Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапониядағы қамауда ұстау камералары
Detention cells in Japan
Daiyō kangoku (代用監獄) – жапондық заң термині, "ауыстыру түрмесі" деген мағынаны білдіреді. Daiyō kangoku – полиция бөлімшелеріндегі қамауда ұстау камералары, олар қамау орталықтарының немесе түрмелердің заңдық орнына қолданылады. Іс жүзіндегі айырмашылық – дайё кангокуды тергеумен айналысатын полиция күштері қадағалайды, ал қамау орталықтарын тергеу процесіне қатысы жоқ түрме күзетшілерінің кәсіби тобы қадағалайды. Daiyō kangoku 1908 жылы Жапонияда түрме жатпайларының жетіспеушілігін шешу үшін пайда болды. Бұл практика жалғасып келеді және саяси қолдауға ие. Дегенмен, ол қылмыстық күдіктілерден, әсіресе аудармашы мен адвокатқа қол жеткізе алмайтын шетелдіктерден жақындықтау алудағы рөліне байланысты даулы болып табылады.
Daiyō kangoku (代用監獄) is a Japanese legal term meaning "substitute prison". Daiyō kangoku are detention cells found in police stations which are used as legal substitutes for detention centers, or prisons. The practical difference lies in the supervision of daiyō kangoku by the police forces responsible for investigations, whereas detention centers are supervised by a professional corps of prison guards who are not involved in the investigative processes. Daiyō kangoku came about to solve a shortage of prison cells in Japan in 1908. The practice has continued and has significant political support. It has been controversial, however, because of its role in eliciting confessions from criminal suspects, especially foreigners who do not have access to translators or lawyers.
Дау
Күдіктілер Қылмыстық іс жүргізу кодексіне сәйкес 72 сағатқа дейін "сұраққа алу" үшін дайо кангокуда ұсталуы мүмкін. Осы жетпіс екі сағаттық мерзім аяқталғаннан кейін прокурорлар судьядан күдіктіге тағы он күндік қамауға алуды сұрай алады. Бұл он күнді тергеу органдары күдіктіден мойындау алу үшін жиі пайдаланады. Алғашқы он күндік ұзартудан кейін прокурор күдіктіге айып тағылғанға немесе босатылғанға дейін судьядан тағы он күндік қамауға алуды сұрай алады. Белсенділер сотқа дейінгі тұтқындау туралы өтініштерге қамауға алғаннан кейін судьялар көбінесе келісім беретінін мәлімдейді; 1987 жылы барлық өтініштердің мақұлдану деңгейі 99,8% құрады, ал сол жылы қамауға алынған тұтқындардың 85% дайо кангоку мекемелерінде жетпіс екі сағаттан астам уақыт ұсталды; күдіктілердің үштен бірінен астамы судьяның шешімімен он күннен астам уақыт бойы айып тағылмай ұсталды. Белсенділер сонымен қатар биліктің күдіктілердің жағдайына бақылау орната алатынын, тамақтануды немесе отбасымен кездесуді шектей алатынын, сондай-ақ қарқынды тексерулер жиі қолданылатынын, ал дайо кангоку жағдайлары Жапонияның қалыпты ұстау орталықтарынан нашар деп есептелетінін айтады. Ағымдағы жүйені қорғайтындар, әдетте консервативті префектуралық саясат бойынша тұтқындау үшін айқын дәлелдер қажет екенін айтады. Жапон прокурорлары айыптау үшін нақты дәлелдерді талап етеді және көбінесе мойындауды қажет етеді. Дайо кангоку жүйесінің жақтаушылары биліктің осы ұстамдылық мәдениеті айыпталмаған күдіктілерді ұзақ мерзімге қамауға алуға негіз болатынын айтады. Дайо кангокуда сұраққа алу кезінде күдікті Конституция бойынша адвокатқа және үн қатпауға құқылы. Жапон Жоғарғы Сотының Қылмыстық іс жүргізу кодексін түсіндіруіне сәйкес, күдіктілер сұраққа алуды тоқтата алмайды, яғни күдікті сұрақ аяқталғанға дейін дайо кангокудан кетуді таңдай алмайды. Жапондық адам құқықтары мен азаматтық бостандықтарды қорғайтындар бұл түсіндіруді айыпталушыларға дайо кангокуда жеткілікті құқықтар берілмейтіні үшін сынға алады.
Suspects can be detained for an "interview" in a daiyō kangoku for as many as seventy two hours under the Code of Criminal Procedure. After this seventy two hour period, prosecutors can request a further ten days' detention of the suspect from a judge. These ten days are frequently used by the investigative authorities to gain confessions from the suspect. After the initial ten day extension, the prosecutor can request a further ten days of detention from a judge, before the suspect must either be charged or released. Activists claim that requests for pre trial detention after arrest are almost always granted by judges; in 1987, the rate of approval for all requests was 99.8% and that same year, 85% of arrested detainees were kept in daiyō kangoku facilities for longer than seventy two hours; more than a third of suspects were held without charge for longer than ten days by a judge's decision to extend the time limits. Activists also claim that authorities have a great deal of control over the suspect's well being, and can restrict meals or access to family and that intensive interrogation practices are often used, and the condition of daiyō kangoku are considered worse than those in Japanese regular detention centers. Defenders of the current system argue that under generally conservative prefectural policies, extraordinary proof must be obtained before an arrest can be made. Japanese prosecutors require beyond reasonable doubt proof for indictments, and often require a confession. Advocates of the daiyō kangoku system argue that this culture of restraint among the authorities merits and even requires the ability to place uncharged suspects in prolonged detention. During an interview in the daiyō kangoku, the suspect has the rights, under the Constitution, to counsel and to remain silent. Under the Japanese Supreme Court's interpretation of the Code of Criminal Procedure, suspects cannot end the interview—which is to say, the suspect cannot choose to leave the daiyō kangoku until the interview is concluded. Japanese human rights and civil liberties advocates usually criticize this interpretation as offering the accused too few rights in daiyō kangoku.
Басқа сілтемелер
Ода, Хироси (1999). Жапон құқығы. Оксфорд: Оксфорд университетінің баспасы: 423–424.
Oda, Hiroshi (1999). Japanese Law. Oxford: Oxford University Press: 423–424.