Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алжирдегі түрме, Серкаджи түрмесі, бұрын Барберусс түрмесі деп аталған, Алжирдегі жоғары қауіпсіздікті түрме. 1995 жылы қамаудағы 1500 тұтқынның шамамен үштен екісі терроризмде айыпталып немесе сотталған.
Prison in Algiers, Algeria
Serkadji Prison, formerly Barberousse Prison, is a high security prison in Algiers, Algeria; in 1995, about two thirds of the 1,500 prisoners detained are (or were) accused or convicted of terrorism.
Тарих
Барберусс түрмесі француз үкімдігі кезінде, Алжирдің Касбасының үстінде орналасқан бұрынғы түрік бекінісі орнында салынды. 1954-1962 жылдар аралығындағы Алжир соғысы кезінде ондаған FLN белсенділері мен жауынгерлері тұтқындалды, ал негізгі аулада 58 адам гильотинамен аттырылды. Алжирліктер отарлау кезеңінде де осы түрмені «Серкаджи түрмесі» деп атады, бірақ француздықтар мен басқа еуропалықтар тәуелсіздікке дейін «Барберусс түрмесі» деп атады. Алжир тәуелсіздік алғаннан кейін түрмені тарихи мұражайға айналдыру жоспарланды. Алайда, президент Хоуари Бумедьеннің кезінде ғимарат саяси тұтқындар мен сотталған қылмыскерлерге арналған түрме ретінде қайта қолданысқа енді. Алжирдің 2005-2009 жылдарғы экономикалық даму бағдарламасына дейін түрме жүйесі Алжирдегі отаршылдық кезеңдегідей болды. 2005-2009 жылдар аралығында Алжирде 127 жаза өтеу мекемесі болды, олар алдын алу, қайта тәрбиелеу, оңалту, әйелдер және кәмелетке толмағандарға арналған мамандандырылған орталықтарға бөлінді. Түрмелердің 76-сы 1962 жылға дейін, ал 59-ы 1900 жылға дейін салынған. 1962 жылдан кейін тағы 51 түрме салынды. Бұл көрсетіп тұрғаны, түрмелердің жартысынан астамы Алжир тәуелсіздік алғанға дейін салынған және отаршылдыққа бағынған режимді ескере отырып салынған. Барлық жаза өтеу мекемелерінің 29-ы басқа мақсаттар үшін салынған, бірақ кейіннен түрмеге айналдырылған. Отарлау кезеңінде Алжир басқа елдерден қылмыстық депортацияланғандардың отаны болды, мысалы, Франциядан келген маусым көтерілісшілері Алжирде жазасын өтеді. Сол сияқты, қылмыс жасаған немесе отарлаушылыққа қарсы бүлік шығарған алжирліктер кейде сотталу үшін басқа елдерге депортацияланды, өйткені олар халыққа кері әсер ететін деп саналды. 2005 жылы Алжир өзінің жаза өтеу жүйесін қайта құру және жаңа нысандар салу процесін бастады. Мұның бір себебі түрмелердің толып, жаңадан келгендерге орын жетпегендігі болды.
The Barberousse Prison was constructed during the period of French rule, being built on the site of a former Turkish fortification located above the Casbah of Algiers. During the Algerian War of 1954 62 several hundred FLN activists and fighters were imprisoned there and 58 were executed by guillotine in the main courtyard. The prison was referred to as "Serkadji Prison" by Algerians even during colonization, but was called "Barberousse Prison" by the French and other Europeans until independence. Following Algerian independence there were plans to convert the prison into a historical museum. However under President Houari Boumediène the building resumed its role as a prison for political prisoners plus convicted criminals. Before the program of economic development from 2005 to 2009, the prison systems in Algeria were essentially the same as they had been during the colonial period in Algeria. Before the 2005 2009 period, Algeria had 127 penitentiary establishments classified into prevention, re education, rehabilitation, specialized centers for women and specialized centers for minors. 76 of the prisons had been built prior to 1962 with 59 of them having been built before 1900. Post 1962, 51 more prisons had been built. This indicates that over half the prisons had been built prior to Algerian independence and had therefore been built with colonial subjugation in mind. 29 of the total penitentiaries were had been built for other purposes but were subsequently converted into prisons. Throughout colonization, Algeria became a site for criminal deportees from other countries, for example the June Insurgents who were from France but served their sentences in Algeria. Equally, Algerians who committed crimes or perpetrated rebellious acts against colonization were sometimes deported to other countries to serve their sentences as they were seen as negative influences on the population. In 2005, Algeria began the process of restructuring its penitentiary system and building new facilities. One of the reasons for this was that the prisons were overcrowded and lacked room for newcomers.
