Дрексел Банкінің құлдырауы: Көтеріліс және түсу тарихы

Кіріспе

Бұрынғы американдық инвестициялық банк.

Фирманың ең табысты қаржы жылы 1986 жылы болды, ол 545,5 миллион долларды құрады, бұл сол кездегі Уолл-стрит фирмасы үшін ең табысты жыл болды. 1986 жылғы 0,5455 доллар соңғы жылдары миллиардтаған долларға тең. Дрекселдің жоғары кірісті бағалы қағаздар бөлімінің басшысы болған Милькенге 295 миллион доллар төленді, бұл әлем тарихындағы қызметкер алған ең жоғары жалақы. Дегенмен, Милькен өзінің жалақысы банкке қосқан үлесіне жеткіліксіз деп есептеп, келесі қаржы жылында 550 миллион доллар алды. Фирманың агрессивті корпоративтік мәдениеті Drexel қызметкерлерінің көптегенін этикалық емес, кейде заңсыз әрекеттерге итермеледі. Милькен және оның жоғары кірісті облигациялар бөліміндегі әріптестері бағалы қағаздар заңдары сауданың еркін ағынына кедергі келтіреді деп сенді. Ақырында, Дрекселдің шектен тыс амбициясы оны «бокссыз облигациялар» нарығын теріс пайдалануға және ішкі саудаға араласуға әкелді. 1990 жылдың ақпан айында Дрексел Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясымен ұсталмау үшін 11-тарау бойынша банкроттыққа мәжбүр болды. Бұл Ұлы депрессиядан бері банкротқа ұшыраған алғашқы Уолл-стрит фирмасы болды. Дрексел «1980-ші жылдардағы ең ірі корпоративтік сатып алулардың көптегенін қаржыландырды».

Ерте тарих

I. W. "Табби" Бернхэм, Пенсильвания университетінің Уортон мектебінің 1931 жылғы түлегі, 1935 жылы Нью-Йорк қаласында орналасқан шағын бөлшек сауда брокерлік фирмасы – «Бернхэм және Компания» фирмасын құрды. Бернхэм фирманы 100 000 доллар капиталмен бастады (1935 жылы 0,1 доллар шамамен 1 миллион долларға тең болды), оның 96 000 доллары Кентуккиде дистилляция зауытын құрған әжесі Исаак Вулф Бернхаймнан қарызға алынған. Фирма елдегі ең табысты брокерлік компаниялардың біріне айналды, соңында капиталды 1 миллиард долларға жеткізді. 1940 жылы бірнеше бұрынғы «Дрексел» серіктестері мен байланысты компаниялар инвестициялық банк құрып, «Drexel and Company» атауын алды. Коммерциялық және инвестициялық банк іс-әрекетін бөлуді регламенттеген Гласс-Стигал заңынан кейін коммерциялық банк ісіне көшкен ескі «Дрексел» толығымен «Морган» империясына сіңірілді. Жаңа «Дрексел» өзінің алдыңғы фирмасының ірі бағалы қағаздар шығарушылармен тарихи байланыстарын пайдаланып, баяу өсті. 1960 жылдардың басында фирманың капиталы жеткіліксіз екені анықталды. 1965 жылы «Харриман, Рипли және Компания» фирмасымен бірігіп, «Дрексел Харриман Рипли» фирмасын құрды. 1970 жылдардың ортасында фирма акцияларының 25 пайызын «Firestone Tire and Rubber Company» компаниясына сатты және «Drexel Firestone» деп аталды. 1970 жылдары тек екі ірі клиенті болғанына қарамастан, «Дрексел» әлі де маңызды фирма саналды және акциялар мен облигацияларды сату үшін құрылған синдикаттардың үлкен бөлігіне ие болды. Алайда, 1973 жылы қор нарығындағы күрт құлдырау фирманы қиын жағдайға түсірді. «Дрексел» басшылығы танымал атаудың өмір сүру үшін жеткіліксіз екенін түсінді және «Бернхэм» фирмасынан келісім ұсынысын қуана қабылдады. «Бернхэм» бірігуде басым серіктес болғанымен, ірі инвестициялық банктер «негізгі» санатта ескі «Дрекселдің» орнын алу үшін «Дрексел» атауы бірінші болып тұруын талап етті. «Бернхэмнің» келісуден басқа амалы қалмады, өйткені кеңейтілген фирмасының Уолл-стритте өмір сүруі үшін күшті фирмалардың бейресми қолдауы қажет болды. Осылайша, штаб-пәтері Нью-Йоркте орналасқан «Дрексел Бернхэм және Компания» 1973 жылы 44 миллион доллар капиталмен құрылды. Біріккен фирма 1935 жылды құрылған күні деп жариялады. 1976 жылы «Уильям Д. Виттер» (сондай-ақ «Ламберт Брюссель Виттер» деп танылған) фирмасымен бірікті, бұл бельгиялық «Groupe Bruxelles Lambert» компаниясының американдық бөлімшесі болған шағын «зерттеу бюросы» еді. Фирма «Дрексел Бернхам Ламберт» деп аталды және 41 жылдық шектеулі серіктестіктен кейін сол жылы корпорация болып тіркелді. Үлкен фирма жеке меншікте болды; «Ламберт» акцияларының 26 пайызына ие болды және директорлар кеңесінде алты орын алды. Қалған 74 пайызының көп бөлігі қызметкерлерге тиесілі болды.

