Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Демократиялық еңбек партиясы (ДЛП) 1957 жылдан 1976 жылға дейін Тринидад пен Тобагодағы басты оппозициялық партия болды. Ол партия Тәуелсіздік алған кезде Халықтық ұлттық қозғалысына (PNM) қарсы тұрды. Басшылық үшін болған бірнеше дау-жанжалдар мен бөліністер нәтижесінде партия 1976 жылғы жалпы сайлауда үнді Тринидад қауымдастығының қолдауын жоғалтып, парламентте бұрынғы ДЛП сенаторы Басдео Пандай басқаратын Біріккен еңбек фронтымен ығыстырылды. Партия елдегі үнді этностың өкілі болды, алайда үнді мұсылмандары мен христиандары үнді индуистерге қарағанда партияға аз адал болғандығы айтылды. Партияның символы – тұтанған шам.
The Democratic Labour Party ( DLP) was the main opposition party in Trinidad and Tobago from 1957 till 1976. That party was the party which opposed the People's National Movement (PNM) at the time of Independence. After several splits brought about by leadership struggles, the party lost its hold on the Indo Trinidadian community in the 1976 General Elections and was displaced in parliament by the United Labour Front under the leadership of Basdeo Panday, a former DLP senator. The party was the representative of the ethnic Indian community in the country; however Indian Muslims and Christians were said to be less loyal to the party than Indian Hindus. The party symbol was a flaming torch.
Федералды кезең
DLP Заңнамалық кеңестегі үш оппозициялық партияның бірігуі арқылы құрылды: Халықтық демократиялық партия, Тринидад еңбек партиясы және Саяси прогресс топтарының партиясы. Сонымен қатар, Батлер партиясының мүшесі Стивен Махарадж та қосылды. Үш партия Сер Александр Бустаманте басшылығымен Батыс Үнді Федерациясының Демократиялық Еңбек партиясымен бірігіп, жалғыз ұлттық партия құрды. DLP 1958 жылғы Батыс Үнді Федерациясының федералды сайлауында PNM-ді жеңіп, Федералды Парламентке бөлген он орынның алтысын жеңіп алды. Бірақ, көп ұзамай партия ыдырай бастады. Партияның Заңнамалық кеңестегі алғашқы басшысы Бадасе Саган Марадж ауырып, төсекке жатып, петидинге артық тәуелді болып қалды. Рудранатх Капильдео 1960 жылы партия басшысы болып сайланды; ол Эрик Уильямсқа "интеллектуалды қарсылас" ретінде партияға әкелінді. Капильдео 1963 жылы Тринидадтан Лондон университетінде оқыту үшін кеткенде, партияның бір тобы жалпы жиналыс шақырып, Альберт Гоместі партия басшысы етіп сайлады. Дегенмен, партияның қатардағы мүшелері Капильдеоны қолдады, ал Гомес тобы партиядан шығып кетті.
The DLP was formed through the merger of three Opposition parties in the Legislative Council, the People's Democratic Party, the Trinidad Labour Party and the Party of Political Progress Groups. Also joining was Stephen Maharaj, a member of the Butler Party. The three parties aligned with the Democratic Labour Party of the West Indies Federation under the leadership of Sir Alexander Bustamante and merged to form a single national party. The DLP defeated the PNM in the 1958 West Indies federal elections, winning six of the ten seats in the Federal Parliament of the West Indies Federation. Shortly thereafter the party began to disintegrate. Bhadase Sagan Maraj, the first leader of the party in the Legislative Council, became ill, bedridden and overly reliant on pethidine. Rudranath Capildeo was elected party leader in 1960; he was brought into the party to provide an "intellectual equal" to Eric Williams. When Capildeo left Trinidad to teach at the University of London in 1963, a faction of the party called a general meeting and elected Albert Gomes party leader. However, the rank and file of the party stood behind Capildeo, and the Gomes faction left the party.