Архитектуралық даму
Алжир колониясы құрылғанға дейін түрмелерді «багне» деп атаған, өйткені тұтқындар түнімен ванналарда ұсталатын. Бұл ғимараттардың сәулеті Осман дәуіріне тән еді, бөлмелер орталық ауланың төңірегінде орналасқан. Францияның Алжирге енуі Франциядағы түрме жүйесіндегі өзгерістермен бір уақытта болды. Сондықтан Францияда қолданылған жаңа сәулеттік стильдер Алжир түрмелерінде де пайдаланылды. Колониялық кезеңде салынған түрмелер жазалау архитектурасының стилінде салынды. Олардың басты мақсаты – тұтқындардың қашуына жол бермеу болды, тұтқындардың жағдайын жақсарту емес. Салынған түрмелердің арасында: Бильда (1936), Тенес (1845), Тазольт (1852), Беруагия (1857) және Эль-Харраш (1910). Колониялық кезеңдегі бірнеше түрме әлі де жұмыс істеп тұр, ал Серкаджи түрмесі сияқтылары ұлттық сәулет мұрасы ретінде саналады. Алжирде Серкаджи түрмесінен бұрын осы атпен тағы үш түрме болған. 1. Дар Серкаджи ел-Қадима Осман дәуірінде түрік әскерлері үшін түрме болған. Онда негізінен азаптаулар мен дарға асулар жүргізілген. 2. Дар Серкаджи Алжирдегі қазіргі Саллюст көшесінде орналасқан. Бұл әскери және азаматтық түрме болған. 1830 жылғы (колонизациядан кейін) француздар оны әскери түрме ретінде қайта құрды. 3. Дар Серкаджи эль-Джедида тек янышарлар үшін пайдаланылған. 1830 жылдан кейін еуропалықтар осы түрмені орналасқан жеріне байланысты Барберусс деп атады. Ол азаматтық түрмеге айналып, 1858 жылы француздар оны бұзды. Содан кейін француздар жаңа азаматтық түрме салды, ол бүгінде бізге белгілі Серкаджи түрмесі. Алғаш салынғанда Серкаджи түрмесі «Алжирдің азаматтық түрмесі» деп аталды. Түрме жоспарларын француз сәулетшілері Гвиаушайн (бас сәулетші), Абель Блуэ және Анри Дуга жасаған. Түрме жылдар бойы көптеген сәулеттік өзгерістерге ұшырады. Ол 1846 жылы салынды және құжаттарға сәйкес, крест пішіндес болды. Бастапқыда түрмеде әкімшілік бөлімі, әр бөлімінің арасында дәліздері бар үш камера, жазаланатын тұтқындарға арналған жертөле, өлім жазасын алғандарға арналған жертөле және шығыс бөлімінде әйел тұтқындарға арналған бөлім болды. Крест пішінінің ортасында күзет бөлмесі мен түрме шіркеуі орналасқан. Түрмеге алғашқы қосымша 1856 жылы салынды. Осы кезде екі жаңа бөлім, екі жертөле және қосымша қабат салынды. Бір бөлімі қарыздарға, екі бөлімі әйел тұтқындарға, ал үш бөлмесі жертөледе аурухана ретінде пайдаланылды. Бұл қосымшаның нақты жоспарлары табылған жоқ, сондықтан тарихшылар осы қосымшалар туралы басқа құжаттарға сүйене отырып болжам жасады. 1937 жылы екінші қосымша салынды. Аурухана барлық науқастарды қабылдауға жеткіліксіз болғандықтан, түрмеге консультация бөлмелері, жұқпалы аурулары бар тұтқындарға арналған карантин бөлмелері және т.б. бар медициналық блок қосылды. 1942 жылы үшінші қосымша салынды. Осы кезде тұтқындардың саны артып, түрме толып кетті. Тұтқындардың өсуін қамтамасыз ету үшін қосымша бөлімдер салынды. 1962 жылы Алжир тәуелсіздік алғаннан кейін түрмені музейге айналдыру жоспары болды. Бірақ бұл жоспар іске аспады және түрме жұмыс істеуін жалғастырды. Алайда, онда өлім жазасын күтіп отырған тұтқындарға арналған бөлім де, әйел тұтқындарға арналған бөлім де болған жоқ. Тәуелсіздік алғаннан бері түрме бірнеше рет қайта жөнделді. Жаңа түрмелер салынғаннан кейін 2014 жылы Серкаджинің жабылуы жарияланды. Ол ұлттық естелік мұражайына айналды. Сәулеттік тұрғыдан алғанда, Серкаджи екі нәрсеге негізделген. Ол француз және еуропалық сәулеттің дамуына сәйкес (колонизация салдарынан) дамыды және өзгертілді. Сонымен қатар, ол елдің қажеттіліктерін ескере отырып, кеңейтілді және жаңартылды, ол түрмеде тұтқындардың санын көбейту немесе медициналық жағдайды жақсарту үшін кеңірек орын болуы мүмкін. Осылайша, ол Алжирдің өзінің көрінісі болды.