I. W. "Tubby" Burnham, a 1931 graduate of the Wharton School of the University of Pennsylvania, founded the firm in 1935 as Burnham and Company, a small New York City–based retail brokerage. Burnham started the firm with $100,000 of capital (equivalent to $0.1 in 1935 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ), $96,000 of which was borrowed from his grandfather Isaac Wolfe Bernheim, the founder of a Kentucky distillery. It became one of the more successful brokerages in the country, eventually building its capital to $1 billion. In 1940, several former Drexel partners and associates formed an investment bank and assumed the rights to the "Drexel and Company" name. The old Drexel, which chose to concentrate on commercial banking after the Glass–Steagall Act regulated the separation of commercial and investment banking, was completely absorbed into the Morgan empire. The new Drexel grew slowly, relying on its predecessor's historic ties to the larger securities issuers. By the early 1960s, it found itself short on capital. It merged with Harriman, Ripley and Company in 1965 to form Drexel Harriman Ripley. In the mid 1970s, it sold a 25 percent stake to Firestone Tire and Rubber Company, renaming itself Drexel Firestone. Despite having only two major clients by the 1970s, Drexel was still considered a major firm, and thus got a large chunk of the syndicates formed to sell stocks and bonds. It was a shell of its former self, however, in 1973 when a severe drop in the stock market sent the firm reeling. Drexel management soon realized that a prominent name was not nearly enough to survive and was very receptive to a merger offer from Burnham. Even though Burnham was by far the dominant partner and nominal survivor in the merger, the more powerful investment banks insisted that the Drexel name come first as a condition of inheriting the old Drexel's place in the "major" bracket. Burnham had no choice but to agree, since his enlarged firm needed the informal blessing of the more powerful firms to survive on Wall Street. Thus, Drexel Burnham and Company, headquartered in New York, was born in 1973 with $44 million in capital. The merged firm claimed 1935 as its founding date. In 1976, it merged with William D. Witter (also known as Lambert Brussels Witter), a small "research boutique" that was the American arm of Belgian based Groupe Bruxelles Lambert. The firm was renamed Drexel Burnham Lambert and incorporated that year after 41 years as a limited partnership. The enlarged firm was privately held; Lambert held a 26 percent stake and received six seats on the board of directors. Most of the remaining 74 percent was held by employees.

