Сэмюэл Барбердің фортепиано концерті: Тарихы мен ерекшеліктері
Piano Concerto (Barber)
Сэмюэл Барбердің фортепиано концерті (Op. 38) – G. Schirmer компаниясының құрметіне жазылған туынды. 1962 ж. алғаш рет орындалды, Джон Браунинг солист болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Самуэль Барбердің "Пиано концерті", Op. 38, G. Schirmer музыка баспасының құрылғанына 100 жыл толуына арнап тапсырыс берілген. Премьерасы 1962 жылдың 24 қыркүйегінде Филармониялық залының (қазір Дэвид Геффен залы) ашылу салтанатында, Манхэттендегі Линкольн орталығында салынған алғашқы зал ретінде өтті. Орындаушы – Джон Браунинг, Бостон симфониялық оркестріне Эрих Лайнсдорф жетекшілік етті.
The Piano Concerto, Op. 38, by Samuel Barber was commissioned by the music publishing company G. Schirmer in honor of the centenary of their founding. The premiere was on September 24, 1962, in the opening festivities of Philharmonic Hall, now David Geffen Hall, the first hall built at Lincoln Center in Manhattan, with John Browning as soloist with the Boston Symphony Orchestra conducted by Erich Leinsdorf.
Тарих
Барбер концертке 1960 жылдың наурыз айында жұмыс істей бастады. Джон Браунинг бастапқыда солист ретінде белгіленген, ал концерт оның ерекше клавишалық техникасын ескере отырып жазылған. Алғашқы екі бөлімі 1960 жылдың соңына дейін аяқталды, бірақ соңғы бөлім әлемдік премьераға дейін 15 күн бұрын ғана толыққанды. Браунингтің айтуынша (1991 жылғы RCA Victor үнтаспасындағы Сент-Луис симфониясымен бірге Концерт туралы түсіндірмелерде), үшінші бөлімнің фортепиано партиясының бастапқы нұсқасын орындау темпінде ойнау мүмкін емес еді; Барбер фортепиано партиясын қайта өңдеуге қарсылық көрсетті, бірақ Владимир Хоровиц оны қарап, толық темпте ойнауға да келмейтінін айтты. Бұл туынды зор сынға ұшырады, Барбер 1963 жылы екінші Пулитцер сыйлығын, ал 1964 жылы Музыка сыншылары шеңберінің сыйлығын жеңіп алды. Ол Браунингпен бірге 1964 жылы Джордж Сзеллдің жетекшілігімен Кливленд оркестрімен жазылды және 1965 жылы Еуропаға Кливленд оркестрімен гастрольдік сапарда тікелей эфирде орындалды. Ол оны 1991 жылы RCA Victor Red Seal лейблінде Леонард Слаткиннің дирижерлігімен Сент-Луис симфониясымен қайта жазды. Басқа жазбалар: 1976 жылы МТИ симфониялық оркестрі Vox/Turnabout үшін; Стивен Пруцманның Марин Алсоптың басшылығымен Шотландия Корольдік ұлттық оркестрімен орындаған Naxos шығарылымы; Эндрю Шенктің режиссерлігімен Лондон симфониялық оркестрімен Тедд Джозельсонның орындауы; Джон Кимура Паркердің Юэл Левидің жетекшілігімен Атланта симфониялық оркестрімен Теларкта жазған нұсқасы.
Barber began work on the concerto in March 1960. John Browning was the intended soloist from the outset and the concerto was written with his specific keyboard technique in mind. The first two movements were completed before the end of 1960 but the last movement was not completed until 15 days before the world premiere performance. According to Browning (in the liner notes for his 1991 RCA Victor recording of the Concerto with the St. Louis Symphony), the initial version of the piano part of the third movement was unplayable at performance tempo; Barber resisted reworking the piano part until Vladimir Horowitz reviewed it and also deemed it unplayable at full tempo. The work was met with great critical acclaim with Barber winning his second Pulitzer Prize in 1963 and the Music Critics Circle Award in 1964. It was recorded by Browning with the Cleveland Orchestra conducted by George Szell in 1964 and also played live while being on tour with the Cleveland Orchestra in Europe in 1965. He recorded it again in 1991, with the St. Louis Symphony, conducted by Leonard Slatkin on the RCA Victor Red Seal label. Other recordings include: 1976 by the MIT Symphony Orchestra for Vox/Turnabout; a Naxos release performed by Stephen Prutsman with the Royal Scottish National Orchestra under Marin Alsop; a performance by Tedd Joselson with the London Symphony Orchestra directed by Andrew Schenck; a recording on Telarc played by Jon Kimura Parker with the Atlanta Symphony Orchestra conducted by Yoel Levi.
Нәрселеу
Бұл шығарма фортепиано солосы және пикколо, 2 флейта, 2 гобой, английский рожок, 2 кларнет, бас кларнет, 2 фагот, 4 валторна, 3 труба, 3 тромбон, литавра, соққы аспаптары, арфа және скрипкалар тобы үшін жазылған.
The work is scored for piano solo and an orchestra of piccolo, 2 flutes, 2 oboes, cor anglais, 2 clarinets, bass clarinet, 2 bassoons, 4 horns, 3 trumpets, 3 trombones, timpani, percussion, harp and strings.
I. Қуанышпен ән айту
Бірінші бөлім негізгі тақырыптардың бірін фортепианомен паш етумен басталады, содан кейін құлшынысқан tutti бөліміне өтеді. Бұл бастапқы бөлімде қозғалыстың басты мелодиялары көрініс береді. Барбер осы мелодиялардың инверсиясы, ретрограды және контрапункттік өзгерістері арқылы (кейінгі бөлімдерде қайтадан пайда болатын) бүкіл қозғалысты дамытады. Ол (тондық белгісіздікке толы кіріспеден кейін) басталып, Ми минорында аяқталады.
The first movement opens with a piano declamation of one of the major themes, and then moves into a furious tutti section. This opening section contains the expression of the movement's chief melodies. Through inversion, retrograde, and counterpoint variations of these melodies (which will appear in later movements), Barber spins out the entire movement. It begins (after a tonally ambiguous introduction) and ends in E minor.
II. Canzone: Moderato (Оңайлы ән)
Екінші бөлім, көбінесе C-диез минорында, негізінен бір тәтті, бірақ қайғылы әуенге негізделген және бірінші бөлімге қарағанда әлдеқайда сәлдірек. Бұл бөлім 1959 жылы флейташы Манфред Ибель үшін жазылған флейта мен фортепианоға арналған Элегиядан көшіріліп, кеңейтілді. Ол 1962 жылы «Canzone (Elegy)», Op. 38a ретінде жарияланды.
The second movement, predominantly in C sharp minor, is based primarily on one sweet but sad melody and is far more subdued than the first movement. This movement was transcribed and expanded from an Elegy for flute and piano, composed in 1959 for the flautist Manfred Ibel. It was published in 1962, as Canzone (Elegy), Op. 38a.
III. Көп қуанышты
Үшінші бөлім, көбінесе B-бемоль минорында, ашулы жылдам 5/8 өлшемінде, күшті остинтомен орындалады. Ол мыс құбырлы аспаптарды кеңінен пайдаланады және қысқа мотивтік тақырыптың қайталануымен жетеледі, бұл бөлімге өзгертілген рондо формасын береді.
The third movement, mostly in B flat minor, is in a furiously fast 5/8 time, with a pounding ostinato. It makes heavy use of the brass instruments, and is driven by the recapitulation of a brief motivic theme, giving the movement a modified rondo form.