Кіріспе

Британ армиясының әскери бөлімі

Корольдік шотландтық фюзилерлер – 1678 жылдан 1959 жылға дейін болған британ армиясының желілік жаяу әскер полкі. Ол Глазгоу қаласы полкі (Highland Light Infantry)мен біріктіріліп, Корольдік Highland Fusiliers (Принцесса Маргареттің Глазгоу және Айршир полкі) құрылды. Кейін ол Корольдік шотландтар, Корольдің өз шотландтық шекарашылары, Қара күзет (Royal Highland Regiment), Аргилл және Сатерленд Highlanders, және Highlanders (Seaforth, Gordons және Camerons) полктерімен бірігіп, жаңа ірі полк – Корольдік Шотландия полкі құрылды.

Атау беру туралы конвенциялар

XVII ғасырдың соңында көптеген ағылшын және шотланд саясаткерлері тұрақты әскерлерді немесе тұрақты бөлімшелерді жеке адамның бостандығына қауіп және қоғамның өзіне төндіретін қауіп деп қарастырды. Үш патшалық соғыстарының тәжірибесі және Протектораттың, сондай-ақ VII және II Джеймстің саяси наразылықты басу үшін әскерлерді пайдалануы, Тажға немесе Мемлекетке адал тұрақты бөлімшелерге күшті қарсылық тудырды. Полктер өздерінің қазіргі полковниктерінің жеке мүлігі ретінде қарастырылып, оның аты ауысқанда өзгертіліп, мүмкіндігінше жылдам таратылды. Бұл қазіргі полктердің тегін анықтауды өте қиын жасайды, әсіресе көптеген полк тарихтары 19 ғасырдың соңында немесе 20 ғасырдың басында жазылғандықтан. Бұл 1881 жылғы Чилдерс реформасымен байланысты болды; полктерді нөмірлеу жүйесін жоюға, кейінгі біріктірулерге де осылай қатты қарсылық көрсетілді, ал басымдық пен ескілікті анықтау дерлік құмарлыққа айналды.

Мар графтығының жаяу әскер полкі (16781689)

Полк 1678 жылдың қыркүйегінде Шотландияда Мар графы тарапынан диссидент ковенанттарға қарсы қызмет ету үшін құрылды және 1679 жылы Ботвелл көпіріндегі және 1685 жылы Аргилл көтерілісіндегі пресвитериандық көтерілістерді басуға көмектесті. Шотландтық католик және кәсіби әскери Томас Бухан 1686 жылдың шілдесінде графты полковник лауазымынан алмастырды. Уильям III 1688 жылдың 5 қарашасында Англияға қонған кезде, бұл оқиға «Даңқты революция» деп белгілі болды, полк Лондонға жіберілді. Ұрыс өте аз болды; Джеймс VII мен II әскерінің басым көпшілігі жай ғана жақтарын ауыстырды, ал Бухан оны Францияға жер аударылды. 1689 жылдың наурыз айында полковник лауазымын 1674 жылдан бері Уильямға қызмет еткен ирландтық Фрэнсис Фергус О'Фаррелл иеленді, және сол заманғы практикаға сәйкес, бұл полк О'Фаррелл полкі деп аталды. Аталған офицерлер кейіннен О'Фарреллдің генерал-майор болып отставкаға шығуымен бірге қайтадан қызметке орналастырылды. Оның орнына Голландиялық шотланд бригадасының бұрынғы қолбасшысы Хью Маккейдің туысы Роберт Маккей келді. Ол 1696 жылдың желтоқсан айында қайтыс болды, ал оның орнын тағы бір шотландтық, полковник Арчибальд Роу басты. 1697 жылдың қыркүйегінде Рисвик шартымен Тоғыз жылдық соғыс аяқталғаннан кейін, полк Шотландияға кетті, онда ол келесі бірнеше жылдарды өткізді. Оның фузильерлік бөлімге айналған күні талқыланады, бірақ ол алғаш рет 1691 жылғы армия тізімінде О'Фарреллдің фузильерлері ретінде тіркелді. «Фузильер» — бұл нақты атау, ал «фузиль» бастапқыда артиллерия колоннасын күзеткен бөлімдер қолданған жеңіл салмақты мылтық болған, сондықтан ол 1691 жылға дейін осылармен жабдықталған болуы мүмкін.