Before colonization, prisons in Algeria were called "bagnes" as prisoners were put in baths during the night. The architecture of these buildings were characteristic of the Ottoman period with rooms arranged around a central patio. The entry of France into Algeria actually coincided with a period within the prison system in France. Therefore, those new styles of architecture being used in France were used in Algerian prisons as well. Prisons built during the colonial period were constructed in the penal architectural style. Their main focus was preventing escape rather than maximizing the wellbeing of the prisoners. Some of the prisons built are: Bilda (1936,) Ténès (1845,) Tazoult (1852,) Berouaghia (1857) and el Harrach (1910.) Several prisons from the colonial period are still functioning, but others like Serkadji prison are classified as national architectural heritage sites. Before the main Serkadji prison, 3 others of the same name existed in Algeria. 1. Dar Serkadji el kedima was a prison for Turkish soldiers during the Ottoman period. It was used for torture and hangings primarily. 2. Dar Serkadji was located on today's rue Sallust in Algeria. It was a military prison and a civil prison simultaneously. After 1830 (colonization,) it was reestablished by the French as a military prison. 3. Dar Serkadji el Djedida was used exclusively for janissaries. The Europeans called this prison Barberousse after 1830 because of its location. It became a civil prison and was demolished in 1858 by the French. The French then built a new civil prison, which is the one we speak of today: Serkadji. When it was first built, Serkadji prison was referred to as the "civil prison of Algiers." The plans for the prison were created by French architects Guiauchain (main architect,) Abel Blouet and Henri Dugat. The prison underwent many architectural developments over the years. It was built in 1846 and, according to documents, was constructed in the shape of a cross. Originally, the prison had a front wing for administration, three wings of cells with walkways in between each wing, a basement for prisoners being punished, a basement for those sentenced to death and a wing for female prisoners in the east wing. In the center of the cross shape was a room for surveillance and the prison's chapel. The first extension to the prison was added in 1856. At this time, two new wings were added as well as two basements and an additional ground floor. One wing was specifically for those in debt, two wings were allotted for additional female prisoners and three infirmary rooms were added in the basement. As the actual floor plans for this extension were not discovered, these additions are essentially a hypothesis made by historians based on other documentation. A second extension occurred in 1937. As the infirmary had proven to be insufficient to house all the sick inmates, a medical block was added to the prison with consultation rooms, quarantine rooms for contagious detainees etc. A third extension took place in 1942. At this time, the number of prisoners was increasing and the prison was overrun. There were additional wings added to compensate for the growing number of inmates. After 1962 and Algerian independence, the prison was set to be turned into a museum. However, this was not the case and the prison remained functional. However, it no longer had a wing for prisoners on death row nor did it house female prisoners any longer. The prison has undergone several additional renovations since independence. After the construction of new prisons, the permanent closure of Serkadji was announced in 2014. It became a museum of national memory. In terms of architecture, Serkadji evolved around two things. It developed and was altered in accordance with the evolution of French and European architecture (due to colonization.) It was also extended and renovated to reflect the needs of the country, whether that be more space for more prisoners or better medical facilities. In this way, it became a sort of reflection of the state of Algeria itself.