Тәуелсіздік дәуірі
1961 жылы Халық өкілдігі туралы заң қабылданды, ол жеке куәліктерді, дауыс беру машиналарын енгізу арқылы сайлау процесін жаңғыртты және сайлау округтерінің шекараларын өзгертті. ДЛП бұл қадамды үнді-тринидадтық сайлаушыларды сайлау құқығынан айыру әрекеті деп қарады. Үнді-тринидадтықтардың білімі төмен болды және олар билік органдарына күмәнданды. ДЛП үнді-тринидадтықтардың тіркелуге келіспеуі мүмкін екенін және оларды "құрылысы күрделі" дауыс беру машиналарын қорқытуы мүмкін екенін мәлімдеді. Олар сондай-ақ PNM-ді PNM қолдаушыларының ықпалын барынша арттыру және ДЛП қолдаушыларының ықпалын азайту үшін сайлау округтерінде манипуляция жасады деп айыптады. Осының салдарынан 1961 жылғы жалпы сайлау кампаниясы өте шиеленіскен және нәсілдік жағынан бөлінген болды. ДЛП дауыс беру машиналарын бұрмалаған деп мәлімдеді. Бұл айыптауларға қолдау табылды, алғашқы нәтижелерде PNM үміткері А.Н.Р. Робинсон өз сайлау округінде тіркелген сайлаушылар санынан көп дауыс алғаны анықталды. PNM парламентте үштен екі көпшілікті (30 орынның 20-сы) қамтыды. ДЛП қалған 10 орынды жеңіп алды. 1961 жылы Федерация таратылғаннан кейін (Ямайканың шығуынан кейін) бұл көпшілік PNM-ге ДЛП-нің қатысуынсыз Тәуелсіздік Конституциясын жазуға мүмкіндік берді. Дауыс берудегі бұзушылықтар туралы айыптауларға жауап ретінде ДЛП парламенттің ашылуын бойкоттап, негізінен бойкоттар мен парламенттен шығып кету арқылы жұмыс істеді. 1963 жылы Рудранатх Капильдео Лондон университетінде тұрақты қызметке орналасып, Лондон қаласында болғанда ДЛП-ні басқаруға және оппозиция жетекшісі болуға тырысты. Ол Өкілдер палатасының спикері Арнольд Томасстың арнайы рұқсатымен парламенттегі өкілдігін сақтап қалды. Сол жылдың наурыз айында Капильдео партияға жаңа идеологияны ұсынды – демократиялық социализм. Бұл әрекет, Капильдеоның қатыспауымен бірге, партия басшылығында наразылыққа әкелді, нәтижесінде бұрынғы Батлер партиясының мүшесі Стивен Карпундео Махарадж оппозиция жетекшісі болып тағайындалды, ал Капильдео партия жетекшісі лауазымын сақтап қалды. Басшылық Капильдеоны Махараджбен партия жетекшісі ретінде алмастыруға тырысқанда, Капильдео басшылықты қызметтен босатып жіберді. Осыған жауап ретінде 1964 жылдың 13 қаңтарында үш депутат – Монтгомери Форрестер, Питер Фаркуар және Таджмул Хосейн партиядан шығып, Либералдық партияны құрды.
