғасырға жатады.

Сент-Джозеппе шіркеуі

Бұл шіркеу Санта-Люсия шіркеуінің жанында, бауырластар басқаратын аурухана бөлімімен бірге салынған. Санта-Люсия пайдаланылмай қалғандықтан, Сан-Джузеппе қасиетті орны Санта-Люсия бауырластығының жаңа орналасқан жеріне айналды (кейіннен оның аты өзгертілді). Оның қарапайым қасбеті үшбұрышты фронтонмен жабылған; ортасында Әйет Жозеф пен бала Исаның суреті салынған түрлі түсті әйнек бар. Неф тік аркалардан тұратын күмбезбен жабылған, ал шаршы апсидасы бар пресвитерийде қиылыс күмбездері бар. Екі капеллада мүсіндер, соның ішінде ағаштан жасалған шағын ойықтар орналасқан.

Чириссимма шіркеуі

Контрреформация архитектурасының жалғыз мысалы ретінде бұл шіркеудің ең басты ерекшелігі – оның ішкі және сыртқы жағының үйлесімділігі. Фасадында қызыл трахитпен контраст жасаған ақ сылақ қолданылған. Сағат мұнарасы қызметін атқаратын қоңырау мұнарасы 20 ғасырда қайта жаңартылған. Ішкі кеңістігінде үш бүйірлік шапель және мәрмәрмен әшекейленген үлкен неф бар. Иезуиттер ордены таратылғаннан кейін 1774 жылы қаланы тастап кеткен соң қосылған сәндік элементтер шіркеудің жалпы қарапайымдылығына қайшы келеді, ал оның суреттері 20 ғасырдың басына жатады. Сулкис Иглесиенте аймағындағы қасиетті архитектураға арналған көрме шіркеудің жер астындағы бөлмелерінде ұйымдастырылған.

Сент-Доменико шіркеуі

Шіркеудің ерекшелігі – қарапайым, әсем безендірілген қасбеті, ол кестеге ұқсайды. Қорынттық бағаналармен және Каннавера елтаңбасы ойылған архитравпен шеңберленген кіреберіс есігі готикалық каталон стилінде салынған. Нефте дөңгелек күмбез бар, ол үшкір аркалармен төртке бөлінген. Әр жағында жұмысты қаржылаған корпорацияларға арналған екі шағын ғибадатхана орналасқан. 1910 жылы салынған шағын ғибадатханалар бастапқы ғимараттан тас қабырғасының ашық қалғандығымен ерекшеленеді. Төрт ескерткіш тақташаның бірі шіркеуді салған епископ Николо Каннавераға арналған.

Сент-Марчелло шіркеуі

Сент-Марчелло шіркеуі Сан-Марчелло бауырластығының бас кеңсесі болды және 19-ғасырдың соңына дейін Сан-Франческо шіркеуімен жанында орналасқан. Кейін бастауыш мектеп салу үшін ол орыннан жылжытылды. 1901 жылы инженер Луиджи Дегросси бастапқы шіркеуден қалған материалдарды, соның ішінде ішкі еденге арналған тақтатастарды пайдаланып, қайта құру жобасын жоспарлады. Қызыл түсті, еңіс неоготикалық қасбеті, тік аркасы бар кіреберісі – бастапқы ғимараттан қалған жалғыз нәрсе. Арканың жоғарғы тұсында грек православиелік крест жоғарыдағы роза тәрізді терезеге бағыттайды; қасбеттің үстіңгі бөлігінде епископ сарайының терезелеріндегідей шағын готикалық аркалар бейнеленген.

Қасиетті Антонио - аббат

Сент-Антонио-Аббат қала салына бастағанға дейін, яғни 1258 жылдан бұрын пайда болған. Чиксери аңғарының жанындағы төбеде орналасқан бұл шіркеу шағын ауылдың орталығы болған. Көп рет қайта жаңартылған ғимараттың қарапайым қасбеті византия стиліндегі екі еңкейген шатырмен жабдықталған. Қасбеті шіркеудің көнелігін көрсетеді, оның іздері бүгінгі сакристияда сақталған; жақын орналасқан ғимараттар бастапқы құрылыстың үш бөлігінің бірін өзіне сіңірген. Ішкі жағы салыстырмалы түрде кішкентай, төртбұрышты бөлмеден тұрады, төрт қанатты аркалар төрт бөлімді бөліп, үлкен, жалпыға ортақ апсидамен аяқталады.

Қасиетті Сальваторе шіркеуі

Қала салынар алдында салынған Сент-Сальваторе шіркеуі қала қабырғасының сыртында орналасқан. Итттиреддудағы Санта-Кроче шіркеуімен салыстырғанда, оның тоғызыншы немесе оныншы ғасырға жататыны анықталды. Шіркеу орташа көлемдегі басқа шіркеулердің құрылымдық жоспарына сәйкес келеді, дамып келе жатқан елді мекендерге жақын жерде крест тәрізді жоспармен салынған. Ғимараттың қарапайым фасады еңіске шалыңқы, және оның үстінде сыртқы қабырғаларға салмағы таралатын аркалы кіреберіс орналасқан. Неф трансептпен қиылысып, ежелгі апсидтің орнында тереземен аяқталады.