Қазалау
1995 жылдың 21-23 ақпаны аралығында Серкаджи түрмесінде түрме көтерілісі болды. Көтеріліске түрткі болған нәрсе – күзетшінің көмегімен 4 тұтқынның қашуға тырысуы болды. Қашу кезінде төрт күзетші мен бір тұтқын қаза тапты. 21 ақпан күні таңертең, түрмеге жаңадан тағайындалған күзетші Хамид Мебарки 4 мылтық және 3 граната бергеннен кейін, шағын топ қашып кетуге әрекеттенді. Қауіпсіздік күштері келгенге дейін 4 түрме күзетшісін өлтіргені – ресми тұлғалар мен куәгерлердің келісіммен расталған факт, содан кейін олар басқа тұтқындардың камера есіктерін аша бастады. Кейбір тұтқындар өздерінің камераларынан шығып, өсіп келе жатқан көтеріліске қосылды, ал басқалары камераларында қалды немесе түрме ауласына қашты. Камераларынан шыққан тұтқындардың сөзіне сүйенсек, қашып кеткендер бетперде киген, сондықтан оларды анықтау мүмкін емес еді. Тұтқындар мен түрме басшылығы арасындағы келіссөздер кезінде тұтқындар адвокаттардың қатысуын талап етті. Тұтқындар, егер олар көтеріліске және күзетшілерді өлтіруге қатыспаған болса, оларды қорғауды және жазаламауды талап етті, бірақ басшылық бұл өтінішті қабылдамады және келіссөздерді тоқтатты. Түстен кейін қауіпсіздік күштері түрмеге шабуыл жасап, оқ атуды бастады. Оқ атыс және гранаталардың жарылуы келесі күні сағат 11-ге дейін жалғасты. Кейбір адам құқықтары ұйымдары үкіметке қарсылық тоқтағаннан кейін тұтқындарды сот процесінсіз атқылап, жараланғандарды атып өлтіргенін мәлімдеді. Сәтсіз қашудан кейін, қауіпсіздік күштері нәтижесінде туған көтерілісті басуға тырысқанда тоқсан алты тұтқынды өлтірді (ресми деректер бойынша; басқа көздер 110-ға дейін деп хабарлады).
A prison mutiny took place between 21 and 23 February 1995 at Serkadji Prison. The catalyst to the mutiny was the alleged attempted escape of 4 prisoners aided by a guard. During the escape attempt four guards and one prisoner were killed. On the morning of 21 February, a small group attempted to escape, having been given 4 guns and 3 grenades by a recently appointed prison guard, Hamid Mebarki. After killing 4 prison guards before the security forces arrived, which is a fact agreed upon by officials and witnesses, they began opening the cell doors of fellow prisoners. Some prisoners chose to leave their cells and joined a growing mutiny while others remained in their cells or fled to the courtyards. According to the prisoners who left their cells, the original escapees were wearing masks, making them unidentifiable. During the negotiations between prisoners and prison administration, the prisoners demand lawyers be present. Prisoners demanded they be protected and not punished if they had no involvement in the uprising and the killing of the guards, however the administration rejected this request and terminated the negotiations. At mid afternoon, the security forces stormed the prison and started shooting. Gunfire and the detonation of grenades continued until about 11 am the next day. Some human rights groups cited claims that the government had executed prisoners after resistance stopped without due process and shot the wounded. After the failed breakout, security forces killed ninety six prisoners (according to official figures; other sources claimed up to 110) while trying to suppress the resulting mutiny.