1961 saw the introduction of the Representation of the People Act, which modernized the election process by instituting identification cards, voting machines, and altered the way in which constituencies were laid out. The DLP viewed this as an attempt to disenfranchise Indo Trinidadian voters. Indo Trinidadians were less educated and suspicious of authorities. The DLP claimed that Indo Trinidadians would be less likely to register, and might be intimidated by "complicated" voting machines. They also accused the PNM of gerrymandering the constituencies to maximise the impact of PNM supporters and minimise the impact of DLP supporters. Consequently, the 1961 General Election campaign was extremely tense and racially polarised. The DLP alleged that voting machines were rigged. These allegations found support when initial returns showed PNM candidate A. N. R. Robinson receiving more votes than there were registered electors in his constituency. The PNM secured a two thirds majority (20 of 30 seats) in Parliament. The DLP won the remaining 10 seats. When the Federation was dissolved in 1961 (following the withdrawal of Jamaica), this majority allowed the PNM to write the Independence Constitution without input from the DLP. In response to allegations of voting irregularities the DLP boycotted the opening of parliament and operated largely through boycotts and walk outs. In 1963 Rudranath Capildeo accepted a permanent position at the University of London and attempted to run the DLP and serve as Leader of the Opposition while based in London. He was able to retain his seat in Parliament through special dispensation from the Speaker of the House of Representatives, Arnold Thomasos. In March of that year Capildeo gave the party a new creed, democratic socialism. This action, coupled with Capildeo's absentee rulership, led to a revolt in the party executive, and this resulted in the appointment of Stephen Carpoondeo Maharaj, a former Butler Party member, as Leader of the Opposition, while Capildeo retained the post of Party Leader. When the executive tried to replace Capildeo with Maharaj as Party leader, Capildeo dismissed the executive. In response to this on 13 January 1964 three MPs, Montgomery Forrester, Peter Farquahar and Tajmool Hosein resigned from the party and formed the Liberal Party.
Ел мен партиядағы тәртіпсіздіктер
Тәуелсіздік екі негізгі сала – қант және мұнайды шетелдік көпұлттық корпорациялардың қолына қалдырды (қант саласында Tate & Lyle, мұнай саласында Shell, British Petroleum және Texaco). Еңбек одақтары мұны ПНМ және ДЛП басшылығының шетелдік корпорацияларға сатқанын көрсеткен дәлел деп түсіндірді. Джордж Уикс, ПНМ-ге қарсы афро-тринидадтық кәсіподақ жетекшісі, Мұнай кен орындары жұмысшыларының кәсіподағын басқаруды қолға алды, ал Кришна Говандан Бхадасе Саган Марадждың Барлық Тринидад қант плантациялары мен фабрика жұмысшылары одағының басшылығына қарсы шықты. 1965 жылдың наурыз айында 15 000 қант өндіруші жұмысшы ереуілге шықты. Уильямс төтенше жағдай жариялап, азаматтық құқықтарды тоқтатты. Бұл Тринидад және Тобагоның афро-тринидадтық және тобаголық үстемдік құрған Кәсіподақтар конгресін Үнді Тринидад және Тобагоның қант жұмысшыларымен одақтастырды. 