Қасиетті Франческо шіркеуі

Сан-Франческо шіркеуі мен монастыры Сардиниядағы Францискан орденіне тиесілі болған. Клостер төрт жағынан портиктермен қоршалған ашық алаң болды. Монастырь ашық еденді лоджиялар үлгісінде салынған қанаттардан тұрады, олар қызғылт трахиттен жасалған кең аркалар арқылы кіретін жасыл аймақты қоршап тұр. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде (әуе шабуылынан қорғану орталығы ретінде пайдаланылғандықтан) ол көп зақымданып, бірақ бастапқы кешеннің бір бөлігі қайта жаңартылды.

Зират

Зират Капуччини көшесі мен Су Парду арасындағы аумақты алып жатыр, және алаңдарды белгілейтін қиылысатын даңғылдармен жоспарланған. Ортасындағы баспалдақ негізгі даңғыл бойындағы шіркеуге жетелейді. Көп рет кеңейтілген зират нақты жоспарға бағынбаған, бірақ Балалар даңғылы сияқты ерекше белгілері бар. Оның орталық бөлігі сыртқы қоршауларымен, жерлеу тастарымен, урналармен, сақалармен және баспалдақтың екі жағында орналасқан періштелермен эклектикалық стильде жасалған. Капуччини көшесінен кіреберіс бір жағынан бостандық стиліндегі әсем гүлдер мен масондық белгілерді, екінші жағынан соғыста қаза болғандарға арналған ескерткіштерді бөліп көрсетеді. Онда Джузеппе Сарторионың мүсіндері де бар.

Села алаңы

Piazza Sella, орындықтарымен, жаяу жүргіншілерге арналған аймағымен және қалалық базарымен Иглесиас қаласының әлеуметтік орталығы болып табылады. Ол Via Garibaldi (теміржол станциясына қарай жетеді және жақын орналасқан Piazza Oberdan алаңынан бөліп тұрады), Via Valverde және Via Gramsci көшелерімен шектеледі. Алаң Квинтино Селланың есімімен аталыпты, себебі оның орталығында 1885 жылы орнатылған саясаткер және экономист Квинтино Селланың Джузеппе Сарторио жасаған мүсіні тұр. Селла Иглесиасты кен өндіру қаласы ретінде дамытқан.

Обердан алаңы

Piazza Sella-ның қарсы жағында Гульельмо Обердан атымен аталатын алаң орналасқан, оның ортасында 1928 жылы Франческо Цюза салған соғыс ескерткіші тұр. Алаңмен шектесетін аймақ 1930 және 1940 жылдары автотұрақ ретінде пайдаланылған, сондай-ақ Сатас автобус станциясы да сол жерде болған. Алаң әскери еске алу шараларына, фашистік жиналыстар мен шерулерден бастап, қазіргі кездегі ұлттық мерекелерге дейін қолданылып келген. 1953 жылдың сәуір айында Пьяцца Оберданды жаңарту жобасы ұсынылды; ескерткішті тізбекпен қоршап, төсеме плиткалары төселді және оның айналасына гүлзарлар жасалды. 1981 жылы алаңның беті қайта жаңартылып, гүлзарлар жаңадан орналастырылды.

Сент-Барбара үңгірі

1952 жылы табылған бұл үңгірдің тарихы силур дәуіріне (444-416 миллион жыл бұрын) дейін жетеді деп есептейді кейбір ғалымдар. Саяхат үш сағатқа созылады; ол шағын пойызбен басталады, ол лифтке дейін жүреді, ал лифт үңгірге жақын гротқа апарады. Айнала ширатылған баспалдақ үңгірдің ішіне жетелейді. Ең кең жерінде диаметрі және биіктігі бар үлкен эллипстік бөлмеде арагонит бағаналары, әртүрлі пішіндегі әк тасты құрылымдар және диаметрі бар су тобыры бар. Үңгірдің қабырғалары конокрециялармен жабылған, ал "орган құбырлары" - бұл қол тигізгенде орган дыбысын қайталайтын әк тасты құрылымдар.

Cala Domestica мұнарасы

Мұсылман шапқыншылығына қарсы қорғаныс және қарсы шабуыл үшін мұнара Портиксэдду мен Порто Палья арасындағы жағалаудың ең шеткі бөлігінде, портың кіреберісінің үстінде, испан тәжінің жүздеген мұнаралар мен бекіністер желісінің бір бөлігі ретінде салынған. Мұнаралар, зеңбіректермен жабдықталған, атып, ал күзет мұнаралары түтін сигналдарын немесе барабан соғысын ескерту ретінде жіберетін. Қамал кесілген конус пішіндес, биіктігі және диаметрі, әктас тас қалаудан тұрғызылған. Шамамен биіктігі бар есік, алты ойықтары бар күмбезді бөлмеге апарады.

Минералогия мұражайы

Мұражай 1871 жылы кеншілердің теориялық білімін толықтыру мақсатында, тау-кен мектебімен бірге салынды. Онда екі зал бар, онда шамамен 3000 экспонат сақталған, бұл саладағы ең толық және құнды коллекциялардың бірі. Бірінші залда әлемнің түкпір-түкпірінен әкелінген үлгілер, соның ішінде Париж бассейнінен алынған үлгілер де бар. Минерал үлгілерімен қатар, оларды өндіруге қолданылған құралдардың да үлгілері көрсетілген. Екінші залда аймақтың барлық жерінен жиналған, қазір қол жеткізбейтін жер асты минералдарының негізгі қоры сақталған. Либерти стиліндегі витриналар гротесктік және арабеск мүсіндерімен, сондай-ақ гермалармен әсемделген.

Бауырлас қалалар

Иглесиас 2002 жылдан бері Германияның Оберхаузен қаласымен, ал 2009 жылдан бері Пиза қаласымен әріптес қала болып табылады.