Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ресейлік эмигрант заңгер, славист және тарихшы, сәтсіз қатысушы (1846–1879)
Russian émigré jurist, slavist and historian
the failed assassin (1846–1879)
Александр Васильевич Соловьёв (Алекса́ндр Васи́льевич Соловьёв; 1890–1971) – Ресейлік эмигрант заңгер, славист және Сербия мен серб заңдарының тарихшысы. Оның ғылыми-академиялық қызметіне богумильдер, серб геральдикасы, филателия және археология салаларындағы зерттеулер кірді, сонымен қатар ол орыс және француз тілдерінен серб тіліне аудармалар жасап жариялады. Қазан революциясынан кейін Ресейден қашып, Сербтер, хорваттар және словендер Корольдігіне қоныстанды, онда Белград университетінің заң факультетінде профессор болды (1920–1936). Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ол қысқа мерзімге Сараево заң мектебінің алғашқы деканы болып қызмет етті (1947–1949), бірақ коммунистік репрессиялар оны Швейцарияға эмиграцияға мәжбүр етті, онда ол Женева университетінде славян тануының профессоры болып жұмыс істеді (1951–1961).
Alexander Vasilievich Soloviev (Алекса́ндр Васи́льевич Соловьёв; ; 1890–1971) was a Russian émigré jurist, slavist, and historian of Serbia and Serbian law. His academic activity included research on the Bogumils, Serbian heraldry, philately and archeology, and he also published translations from Russian and French into Serbian. Having fled from Russia not long after the October Revolution, he settled in the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes, where he became a professor at the University of Belgrade Faculty of Law (1920 1936). After the end of World War II he briefly served as the first dean of the Sarajevo Law School (1947 1949), before Communist repression forced him to emigrate to Switzerland, where he worked as professor of Slavic studies at the University of Geneva (1951 1961).
Өмірбаян
Александр Васильевич Соловьев 1890 жылы Ресей империясының құрамындағы Польшаның Калиш қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, Василий Федорович Соловьев Варшавадағы саяси сотта судья болып жұмыс істеген. Александр Варшава Императорлық университетінде оқып, 1912 жылы заңгер, ал 1915 жылы тарихи-филологиялық мамандықтарды бітірген. 1918 жылы ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс оккупациясынан эвакуацияланған Варшава Императорлық университетінің негізінде құрылған Дондағы Ростов университетінде славян құқығынан лекция оқыған. Ресей азамат соғысында Ақ қозғалыс жеңілгеннен кейін Соловьев, тағы ондаған мың ақ ресейліктермен бірге Сербтер, хорваттар және словендер Корольдығына көшіп кетті. Бұл елде Императорлық Ресейде өскен Александр король, орыс эмиграциясын құшақ жайып қарсы алды. 1920 жылдан 1946 жылға дейін ол Белград университетінде профессор болып жұмыс істеді, 1928 жылы Сербияның XIV ғасыр патшасы және заң шығарушысы Стефан Урош IV Душан туралы диссертациясын қорғап, доктор ғылымын алды. Сонымен қатар, Сербия астанасындағы Бірінші орыс-серб гимназиясында орыс тілі мен әдебиетін оқытқан. Белградта ол Югославия Корольдығында эмиграцияда тұратын Наталья Раевскаяға үйленді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1947 жылдан 1949 жылға дейін ол жаңадан құрылған Сараево университетінің заң факультетінің деканы болып тағайындалды. Бірақ Югославияда коммунистердің билігі толыққанды орнасып, Тито-Сталин арасындағы жарыс пен Информбюро кезеңі басталғанда, ол әйелімен бірге 1949 жылы тұтқындалып, түрмеге қамалды. Бостандыққа шыққаннан кейін Соловьев отбасымен тағы да шетелге, осы жолы Швейцарияға көшіп кетті. Ол Женева университетінде славян зерттеулері мен Византия тарихынан профессор болды (1951-1961 жж.). 1971 жылдың 15 қаңтарында Женевада қайтыс болды. Ұзақ емес уақыт бойы Львов университетінде дәріс оқып, Душан кодексі туралы зерттеулерін поляк тілінде жариялады. Оның ұлы Александр Вашингтондағы Конгресс кітапханасында жұмыс істеді.
Alexander Vasilievich Soloviev was born in 1890 in Kalisz, Congress Poland, part of the Russian Empire, where his father Vasili Fyodorovich Soloviev was a judge at the Appellate Court in Warsaw. Alexander studied at the Imperial Warsaw University, where he graduated in law in 1912 and historico philological studies in 1915. In 1918 he became a lecturer in Slavic law in the University of Rostov on Don, constituted during World War I on the basis of the Imperial Warsaw University after the latter was evacuated due to the German occupation of Russian territories. After the defeat of the White movement in the Russian Civil War, Soloviev, alongside tens of thousands of other White Russians, moved to the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes, where king Alexander, who had grown up in Imperial Russia, was welcoming to the Russian emigration. From 1920 to 1946 he was a professor at the University of Belgrade, where he received his doctorate in 1928 for his thesis on the 14th century king and legislator Stefan Uroš IV Dušan of Serbia. At the same time, he taught Russian and Russian literature at the First Russo Serbian Gymnasium in the Serbian capital. In Belgrade he also married Natalya Rayevskaya, a fellow White Russian émigré in the Yugoslav kingdom. After the Second World War he was named dean of the newly created University of Sarajevo Faculty of Law from 1947 to 1949, but after the complete communist takeover in the Yugoslavia, the Tito–Stalin split and the beginning of Informbiro period, he and his wife were arrested and imprisoned in 1949. After their release, Soloviev and his family moved abroad once again, this time to Switzerland, where he became professor of Slavic studies and Byzantine history at the University of Geneva (1951–1961). He died on 15 January 1971 in Geneva. For a short time, he also lectured at the University of Lwow, where he published his research on Dušan's Code in Polish. His son Alexander worked at the Library of Congress in Washington, D. C.