Кіріспе

Кенияның бір аймағы, бір кезде әуелде ақтарға арналған жер ретінде сақталған. Бұл аймақ дәстүрлі түрде Кенияның орталық биіктеріндегі жергілікті халықтардың туған жері болған, бірақ отарлық кезеңде еуропалықтардың қоныстану орталығына айналды. 1902 жылдан 1961 жылға дейін отарлық үкімет бұл аймақты еуропалықтардың ғана пайдалануына ресми түрде шектеді.

Атауы

Алғашқы еуропалық зерттеушілер мен әкімшілер «Жоғарғы жерлер» терминін теңіз деңгейінен кемінде 5 мың фут (1524 м) биіктіктегі аймақтарды атау үшін пайдаланды, бұл аймақ еуропалықтардың тұруы үшін климаттық жағынан ең қолайлы болды. Қоныстану процесінде бұл термин жергілікті африкалық тайпалардың әлі қоныстанбаған жерлеріне қолданыла бастады. Оның пікірінше, аймақты дамыту және отарлық әкімшілікті қаржыландыру үшін еуропалық қоныс жайлаушылар мен ауыл шаруашылығы ғана қабілетті. Қоныс жайлаушылардың көп бөлігі Оңтүстік Африкадан келген, соның ішінде 1908 жылы Уасин Гишу платосына Трансвальдіден 280 буар қоныстанды. 1914 жылға қарай Жоғарғы жерлерде шамамен мың еуропалық қоныс жайлаушы болды. Сол кезде африкалық халық егінші тайпалар мен мал өсірушілерге бөлінген. Егінші тайпалар негізінен Ньянзаның көп жауын-шашын жайлы аймақтарында және Кения тауының етегіндегі Абердар, Эльгейо және Укаманби төбелері сияқты беткейлерде қоныстанды. Масаилер британдық шенеуніктермен келісімшартқа отырып, үлкен жерлерді беріп қойды, бұл олардың еңбек күшін азайтып, қарсы тайпалардан қорғану мүмкіндігін шектеді. Кенияның жалпы жер аумағының бес пайызын ғана құраса да, ол Кенияның ауыл шаруашылығы экспорттарының көп бөлігін, әсіресе шай, кофе, сисаль және пиретрумды өндіреді.