Дау
Қамаудағы күзетшілер мен тұтқындардың қаза табуының нақты жағдайларына қатысты көптеген даулар бар. Ресми мәліметтер, оқиғадан кейін жылдар өткен соң шенеуніктердің айтқандары және куәгерлердің баяндамалары арасында елеулі қайшылықтар бар. Ресми мәліметтерге сәйкес, қауіпсіздік күштері орналастырылғаннан кейін тұтқындардың шағын тобы бағынудан бас тартып, өзге тұтқындарды кепілге алып, оларды оқтан қорғану үшін адам қалқаны ретінде пайдаланған. Бұл топ тұтқындарды өлтіргенін және егер әкімшілікке бағынса, оларға зиян келтіретінін мәлімдеген. Алайда, тұтқындардың айтуынша, оқиға басқаша болған. Тұтқындар қауіпсіздік күштерінің ешқандай ескертусіз кездейсоқ оқ атып, оларға камераларына қайтуға немесе бағынуға мүмкіндік бермегенін айтады. Сонымен қатар, қауіпсіздік күштерінің белгілі бір адамдарды өлтіру мақсатымен, қашуға тырысқан тұтқындарды қасақана атып өлтіргенін де мәлімдейді. Көтеріліске қатыспаған тұтқындар өз камераларында және басқалардың камераларында жасырынып жүргенде де атылып өлтірілген. Тұтқындар сондай-ақ, тізімнен есімдер шақырылып, алға шыққандар дереу атылғанын хабарлаған. Соңғысы ретінде, қауіпсіздік күштері толық бақылауға алғаннан кейін де тұтқындар өз камераларында, басқалардың камераларында және аулаларда қатыгездікпен сапырылған.
Much controversy exists surrounding the exact circumstances under which the deaths of the guards and the prisoners occurred. There is a significant discrepancy between the official accounts provided by the government, the comments made by officials years after the fact, and the accounts of witnesses. From the official account, a small group of prisoners refused to surrender after the deployment of the security forces, took fellow prisoners hostage and used them as human shields against the bullets. This group allegedly killed detainees and threatened to hurt them if they agreed to surrender to the administration. The version of events as told by the prisoners, however, is different. Detainees at the time claim that security forces came in shooting haphazardly and gave prisoners no time to return to their cells or surrender. Equally, they claim that security forces targeted specific individuals to kill and deliberately shot detainees as they fled down corridors and through courtyards. Prisoners were also shot dead in their own cells and while hiding in the cells of others despite not participating in the uprising at all. Prisoners also claimed that names were called out on a list and those that stepped forward were quickly shot. Finally, even after the security forces had regained complete control, prisoners were brutally beaten in their cells, in the cells of others, and in courtyards.
ONDH-нің есебі
Оқиғалар туралы ONDH баяндамасының заңдылығы да күмән тудырды. Бұл баяндамада қауіпсіздік күштері көз жасын төгу газын қолданбаған, себебі олар жабық орындарда отырған тұтқындардың тұншығуына себеп болдырмау үшін. Алайда, олардың атыс қаруын және гранаталарды қолдануын неге таңдағаны түсіндірілмеді, өйткені бұл қарулар әлдеқайда қауіпті болды. ONDH қызметкерлері тек өте аз тұтқынның ғана қарулы болғанымен және қарулыларының мергендер тарапынан жылдам оққа ұшырағанымен келіседі. Осыны ескере отырып, қауіпсіздік күштерін соншалықты көп және қауіпті қарумен орналастыру қажеттігіне күмән туады. Оқиға кезінде күзетшілер мен тұтқындардың қарулану және қорғалу деңгейі арасында үлкен айырмашылық болды. Аталған мәліметтерге