Кіріспе
Герман герцогы (1810–1869) Фридрих Вильгельм Александр Фердинанд, Вюртембергтың Урах 1-ші герцогы (6 шілде 1810 – 17 шілде 1869), Вюртемберг герцогы Вильгельмнің (1761–1830) ұлы, Вюртемберг королі Фридрих I-нің кіші інісі, оның морганатик әйелі, баронша Вильгельмина фон Тундерфельдт Родис (1777–1822) есімді әйелге 1800 жылы үйленген. Ол Урах әулетінің алғашқы басшысы болды. Вильгельм сол кездегі тәуелсіз Вюртемберг патшалығының армиясында кавалерия офицері қызметін атқарды. Ол сонымен қатар Вюртемберг армиясы үшін зеңбіректерді сынады, олардың бір бөлігін бүгінге дейін Лихтенштейн сарайында көруге болады, ол 1840 жылдары кеңінен қайта жаңартылды. Оған Вильгельм Хауфтың (1826) «Лихтенштейн» романтикалық тарихи романы шабыт берді. Хауф өз кезегінде Уолтер Скотттың еңбектерінен әсер алды. Ол 1867 жылдың 28 наурызында «Жоғарылық» атағымен Урах герцогы болып жарияланды. Вильгельм Вюртемберг патшалық отбасының кіші мүшесі болды. Ол король Фридриктің (1816 жылы қайтыс болған) сіңілі баласы және Вюртемберг королі Вильгельм I-нің (1816–1864 жылдары билік еткен) бірінші туысы болды.
Count Friedrich Wilhelm Alexander Ferdinand of Württemberg, 1st Duke of Urach (6 July 1810 – 17 July 1869), was the son of Duke Wilhelm of Württemberg (1761–1830), younger brother of King Frederick I of Württemberg, by his morganatic wife, Baroness Wilhelmine von Tunderfeldt Rhodis (1777–1822), who had married in 1800. He was the first Head of the House of Urach. Wilhelm served as a cavalry officer in the army of the then independent Kingdom of Württemberg. He also tested cannon for the Army of Württemberg, some of which can still be seen at Lichtenstein Castle, which he substantially rebuilt in the 1840s. He was inspired by the romantic historical novel Lichtenstein by Wilhelm Hauff (1826). Hauff was in turn inspired by the works of Walter Scott. He was created Duke of Urach on 28 March 1867, with the style of Serene Highness. Wilhelm was a junior member of the royal family of Württemberg. He was a nephew of King Frederick (d. 1816), and was a first cousin of King William I of Württemberg (ruled 1816–1864).
Қоғамдық өмір
Вильгельм ақыл-ойды дамытатын ата-ана үйінде өсті. 1819-1823 жылдары Вильям және оның үлкен ағасы Александр, кейіннен ақын ретінде танымал болған, Берндегі Фелленбергтің Хофвиль институтында оқыды. Вильгельм Штутгартқа оралып, 18 жасында атты әскер артиллериясының капитаны болып тағайындалды. 1835 жылы майор, ал 1837 жылы полковник және артиллерия командирі болды. 1841 жылы генерал-майор болып, жаяу әскер бригадасына жетекшілік етті. Оны 1847 жылы, корольдік суретші Франц Сераф Штирнбрандтың "Вильгельм I патшаға есеп беру" картинасында, Вильгельм I және оның кеңесшілерінің суретінде, оң жақтан алтыншы болып көруге болады. Ол тәж мұрагері Чарльзбен сөйлесіп тұр, ал король ханзада Фредерикті қабылдап отыр. 1848 жылы Вюртемберг бірінші Шлезвиг соғысына қатысқан оңтүстік неміс мемлекеттерінің біріккен дивизионына далалық бригадасын қосты. Дивизияға генерал-лейтенант Мориц фон Миллер басшылық етті, ал Вильгельм Вюртемберг бригадасының құмандыры болды. Мальмё шартынан кейін бригада Алтонада дислокацияланып, ешқандай іс-қимылға қатыспады. Бригаданың көп бөлігі, Вильгельммен бірге, Шлезвигтегі батальонды қалдырып, Жоғарғы Баденге көшірілді. Бригада Жоғарғы Баденде, әсіресе Констанц аймағында бақылау жұмыстарын жүргізді, бірақ ешқандай шайқасқа қатыспады. Вильгельм 1855 жылы генерал-лейтенант болып тағайындалды. 