Анри де Латуш (1785-1851) – француз ақыны, жазушы. Андре Шеньені ашқан, Жорж Сандты қолдаған. Комедиялары, романдары, өлеңдер жинақтары бар. Француз әдебиеті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз жазушысы (1785–1851)
French writer (1785–1851)
Гьясинте Жозеф Александр Табо де Латуш, көбінесе Анри де Латуш (2 ақпан 1785 – 9 наурыз 1851) – француз ақыны және романист, Андре Шеньенің жариялануымен және Жорж Санды ерте қолдауымен танымал. (Оның тегі "Табо де Ла Туш" деп те, кейде "Делатуш" деп те жазылады.)
Hyacinthe Joseph Alexandre Thabaud de Latouche, commonly known as Henri de Latouche (2 February 1785 – 9 March 1851) was a French poet and novelist known for his publication of André Chénier and early encouragement of George Sand. (His family name is also seen as "Thabaud de La Touche" and even sometimes "Delatouche".)
Өмір
Ол Ла-Шатреде (Индре) дүниеге келген. Оның шығармаларының ішінде комедияларын атауға болады: «Projets de sagesse» (1811) және Эмиль Дешампен бірлесіп жазған «Сельмурс де Флориан» (1818), ол жүз түндік қойылымдармен танымал болды; сондай-ақ «Испания патшайымы» (1831), ол халықтың көңіліне тиісіз деп танылды; «Fragoletta ou Naples et Paris en 1799» (1829) романы, ол жағымсыз даңққа ие болды; «La Vallée aux loups» (1833) – прозалық эсселер мен өлеңдер жинағы; және екі өлеңдер жинағы, «Les Adieus» (1843) және «Les Agrestes» (1844). Латуш есімізде қалғанының басты себебі – ол сол кезде тек шектеулі адамдарға ғана белгілі болған Андре Шениедің генийін әлемге танытқандығы. Ақынның қолжазбалары Даунудан Латушқа өткен, ол олардың құндылығын бірден тануға қабілетті болды. Шение өлеңдерінің алғашқы жинағын редакциялағанда (1819) ол бірнеше ұсақ түзетулер енгізді, бірақ кейін Беранжер айтқандай, түбегейлі және қажетсіз өзгерістер жасамады. Латуш бірнеше әдеби алаяқтықтар жасады. Ол өзінің әдепсіз әңгімесін «Урика» романының авторы, мінсіз Дурас герцогинясына жатқызды. Ол замандастарына қастандықпен шабуыл жасап, көптеген жауларын тудырды. «Конституция» газеті 1817 жылы Латуш мақаласындағы белгісіз саяси мазмұнға байланысты үкімет тарапынан жабылды. Содан кейін ол «Меркурий де ХIХ ғасыр» журналын басқарды және монархияға қарсы қатал күрес бастады. 1830 жылдан кейін ол «Ле Фигаро» газетінің редакторы болды, либералды саясаткерлерді де, шілде монархиясы тұсында жеңіске жеткен романтиктерді де жазасыз қалдырмады. Өз кезегінде, Густав Планш 1831 жылғы қараша айындағы «Revue des deux mondes» журналында оған қарсы күшті шабуыл жасады. Бірақ Латуштің еңбегін бағалайтын болсақ, оның Джордж Сэндтің мансабының басында көп көмек көрсеткенін естен шығармау керек. Өмірінің соңғы жиырма жылын Валь-д'Ольнада зейнеткерлікте өткізді. Сент-Бев «Causeries du lundi» жинағының 3-томында Латуштің аса жағымсыз портретін келтіреді. Сондай-ақ, 1851 жылғы 18, 19 және 20 шілдедегі «Siecle» газетінде Джордж Сэнд туралы мақалаларға назар аударуға болады.
He was born at La Châtre (Indre). Among his works may be distinguished his comedies: Projets de sagesse (1811), and, in collaboration with Émile Deschamps, Selmours de Florian (1818), which ran for a hundred nights; also La Reine d'Espagne (1831), which proved too indecent for the public taste; a novel, Fragoletta ou Naples et Paris en 1799 (1829), which attained success of notoriety; La Vallée aux loups (1833), a volume of prose essays and verse; and two volumes of poems, Les Adieus, (1843) and Les Agrestes (1844). Latouche's chief claim to remembrance is that he revealed to the world the genius of André Chénier, then only known to a limited few. The remains of the poet's work had passed from the hands of Daunou to Latouche, who had sufficient critical insight instantly to recognize their value. In editing the first selection of Chénier's poems (1819) he made some trifling emendations, but did not, as Beranger afterwards asserted, make radical and unnecessary changes. Latouche was guilty of more than one literary fraud. He caused a licentious story of his own to be attributed to the duchess of Duras, the irreproachable author of Ourika. He made many enemies by malicious attacks on his contemporaries. The Constitutionnel was suppressed in 1817 by the government for an obscure political allusion in an article by Latouche. He then undertook the management of the Mercure du XIXe siècle, and began a bitter warfare against the monarchy. After 1830 he edited Le Figaro, and spared neither the liberal politicians nor the romanticists who triumphed under the monarchy of July. In his turn he was violently attacked by Gustave Planche in the Revue des deux mondes for November 1831. But it must be remembered to the credit of Latouche that he did much to encourage George Sand at the beginning of her career. The last twenty years of his life were spent in retirement at Val d’Aulnay. Sainte Beuve, in the Causeries du lundi, vol. 3, gives a not too sympathetic portrait of Latouche. See also George Sand in the Siecle for the 18th, 19th and 20 July 1851.