сүйенсек, түрме қызметкерлерінің көптеп қаза болуына таңқалмауы мүмкін. Баяндамада 96 адам қаза тауып, 12 тұтқын ғана жарақаттанғаны айтылады. Бұл айырмашылық көзге түседі және қауіпсіздік күштерінің тактикасына қатысты сұрақтар тудырады. Қаза тапқандарды жерлеу мәселесі де дау тудырды. Мәйіттер туыстарына хабарланбастан жерленді. Олар тек "Х алжирлік" деген белгімен белгіленген қабірге қойылды. Оқиға туралы естіген қаза тапқандардың туыстары түрмеге ақпарат алу үшін жүгінді, бірақ аз ғана жауап алды. Өлімнің себебін анықтауға мүмкіндік беретін аутопсиялар мен сот-медициналық сараптамалар жүргізілмеді. Бұл оқиғаның себебін анықтауға, сондай-ақ тұтқын қауіпсіздік күштерінің немесе қашқан тұтқындардың қаруынан қаза тапқан-қаза таппағанын анықтауға көмектесер еді. Сондай-ақ, гранаталар немесе басқа да қарулар салдарынан қанша адам қаза тапқанын көрсетуге болар еді. Ресми мәлімдемелерде көптеген тұтқындарды қауіпсіздік күштері емес, өз әріптестері өлтіргені айтылғандықтан, аутопсиялар осы мәлімдемелердің дұрыстығын растауға немесе жоққа шығаруға мүмкіндік берген болар еді. Amnesty International осы қырқысты тергеуді жүргізуді шешті, бірақ түрмеге кіруге рұқсат алмады. Сондай-ақ, оларға оқиғадан кейін түрмеге келген бас прокурормен кездесуге рұқсат берілмеді. Amnesty тергеу барысында бірнеше нақты сұрақтар қойды. Біріншісі, мәйіттер неліктен осылай асығыс жерленді және үкімет неліктен оларды егжей-тегжейлі тексеру үшін эксгумация жасауды таңдамады. ONDH жауабында олардың атылғанын білгендері айтылды, бірақ есебінде кейбірі гранаталар мен пышақтардан өлгенін де көрсеткен. Тағы бір сұрақ мәйіттердің толық сақталғандығы және алған жарақаттарына қатысты болды. Комиссия бастапқыда көпшілігі басынан бір оқпен жарақат алғанын мәлімдеді. Amnesty International бұл қауіпсіздік күштері тұтқындарды қасақана, мақсатты түрде өлтіргенін көрсетеді деп жауап бергенде, ONDH жауабын тұтқынға екі немесе үш оқ тигеніне өзгертті. Amnesty International ONDH әр мәйіттің суретін түсіріп, саусақ іздерін алып, жерлеу алдында жарақаттарын сипаттағанын айтқан баяндаманың бөлігін келтірді. Алайда, отбасылар, заңгерлер және адам құқықтары жөніндегі ұйымдардың ешқайсысы бұл құжаттарға қол жеткізе алмады. Есептерге сәйкес, ONDH комиссиясы түрмеге барып, тұтқындармен сөйлескен. Алайда, олар 1500 тұтқын ұсталған кезде олардың тек 10-мен ғана сөйлесе алды. Бұл 10 тұтқын да оқиғадан кейін теледидарда сөйлесіп, ресмилер айтқандай жауап берді. Көптеген адамдар тұтқындарды куәлік беруге мәжбүрлеген немесе ынталандырған деп санайды, бірақ бұл дәлелденген жоқ. Дегенмен, комиссия 10 тұтқыннан артық топпен сөйлесуді таңдамағаны таңғаларлық. Өлген жақындарының қайда екендігіне күдікпен қараған отбасылар сотқа жүгінді. Олар қаза тапқандардың тізімін жариялауды және туыстарына сүйіктілерінің мәйітін көруге рұқсат беруді сұрады. Заңгерлер де оқиғаның қалай дамығанына қатысты бірнеше сұраққа жауап алу үшін өтініш берді. Бұл сұрақтарға көтеріліс алдында көптеген тұтқындар неліктен түрмеге ауыстырылды, тұтқындарды қарумен қамтамасыз етуге қатысы бар деп есептелетін күзетші неліктен көтеріліс алдында түрмеге ауыстырылды және неге кейбір тұтқындар Алжир түрме кодексіне қайшы келетін жағдайда ұсталды деген сұрақтар қойылды. Заңгерлер күзетшілердің түрменің арнайы дайындалмаған бөліктерінде неліктен орналасқандығы және қаза болғаннан кейін түрмеге үшінші тарап инспекторларының кіруіне рұқсат берілмегеніне де сұрақ қойды.