1965 жылғы еңбек дауларына жауап ретінде ПНМ үкіметі Өнеркәсіптік тұрақтандыру заңын (ӨТЗ) енгізді, ол мемлекеттік қызметте ереуілдерге тыйым салды және жеке секторда ереуілдер мен жұмыстан шығаруды шектеді. Демократиялық социализм рухында Стивен Карпундео Махарадж депутаттарына заң жобасына қарсы дауыс беруді тапсырды. Алайда, Өкілдер палатасының екі мүшесі (Эшфорд Састри Синанан және Лайонел Франк Сеукеран) және барлық төрт сенатор заң жобасын қолдады. Бұл партияның үш қанатқа бөлінуіне және билік үшін күресуіне әкелді. Орталық қанатты Вернон Джамадар, сол қанатты Стивен Карпундео Махарадж, ал консервативті қанатты Лионель Франк Сеукеран мен Эшфорд Састри Синанан басқарды. Махарадж, оппозиция жетекшісі ретінде, ДЛП сенаторларын қуып шығып, олардың орнына солшылдар C. L. R. Джеймс, Джордж Уикс (екеуі де афро-тринидадтықтар), Адриан Кола Риензи (индо-тринидадтық және 1937 жылғы Еңбек қозғалысында Т. Б. Батлердің бұрынғы одақтасы), және Джек Келшаллды (тринидадтық ақ нәсілді социалист және Чедди Джаганның бұрынғы кеңесшісі) тағайындауға тырысты. Оппозиция жетекшісі ретінде Махарадж оппозициялық сенаторларды тағайындау және босату құқығына ие болды. Маусым айында ДЛП сенаторларының ӨТЗ-ға қарсы шықпауына жауап ретінде Махарадж генерал-губернатор сэр Соломон Хохойға хат жазып, сенаторлардың тағайындалуын қайтаруды және олардың орнына Джеймс, Риензи және Клайв Филлді тағайындауды сұрады. Бірақ Хохой партияның консервативті қанатының кеңесіне (төрт депутаттың қолдауымен) сүйене отырып, Махарадждің тағайындалуын қайтарып алып, оның орнына Рудранатх Капильдеоның үлкен ағасы Симбхунатх Капильдеоны тағайындады. Осы уақытқа дейін Рудранатх Капильдео партия жетекшісі болып қалды. Ол Махараджды оппозиция жетекшісі етіп таңдаған және ӨТЗ-ға қарсы болған. Алайда, ол даудың бір жағын таңдамай, Англиядан шілдеде қайтып келгенге дейін беймаз болды. Ол келген соң Симбхунатх Капильдеоны партиядағы басты алауызшы деп айыптап, оны өлтіру үшін жалдамалы кісіні жалдаған деп айыптады. Ол Махарадж, Джеймс, Келшалл және Риензимен кездесіп, ДЛП-ны ӨТЗ-ға қарсы жұмылдыруға уәде берді. Келесі күні ол Джеймс, Махарадж және Риензиді партия мүддесіне қарсы құлық жасады деп айыптады. Ол ағасын оппозиция жетекшісі қызметінен босатып, оның орнына Джамадарды тағайындады. Бұл әрекеттерге жауап ретінде ДЛП қайтадан бөлінді. Стивен Махарадж Жұмысшылар мен фермерлер партиясын (Уикс, Джеймс және жас Басдео Пандаймен бірге) құрды, Симбхунатх Капильдео ДЛП-ден кетіп, Либералдық партияға қосылды, ал Лионель Сеукеран тәуелсіз саяхатшы болды. Нәтижесінде ДЛП мен Либералдық партияның әрқайсысы төрт орынға ие болды, ЖФП бір орынды, ал Сеукеран тәуелсіз ретінде қалған орынды иеленді. Сеукеран өзінің қолдаушыларын ұйымдастыру үшін Сеукеран тәуелсіз партиясын (СТП) құрды. 1966 жылғы жалпы сайлау ДЛП-ге жалғыз оппозициялық партия ретінде бұрынғы позициясына оралуға мүмкіндік берді. ДЛП 36 орынның 12-сін жеңіп алды. ЖФП, СТП және Либералдық партия бірде-бір орын жеңе алмады. Рудранатх Капильдеоның үнемі қатыспауы оның орынды 1967 жылы бос деп жариялауға әкелді. ДЛП наразылық ретінде қосымша сайлауға бойкот жариялағанда, Бадасе Саган Марадж тәуелсіз кандидат ретінде сайлауды жеңіп, парламентке оралуға мүмкіндік алды.