Бизнес

Дрекселдің стартап компаниялар мен қиын жағдайға түскен компанияларға кеңес беру арқылы қалдырған мұрасы бүгінгі күні индустрия үшін үлгі болып табылады. Майкл Милкен, ескі Дрекселден қалған бірнеше басшының бірі, қарыздық облигациялар нарығын дерлік жеке өзі құрып, үлкен үлесті иеленді. Дегенмен, осы стратегияның тағы бір маңызды жасаушысы Фред Джозеф болды. Ескі Дрекселді сатып алғаннан кейін көп ұзамай, Бёрнем Ширсон Хамиллдің бас операциялық директоры Джозефтің инвестициялық банкинг ісіне қайта оралғысы келетінін біліп, оны корпоративтік қаржы департаментінің қосымша жетекшісі етіп тағайындады. Бостондық такси жүргізушісінің ұлы Джозеф Бёрнемге 10 жылдың ішінде Дрексел Бернхамды Голдман Сакс сияқты күшті етемін деп уәде берді. 1984 жылы Джозеф Линтонның орнын басты, ал 1985 жылы бас директор лауазымын қоса алды. Алайда, Дрекселдің бизнес-практикасы көптеген компанияларға қарағанда тәжірибелі болды. 1980 жылдардың басында компаниялардың бірігу және сатып алу саласына енгенде, ол бұрынғы компаниялар арасында тыйым салынған жаугершілік сатып алуларды қолдаудан тартынбады. Оның ерекшелігі – «жоғары сенімді хат» болды, онда ол жаугершілік сатып алу үшін қажетті қаржыландыруды қамтамасыз етуге уәде берді. Заңдық күші болмаса да, сол кезде Дрекселдің (яғни Милкеннің) өзі кепілдік берген облигацияларға нарық құруы туралы беделі бар еді. Осының арқасында Дрекселдің «жоғары сенімді хаты» 1980-ші жылдардың көптеген корпоративтік рейдерлері үшін нақты ақшаға тең болды. Осы кезеңде қаржыландырылған мәмілелердің қатарында Т. Бун Пикенстің Gulf Oil және Unocal компанияларын сатып алуға жасаған сәтсіз әрекеттері, Карл Иканның Phillips 66 компаниясына жасаған ұсынысы, Тед Тернердің MGM/UA компаниясын сатып алуы және Колберг Кравис Робертстің RJR Nabisco компаниясын табысты сатып алуы болды. Ұйымдық тұрғыдан фирма меритократияның нағыз үлгісі деп есептелді. Бөлімдер өздерінің жеке нәтижелеріне қарай сыйақы алды, компанияның жалпы нәтижесіне емес. Бұл көбінесе жеке бөлімдер арасында қарым-қатынастың нашарлауына әкелді, олар кейде үлкен компанияның бір бөлігі емес, дербес компаниялар сияқты әрекет ететін. Сонымен қатар, бірнеше қызметкерлер шектеулі серіктестіктер құрды, бұл оларға Милкенмен бірге инвестиция жасауға мүмкіндік берді. Бұл серіктестіктер көбінесе фирманың өзінен де көп пайда тапты. Мысалы, көптеген серіктестіктер фирманың өзі ұстаған облигациялардан көбірек уарранттарға ие болды. Үкімет Дрекселді ашуландырған бірнеше талаптардан бас тартты, бірақ Милкенге айып тағылған жағдайда фирмадан кетуін талап етті, ол 1989 жылдың наурыз айында өзіне де айып тағылғаннан кейін осы талапты орындады.

Drexel's legacy as an advisor to both startup companies and fallen angels remains an industry model today. Michael Milken, one of the few senior executives who was a holdover from the old Drexel, got most of the credit by almost single handedly creating a junk bond market. However, another key architect in this strategy was Fred Joseph. Shortly after buying the old Drexel, Burnham found out that Joseph, chief operating officer of Shearson Hamill, wanted to get back into the nuts and bolts of investment banking and hired him as co head of corporate finance. Joseph, the son of a Boston taxicab driver, promised Burnham that in 10 years, he would make Drexel Burnham as powerful as Goldman Sachs. it was Joseph who succeeded Linton as president in 1984, adding the post of CEO in 1985. Drexel, however, was more aggressive in its business practices than most. When it entered the mergers and acquisitions field in the early 1980s, it did not shy away from backing hostile takeovers—long a taboo among the established firms. Its specialty was the "highly confident letter", in which it promised it could get the necessary financing for a hostile takeover. Although it had no legal status, by this time Drexel (i. e., Milken) had a reputation for making markets for any bonds it underwrote. This made a Drexel "highly confident letter" as good as cash to many of the corporate raiders of the 1980s. Among the deals it financed during this time were T. Boone Pickens' failed runs at Gulf Oil and Unocal, Carl Icahn's bid for Phillips 66, Ted Turner's buyout of MGM/UA, and Kohlberg Kravis Roberts successful bid for RJR Nabisco. Organizationally, the firm was considered the definition of a meritocracy. Divisions received bonuses based on their individual performance rather than the performance of the firm as a whole. This often led to acrimony between individual departments, who sometimes acted like independent companies rather than small parts of a larger one. Also, several employees formed limited partnerships that allowed them to invest alongside Milken. These partnerships often made more money than the firm itself did on a particular deal. For instance, many of the partnerships ended up with more warrants than the firm itself held in particular deals. The government had dropped several of the demands that had initially angered Drexel but continued to insist that Milken leave the firm if indicted—which he did shortly after his own indictment in March 1989.