Испания мұрагерлік соғысы (17021713)

Режимент 1702 жылы мамыр айында Испания мұрагерлік соғысы басталғанда Фландрияға оралды және Марлборо герцогы басқарған әскердің бір бөлігін құрады. 1704 жылдың тамызында полк Бленхайм шайқасына қатысты; ауылға шабуыл жасағанда, қазіргі бригадир-генерал Роу өз әскеріне семсерін қоршауға тигізгенше оқ атпауды бұйырды; сол сәтте ол атылып, қаза тапты. Полк ауыр шығынға ұшырады, жаңа полковник Виконт Мордаунт болды, ол өзі Бленхайм шайқасында бір қолын жоғалтты. 1706 жылдың мамырында Рамиль шайқасынан кейін Мордаунт француз гугенот босқыны полковник Сампсон де Лаломен полк алмасты, ол бұрын 28-ші жаяу полкіне басшылық еткен. Де Лало басшылығымен полк Оденарде шайқасында және Лильді басып алуда күш көрсетті, ол Еуропадағы ең мықты қорғаныстардың бірі болып есептелді, ал оның цитаделі Вобанның шедеврі саналады. 1709 жылдың қыркүйегінде де Лало Мальплаке шайқасында қаза тапты, бұл шайқаста одақтастар жеңіске жетті, бірақ шығын мөлшері соншалықты зор болды, ол Еуропаны дүр сілкіндірді. Мальплаке және соғыстың жоғары қаржылық шығындары салдарынан, екі тарап та бейбіт келіссөздерге дейін өзінің ұстанымдарын жақсартуға тырысып, бекіністерді басып алуға көшті; соғыс 1713 жылы Утрехт шартымен аяқталды. Де Лалоның қазасынан кейін полковник қызметіне қайта тағайындалған Мордаунт 1710 жылдың сәуірінде шешек ауруынан қайтыс болды, ал оның орнын Томас Мередит басты. Ол саяси себептермен желтоқсан айында қызметтен босатылып, орнына Оррери графы тағайындалды.

21-ші (Royal North British Fusilier) жаяу әскер полкі (17131877)

1713 жылы полк "Royal" атағын алды, 1714 жылғы тамызда Англияға қайтып оралды, себебі Анн патшайым қайтыс болды және оның орнына I Георгий таққа отырды. 1745 жылғы көтеріліс кезінде полк 1746 жылғы сәуірде Кулоден шайқасында якобит әскерін жеңген күштердің құрамында болды, бірақ 1748 жылы Экс-ла-Шапель келісімі соғысты аяқтағанда Фландрияға қайта оралды. 1751 жылы полктерді еңбек жылдығы бойынша нөмірлеу жүйесі ресми түрде бекітілді және ол 21-ші полк болып өзгерді. Наполеон соғыстары кезінде 1814 жылғы наурызда Берген-оп-Зумды қоршауға қатысты, ал 1812 жылғы соғыс кезінде 1815 жылғы қаңтарда Нью-Орлеан шайқасында соғысқа қатысты. Содан кейін полк подполковник Фредерик Хейнстің басшылығымен 1854 жылғы қарашада Қырым соғысы кезінде Инкерман шайқасында қызмет етті. 1805 жылы екінші батальон құрылды, ол бастапқыда Шотландияның Айр және Гринок қалаларында, содан кейін үш жыл бойы Ирландияда қызмет етті.

21 (Royal Scots Fusiliers) жаяу әскер полкі (18771881)