Independence left the two main industries, sugar and oil in the hands of foreign multi national corporations (Tate & Lyle in sugar, Shell, British Petroleum and Texaco in oil). The labour unions interpreted this as evidence that the PNM and DLP leadership had sold out to foreign corporations. George Weekes, an anti PNM Afro Trinidadian trade unionist, gained control of the Oilfields Workers' Trade Union, while Krishna Gowandan challenged Bhadase Sagan Maraj's leadership of the All Trinidad Sugar Estates and Factory Workers Union. In March 1965, 15,000 sugar workers went on strike. Williams responded by declaring a state of emergency and suspending civil rights. This brought the Afro Trinidadian and Tobagonian dominated Trade Union Congress into alliance with the Indo Trinidadian and Tobagonian dominated sugar workers. In response to labour unrest in 1965, the PNM government introduced the Industrial Stabilisation Act (ISA), which banned strike action in the public service and restricted the use of strikes and lock outs in private industry. In the spirit of democratic socialism, Stephen Carpoondeo Maharaj instructed his MPs to vote against the bill. However, two members of the House of Representatives (Ashford Sastri Sinanan and Lionel Frank Seukeran), and all four Senators voted in favour of the bill. This led to a split in the party, with three separate wings vying for power. The centrist wing was led by Vernon Jamadar, the leftist wing by Stephen Carpoondeo Maharaj, and the conservative wing by Lionel Frank Seukaran and Ashford Sastri Sinanan. Maharaj, as Leader of the Opposition, attempted to remove the DLP Senators and replace them with leftists C. L. R. James, George Weekes (both Afro Trinidadians), Adrian Cola Rienzi (an Indo Trinidadian and former ally of T. U. B. Butler in the Labour riots of 1937), and Jack Kelshall (a white Trinidadian socialist and former advisor to Cheddi Jagan). As Leader of the Opposition, Maharaj had the ability to appoint and dismiss Opposition Senators. In June, in response to the failure of the DLP Senators to oppose the ISA, Maharaj wrote the Governor General Sir Solomon Hochoy and asked him to revoke the appointment of the Senators and replace them with James, Rienzi and Clive Phil. Instead, based on the advice of the conservative wing of the party (which had the support of four MPs), Hochoy revoked Maharaj's appointment and replaced him with Simbhoonath Capildeo (Rudranath Capildeo's older brother). Throughout all this Rudranath Capildeo remained party leader. He had selected Maharaj to be Leader of the Opposition and had opposed the ISA. However, rather than take a side in the dispute he remained vague, until he returned from England in July. Upon arrival he denounced Simbhoonath Capildeo as the main troublemaker in the party, and accused him of hiring a hit man to kill him. He met with Maharaj, James, Kelshall and Rienzi and promised to mobilise the DLP to oppose the ISA. The following day he denounced James, Maharaj and Rienzi of plotting against the interest of the party. He dismissed his brother as Leader of the Opposition and replaced him with Jamadar. In response to these actions, the DLP split again. Stephen Maharaj formed the Workers and Farmers Party (together with Weekes, James and a young Basdeo Panday), Simbhoonath Capildeo resigned from the DLP and joined the Liberal Party and Lionel Seukaran became an Independent. This left the DLP and the Liberals each holding four seats, the WFP holding one, and Seukaran holding the other as an Independent. Seukeran formed the Seukeran Independent Party (SIP) as a means of organizing his supporters. The 1966 General Elections allowed the DLP to return to its position as the sole opposition party. The DLP won 12 of 36 seats. The WFP, SIP and the Liberal Party failed to win any seats. Rudranath Capildeo's continued absences led to his seat being declared vacant in 1967. When the DLP chose to boycott the by election in protest, Bhadase Sagan Maraj was able to return to Parliament by winning the seat as an Independent.
"Достықпен дауыс беру"
1969 жылы Вернон Джамадар партия басшылығын Капильдеодан тартып алды. 1970 жылы «Қара күш» көтерілісінен және әскерлік бүліктен кейін ДЛП ПНМ-нің бұрынғы басшы орынбасары А.Н.Р. Робинсонмен және оның жаңа қозғалысы – Демократиялық азаматтардың іс-қимыл комитетімен (АКДК) одақтасты. Уильямс сайлауды 6 айға ертерек тағайындағанда, Робинсон сайлауға қатыспайтынын мәлімдеп, жақтастарына сайлауды бойкоттауға шақырды. ДЛП оған наразылық білдіргеніне қарамастан, Робинсонның «дауыс бермеу» науқанына қолдау көрсетті. ДЛП-ның қатыспауынан пайда көруді үміттене отырып, Бхадасе Саган Марадж Демократиялық азаттық партиясын құрды. Оның кандидаттарының арасында Стивен Карпундео Махарадж, Лайонел Франк Сеукеран және Сатнараян Махарадж болды. ДЛП жауап ретінде өз жақтастарын Марадж партиясының жеңісіне жол бермес үшін, олардың басты қарсыласы – Халықтық ұлттық қозғалысқа дауыс беруге жіберді. Осылайша, Демократиялық азаттық партиясы ДЛП-ның «дауыс бермеу» науқанына қарсы күресте сәттілікке жете алмады және бірде-бір орынды жеңіп ала алмады. Осы жылы Бхадасе Саган Марадж қайтыс болды. Бойкоттың арқасында ПНМ 1971 жылғы жалпы сайлауда барлық орындарды жеңіп алды. Партияның көптеген мүшелері Робинсонның әрекеттеріне көңілі қалды, бірақ бойкот сайлау машиналарын қағаз дауыс бюллетеньдерімен алмастыруға себеп болды.