1989-1990 жылдар

Бірнеше сәтсіз келісімдердің және қоқыс облигациялар нарығының күтпеген құлдырауының салдарынан 1989 жыл Drexel үшін, қылмыстық және SEC істерін реттегеніне қарамастан, қиын жыл болды. Төртінші тоқсанға қарай 86 миллион долларлық шығын туралы хабарлар қараша айының соңында фирманың коммерциялық қағаз рейтингісінің төмендетілуіне әкелді. Бұл Drexel үшін қолданыстағы коммерциялық қағазын қайта алуды дерлік мүмкін емес етіп, оны өтеуге мәжбүр етті. Банктер Drexel-дің несиелік желілерін кез келген уақытта үзуі мүмкін деген қауесет тарады. Drexel-дің мұндай жағдайда қолма-қол ақша құюға қабілетті корпоративтік бас компаниясы болған жоқ, көптеген американдық қаржы институттарынан өзгеше. Groupe Bruxelles Lambert Жозефтің қаржылық көрсеткіштерін жақсартқанға дейін акциялық инвестиция жасауды тіпті қарастырмады. Фирма 1989 жылды 40 миллион долларлық шығынмен аяқтады – 54 жылдық тарихындағы алғашқы операциялық шығын. Ричард А. Бреннер, басқару үлесіне ие президенттің бауыры, "Өмірім біздің көздерімізбен" атты естеліктерінде Wall Street-тегі басқа фирмалар Drexel-ді қолдамағанын немесе компания қиындыққа тап болғанда көмектеспегенін айтты, себебі олар "осы бизнесті тартып алу мүмкіндігін сезіп тұрды".

Сын

1980 жылдардың соңына қарай халықтың кредиттік сатып алуларға сенімі азайды, ал сатып алу толқынының қозғалтқышы деп есептелген "қоқыс облигацияларға" сын көбейді. Жаңа қаржы құралдары көбінесе күдік тудырады, бірақ жоғары кірісті қарыздан артық дау тудырғандары жоқ. Кейбір сарапшылар осы қарыз құралы, кейде "қуатты қарыз" деп аталса, 1980-ші жылдардың "Ашкөздік онжылдығының" тірегі болды деседі. Дегенмен, "қоқыс облигациялар" сол кезеңдегі сатып алулардың 25 пайызынан да аз бөлігінде және жаугершілікке ұшыраған сатып алуларда қолданылды. Бірақ 1990 жылға қарай жоғары кірісті қарыздар бойынша төлемді орындамау көрсеткіші 4 пайыздан 10 пайызға дейін өсті, бұл осы қаржы құралына деген сенімді одан әрі кемітті. Милкеннің ынталандыруы болмағанда, "қоқыс облигациялар" нарығының өтімділігі құрғап қалды. Drexel банкротқа жақын компаниялардың облигацияларын сатып алуға мәжбүр болды, бұл олардың капиталын сарқып, ақырында компанияның банкротқа ұшырауына себеп болды.

Тірі қалғандар

Дрекселдің құлдырауынан басқа бірнеше фирма пайда болды немесе маңыздырақ атанды, соның ішінде Бернхам Файнэншл. Drexel құрылған жылына байланысты 1838 тобы да құрылды, оны тағы бір инвестициялық қорларды басқарушылар тобы құрған. Аталған қорлар үлкен табысқа жете алмады және топ таратылды. Drexel Burnham Lambert Real Estate Associates II жылжымайтын мүлікпен басқару компаниясы ретінде жұмыс істейді. Apollo Global Management жеке капитал фирмасы, Drexel-дің түлектері Леон Блэк, Джош Харрис және Марк Роуэн компания банкрот болғаннан кейін құрды. Ричард Хэндлер Дрексел банкрот болғаннан кейін бірнеше серіктестерімен бірге Jefferies Group-қа қосылып, фирманы бүгінгі күні ең ірі, тәуелсіз, толық қызмет көрсететін, жаһандық инвестициялық банк (банктік холдинг емес) деңгейіне жеткізуді бастады. Фред Джозеф Джон Адамс Морган құрған фирмаға инвестиция салып, Морган Джозефті құрды, ол Дрекселдің көптеген клиенттеріне қызмет көрсететін орта буын инвестициялық банкі. 2011 жылы фирма Tri Artisan Partners сауда банкімен бірігіп, Morgan Joseph TriArtisan құрды. Фирма Джозефтің атын алып, оның үлесімен иелік еткенмен, ол 2009 жылы қайтыс болғанға дейін корпоративтік қаржы департаментінің басшысы болды. 1993 жылы SEC оған Милкенді дұрыс бақыламағаны үшін бағалы қағаздар фирмасының президенті, төрағасы немесе бас директоры болып қызмет етуіне өмір бойына тыйым салды. Morgan Joseph TriArtisan компаниясының төрағасы және бас директоры Джон Сорте, ол 1990-1992 жылдар аралығында Дрекселдің президенті және бас директоры болған Джозефтің ізбасары. 2011 жылы Portfolio.com және CNBC Джозефті американдық бизнес тарихындағы жетінші нашар басшы деп атады, оның нашар басқаруы компанияны дағдарыс жоспарсыз қалдырды деді.