Кіріспе

1229-1249 жылдар аралығында Хафсид сұлтандығының сұлтаны

Әбу Закария Яхья (أبو زكريا يحيى بن حفص, Әбу Закария Яхья I бен Абд әл Вахид, 1203-1249) – Ифрикиядағы Хафсид әулетінің негізін қалаушы және бірінші сұлтан. Ол Хинтата басшысы, сондай-ақ Әбд әл Мүминнен кейін Альмохадтардың екінші тұлғасы болған шейх Абу әл Хафстың немересі.

Өмір

Ол 1228 жылы Габестің, содан кейін Тунистің әлмохад губернаторы болды, бұл лауазым Тунисте әкесінен мұраға қалды. 1228 жылы ол ағасы Абдуллаға қарсы көтеріліп, Тунистен Каируанға аттанып, оны шайқасқа шақыруға мәжбүр болды, бірақ оның әскерлері оны тастап кетті және Әбу Закария маусым айының соңында оны құлатты. Әбу Закария Марракештегі әлмохад халифасы әл-Мамуннің екі ағасын құлатып, өлтіргенін және Ибн Түмәрттің діни сенімін жойғанын естігеннен кейін орталық билікке қарсы қайтадан көтерілді. Сонымен қатар, әл-Мамун имамдарға мешіттерде Ибн Түмәртті айыптауды және бербер тілінде азан шақыруды тоқтатуды бұйырды, сондай-ақ Қасба мешітінде де. Ол Швабия императоры Фредерик II, Арагон тажы, Прованс, Лангедок, Венеция, Пиза және Генуямен дипломатиялық және сауда қатынастарын орнатты. 1239 жылдан бастап ол Сицилия Корольдігіне жақындады, онда сауда еркіндігі мен сицилиялық бидаймен қамтамасыз етілуі үшін жыл сайын салық төледі. Тунистің теңіз саудасы өскен сайын, ол маңызды экономикалық және мәдени орталыққа айналды. Оның билігі тұсында Реконкистадан қашқан көптеген адамдар қалаға пана тапты, оның сарайында Андалусияның көптеген көрнекті тұлғалары мен ғалымдары құрметпен қабылданды. Әбу Закария әлмохад дәуірінде исламға күштеп өткен яһудилерге яһудизмге қайта оралуға рұқсат берді, олар салыстырмалы түрде қалыпты жағдайда өмір сүруге мүмкіндік алды. Әлмохад дәуірінде жабылған немесе қиратылған синагогтар қайта ашылды немесе қайта жаңартылды. Яһудилер Әбу Закарияның экономикалық саясаты мен сыртқы саудасында маңызды рөл атқарды. Шебер әскербасы болғандықтан, оның тайпалық әскер күшін пайдалану қабілеті оған күшті мемлекет құруға мүмкіндік берді. Оның Хафсид әулеті Туниске бейбітшілік, гүлдену және тұрақтылық әкелді. Оның мұрагері Мұхаммед әл-Мустансир 1256 жылы өзін халиф деп жариялады және әкесінің саясатын жалғастырды.