In 1969, Vernon Jamadar was able to capture the party leadership from Capildeo. Following the Black Power riots and army mutiny in 1970, the DLP allied itself with former PNM Deputy Leader, A. N. R. Robinson, and his new movement, the Action Committee of Democratic Citizens (ACDC). When Williams called elections 6 months early, Robinson declared that he would not contest the election and called upon supporters to boycott the election. Despite reservations, the DLP ended up supporting Robinson in his "no vote" campaign. Hoping to capitalize on the DLP's absence Bhadase Sagan Maraj formed the Democratic Liberation Party. Among the candidates fielded were Stephen Carpoondeo Maharaj, Lionel Frank Seukeran and Satnarayan Maharaj. The DLP in retaliation sent out their supporters to vote for their rival the People's National Movement, rather than see Maraj's party win. Thus, the Democratic Liberation Party failed to make headway against the DLP's "No Vote" campaign and won no seats. Shortly after in the year, Bhadase Sagan Maraj died. Thanks to the boycott, the PNM won all seats in the 1971 General Election. Many in the party felt betrayed by Robinson's actions, but the boycott resulted in a switch from voting machines to paper ballots.
Партияның жойылуы
1972 жылы Аллой Лекуэй Жамадарды партия басшысы лауазымынан ығыстырды. Бұл Вернон Джамадардың Тринидад пен Тобагоның Социал-демократиялық Еңбек партиясын құруына әкелді. Содан кейін DLP Либералдық партияның қалдықтарымен бірігіп, өзін Біріккен Демократиялық Еңбек партиясы деп атады, қазір оған Симбхунатх Капильдео жетекшілік етеді. Ашфорд Синанан басқарған тағы бір фракция пайда болып, өзін Батыс Үндістан Ұлттық партиясы (WINP) деп атады. 1976 жылғы жалпы сайлауда бұл партиялардың ешқайсысы орын жеңіп алмады. Басдео Пандай басқарған жаңа Біріккен Еңбек фронты DLP-ны оның негізгі Индо-Тринидад сайлау округінен толығымен ығыстырды. Жамадар мен Лекуэй екеуі де Сипария округінен сайлауға түсті (сегіз үміткердің ішінде), бірақ ULF-тің Раффик Шахтан ойдағыдай жеңіліске ұшырады. Бұл олардың саяси мансабының аяқталуын білдірді. Кейін Басдео Пандай партияны қолдаған халықты Ұлттық қайта құру альянсына (индо-тринидадтықтарды көпұлтты коалицияның құрамында билікке әкелген) бастады, содан кейін 1995-2001 жылдар аралығында Біріккен Ұлттық Конгресс үкіметіндегі басым фракция ретінде билікке жеткізді, ал бұл үкімет 2010 және 2015 жылдары Камила Персад-Бисессар басшылығымен қайтадан жеңіске жетті. Партия тарағаннан кейін DLP принциптері партия саясатында маңызды рөл атқармады. Симбонат Капильдео мен Вернон Джамадар өздерінің заңгерлік тәжірибелеріне оралды. Сатнарайан Махарадж 1971 жылы әкесінің әйелі, Бадасе Саган Марадж қайтыс болғаннан кейін Санатан Дхарма Маха Сабханың басқаруын өз қолына алды. Аллой Лекуэй Тринидад пен Тобаго Крикет кеңесінің президенті және бас директоры ретінде көрнекті қызмет етті, ол 2005 жылы зейнетке шықты.