Ақыры полк 1877 жылы атауындағы "Шотландтар" деген сөзді қайта қалпына келтірді. Реформалардың нәтижесінде полк 1881 жылдың 1 шілдесінде Корольдік шотландтық фузилер әскері болып аталды. Ол Оңтүстік-Батыс Шотландиядағы Айршир, Думфрисшир, Кирккдбригтшир, Роксбургшир, Селькиркшир және Вигтауншир округтік полкіне айналды. Бұл оларды Таулы жер полкіне айналдырды және олар треустерді қабылдауға мәжбүр болды. Полк 1900 жылдың ақпанында Екінші Бур соғысы кезінде Тугела биіктіктеріндегі шайқаста қатысты. Капитан Хью Тренчард осы уақытта Крюгерсдорп маңында полкпен бірге қызмет етіп жүргенде ауыр жарақат алды. 1908 жылы еріктілер мен милиция ұлттық деңгейде қайта ұйымдастырылды, біріншісі Аумақтық күш, екіншісі Арнайы резервке айналды; полк енді бір резерв және екі аумақтық батальонға ие болды. 1914 жылдың тамызында Монс шайқасында, 1914 жылдың қазанында Ипр шайқасында, 1916 жылдың жазында Сомма шайқасында, 1917 жылдың сәуірінде Аррас шайқасында және 1918 жылдың қыркүйегінде Гинденбург шебіне шабуыл жасады. Соғыстың соңғы кезеңдерінде полковник-лейтенант Денис Рейц басқарды. 2-ші батальон 1914 жылдың қазанында 7-ші дивизияның 21-ші бригадасының құрамында Зеебрюггеге қонды және Батыс майданында қызмет етті. 7-ші (қызмет) батальоны 1915 жылдың шілдесінде 15-ші (Шотландия) дивизиясының 45-ші бригадасының бөлігі ретінде Батыс майданында қызмет ету үшін Булонь-сюр-Мерге келді. 1944 жылы 29-шы бригада 36-шы жаяу әскер дивизиясының құрамына кірді, бұл бұрын Британ үнді әскерінің құрамы болған. 36-шы дивизия соғыстың қалған бөлігін Британдық 14-ші армияның басшылығымен өткізді. 2-ші батальон, Корольдік шотландтық фузилерлер соғыстың басталған кезде Шотландия басшылығы астында, полковник-лейтенант Уолтер Клаттербак басқаратын Эдинбургте орналасқан. 1939 жылдың қазан айының басында батальон 2-ші Сифорт-Хайлендерс және 2-ші Нортанттармен біріктіріліп, 5-ші жаяу әскер дивизиясына тағайындалған 17-ші жаяу әскер бригадасын құрды. Олар 1939 жылдың соңында Францияға Британдық экспедициялық күшінің (БЭФ) қалған бөлігіне қосылу үшін тәуелсіз бригада тобы ретінде жіберілді және Дюнкерк шайқасына қатысып, Англияға эвакуацияланды. Ұлыбританияда 2 жыл қорғанысқа жұмсалғаннан кейін батальон мен бригада 5-ші дивизиядан бөлініп, 1-ші батальон сияқты Мадагаскарда шайқасты. Батальон Сицилияда соғысты. 1944 жылы дивизия Анцио шайқасында Италия кампаниясының ең қатал шайқастарының бірінде күресті. Анциоға түсу - немістердің Италияда құрған көптеген қорғаныс желілерінің бірі - неміс Густав желісін айналып өту әрекеті болды. Сол жердегі қатал шайқастардан кейін, 2-ші РСФ және 5-ші дивизияның қалған бөлігі 1944 жылдың шілдесінде Палестинаға демалуға және қайта дайындалуға жіберілді. Олар 1945 жылдың басында қысқа уақытқа Италияға оралды, бірақ I Канада корпусымен және Британдық 8-ші армиясымен бірге Бельгияға Германияға одақтас шабуылға қосылды. 4/5-ші және 6-шы батальондар 1944-1945 жылдары Еуропалық кампанияда қызмет етті, ал 6-шы батальон 1940 жылы Францияда қызмет етті, 51-ші (Таулы) жаяу әскер дивизиясына және БЭФ-ке тағайындалды. 4/5-ші батальон - TA 4-ші және 5-ші батальондары біріктіріліп, 52-ші (Таулы) жаяу әскер дивизиясына тағайындалған 156-шы жаяу әскер бригадасының бөлігі болды. Полковник-лейтенант Томас Корбет 1940 жылдың маусымында Франция шайқасында 6-шы батальонға басшылық етті. 6-шы батальон 15-ші (Шотландия) жаяу әскер дивизиясының 2-ші желілік дубликаты, 46-шы жаяу әскер бригадасының бөлігіне қайта тағайындалды және Нормандия шайқасында олармен бірге қызмет етті. 50-ші (Тұрақтап қалу) батальоны 1940 жылдың мамыр айының соңында құрылды, кейіннен қазан айында 11-ші батальон болып қайта аталды және 222-ші жаяу әскер бригадасына тағайындалды, онда 1942 жылдың қыркүйегіне дейін болды, содан кейін 147-ші жаяу әскер бригадасына ауыстырылды, 1/6-шы және 1/7-ші Герцог Веллингтон полкімен бірге, 49-шы (Батыс атпен жүру) жаяу әскер дивизиясының бөлігі, сонда ол соғыс аяқталғанға дейін қалды.