1857 жылы ол Ульм қаласының губернаторы болып тағайындалды. 1841 жылы ол Теодолинде де Боарнаға үйлену үшін Рим католиктігіне кірді. 1867 жылы ол жаяу әскер генералы болып тағайындалды. 1867 жылдың 28 мамырында Вюртемберг графының құрметін сақтай отырып, ол Урах герцогы (Герцог фон Урах) титулын алды. Герцог Вильямның ең сүйікті қаруы артиллерия болды. Ол көрнекті математик және өз саласының шебері ретінде танылды, сондай-ақ, әсіресе қаруларды орнатуға қатысты бірнеше өнертабыстар жасады. Ол қарудың кері соққысын азайту үшін оның шассиін қозғалмалы рамаға іліп қоюға тырысты. Оның өте белсенді және жан-жақты білімді ақылы ұзақ бейбіт кезеңде әскери қызметте жеткілікті жұмыс таппады.
Тарихшы
Ол өнер мен ғылымға, әсіресе өнер тарихы мен археологияға зор қызығушылық танытты. Ол оқу сапарлары жасап, 1843 жылы Вюртемберг ежелгі тарих қоғамын (Württembergischen Altertumsverein) және 1844 жылы Ұлттық табиғи тарих қауымдастығын (Verein für vaterländische Naturkunde) құрды және оларды қолдауды жалғастырды. Ол сондай-ақ Германияның ежелгі тарих қоғамдарының жалпы бірлестігінің президенті ретінде бірнеше рет қызмет етті. Оның өнерге деген талғамы 1840 және 1841 жылдары көрінді, ол Вильгельм Хауфтың «Лихтенштейн» романымен танымал болған, бұрын толық қираған ежелгі қамалдың орнына Лихтенштейн қамалын салды. 1844 жылы Корольдік театрға орын босату үшін Штутгарттағы Neues Lusthaus бұзылатын болғанда, ол Ренессанс стиліндегі көптеген мүсіндерді сол жерден Лихтенштейн қамалына көшірді. Ол бірнеше ғылыми қауымдастықтар мен ғылым қоғамдарының, мысалы Бавария ғылым академиясының құрметті мүшесі болды.
Ғылыми және әдебиет
1845 жылы ол ғылыми еңбегінің мойындалуы үшін Тюбинген университетінің философия факультетінен құрметті докторлық диплом алды. Оның әдеби шығармаларының ішінде Wegweiser durch sämtliche Malerschulen und Gemäldesammlungen von W. W. ("W. W.-нің барлық сурет мектептері мен өнер жинақтарына нұсқаулық") және Graphisch archäologische Vergleichungen ("Графикалық археологиялық салыстырулар") және метеорологиялық Aufklärende Worte über Wetterprophezeihung von W. W. ("W. W.-нің ауа райын болжау туралы түсіндірме сөздері") кіретін. Оның "Германия және Вюртемберг саяси эскиздері консерватордың портфолиосынан" ("Politische Skizzen über Deutschland und Württemberg aus der Mappe eines Conservativen") атты еңбегі 1852 жылы анонимді түрде жарық көрді. 1869 жылы герцог Вильгельмге инсульт осып, оңтүстік климатының көмегімен емделуді үміттене отырып, Қара Ормандағы Бад-Вайлдбадқа сапарлады. Бірақ бұл әрекет нәтижесіз болды. Ол 1869 жылы Лихтенштейндегі қамалында тағы бір инсульттан көз жұмды.