Alloy Lequay ousted Jamadar as party leader in 1972. This led to Vernon Jamadar breaking off and forming the Social Democratic Labour Party of Trinidad and Tobago. The rump DLP then merged with the remnants of the Liberal Party and renamed itself the United Democratic Labour Party, now led by Simbhoonath Capildeo. Another faction led by Ashford Sinanan emerged and called itself the West Indian National Party (WINP). None of the successor parties won any seats in the 1976 General Elections. The new United Labour Front led by Basdeo Panday was able to totally displace the DLP from its core Indo Trinidadian constituency. Jamadar and Lequay both contested the Siparia constituency (among eight candidates), but were soundly beaten by the ULF's Raffique Shah. That spelt the end of their political careers. Basdeo Panday later led the people who supported the party into the National Alliance for Reconstruction (which brought Indo Trinidadians into power as part of a multi racial coalition), then he finally led them into power as the dominant faction in the United National Congress government between 1995 and 2001, which won power again in 2010 2015 under Kamla Persad Bissessar. None of the principles of the DLP played a significant role in party politics after the demise of the party. Simboonath Capildeo and Vernon Jamadar returned to their respective legal practices. Satnarayan Maharaj took over control of the Sanatan Dharma Maha Sabha after the death of his father in law, Bhadase Sagan Maraj in 1971. Alloy Lequay went on to play a distinguished role as President and CEO of the Trinidad and Tobago Cricket Board, from which he retired in 2005.
Саяси әсері
DLP Халықтық Демократиялық партиясының (PDP), Тринидад Еңбек партиясының (TLP) және Саяси Прогресс Топтары Партиясының (POPPG) бірігуінен құрылды. ПДП негізінен индуист брахмандары басшылық ететін, Индо Тринидадтың орта және жоғарғы орта таптарының консервативті партиясы болды. POPPG – ақ және аққа жақын орта және жоғарғы орта таптың партиясы, шағын болғанымен экономикалық жағынан күшті топ еді. Тринидад Еңбек партиясы жұмысшы табының партиясы болды, бірақ 1946 жылы сайлаушылардың 12% құраған қолдауы 1956 жылы 5% дейін төмендеді. ПДП мен POPPG екеуі де Индо Тринидад және Афро Тринидад жұмысшы табына үндеу жасау арқылы сайлау қолдауын алды, бірақ PNM-нің күшеюі Афро Тринидадтарды POPPG-ден бөліп тастады. ДЛП діни және нәсілдік негізде Санатан индуистерге үндеу жасау арқылы индуист Тринидадтар арасында бекініп алды, бірақ 1961 жылғы сайлау кампаниясының нәсілге негізделген үндеуі үнді емес орта тап өкілдерін алшақтатып жіберді. Рудранатх Капильдеоның Демократиялық социализмді қабылдауы партияның базасымен байланысты нығайтуға бағытталған әрекет болды, бірақ ол орта таппен арадағы жіктерді кеңейтті. 1970 жылдардың басында партия басшылығының көп бөлігі брахман индуистер немесе пресвитериандық үндістерден құралды. DLP ешқашан саяси билікке ие болған жоқ, бұл Тринидад пен Тобагоның даму бағысына тигізетін әсерін шектеді. Сонымен қатар, PNM-нің Эрик Уильямс тұлғасындағы күшті орталық басшылығынан айырмашылығы, DLP біртұтас басшылыққа ие болған жоқ. 1960 жылы Гомес фракциясының, ал 1964 жылы Фаркухар, Форрестер және Хосейннің партиядан кетуі халықтың бір бөлігінің саяси өкілдіксіз қалуына әкелді, бұл жағдай 1981 жылы Ұлттық Қайта Құру Ұйымы құрылғанға дейін жалғасты. Эрик Уильямс Индо Тринидад халқының көп бөлігін, оның ішінде мұсылмандар мен пресвитериандық үндістерді PNM-ге тарта алды. Бұл топтар кейін PNM-ден алыстағанымен, мұсылмандар 1986 жылға дейін PNM-де маңызды күш болып қала берді. Партияны еңбек көшбасшыларымен одақтастыру арқылы кеңейту мүмкіндігіне ие болған Рудранатх Капильдео партияны осы бағыттан бұруды