The ONDH Report on the events were also called into question as to their legitimacy. This report outlines that the security forces chose not to use tear gas as they did not want to cause asphyxiation among the prisoners who were in enclosed spaces. However, it did not justify why they instead chose to use firearms and grenades, which were obviously much more deadly weapons. ONDH officials agree that only a very small group of prisoners were armed and those that were armed were swiftly executed by snipers that were able to target them successfully. With this in mind, the need to deploy security forces with so many and such deadly weapons is further called into question. There was a huge discrepancy between how armed and protected prisoners were versus guards in this incidence. It appears as if, given this information, a large death toll would have been unsurprising to prison officials. The report equally states that only 12 prisoners were injured compared to 96 dead. This difference is striking and raises questions about the tactics of the security forces. The burial of those killed was another issue that became controversial. The corpses were buried without relatives or next of kin being informed. They were equally buried in graves marked only by "X Algerian." Relatives of those killed who heard of what had happened often reached out to the prison for information, but received little. No autopsies or post mortem exams were carried out, which could have revealed the cause of death of each prisoner. In addition to cause, it would have revealed whether the prisoner was killed by weapons carried by the security forces or by the weapons carried by escaped prisoners. It also would have shown how many were killed by grenades or other weapons. As the official claim states that many prisoners were killed by their peers and not security forces, autopsies would have confirmed or denied the legitimacy of these claims. Amnesty International chose to investigate the massacre, but were not permitted to visit the prison itself. They were also not allowed to meet with the Attorney General who had visited the prison after the incident. Amnesty asked several specific questions during their investigation. One was why the bodies were buried so quickly and why the government did not choose to exhume the bodies to examine them more closely. The response of the ONDH was not they already knew they had been shot despite saying in their report that some were also killed by grenades and knives. Another question involved whether or not the bodies were intact and what kinds of injuries they had sustained. The commission originally answered that most had only sustained one bullet wound to the head. When Amnesty International responded that this suggested that the security forces were intentionally killing prisoners in a targeted manner, the ONDH changed their answer to two or three bullet wounds per prisoner. Amnesty International cited the part of the report where the ONDH claimed they had taken pictures of each body, taken their fingerprints and wrote a description of their injuries before burying them. However, neither families nor lawyers nor any human rights organizations had been able to gain access to this documentation. The ONDH commission, according to reports, visited the prison and spoke to detainees. However, they were only able to speak to 10 of them despite there being 1500 prisoners being held there at the time of the massacre. Those 10 prisoners had also been on TV shortly after the events and gave an account identical to that of officials. Many have suggested that the prisoners were coerced or incentivized into testifying, but this has not been proved. It is indubitably odd, however, that the commission did not choose to speak with a larger group than 10 prisoners. Due to suspicions about their dead loved ones' whereabouts, families appealed to the courts to make the list of those killed public and to allow family members to see the dead bodies of their loved ones. Lawyers equally filed motions to have a few questions answered about the unfolding of the massacre. These involved why so many prisoners were transferred to the prison right before the mutiny, why the guard allegedly involved in supplying the prisoners with weapons had been transferred to the prison so soon before the mutiny and why some prisoners were incarcerated in a manner incompatible with Algerian code of prisons. Lawyers also questioned why guards were stationed in parts of the prison at the time that they were not trained to be in and why no third party inspector was allowed into the prison after the massacre.
Қазіргі дамуы
Қажетті тексеру жүргізілмеген, және құрбандар тізімі әлі де жарияланбаған. Ешбір мәйіт эксгумацияланбаған немесе толыққанды зерттелмеген. Amnesty International ұйымы Алжир үкіметін толыққанды тергеу жүргізуге және қаза тапқандардың есімдерін жариялауға үнемі шақырып келеді. Март айында оқиға бойынша адам құқықтары жөніндегі ресми ұйым, Observatoire National des Droits de l'Homme тергеу жүргізді, ол Әділет министрінің мәлімдемесін қолдады. Кейіннен қашуға қатысқандары үшін сегіз адам өлім жазасына кесілді. Бүгінде бұл түрме қоғамдық мұражай болып табылады.
No proper inspection has been carried out and the list of victims still has not been made public. No bodies have been exhumed or had a more detailed examination performed upon them. Amnesty International has continuously encouraged the Algerian government to carry out a detailed investigation and to publish the names of the dead. An inquiry into the incident was conducted in March by an official human rights organization, the Observatoire National des Droits de l'Homme, which supported the Minister of Justice's account. Eight people were later sentenced to death for their parts in the escape attempt. Today, the prison is a public museum.