1959 жылғы бірігулер

Корольдік шотландтық фюзилерлер 1959 жылы Гийландтық жеңіл жаяу әскерімен (Глазгоу қаласы полкі) біріктіріліп, Корольдік Гийландтық фюзилерлер (Принцесса Маргареттің өз Глазгоу және Айршир полкі) құрылды. Екі полктің тұрақты 1-ші батальондары Эдинбургтегі Редфорд казармасында бірігіп, жаңа полктің 1-ші батальонын (1 RHF) құрады.

Жауынгерлік марапаттар

Полк келесі шайқас құрметтерімен марапатталды. Екі дүниежүзілік соғыста қалың әріппен көрсетілгендер Патшаның туына бейнеленді. 1678–1686: полковник Чарльз Эрскин, 5-ші Мар графы; 1686 жылдың маусым айында отставкаға шықты; 1686–1689: полковник Томас Бухан; Уильям III-ке адалдық серт беруден бас тартқаны үшін қызметтен алынды, 1689 жылдың наурызы.

21-ші жаяу әскер полкі

1689-1695: Бригад генерал Фрэнсис Фергус О'Фаррелл; 1695 жылдың қыркүйегінде Дэйнзе қаласын тапсыруы үшін қызметтен шығарылды (кейін қалпына келтірілді);
1695-1697 жж.: полковник Хон. Роберт Маккей; 1696 жылдың желтоқсанында аурудан қайтыс болды;
1697-1704 жж.: полковник Арчибальд Роу; 1704 жылдың мамырында Бленхайм шайқасында қаза тапты;
1704-1706 жж.: бригада генерал Джон Мордаунт, виконт Мордаунт; 1706 жылдың маусымында 28-ші полкке ауыстырылды;
1706-1709 жж.: генерал-майор Сэмпсон де Лало; 1709 жылдың қыркүйегінде Малплакет шайқасында қаза тапты.

Солтүстік британдық фюзельерлер

1709 1710: Бригадтық генерал Джон Мордаунт, Мордаунт виконты; 1709 жылдың қыркүйегінде қайта тағайындалды, 1710 жылдың сәуірінде шешек ауруынан қайтыс болды;
1710: Генерал-лейтенант Томас Мередит; Харли тори үкіметіне қарсы саяси ұстанымы үшін 1710 жылдың желтоқсанында қызметтен алынды;
1710 1716: Генерал-майор Чарльз Бойл, 4-ші Оррери графы; 1716 жылдың шілдесінде вигтерге қарсы саяси ұстанымы үшін қызметтен алынды.

Солтүстік Британдық Корольдік фюзельерлері

1716–1727: Генерал-лейтенант Джордж Маккартни
1727–1738: Генерал-майор сэр Джеймс Вуд, 2-ші баронет
1738–1752: Генерал Джон Кэмпбелл, 4-ші Аргилл герцогы, КТ

21-ші (Royal North British) Фузилерлер

1752–1770: Генерал Уильям Моул, Панмурдің 1-ші графы
1770–1789: Генерал-лейтенант Александр Маккей
1789–1794: Генерал Джеймс Мюррей
1794–1803: Генерал Джеймс Инглис Гамильтон
1803–1816: Генерал Уильям Гордон Файви
1816–1843: Генерал Джеймс Очонкар Форбс, 17-ші барон Форбс
1843–1853: Генерал сэр Фредерик Адам, GCB, GCMG
1853–1870: Генерал сэр Джордж де Лейси Эванс, GCB
1870–1890: Генерал сэр Фредерик Уильям Гамильтон, KCB

Шотландияның корольдік атқыштары

1890–1909: Ф. М. Сэр Фредерик Пол Хейнс, GCB, GCSI, CIE
1909–1919: Лейтенант-генерал Джон Томас Дейльелл
1919–1946: Маршал Королевских ВВС (полковник) Хью Монтегю Тренчард, 1-й виконт Тренчард, GCB
1946–1957: Генерал-майор Сэр Эдмунд Хакивилл Смит, KCVO, CB, CBE, MC
1957–1959: Бригадир Арчибальд Ян Бьюкенен Данлоп, CBE, DSO