жөн көрді. Партиядағы билікті Афро Тринидадтармен бөлісудің орнына, Капильдео оппозицияда қалуды таңдады. PNM нәсілдік шиеленіс тудыратын риторикадан бас тартқан кезде, DLP басшылығы олармен қарым-қатынас орната алды. Партияның көптеген мүшелері басшылықты саяси жеңілдіктер үшін ұлттық мүдделерден бас тартқан деп айыптады, бірақ 1965 жылғы тазалау партияда басшылыққа қарсы тұра алатын жеке қолдауы бар ешкім қалмағанын қамтамасыз етті. 1960 жылдардағы еңбекшілердің наразылығы мен 1970 жылдардың басындағы "Қара күш" қозғалысы PNM-ге қарсы жаңа оппозициялық күштерді құрды, бірақ DLP басшылығы бұл топтарды өз ықпалына ала алмады. Нәтижесінде оппозиция 1986 жылы Ұлттық Қайта Құру Альянсы құрылғанға дейін фрагменттелген және біртұтас емес күйде қалды.
The DLP originated from the merger of the People's Democratic Party (PDP), the Trinidad Labour Party (TLP) and the Party of Political Progress Groups (POPPG). The PDP was a conservative party of the Indo Trinidadian middle and upper middle class with a primarily Brahmin Hindu leadership. The POPPG was a party of the white and near white middle and upper middle class, a small but economically powerful group. The Trinidad Labour Party was a working class party, but had seen its support decline from 12% of the electorate in 1946 to 5% in 1956. Both the PDP and the POPPG had achieved electoral support by appealing to the Indo Trinidadian and Afro Trinidadian working classes, but the rise of the PNM split the Afro Trinidadians away from the POPPG. By appealing to Sanatanist Hindus on religious and racial grounds, the DLP was able to entrench itself among Hindu Trinidadians, but the race based appeal of the 1961 election campaign alienated the non Indian middle class elements. Rudranath Capildeo's adoption of Democratic Socialism was an attempt to create a stronger link with the party's base, but it widened the rift with the middle class. By the early 1970s the party leadership was almost entirely Brahmin Hindu or Presbyterian Indian. The DLP never held political power, limiting its impact on the overall direction of Trinidad and Tobago. In addition, unlike the PNM, which had a strong central leadership (in the person of Eric Williams), the DLP lacked a united leadership. The loss of the Gomes faction in 1960 and Farquahar, Forrester and Hosein in 1964 resulted in the loss of a section of the population which would remain unrepresented politically until the formation of the Organisation for National Reconstruction in 1981. Eric Williams had managed to attract much of the Muslim and Presbyterian portions of the Indo Trinidadian population to the PNM. Even though these groups later drifted away from the PNM, Muslims remained an important constituency within the PNM until 1986. Faced with the opportunity to expand the party through alliance with labour leaders, Rudranath Capildeo chose to steer the party away from this block. Rather than share power within the party with Afro Trinidadians, Capildeo chose to remain permanently in Opposition. As the PNM moved away from racially threatening rhetoric, the DLP leadership was able to build a relationship with them. Many within the party accused the leadership of selling out the rank and file in exchange for political favours, but the purge of 1965 ensured that no one remained in the party with enough personal support to be able to challenge the leadership. The labour unrest of the 1960s and the Black Power movement of the early 1970s created other blocks of opposition to the PNM, but the DLP leadership was not able to attract these groups to their orbit. Instead, the opposition remained fragmented and disunited until the rise of the National Alliance for Reconstruction in 1986.